ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

I’ll be there for you…….

Ωραία, δεν υπάρχει περίπτωση να μην είδατε σήμερα κάπου αυτή τη φωτογραφία με την λεζάντα «IT’S HAPPENING». Η Jennifer το έβγαλε, η Courtney το έβγαλε, ο Mathew το έβγαλε, η Lisa το έβγαλε, ο Matt το έβγαλε, ο David το έβγαλε. Όλοι το έβγαλαν εκεί έξω, είναι παντού στο διαδίκτυο, στον αέρα, στα δέντρα μέχρι και στο σούπερ μάρκετ που πήγα πριν λίγο για να προμηθευτώ μερέντα για το σουκου, ακόμα κι εκεί το συνάντησα.

Είμαι μια από τα εκατομμύρια των θαυμαστών αυτής της σειράς, την οποία παρακολουθούσα στην εποχή της, και συνεχίζω να παρακολουθώ στις επαναλήψεις. Για να μην αναφέρω τα DVD που έχω. Δεν ξέρω πως ένιωσα όταν πληροφορήθηκα αυτή την είδηση, διάολε ακόμα δε ξέρω.


Είχα φρικάρει όταν είχε επιστρέψει το Beverly Hills γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα των αγαπημένων μου teens stars. Φανταστείτε το εξής: ένα κορίτσι από χωριό, ρομαντικό, ευαίσθητο που πίστευε στην αγάπη και ήταν αθεράπευτα χαζό, χωρίς ίντερνετ, αγόραζε τη Σούπερ Κατερίνα κάθε μήνα, τη Κατερίνα κάθε βδομάδα για να μαζεύει τις αφίσες των πρωταγωνιστών του αγαπημένου της show. Η Μπρέντα, η Κέλι, ο Ντίλαν και ο Μπράντον ήταν κάτι το άπιαστο, ένα όνειρο για το πως θα ήθελα να έμοιαζαν τα αγόρια και οι κολλητές μου στο σχολείο που θα γνώριζα. Στο μυαλό μου όταν πήγαινα σχολείο ένιωθα πως έπαιζα στο Beverly Hills. Είχα συνδέσει λοιπόν τα μαγικά εκείνα χρόνια της εφηβείας μου με το σήριαλ αυτό. Όταν επέστρεψε πρόσφατα δεν ήθελα να το δω, έστω κι από περιέργεια, γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα που είχα για τους αγαπημένους μου σταρς.


Όμως με τα Φιλαράκια δεν ξέρω πως νιώθω, δεν τρελαίνομαι φυσικά να δω την Ρέιτσελ που λατρεύω, να είναι τόσο….. αλλιώς ή τον Τσάντλερ… ξέρεις….. Από την άλλη
λέω μπορεί να είναι πραγματικά καλά τα νέα επεισόδια, τόσο καλά ώστε να σβήσουν τη πίκρα του τελευταίου επεισοδίου (εκείνου με τα κλειδιά ξέρετε). Δε ξέρω. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε το πρώτο επεισόδιο. Όπως και να έχει τα Φιλαράκια θα είναι για πάντα στη ζωή μας…… αυτά.

87075970_1341283992729273_4184104367500034048_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο αγαπημένος μου Μπρανσγουίκερ..

Ο Μαύρος Μπρανσγουίκερ (1860) του Τζον Έβερετ Μιλέ είναι από τους πιο αγαπημένους μου πίνακες. Δεν θυμάμαι σε τι ηλικία ήμουν όταν τον είδα για πρώτη φορά.
Απεικονίζει έναν αξιωματικό του ιππικού του Μπράουνσβαίχ, ενός γερμανικού συντάγματος, οι στρατιώτες του οποίου λεγόταν οι μαύροι Μπρανσγουίκερ. Ο στρατιώτης αποχαιρετά την αγαπημένη του μια ημέρα πριν τη μάχη του Βατερλό το 1815. Ο πίνακας υπονοεί πως το ζευγάρι δεν θα ιδωθεί ξανά καθώς το σύνταγμα του Μπραουνσβαιχ που πολέμησε στο πλευρό των Άγγλων κατά του Ναπολέοντα υπέστη τρομακτικές απώλειες. Η θλίψη, στο πρόσωπο του κοριτσιού και η τρυφερή κλίση του κεφαλιού του ανδρός καθώς δείχνει να συμμερίζεται τον πόνο που βιώνει η αγαπημένη του, όπως και η επίγνωση πως δεν θα τη ξαναδεί ποτέ ξανά, έρχεται σε αντίθεση με το προτεταμένο στήθος του, σαν να ρίχνεται στη μάχη ήδη και κρατώντας σφιχτά τη περικεφαλαία του ετοιμοπόλεμος καθώς τον καλεί η αίσθηση του καθήκοντος και το άλλο του χέρι που ενώ κρατάει τη πόρτα ανοιχτή για να φύγει μοιάζει σαν να θέλει να την κλείσει εμποδίζοντας την έξοδο του. Όλη αυτή η πάλη σε έναν στατικό πίνακα με συγκλονίζει. Σαν να βλέπω μέσα από τον πίνακα ένα φιλμ ενός μεγάλου και καταδικασμένου έρωτα. Οι λεπτομέρειες του πίνακα αιχμαλωτίζουν το βλέμμα μου κάθε φορά.
Πίσω τους η μουντή αλλά γεμάτη λεπτομέρειες πράσινη ταπετσαρία. Το κάδρο αριστερά που απεικονίζει τον Ναπολέοντα έφιππο (ανήκει στον Ζακ Λουί Νταβίντ). Οι πτυχώσεις στο φόρεμα της κοπέλας με τον κατακόκκινο φιόγκο.
Η θλιβερή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον συγκλονιστικό αυτόν πίνακα είναι πως ο άντρας που είχε ποζάρει για τον στρατιώτη ένας πραγματικός
στρατιώτης λίγο αργότερα πέθανε από φυματίωση. Και για το κορίτσι είχε ποζάρει η Κέιτ, η κόρη του Κάρολου Ντίκενς. Ο στρατιώτης και η Κέιτ είχαν ποζάρει χωριστά αγκαλιάζοντας ο καθένας μια κούκλα!!!!

