ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

One fine day vol 2: Η οδύσσεια μιας αγουροξυπνημένης…

Τη προηγούμενη Παρασκευή είχα επισκεφτεί τον ενδοκρινολόγο για τον εξάμηνο επανέλεγχο του θυροειδή. Είχα κάνει και τις εξετάσεις αίματος για τη Θυρεοσφαιρίνη και τις συμπεθέρες της, την Θυρεοτρόπο, τη Θυροξίνη και την Anti-TG.
Οπότε σήμερα (22/6) ήταν η μέρα όπου έπρεπε να πάρω τις εξετάσεις για να τις πάω να τις δει ο γιατρός.
Ξύπνησα στις έξι. Κατέβηκα στη πλατεία στις 06:45. Στο καφενείο υπήρχαν ηλικιωμένοι που περίμεναν το λεωφορείο. Είχαν στήσει τη ψιλή κουβέντα πουρνό πουρνό όλο νάζι και μπρίο. Ξεχώρισα το διάλογο «όλοι τη παίρνουν εσύ δεν θα τη πάρεις;” Εννοώντας τη σύνταξη αλλά άντε να καταλάβεις με το πρώτο. Το λεωφορείο ήρθε 07:20. Βρήκα χρόνο να βγάλω μια φώτο τη πλατεία μας (εικαστική ρουστίκ παρέμβαση η τρίκυκλη μηχανή του μπάρμπα Κωστή.

20180622_071004.jpg
Είναι στιγμές που νιώθω ότι βγαίνω έξω από το σπίτι μόνο για να επισκεφτώ γιατρούς. Δεν έχω κοινωνική ζωή, η ζωή είναι δύσκολη (η λέξη είναι φτωχή για να περιγράψω τη κατάσταση) στο χωριό. Δεν έχω πολλές φίλες για να μη πω καθόλου. Οι φιλίες που είχα ήταν μόνο από τη πλευρά μου. Διαρκούσαν όσο προσπαθούσα εγώ . Όταν έπαψα να προσπαθώ ω, τι έκπληξη σταμάτησαν. Εντάξει ρε κορίτσια γίνατε μανούλες αλλά όχι κι έτσι. Ξέρεις υπάρχουν κάποιες καθυστερημένες αντιλήψεις που λένε πως μόλις παντρευτεί κάποια ξεκόβει από τις ελεύθερες φίλες της.

Επίσης νιώθω αρκετή μοναξιά. Η οποία κάποιες φορές είναι ανακουφιστική δε λέω.

“H δική της όμως η ύπαρξη ήταν κρύα σαν σοφίτα που έχει το φεγγίτη της στο βοριά και η πλήξη σιωπηλή αράχνη πλέκει τον ιστό της στη σκιά σε όλες τις γωνίες της καρδιάς της”

Φλομπέρ

Φτάσαμε στο Αρκαλοχώρι στις 7:35. Εννοείται πως το μικροβιολογικό και όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά, υπηρεσίες κτλ ήταν κλειστά. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμώνω τόσο πολύ με τον εαυτό μου που δεν κατάφερα να βγάλω το δίπλωμα. Για μια δουλειά λίγων λεπτών τραβάω τόσα κάθε φορά. 7:50 ήρθε η γλυκιά βοηθός του μικροβιολόγου.
Έχετε προσέξει σε ουρές στα νοσοκομεία στους γιατρούς που πάντα θα έρθει κάποιος σπαζοκλαμπάνιας και θα καμωθεί τον βιαστικό; “Γρήγορα να μπω εγώ ένα λεπτό θα κάνω γιατί βιάζομαι να ανοίξω το μαγαζί”

Λες και οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν δουλειές και υποχρεώσεις, είναι αργόσχολοι και σηκώθηκαν τόσο νωρίς με σκοπό να σπαταλήσουν τρεις ώρες από τη ζωή τους για να περιμένουν στα ιατρεία. Κλασική κουτοπονηριά μη πω κάτι άλλο.
Το ιατρείο του μικροβιολόγου είναι το πιο καλαίσθητο και ήρεμο περιβάλλον για αναμονή. Με μεγάλο ενυδρύο μια ψευδαίσθηση θάλασσας και καφέ καναπέδες. Βρήκα ένα περιοδικό με τη Kristen Stewart να χαζέψω.