18491607_901709153303074_5455016575570638594_o

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

and the oscar goes to…

Προπολεμικές εποχές γύρω στο 1995. Φοιτήτρια εγώ, στο Ηράκλειο να ξυπνάω στις 4 τα ξημερώματα για να δω σε απευθείας μετάδοση για πρώτη και τελευταία φορά στην ελληνική τηλεόραση, την απονομή των βραβείων Όσκαρ. Από μικρό παιδάκι για μένα το σινεμά ήταν ένας παράδεισος. Παράδεισος μεγάλων ηθοποιών και συγκλονιστικών ερμηνειών. Θυμάμαι μάζευα μετά μανίας αποκόμματα από τα περιοδικά (δεν είχαμε τότε στη κατοχή ίντερνετ) και είχα ολόκληρα αρχεία με αφιερώματα στα Όσκαρ, με συνεντεύξεις ηθοποιών, με αφιερώματα σε σπουδαίους δημιουργούς και ταινίες. Γνώριζα απ’έξω τη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίε όλων των εποχών και ήξερα λεπτομέρειες από τα γυρίσματα θρυλικών ταινιών λες και ήμουν παρούσα. Κάποια στιγμή είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα ένα περιοδικό με απίστευτα λεπτομερή αφιερώματα στα παρασκήνια των τελετών των Όσκαρ και με αφιερώματα ταινιών με βαθμολογίες, αναλύσεις κτλ. Ήταν το «Τv & cinema showtime» Με ιλουστρασιόν εξώφυλλα και πολυσέλιδα αφιερώματα στο κινηματογράφο ήταν ένας παράδεισος για μένα. Δυστυχώς όταν είχα μετακομίσει από εκείνο το σπίτι επειδή ήταν πάνω από 300 τεύχη και δεν υπήρχε τρόπος να τα μεταφέρω τα πέταξα…

84766625_1331619110362428_5966997256878948352_n

Από μικρή λοιπόν λάτρευα το σινεμά.
Από τη πρώτη προσπάθεια καταγραφής κίνησης σε κινηματογραφική μηχανή το 1888 με εκείνο το φιλμάκι 2 δευτερολέπτων, από τους αδελφούς Λούι και Ογκιστ Λιμιέρ τους δημιουργούς του κινηματογράφου, και τον Λεόν Μπουλί που έδωσε βαφτίσε κινηματογράφο την εφεύρεση των Λιμιέρ, από τον Αντουάν Λιμιέρ και τον Ζορζ Μελιέ, από τους ανθρώπους της Warner Brothers που το 1926 κατάφεραν να παίζει μουσική κατά τη διάρκεια της ταινίας, από το Ροδόλφο Βαλεντίνο, τον Φριτς Λανγκ, τον Εντ Γουντ τον Μπέλα Λουγκόζι, τον Κρίστοφερ Λι, τον Φριντριχ Μουρνάου, τον Μαξ Σρεκ, τον Λαρς Γον Τριερς, από τη Βίβιαν Λι, τη Γκρέτα Γκάρμπο, τη Βερόνικα Λεικ, η Τζούντι Γκαρλαντ, η Σιρλει Τεμπλ. Από τον Λι Στρασμπεργκ, τον Χαμφρει Μπόγκαρτ, τη Μεριλίν Μονρόε, τους αδελφούς Σκούρα της 20th century fox, τον Χίτσκοκ, τον Άντονι Περκινς, την Τζανετ Λι, τον Ενιο Μορικόνε, τον Φελίνι, τον Ινγκμαρ Μπεργκμαν, τον Σεσίλ ντε μιλ, τον τον Κοπολα, τον Γαβρά, τον τον Σκορτσεζε, τον Ρομπερτ Ντε Νιρο, τον Αλ Πατσίνο, τον Ντε Παλμα, τον Βισκόντι, τον Αντονιονι, τιμ μπαρτον, τον πιερ παολο Παζολίνι, τον Τον Ντανιελ Ντει Λουις, Ταραντινο, τη Μεριλ Στριπ, Τη Μει Γουεστ, τον Τσάρλι Τσάπλιν, τον Άντονι Χόπκινς, τον Χοακίν Φοίνιξ ήταν τα είδωλα μου, τους ένιωθα δικούς μου.

85066784_1332386133619059_4973412038157008896_n
my attitude from now and on…


Γιοακίμ ή Χοακίν ή Ουακιν… Joaquin Rafael ή Leaf Phoenix…..
Όπως και να προφέρεται το όνομα του η ουσία παραμένει μια. Είναι από τους κορυφαίους ηθοποιούς όλων τον εποχών. Τελεία. Και. Παύλα. Όχι επειδή το λέω εγώ που στο κάτω κάτω η γνώμη μου δε μετράει, αλλά επειδή το φωνάζουν οι ήρωες που έχει ενσαρκώσει… Γεννημένος το 1974 σε πολυμελή οικογένεια, αδελφός του αδικοχαμένου Ρίβερ, και γιος χίπιδων βίγκαν κτλ ξεκίνησε το 1986 τις εμφανίσεις του στον κινηματογράφο. Οι ταινίες που μου έχουν μείνει είναι στο Walk the line (ΘΕΌΣ) το 2005 που πήρε Χρυσή Σφαίρα, στο 8mm, στο Gladiator και σε πολλές άλλες.Κοίτα εγώ τα έλεγα χρονιαααα και με λέγανε ξενέρωτη γιατί μόνο ο Μπρατ ο Πιτ και Τζορτζ ο Κλουνείς ήταν κουλ και γκόμενοι (δε νομίζω ποτέ δεν ήταν το στιλ μου) και όταν έλεγα ο Γιοακιμ Φοίνιξ είναι Θεός (σαν ηθοποιός που είναι χαμαιλέοντας και απίστευτα εσωτερικός και κοιτάζω τα μάτια του τα σκοτεινά και υγρά και αυτό το χείλη το χαρακωμένο και πως τα χέρια του κρατάνε το σπαθί σαν Κόμμοδος και πως αυτή η πλάτη του ο τρόπος που σπάει το σώμα του για να χωρέσει στο ρόλο με συγκλονίζει. Ο τρόπος που το σώμα του υπογραμμίζει την ερμηνεία του. Και η φωνή του μα μόνο εγώ κλαίω με αυτόν τον άνθρωπο; όχι δε λέω ότι με συγκλονίζει μέχρι οργασμού αλλά θα ήθελα να ήταν γκόμενος μου ή γιος μου ή μάλλον ο γιος της γειτόνισσας για να του τη πέσω… Μόνο εγώ παθιαζόμουν από πάντα μαζί του κι ας μην τον ήξερε κανείς και λίγο τσατίζομαι που κάθε σούργελο ξαφνικά επειδή έκανε επιτυχία το Τζόκερ τον έμαθε ξαφνικά.  Όχι δεν έχεις τέτοιο δικαίωμα εγώ τον θαυμάζω και τον πίστευα από πάντα και έχει απίστευτες ερμηνείες κι αν εσύ τον ξέρεις μόνο σαν Τζοκερ να πα να χεστείς. Οπότε βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να πω ΤΟ ΗΞΕΡΑ!!! Και ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ…. 👑😘

ΥΓ: Ήθελα να φορτώσω ένα γκιφ αλλά γαμιέται το σύμπαν..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Never give up…