20180622_075434

Δεν περίμενα πολύ. Μου έδωσε τις εξετάσεις μου λίγο ακριβούτσικες (17 ευρώ). Συνήθως πληρώνω γύρω στα 9-10 ευρώ αλλά ο γιατρός αυτή τη φορά έγραψε και γενικές έτσι για να δούμε τα ζάχαρα, τις μερέντες και τις χοληστερίνες. Γελάει ο κόσμος. Ο τετράχρονος ανιψιός μου τρώει περισσότερο από ότι εγώ.

Στις 8:10 πήγα στο ιατρείο του ενδοκρινολόγου αλλά δεν είχε έρθει ακόμα. Επειδή συστεγάζεται με άλλο ιατρείο ήταν ανοιχτά και τουλάχιστον μπορούσα να κάτσω κάπου. Οι γριές εννοείται μπιρι μπιρι ακμαιότατες και λαλίστατες. Ήταν και ένα μικρό κοριτσάκι όπου άρχισε τα ποιήματα “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερης ζωής…” Και μια γριά που καψωνότανε, έλεγε για την Αγιά Μαρίνα που είναι “θαυματουργιά”

36037120_816666338524377_2206149765937233920_n

Όλα αυτά πριν τις εννέα. Ο γιατρός ήρθε στις 09:50, μπήκα αμέσως είδε τις εξετάσεις. Είναι καλές. Απλά κάποιες αλλαγές στη δοσοληψία του χαπιού. Και από τη στιγμή που η ορμόνη δεν είναι ανεβασμένη δεν θα χρειαστεί παρακέντηση.

Το σίδηρο λίγο χάλια αλλά κατά τα άλλα περδίκι. Τελείωσα στις 10:10.

Κάθε φορά που τελειώνω από το γιατρό νιώθω ότι παίρνω παράταση για έξι μήνες. Έξι μήνες χάπια έξι μήνες αμφιβολίες αν ο γιατρός δίνει σωστές οδηγίες. Έξι μήνες φόβος για το τι θα συμβεί στον επόμενο επανέλεγχο.

Εν το μεταξύ ότι και να πω για να περιγράψω το πως είναι να έχεις θυροειδή είναι λίγο. Ας πούμε αν γκουγκλάρεις τα συμπτώματα θα διαβάσεις:

εφιδρώσεις νυχτερινός τρόμος αϋπνίες Υπνηλία✔εξάψεις του χειρίστου είδους κρύος ιδρώτας τρέμουλο λανθασμένη θερμοκρασία (κρυώνεις το καλοκαίρι, ζεσταίνεσαι το χειμώνα) νεύρα υστερία δυσκολία στη κατάποση (πνίγεσαι και με το νερό) πόνος οξύς στο λαιμό 24/7  έλλειψη οξυγόνου αυτοεκτίμησης θάρρους δύναμης σωματικής και ψυχικής  αίσθημα πνιγμού ακόμα και στον ύπνο κατάθλιψη (μανιοκατάθλιψω που λέει και ο Φατσέας)  διαταραχές στη περίοδοΓαστρεντερολογικά προβλήματα (πρήξιμο, κατακράτηση υγρών, δυσκοιλιότητα, διάρροια) ΑΠΩΛΕΙΑ ΒΑΡΟΥΣ (το μόνο θετικό, κάποιοι παίρνουν βάρος, εγώ μόνο χάνω)   πρήξιμο και κατακράτηση υγρών στα πόδια θαμπό δέρμα μαλλιά αδύναμα
Πως να περιγράψω αυτά που νιώθω εγώ; Θα με πουν μελοδραματική. Όχι. Πραγματικά νιώθω 24 ώρες το 24ωρο ότι πεθαίνω. Ένα αίσθημα εξάντλησης, πανικού, σφιξίματος καθώς η ψυχή μου σκαλώνει στο λαιμό μου. Απαίσιο συναίσθημα αλήθεια. Ακόμα και τώρα που διαβάζω τις λέξεις που επέλεξα αντιλαμβάνομαι πόσο φτωχές είναι. Όχι. Είμαι καταδικασμένη να ζω εγκλωβισμένη μέσα σε αυτόν τον αδένα που μου ορίζει τη ζωή.