Όταν πήγαινα στο Δημοτικό θυμάμαι τον δάσκαλο να λέει στη μαμά μου : «Κυρία Ελένη, η Μαρία, όταν τη βγάζω στον πίνακα και δεν γνωρίζει την ορθογραφία της λέξης αρνείται να τη γράψει!!!!!!!!!!!!!!!!»
Το θυμάμαι ότι το έκανα αυτό, ένιωθα πως η λέξη αν έχει λάθος ορθογραφία θα ζωντανέψει και θα με κατασπαράξει. Δε ξέρω ρε γαμάτο γιατί έτρωγα τέτοιο κόλλημα και ΔΕΝ προχωρούσα παρακάτω, έμενα εκεί μετέωρη να αναρωτιέμαι πως γράφεται η λέξη. Δοκίμαζα όλους τους συνδυασμούς, τα «ει» και τα «αι» και αν μου στεκόταν καλά οπτικά η λέξη (άκου τώρα) ήξερα πως ήταν σωστή η ορθογραφία της!!!!! Εξακολουθώ μέχρι σήμερα να κάνω το ίδιο γιατί οι λέξεις όταν γράφονται λάθος μου φαίνεται πως χάνουν το κύρος τους. Το ίδιο σκάλωμα τρώω και στο πλέξιμο!!! Τι εννοώ;
Για παράδειγμα βρίσκω ένα pattern ή ένα βίντεο για να πλέξω κάτι και το αρχίζω. Όμως καμιά φορά μπορεί «να μη μου βγαίνει» κι ας ακολουθώ πιστά τις οδηγίες. Είναι απολύτως λογικό να μη σου βγαίνει το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό του βίντεο ή της φωτογραφίας που συνοδεύει τις οδηγίες γιατί το πλέξιμο από χέρι σε χέρι διαφέρει, άλλη πλέκει πιο χαλαρά άλλη πιο σφιχτά, επίσης άλλα βελονάκια ή βελόνες χρησιμοποιεί η κάθε μια και άλλα νήματα. Οπότε λογικό να διαφέρει το αποτέλεσμα. Το σκάλωμα τώρα που το τρώω;
Μπορεί να μην τα εξηγεί σωστά η γυναίκα στο βίντεο ή τα Αγγλικά της να μην είναι πολύ καλά και να μην καταλαβαίνω τι λέει, οπότε και εγώ το πλέκω λάθος. Ιδιαίτερα αν δεν είναι καλό το βίντεο, αν δεν είναι σωστά εστιασμένη η κάμερα ακόμα χειρότερα. Πλέκω λοιπόν αλλά κάπου στη πορεία ενώ ακολουθώ πιστά τις οδηγίες μπορεί να μη μου κάθεται καλά, να μη μου βγαίνει ή να μη μου αρέσει ή πολύ απλά να το είχα φανταστεί διαφορετικά. Τότε τα παρατάω και κοιμάμαι!!!! Το επόμενο πρωί ως δια μαγείας βρίσκω τη λύση. Η οποία είναι ή να αλλάξω τελείως pattern να βρω κάποιο άλλο καλύτερο, ή να ακολουθήσω οδηγίες από άλλο βίντεο ή pattern και μετά να επιστρέψω στο αρχικό και να συνεχίσω από εκεί και πέρα ή να φτιάξω αρκετά δειγματάκια δοκιμάζοντας διαφορετικές πλέξεις, διαφορετικό βελονάκι ή διαφορετικό νήμα. Όπως κάνω και στις λέξεις!!!!!! Και με γουστάρω πολύ που ψάχνω, προσαρμόζομαι, αυτοσχεδιάζω και ω ναι θριαμβεύω αντί να βυθίζομαι στην ηττοπάθεια και να κλαψομουνιάζω!!!!!!!!!!!
Κι όλο αυτό, όλη αυτή η προσπάθεια, οι προκλήσεις ο βαθμός δυσκολίας κάνει το πλέξιμο ακόμα πιο ενδιαφέρον, ακόμα πιο εθιστικό. Τι να πρωτοθυμηθώ από όλα όσα έχω φτιάξει;
Το γιλέκο μου που μου έβγαινε μικρό και έφτιαξα δείγμα που με βοήθησε να το προσαρμόσω στο δικό μου pettit μέγεθοςς;  Ή το Harry Potter κασκόλ του Χαράλαμπου που έκανα πάλι δείγματα για να αποφασίσω τους συνδυασμούς (όταν ο Χαράλαμπος λέει μπλε,γαλάζιο, κόκκινο, μαύρο, κίτρινο πρέπει να είναι μπλε, γαλάζιο, κόκκινο,  μαύρο και κίτρινο! Τέλος).

Για να μη πω για την crafter granny μου τη ΜαΦία μου που δεν μπορούσα να βγάλω άκρη με το βίντεο στα γαλλικά και έφτιαξα το κεφάλι της κούκλας ακολουθώντας της οδηγίες από βίντεο της kiki chrochet για λαγουδάκι!!!!!!!! Πόσο διασκεδαστικό όλο αυτό!
Αμέτρητα projects το καθένα με μια ιστορία από πίσω του και χαίρομαι που δεν τα παράτησα ποτέ!!!!! Κάθε φορά που τρώω σκάλωμα βάζω mode ninja. Όπως ακριβώς στις λέξεις που δεν γνωρίζω την ορθογραφία τους αλλά δεν τις εγκαταλείπω ποτέ.

IMG_20200117_141755_149IMG_20200117_141902_705IMG_20200117_141917_644IMG_20200117_141826_151
Θα κλείσω με το πιο τελευταίο μου project που είναι ένας σκούφος για εμένα. Αρχικά ξετρελάθηκα με αυτό το σχέδιο.

Αλλά όταν άρχισα να πλέκω το λάστιχο κάτι δεν μου καθόταν καλά. Ίσως το ήθελα πιο fluffy πιο έντονο πιο συμπαγές. Το ξήλωσα και το έπλεξα τουλάχιστον πέντε φορές!!!! Αλλά το αποτέλεσμα χειροτερεύει όταν το χέρι κουράζεται. Οπότε έψαξα διαφορετικό βίντεο βρήκα αυτές τις εναλλακτικές. Μου άρεσε πολύ το λάστιχο με το half double chrochet οπότε σκέφτηκα να το κάνω έτσι και να συνεχίσω το σκούφο με το αρχικό μου βίντεο που μου άρεσε τόσο πολύ το σχέδιο.