Το 2012 που ανακάλυψα ότι έχω θυροειδή ήταν ακόμα χειρότερα. Λιποθυμούσα και κάθε φορά πριν χάσω τις αισθήσεις μου ένιωθα ότι βιώνω το θάνατο μου. Τρομακτικό συναίσθημα. Τώρα με το χάπι και τις εξετάσεις έχει βελτιωθεί η κατάσταση. Απλά περνάω περιόδους ανισορροπίας.

Πασχίζω να επιστρέψω στη φάση που ήμουν τη διετία

2013-2015 πραγματικά ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Ψυχολογία στα ύψη, θυροειδής ελεγχόμενος ένιωθα πραγματικά παραπάνω από υπέροχα.

Και μετά γνώρισα το γνωστό σκατό στον οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του Φέλιξ από την “Αλυσοδεμένη ψυχή”. Δεν θέλω να βρίζω πρώην γιατί στο κάτω κάτω δικές μου επιλογές ήταν αλλά όταν ο άλλος σε κακοποιεί συστηματικά ε τότε δε θέλει απλά βρίσιμο, φυλακή θέλει.

Το λεωφορείο ήρθε στις 10:30 και πριν της έντεκα ήμουν στο χωριό. Πραγματικά ένιωσα ανακούφιση που τελείωσε ακόμα ένας επανέλεγχος και είμαι καλά. Έφαγα λίγο κέικ δίχρωμο που έφτιαξα χθες και αποφάσισα να μαζέψω λίγο το σπίτι.

20180621_145137

Η τηλεόραση πλέον είναι χάσιμο χρόνου οπότε δε χαζεύω καθόλου το πρωί. Κοιμήθηκα το μεσημέρι.

20180622_133630

Αυτές τις μέρες διαβάζω οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς του Αρθουρ Κόναν Ντόιλ αλλά μου είχε καρφωθεί μια φράση από το Μαντάμ Μποβαρύ του Φλομπέρ

“κάθε τι που την περιτριγύριζε άμεσα, ανιαρή εξοχή, ηλίθιοι μικροαστοί, μετριότητα της ύπαρξης….”

Το απόγευμα αποφάσισα να πάω μια βόλτα αλλά δυστυχώς το κατά τα άλλα γραφικό στα όρια του παραλόγου χωριουδάκι μου δε προσφέρεται για διασκέδαση. Όχι δεν έχουμε καφετέριες. Ένα καφενείο. Δεν τρελάθηκα ακόμα να πάω στο καφενείο.

Και φυσικά αφού δεν έχω αμάξι/δίπλωμα η μόνη λύση ήταν βόλτα στη φύση. Δυστυχώς περιτριγυρίζεται από βουνά και κατσάβραχα οπότε ή θα ανέβω στο Φορκς (ένα τετράγωνο κτίσμα δίπλα στη δεξαμενή του χωριού στη κατάφυτη από κυπαρίσσια πλαγιά). Συνήθως εκεί ανεβαίνω για να διαβάσω ή να γράψω.