Όμως η κυρία στο βίντεο αυτό δεν μιλούσε καθαρά Αγγλικά οπότε κάπου δεν καταλάβαινα κάποιες λεπτομέρειες με αποτέλεσμα να πλέκω με λαθάκια και δεν μου άρεσε όπως έβγαινε. Έκανα ένα διάλειμμα κοιμήθηκα καλά και την επομένη βρήκα ένα τέλειο βίντεο για σκούφο με Star stitch από την DONNA WOLFE.

Τρελάθηκα με το σχέδιο, δεν το είχα ξανακάνει και ήθελα να το δοκιμάσω. Πραγματικά η γυναίκα δεν παίζεται καθώς μιλούσε τόσο καθαρά, με σαφήνεια, χωρίς περιττές βλακείες όπως βαμμένα έντονα νύχια (ξερνάω), μουσική πιο δυνατή από τη φωνή, θολή μη εστιασμένη κάμερα, λάθος background που δεν βοηθά να παρακολουθείς το ίδιο το πλεκτό και όλα όσα αποπροσανατολίζουν τον θεατή και εννοείται  αυτομάτως μπήκε στις αγαπημένες μου πλέχτρουσες- Youtubers.

Να αναφέρω εδώ τις πιο άξιες πλέχτρουσες Youtubers:

ΜARIA GRASIA

KIKI CROCHET

DONNA WOLFE

4ELLIE

ΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΜΌΝΟΣ ΣΟΥ- ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΈΣ ΙΔΈΕΣ

ΚΑΙ TIS ΜΟΔΊΣΤΡΕΣ:

PELAGIE

POPPY FLOWERS

ACORNKISS

SEW PERFECT STUDIO MARIA PETROU
Ξεκίνησα λοιπόν το σκουφί με βελονάκι No 4 και νήμα απλό όχι πολύ χοντρό. Το έκανα σε δυο χρώματα, γκρι και μπεζ αλλά έβγαιναν πολύ μικρά και στο βίντεο ανέφερε πως αν βγαίνει μικρό να χρησιμοποιήσεις μεγαλύτερο βελονάκι. Οπότε έπιασα το 7αρι και ένα πιο εκρού και έβγαινε στις σωστές διαστάσεις (12 ίντσες).

20200127_112321

Κάτι δεν μου καθόταν όμως με το μέγεθος και έπιασα ένα ζεστό εκρού ελαφρώς πιο παχύ και μου άρεσε τόσο πολύ όπως πλεκόταν…. Διαπίστωσα όμως ότι ήταν λίγο το νήμα και δεν θα έφτανε για ολόκληρο σκούφο…

20200128_140057

Οπότε έπιασα ένα μουσταρδο-λασπωμένο (ούτε η Μοιραράκη τέτοια χρώματα) και πάλι από την αρχή.

83010108_1319589878232018_8120911269784977408_o(1)

Έλα όμως που είχα φάει κόλλημα με το μπεζάκι και δεν ήθελα το λασπί και έτσι έπιασα πάλι το μπεζ, το έβαλα διπλό αυτή τη φορά για να φτάσει στο σωστό μέγεθος αλλά δεν μου άρεσε που όσο το προχωρούσα έκανε καμπύλη.

82890320_1319590048232001_3125053530675609600_o(1)

Οπότε το ξύλωσα και το έπλεξα μονό αυτή τη φορά. Και σκέφτηκα ότι δεν έχει σημασία πόσες ίντσες θα βγεί αρκεί να χωράει το κεφαλάκι μου. Και ως δια μαγείας μετά που το μέτρησα έβγαινε 12 ίντσες!!!!!

20200128_140022
Πέρα από το σχέδιο, που με είχε ξετρελάνει, ένας άλλος λόγος που ήθελα οπωσδήποτε να το πλέξω ήταν ότι πλεκόταν Οριζόντια ΜΑΖΙ με το λάστιχο όχι κάθετα όπως συνήθως….
Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα. Να ο αστεροσκούφος μου …
Καλός δεν είναι;;;;😘

IMG_20200129_201035_156Snapchat-1706157632

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Τα αγαπημένα μου περιοδικά…

Πρόσφατα έκανα ένα γερό ξεσκαρτάρισμα στα συρτάρια μου και δεν έχετε ιδέα τι σαβούρα βρήκα. Από παλιές ξεθωριασμένες αποδείξεις, ακαταλαβίστικες σημειώσεις για τις ιστορίες μου (μου πήρε 5 ώρες και 17 λεπτά για να τις καθαρογράψω σε ένα τετράδιο αλλά άξιζε. Όλα τα πρόσωπα από τους κεντρικούς χαρακτήρες, ήρωες μέχρι τους κομπάρσους που αναφέρονταν απλώς σε μια σειρά, όλα τα πρόσωπα που γέννησε ποτέ ο νους μου πόσο εντυπωσιάστηκα- μόνη μου τα γράφω μόνη μου χαίρομαι, αυτά είναι- αραδιασμένα σε ένα τετράδιο. Με θαυμάζω αλήθεια γιατί μόνο εγώ ξέρω πόσες ατελείωτες ώρες έρευνας σπατάλησα για κάθε πρόσωπο, τοποθεσία, ορολογία κτλ. Έχω κάνει τόση σπουδαία έρευνα που ανέλυσα ακόμα και τι ψηφίζουν οι ήρωες μου)…….
Βρήκα διάφορα λοιπόν στα συρτάρια μου, άδεια κουτιά από παλιούς φορτιστές, αυτοκόλλητα που δεν κολλάνε πια και πολλά άλλα. Και μετά παραπονιέμαι που δεν έχω χώρο να βολέψω τα πράγματα μου. Το ευχαριστήθηκα αυτή την εκκαθάριση και ανακάλυψα και πράγματα που αξίζουν να τα έχω όπως το μοναδικό τεύχος περιοδικού που έχω κρατήσει.
Μικρή διάβαζα πολύ όχι μόνο βιβλία εννοείται, αλλά και τα περιοδικά της εποχής που άρμοζαν στην ηλικία μου φυσικά. Όπως η Μανίνα, η Κατερίνα, η Σούπερ Κατερίνα, ο Άρτζι, ο Τιραμόλα, το Εγώ ,το Είναι, το Ποπ και Ροκ, το Αφισόραμα, το Ποπ κόρν, το Παναθηναίκο Τριφύλλι, το Τρίποντο, το Κοσμοπόλιταν (δες εδώ το κείμενο μου για τη παλιά μεγάλη αγάπη το Cosmo).
Λογικό ήταν να διαβάζω πολλά περιοδικά από τη στιγμή που δεν υπήρχε διαδίκτυο ώστε να αντικαταστήσει την ενημέρωση, το κουτσομπολιό, τις συμβουλές, την επικοινωνία με άλλα άτομα, και τη διασκέδαση που προσέφεραν τα περιοδικά.
Θυμάμαι μια φορά, δημοτικάκι ήμουν, που είχα πάει στο γιατρό με τη μαμά μου στο Ηράκλειο (ήταν η εποχή που είχα τις περίφημες μυοκλωνίες) και γυρνώντας με το αγοραίο ταξί στο χωριό κρατούσα στα χέρια μου τη Μανίνα και η μόνη μου έννοια ήταν να πάω στο σπίτι νωρίς για να τη διαβάσω.
Έψαξα λοιπόν στο Google να μάθω περισσότερα για τα αγαπημένα περιοδικά της παιδικής μου ηλικίας οπότε έχουμε και λέμε:
ΜΑΝΊΝΑ:
Το εβδομαδιαίο περιοδικό εμφανίσθηκε στα μέσα του 1972 (δεν είχα γεννηθεί ακόμα) και η έκδοσή του διακόπηκε στα τέλη του 1992.
ΚΑΤΕΡΊΝΑ:
Εβδομαδιαίο ελληνικό εφηβικό περιοδικό που κυκλοφόρησε το 1973 (ούτε τότε είχα γεννηθεί χε χε). Το Google αναφέρει πως η έκδοση του συνεχίζεται μέχρι και σήμερα αλλά δεν νομίζω. Ίσως κυκλοφορεί μόνο Αθήνα ή σε συγκεκριμένα σημεία. Εγώ πάντως είχα ρωτήσει το 2014 στο περίπτερο στο δίπλα χωριό (όχι δεν έχουμε περίπτερο στο κωλοχώρι μου. Πάλι καλά που έχουμε ρεύμα. Τόσο Πωποτας κατάσταση ζούμε)
Και μου είχαν πει ότι σταμάτησε η κυκλοφορία του περιοδικού γιατί ήταν ακατάλληλα τα μελάνια που χρησιμοποιούσαν!!!!!!!!!!
ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΕΡΊΝΑ:
Το 1979 (ήμουν λίγων μηνών βρέφος) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η μηνιαία εκδοχή της Κατερίνας, με το όνομα Σούπερ Κατερίνα. Τα δύο περιοδικά αναφέρονται σε διαφορετικό ηλικιακό κοινό, με την Κατερίνα να έχει κοινό 14 έως 16 χρόνων, ενώ η Σούπερ Κατερίνα 10 έως 19 χρόνων. Επίσης και εδώ αναφέρει ότι η Σούπερ κυκλοφορεί μέχρι σήμερα. Ρε παιδιά σε ποιο σύμπαν δηλαδή και εγώ δε τα βλέπω;;;;;
Επίσης δε μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν εκείνο το περιοδικό που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό (δεν θυμάμαι αν ήταν κάποιο άσχετο περιοδικό ή μια άλλη εκδοχή της Κατερίνας) που είχε ως σλόγκαν «της γενιάς σου όχι της γιαγιάς σου»
Και καλά η γιαγιάδες είμαστε εμείς οι 30αρες, 40αρες που διαβάζαμε κατερινομανίνες. Καταρχάς ποιος το έγραψε αυτό που όχι μόνο προσβάλλει τις γενιές που μεγάλωσαν με τα συγκεκριμένα περιοδικά και τα κρατούν ως πολύτιμες αναμνήσεις αλλά δείχνει θράσος και άγνοια…. Πραγματικά σε κανέναν δε έκανε εντύπωση αυτό το πανηλίθιο σλόγκαν;;;;;;;
Εγώ πάντως έχω μια απάντηση που ταιριάζει με το σλογκανακι:
«Της θειάς σου το μπουγαδοκοφινο»………..
Αχ αναμνήσεις.. πάω να φάω τώρα. Κυριακή μεσημέρι κλασικό ψητό!!!!! Μιαμμμμμμμ


Θεία Χάτσον….