14305193_521464944711186_8818372225153190850_o
Φορκς Νιπιδιτού

Αλλιώς βολτίτσα στο παλιό Δημοτικό Σχολείο που έχει μετατραπεί σε αγνώστου χρησιμότητας αίθουσα, με τους ευκαλύπτους και τα τριαντάφυλλα. Για να αποφύγω τις ενοχλητικές γριές “τίνος είσαι εσύ;” , “Δε παντρευγεσαι; (παντρεύεσαι), “Εδικαιώθηκες μωρή;” (αν έχεις περίοδο), καταλήγω συχνά στη ταράτσα του σπιτιού μας που έχει θέα στη Πεδιάδα (περιοχή). Με πληγώνει που το μάτι μου δε βλέπει μια σπίθα γαλάζιου. Τη θάλασσα να είχα στα πόδια μου και τι στο κόσμο. Κάθε μέρα κάθε λεπτό τα πάντα γύρω μου μου υπενθυμίζουν τη θλιβερότητα της κατάστασης.

Το τρίπτυχο δουλειά-χρήματα-γκόμενος είναι tragic αλλά επειδή δεν είμαι αχάριστη πάντα βρίσκω και κάτι θετικό όσο άσχημη και να είναι μια κατάσταση. Τουλάχιστον είμαι καλά και έχω την οικογένεια μου, το blog μου.

To βραδάκι προσπάθησα να κάνω μορφοποίηση στο open oficce, αυτοί οι Στηλοθέτες μου έχουν γίνει εφιάλτης. Επίσης προσπάθησα να φτιάξω το βιογραφικό που θα στείλω συνοδευτικό με το έργο μου στον εκδοτικό οίκο αλλά εννοείται δεν κατάφερα και πολλά. Απορώ ρε παιδιά εσείς οι πάντες όλοι τα καταφέρνετε με αυτά; Γιατί δεν ακούω κανένα να διαμαρτύρεται. Μόνο εγώ γκρινιάζω. Κάποια στιγμή τα παράτησα να δω Νικολούλη. Έφαγα καρπούζι δροσερό και κάπου εκεί έφτασε αυτή η δύσκολη μέρα στο τέλος της.

36030318_816666291857715_5823358969086738432_o

Καλό βραδάκι σε όλους

Και μια παράκληση: αν μπορεί κάποιος να με βοηθήσει με τους Στηλοθέτες και το βιογραφικό (στα σχόλια γράψτε μου)

Κρίμα είναι να είμαι θλιμμένη σήμερα που όλα πήγαν καλά.

Σας φιλώ ❤

Advertisements
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΑΤΙΤΛΟ…

Χωρίς πρόλογο.

Θέλω να στείλω την Αλυσοδεμένη ψυχή για αξιολόγηση. Ίσως είναι ώρα της να αποσυρθεί από το blog. Θέλω ρε γαμώτο να τολμήσω κάτι αδιανόητο. Αδιανόητο για το μέρος που ζω, για τους ανθρώπους που με ξέρουν. Δε μου φτάνει αυτό που έχω τώρα. Θέλω να ξύσω την επιφάνεια από το όνειρο μου. Μοναξιά μου θα σε παρατήσω ακούς; Τόσα χρόνια με υφαίνεις στον ιστό σου, με έχεις αλυσοδέσει και δεν τολμάω να κουνήσω βήμα πιο πέρα.

Ξεχνάς κάτι κυρά μοναξιά μου, είσαι εδώ κοντά μου επειδή εγώ σε αφήνω. Που να το φανταζόσουν όμως ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα σου έλεγα να πας στα τσακίδια να μου αδειάζεις τη γωνιά. Θέλω μια γεμάτη ζωή ακούς; Γεμάτη αγάπη, ανθρώπους, και τόνους βιβλία. Δεν υπάρχει ούτε μια σπιθαμή κενού χώρου που να μπορείς να λουφάξεις. Βρε τράβα από δω βδέλλα μου έγινες αδερφάκι μου.

Ένα σπίτι κοντά στο κύμα να ακούω το τραγούδι της θάλασσας, να κρέμονται ολόλευκες κουρτίνες από τα παράθυρα, να περπατάω ξυπόλυτη να λερώνει τα δάχτυλα μου η άμμος και να γράφω τα βιβλία μου. Αυτό θέλω. Αυτό βλέπω. Αυτό θα κάνω.

Και όλα αυτά τα τέρατα: Ανασφάλειες, φόβος, κόμπλεξ, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αμφιβολίες να πάνε να πνιγούν. Εγώ δεν μπορώ άλλο να με κάνω ζάφτι. Ξύπνησα από τον ύπνο της συνήθειας και πάω για τα μεγάλα τώρα.

Σκόρπιες σκέψεις λίγο πριν κοιμηθώ….

Χωρίς επίλογο… Απλά συνεχίζεται…

DSC04330 (2)
Φαλάσαρνα Κρήτη Sony Cyber shot compact camera
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ONE FINE DAY..

Τόσο καιρό διαβάζω άλλα blogs που περιγράφουν τη καθημερινότητα τους και ομολογώ ζήλευα λιγάκι. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω και εγώ το 24ωρο μου. Και όχι οποιασδήποτε ημέρας αλλά της ημέρας που μόνο 2 φορές το χρόνο επαναλαμβάνεται. Νομίζω πως όλοι γνωρίζουν ότι έχω θυρεοειδή (το λέω ως προφανή δικαιολογία για τα πάντα. Έχω νεύρα φταίει ο θυροειδής, κοιμάμαι όλη μέρα ε κοίτα βάλτα με το θυροειδή εγώ τι φταίω;)

Κάθε εξάμηνο λοιπόν επαναλαμβάνω τον καθιερωμένο επανέλεγχο του “θυρεού” μου έτσι το λέω χε χε. Για να σας κατατοπίσω θα αναφέρω ότι μένω σε χωριό (παρά τη θέληση μου) μερικά χιλιόμετρα έξω από το Ηράκλειο. Έξι χιλιόμετρα από το χωριουδάκι του Κόμη Δράκουλα απα εις τα Καρπάθια βρίσκεται ένα άλλο χωριό το Αρκαλοχώρι (σοβαρά τώρα παππού Μανώλη και προπάππου Νικολή μένατε Ηράκλειο και τα παρατήσατε και ήρθατε στα βράχια τέρμα θεού;;;)

Οπότε εγώ έπρεπε σήμερα να πάω στο Αρκαλοχώρι όπου είχα ραντεβού με τον ενδοκρινολόγο μου στις 09:50. Να σημειωθεί ότι δεν έχω αμάξι διότι εκόπηκα τετράκις εις στο δίπλωμα και αφήνομαι στο έλεος των δρομολογίων του ΚΤΕΛ. Είχα ρυθμίσει έξι αφυπνίσεις για να ξυπνήσω στην ώρα μου. Από τις πέντε ξύπνησα από το άγχος μου. Έπρεπε να είμαι νηστική διότι μετά τον ενδοκρινολόγο θα με χαιρόταν ο μικροβιολόγος.

Στις επτά παρά είκοσι κατέβηκα στη πλατεία του χωριού όπου η στάση είναι απέξω από το καφενείο κλασικά ανάκριση από τις γριές. Τελικά το λεωφορείο ήρθε στις επτά και τέταρτο. Στο λεωφορείο έβγαλα μερικές σέλφι αλλά ήμουν μέσα στα μούτρα (δεν είμαι πρωινός άνθρωπος).

20180615_071709
Φτάσαμε λοιπόν στο Αρκαλοχώρι στις επτά και μισή. Φυσικά ήταν ΟΛΑ ΚΛΕΙΣΤΑ!!!!!
Αποφάσισα να πάω στο Κέντρο υγείας μιας και το ραντεβού με τον ενδοκρινολόγο ήταν 10 παρά. Ήθελα να δω αν έρχεται οδοντογιατρός γιατί ειλικρινά βαρέθηκα να πηγαίνω στους 2-3 οδοντιάτρους στο Αρκαλοχώρι και για έναν καθαρισμό να πληρώνω 80 ευρώ. Κλειδωμένα όλα τα γραφεία των γιατρών εντός του Κέντρου υγείας. Και η υπεύθυνη μπροστά στην υποδοχή άφαντη. Οπότε έφυγα δεν είχα τη πολυτέλεια να σπαταλήσω τον χρόνο μου για να περιμένω να ξυπνήσουν.