83850511_1318411081683231_4902414098450350080_o

83595493_1318480275009645_1100359303996375040_o
Το να στέλνεις γράμματα σε περιοδικά ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας με άλλους έφηβους (δεν είχαμε ιντερνετ λέμε)
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Γιατί μπορώ….

Με την Άννα προσπαθήσαμε να βρούμε μια λύση pour moi. Μια λύση να μου λύσει τα χέρια να με σώσει από το τέλμα που έχω βαλτώσει (παίζει λυπητερό βιολί). Με λίγα λόγια έχω να εργαστώ κανονικά κάτι αιώνες, είμαι κομμώτρια μόνο σε δικά μου άτομα και λιομαζώχτρα (φέτος πήγα έξι ολόκληρες μέρες στις ελιές μη το γελάς). Όλα αυτά απέχουν τόσο μα τόσο πολύ από αυτά που ονειρεύτηκα να κάνω στη ζωή μου! Και μάντεψε: αποφέρουν μηδαμινό κέρδος.

Ούτε τη κάρτα WhatsApp που βάζω στο κινητό μου δε καλύπτουν. By the way σήμερα έκανα ενεργοποίηση ξανά του αριθμού μου γιατί είχα από τον Σεπτέμβριο να βάλω κάρτα και μου είχαν βάλει φραγή (πρώτης τάξεως νταβατζιλίκι από τις εταιρείες ειιιι ρε συ δεν περιστρέφεται ο κόσμος γύρω από εσάς. Δεν είμαι υποχρεωμένη να βάζω συνέχεια 12 ευρώ κάρτα αλλιώς θα μου το κόψετε τουτέστιν θα με κάνετε ντα. Κάποιες γκουχου δεν έχμ έχουν γκουχου γκόμενο και δεν τους χρειάζεται πακέτο 999 μηνύματα τη βραδιά ξεκολλάτε. Ζηλεύω τις εποχές που υπήρχαν επιλογές έβαζες πχ πέντε ευρώ κάρτα αν δεν ήθελες των δέκα).

Δύσκολες εποχές για μόνες γυναίκες άνεργες και πονεμένες (αι μαρή Μάρθα Βούρτση). Ούτε το ΚΕΑ μπορώ να πάρω, άλλο κουλό κι αυτό!! Δεν πληρώ τις προϋποθέσεις μάνα μου. Αί μωρή! Και βλέπω τη κουλή τη κόρη της από κάτω και το παίρνει!! Άνεργη εκείνη άνεργη κι εγώ. Ανύπαντρη εκείνη ανύπαντρη κι εγώ. Φιλοξενούμενο μέλος εκείνη φιλοξενούμενο μέλος κι εγώ!! Και τι παραπάνω έχει δηλαδή και της το δίνετε; Και να συνέχεια οι καινούργιες μπότες Ugg και να τα κολάν και να πάντα χτενισμένο το μαλλί και εκείνο το περλέ κραγιόν (εμένα μ’αρέσουν τα περλέ υπάρχει πρόβλημα;) να μου φωνάζουν «λου-χου ου ζερ» (looser αλά Jim Carey). Δηλαδή και  κάθεται και παίρνει το ΚΕΑ και εγώ τον πούλο! Ούτε ΚΈΑ, ούτε ΜΕΑ, ούτε ΓΑΜΕΑ, ούτε ΣΚΑΤΕΑ.!!! Για τη δική μου τη περίπτωση δεν προβλέπει κάτι ο νόμος; Θα μπορούσε να είναι μια επιστολή προς τον πρωθυπουργό αυτό εδώ το πονεμένο κείμενο. Γιατί κύριε τάδε μας με έχετε Χιου-ε-σμένη (χεσμένη αλά Ελένη Βλαχάκη);;;;;;;;

Ούτε κάρτα ανεργίας στον ΟΑΕΔ μπορώ να βγάλω γιατί πληρώνω τον ΟΓΑ. Ένας λαβύρινθος αδικίας και τρέλας. Και meanwhile να οι αιτήσεις και τα βιογραφικά σε Lidl  μήπως και ποτέ δε ξέρεις. Μπορεί. Κι ας μην έχω το τρίπτυχο 24 ετών-32 ξένες γλώσσες-42 χρόνια προϋπηρεσία. Εγώ έχω άλλου είδους  προϋπηρεσία, είναι ο αγώνας μου και οι νίκες μου, αυτά θα έπρεπε να αναγράφονται στα βιογραφικά μας ως ένα δείγμα του ατσάλινου χαρακτήρα μας. Έπιζήσασα από κακοποιητική σχέση. Αναρρώνει από την ανορεξία. Για τέτοιες νίκες ομιλώ.
Και να τα σεμινάρια από το Κέντρο Δια Βίου Μάθησης άνευ χρημάτων φυσικά μόνο και μόνο για να βγαίνω λιγάκι η καψερή έξω από το σπίτι και να έχω τη ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνω με κάτι ασχολούμαι και να οι αγγελίες και να το κυνήγι το μάταιο.