Στις εννέα επιτέλους άνοιξαν τα περισσότερα μαγαζιά. Ένας ηλικιωμένος περνώντας από μπροστά του μου είπε “αναθεμάτισε τι όμορφη κοπέλα που είσαι” Γούρλωσα τα μάτια και συνέχισα το δρόμο μου. “Δεν μας μιλάς;” πέταξε ενώ απομακρυνόμουν. Σοβαρά τώρα ιιιου.

Στις εννέα και δέκα πήγα στον ενδοκρινολόγο μου και ήδη είχε πολύ κόσμο (γριές). Ο γιατρός δεν είχε έρθει ακόμα!!!! Ήρθε δέκα παρά δέκα την ώρα δηλαδή που μου είχε κλείσει ραντεβού. Ένας ηλικιωμένος πετάχτηκε και ενώ ο γιατρός μου είπε να μπω μέσα, μπήκε εκείνος!!! Εγώ είμαι καλός άνθρωπος, τους ηλικιωμένους τους σέβομαι ακόμα κι αν δεν το αξίζουν. Πάντα εκνευρίζομαι στις αίθουσες αναμονής διότι αρχίζουν και λένε τα προβλήματα τους, ποιος αρρώστησε, ποιος πέθανε. Και εννοείται με ρωτούσαν και εμένα. Τι έχω, πόσο είμαι, γιατί δεν παντρεύομαι.

Και φυσικά τσακώνονται ποιος θα μπει πρώτος. Πετάνε κάτι εξυπνάδες τύπου “εγώ θα μπω γιατί θέλω να πάω να μαγειρέψω”. Δεν τηρούν τα ραντεβού και τη σειρά προτεραιότητας. Βέβαια όταν τρεις γριές έχουν ραντεβού στις εννέα και μισή, δεν φταίνε εκείνες. Ο γιατρός φταίει. Συνήθως το πρώτο μισάωρο αναμονής είμαι ήσυχη και χαλαρή. Όσο περνάει όμως η ώρα και ακόμα περιμένω και ακούω και τις βλακείες τότε οργανώνω σαματά. Θα πει η μια γριά κάτι και θα πετάξω εγώ “ο γιατρός λέει σε όλους μας να έρθουμε την ίδια ώρα γιατί εκείνη την ώρα έρχεται κι εκείνος»  Και τα παίρνουν και μουρμουράνε. Σήμερα υποκίνησα μια τσαούσα να χτυπήσει στο ιατρείο και να πει “τελειώνετε γιατρέ τόσος κόσμος περιμένει”

Καλά δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται απλά θέλουν ειδική μεταχείριση. Έχεις υποστεί μπούλινγκ από γριά με τσεμπέρι; Μη σου τύχει.

Μπήκα στις δέκα και είκοσι και βγήκα στις έντεκα παρά είκοσι. Έκανα τον καθιερωμένο υπέρηχο ο οποίος ήταν υπέροχος χε χε. Και μετά μου έγραψε τις εξετάσεις αίματος για να δούμε τις ορμόνες του θυροειδή και φυσικά να δούμε αν έχει ανέβει αυτό το έρμο το σίδηρο μου που τόσο καιρό με συμπληρώματα σιδήρου δεν κουνάει από τον πάτο.

Μετά πήγα στο μικροβιολογικό όπου ήταν ακριβώς δίπλα και μου πήρε αίμα. Η βοηθός είμαι η αδυναμία μου. Τόσο γλυκιά, πάντα με εμψυχώνει. Δεν κοστίζει τίποτα να είσαι ευγενικός άνθρωπος. Οι εξετάσεις μου θα έβγαιναν τη Τρίτη οπότε έφυγα.

Πήγα να ρωτήσω σε μερικά βιβλιοπωλεία πόσο κοστίζει η φωτοτυπία για να πάω να τυπώσω τ έργο μου σελίδες 319. Άλλοι μου είπαν 8 λεπτά, άλλοι 10 λεπτά (χρυσοποίκιλτη είναι προφανώς). Αποφάσισα να μην προτιμήσω το Αρκαλοχώρι και να πάω όταν θα έρθει η ώρα Ηράκλειο όπου ο Απλαδάς έχει πέντε λεπτά τη φωτοτυπία.

Μετά πήγα σούπερ μάρκετ για να ψωνίσω κάποια πραγματάκια και πήρα και νερό/ κρουασάν για να πιω το χάπι του θυροειδή. Αφού είχα κάνει τις εξετάσεις μπορούσα να το πιω και μετά να φάω κάτι (11:10). Πάντα το χάπι το παίρνω νηστική και μετά από μισή ώρα μπορώ να φάω.

Μάταια έψαχνα κάποιο ωραίο αξιοθέατο ή παλιό κτίριο να να βγάλω μια φώτο να συνοδέψει το κείμενο μου αυτό. Πέρασα από τη πλατεία όπου είναι οι καφετέριες και κατάλαβα οτι η αγαπημένη μου καφετερία έχει κλείσει.

20180615_084047.jpg

 
Πήγα στα ΚΤΕΛ στα τραπεζάκια να καθίσω λίγο να πιω κρύο νεράκι. Έπεσα πάνω στον Μήτσο που μου τον είχε κάνει παλιά ένας ξάδελφος μου προξενιό και άλλαξα δρόμο. Με αναγνώρισε με πλησίασε αλλά έκανα μεταβολή και έφυγα. Αγένεια το ξέρω. Απλά το 2013 που μου τον έκαναν προξενιό ακόμα με κυνηγάει. Δε σε θέλω μάνα μου βρες άλλη κοπελίτσα στα κυβικά σου.

Βρήκα ευκαιρία γιατί περίμενα πάνω από δυο ώρες για το λεωφορείο έβαλα τα ακουστικά μου και έγραψα το 16ο κεφάλαιο της αλυσοδεμένης ψυχής. Δεν είχα καθόλου δωρεάν MB για να σερφάρω όποτε απόλαυσα το γράψιμο και τη βαβούρα των ηλικιωμένων που περίμεναν μαζί μου το λεωφορείο.

20180615_120300.jpg

Κάποια στιγμή πήγα και πήρα ένα πιτόγυρο (οι γύροι εδώ στη Κρήτη είναι αρκετά χορταστικοί, καμία σχέση με Αθήνα. Επίσης ο γύρος είναι πιτόγυρο στρογγυλό, δηλαδή κρέας με πατάτες τυλιχτά σε πίτα, και το σουβλάκι είναι σουβλάκι + πατάτες. Το καλαμάκι είναι σκέτο κρέας πάνω στο ξυλάκι. Αυτά για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους)
Το λεωφορείο έφευγε στις δύο και τέταρτο και κλασικά μπήκα σε λάθος λεωφορείο και τη τελευταία στιγμή μου είπε ο οδηγός “ρε κοπέλα μου ναουμ δε πάμε στο χωριό σου”. Και με πήγε στο σωστό λεωφορείο. Ευγενικός δεν μπορείς να πεις. Και μετά μπήκε ένα μανάρι και με πλησίασε λέω όπα έχω κατακτήσεις. Αλλά δεν. Με ρώτησε αν είναι δικά μου τα γυαλιά που κρατούσε. Τα είχα ξεχάσει στο λεωφορείο που μπήκα κατά λάθος. Αφού έκανα αισθητή την παρουσία μου και ασχολήθηκαν οι πάντες μαζί μου ξεκινήσαμε. Το χωριο μου ειναι περίπου έξι χιλιόμετρα από το Αρκαλοχώρι οπότε φτάσαμε γρήγορα.

Με το που έφτασα σπίτι έφαγα το πιτόγυρο μου και κοιμήθηκα. Ξύπνησα απόγευμα και έκανα μερικές δουλειές. Μετά έκανα ένα χαλαρωτικό μπάνιο και κάθισα στον υπολογιστή να γράψω επιτέλους. Παρασκευή βράδυ Νικολούλη, γαλακτομπούρεκο και γράψιμο.