Προσπαθώ όμως και έχω και υποστήριξη, για να βρω μια λύση για τη δική μου τη περίπτωση. Ακόμα και για τη συγγραφή που αυτό είναι το νούμερο ένα στόχος μου έκανα ένα πλάνο. Η ερευνήτρια πρέπει να έχει ολοκληρωθεί, διορθωθεί και αποσταλεί μέχρι το καλοκαίρι. Και μέχρι τότε τι;

Μου κατέβηκαν πολλές ιδέες ακόμα και τη λατρεία μου για το πλέξιμο είπα να εκμεταλλευτώ και δεν κάνω πίσω γιατί «πενία τέχνας κατεργάζεται»…. Γιατί αυτό το ΚΕΑ μου την έδωσε πολύ άσχημα…..

Stay tuned…

ΥΓ: Κατάφερα και κράτησα την υπόσχεση μου για νέο κείμενο κάθε Κυριακή. Γιούππππιιιιι….

 

IMG_20200115_141807_894
moultitasking καταστάσεις. Αναζήτηση εργασίας, συγγραφή, πλέξιμο… όλα τα μπορώ…
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ…..

Κυριακίλα. Η μέρα που μένεις μέχρι αργά το μεσημέρι στο κρεβάτι και παίρνεις σβάρνα τα παιδικά. Καθώς χάζευα λοιπόν ένα ιαπωνικό όπου μια κακόψυχη γραία με γαμψή μύτη τρομοκρατούσε ζουζούνια και μικρά ζωάκια του δάσους, εμφανίστηκαν κάτι γκομενάρες με γκλίτερ και την έβαλαν στη θέση τους. Επίσης δίδαξαν σε κάτι παιδάκια ότι κάθε ζώο και κάθε πλάσμα από το μικρό μέχρι το πιο τεράστιο έχουν δικαίωμα να ζουν στη γη.

Μετά είδα τους Πυτζαμο-ήρωες που αρέσει στα ανίψια μου και εκεί ο Γκέκο είχε άγχος και προσπαθούσε να τα προλάβει όλα, σχολείο υποχρεώσεις κτλ με αποτέλεσμα να προκαλεί μπελάδες. Οι φίλοι του ο Κατ-μπο’ι’ και η Ολέτ του είπαν να μην τρελαίνεται και να ασχολείται με ένα πράγμα τη φορά, έτσι θα τελειώνει νωρίτερα και δεν θα έχει άγχος.

Πιστεύω πως κάθε ενήλικας θα έπρεπε να παρακολουθεί κινούμενα σχέδια και να διαβάζει παραμύθια  μήπως μαλακώσει λίγο η σκληράδα και η κυνικότητα που υπάρχει γύρω μας και μέσα μας.

Τόσα όμορφα μηνύματα, διαβάστε διαβάστε γιατί χανόμαστε.

Η ταινία ΤΑ ΜΥΑΛΆ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ είναι  γεμάτη από συμβολισμούς και ερμηνείες της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όλα αυτά μου τα έχει πει ψυχολόγος. Πόσο σημαντικό είναι να βρίσκονται σε ισορροπία τα βασικά συναισθήματα, η λύπη, η χαρά, ο φόβος, ο θυμός κτλ.

Προσωπικά διαβάζω παραμύθια και βλέπω κινούμενα σχέδια όλη μου τη ζωή. Είμαι 41 ετών. Και 100 χρονών να πάω πάλι παιδικά θα βλέπω ( και τρώω κι μερέντα στα καπάκια)

Γιατί νιώθω ότι με ξεπλένει λίγο από τη σοβαροφάνεια την ενήλικης ζωής και σκάω αθώα γελάκια.

Για να μη μιλήσω για τα μαθήματα ζωής που βρίσκονται στον Μικρό Πρίγκιπα. Προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.

Και θα κλείσω με το σημείωμα που μου χάρισε μια μέρα ο Χαράλαμπος μου (με πανέμορφα καλλιγραφικά γράμματα και μόνο με δυο ορθογραφικά λάθη, μου θυμίζει τον εαυτό μου που εάν δεν γνώριζα την ορθογραφία μιας λέξης αρνιόμουν πεισματικά να τηγράψω στο πίνακα):

 

«ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

ΣΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ»

 

Τα παιδιά δεν μας αξίζουν. Είναι ανώτερα μας και θα έπρεπε να κυβερνούν το κόσμο.

Καλή χρονιά…

ΥΓ: θα προσπαθήσω να δημοσιεύω κάθε Κυριακή νέο κείμενο… Είπα θα προσπαθήσω…

ΥΓ2: Μια μίνι δημοσκόπηση: Τι σας αρέσει να διαβάζετε στο Marias blog, κείμενα με προσωπικές εμπειρίες απόψεις κτλ ή ιστορίες μυθοπλασίας;