20180615_144129

Η δύσκολη μέρα έφτασε στο τέλος της. Εκκρεμούν τα αποτελέσματα των εξετάσεων από βδομάδα. Πιθανόν να γράψω και δεύτερο μέρος για να σας πω τι έγινε.

Ομολογώ είναι κομματάκι κουραστικό να περιγράφεις βήμα βήμα ολόκληρη την ημέρα σου. Αν και κρατάω ημερολόγιο δεν έχει καμία σχέση.

Μια γλυκιά καληνύχτα σε όλους.

Σας φιλώ ❤

Μαρία

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦ 16 Η ΟΡΓΗ

Μουδιασμένη, ανίκανη να αντιδράσω άφηνα τα λεπτά να κυλούν σαν ορμητικό ποτάμι στο αίμα μου, στους ιστούς και στα κύτταρα μου. Η θλίψη, ο θυμός, οι τύψεις, η κατάθλιψη άρχισαν να ουρλιάζουν κάτω από το διάφανο δέρμα μου. Στεκόμουν για αρκετά λεπτά κεραυνοβολημένη μη πιστεύοντας αυτό που έβλεπα μπροστά μου. Ο Φέλιξ με κοίταζε με τα διαπεραστικά μάτια του κάνοντας μου νόημα να του ανοίξω. Οι σκέψεις μου ξεστράτισαν από το στόμα του που μου είχε λείψει και μια σπίθα λογικής ούρλιαξε να τρέξω και να ξυπνήσω τους γονείς μου. Μα καλά πως είχε σκαρφαλώσει χωρίς να τον πάρουν είδηση οι φρουροί του Μπόλτον; Με το δάχτυλο του χτύπησε απαλά το τζάμι. Η ανάμνηση της επίθεσης του με συνέθλιψε και παραπάτησα ζαλισμένη. Έκανα ένα βήμα πίσω και συνέχισα να στέκομαι σαν απολίθωμα.

Ένιωθα μίσος και λατρεία την ίδια στιγμή. Ήθελα να του ανοίξω και να παραδοθώ στην αγκαλιά του, το μόνο μέρος που ένιωθα ο εαυτός μου. Αλλά κάτι με σταματούσε. Οι αναμνήσεις σκόρπιες είχαν αγκιστρωθεί στο μυαλό μου και με άφηναν μουδιασμένη από τον πόνο. Γιατί ήταν τόσο δύσκολο; Γαμώτο! Τον αγαπούσα και με είχε πείσει ότι με αγαπούσε και εκείνος.

 

‘Άνοιξα τη πόρτα και τον άφησα να περάσει μέσα. Όρμησε μέσα και με δύναμη έκλεισε τη πόρτα πίσω του. Πάγωσα και ένα κύμα πανικού σκάλωσε στο λαιμό μου και με έπνιξε. Κι αν είχε έρθει για να με σκοτώσει; Ήταν ολοζώντανος μπροστά μου τα μάτια του με σκότωναν σαν άγρια θηρία. Η μυρωδιά του με κρατούσε αιχμάλωτη δια βίου. Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου. Αυτόματα έκανα ένα βήμα πίσω. Επανέλαβε τη κίνηση και αντέδρασα το ίδιο. Η βουή του τίποτα με ρουφούσε στη δίνη της.
Άπλωσε το χέρι του και έπιασε μια μπούκλα από τα μαλλιά μου. Την έφερε προσεκτικά στη μύτη του και ρούφηξε το άρωμα της σαν ναρκωτικό. Ένιωσα να λυγίζουν τα γόνατα μου και έκλεισα τα μάτια για να ελέγξω το άγχος που μου προκαλούσε η παρουσία του. Όταν τα άνοιξα βρισκόμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Εκείνος καθόταν ήρεμος δίπλα μου. Κρατούσε το ημερολόγιο μου που είχε πέσει από το κρεβάτι μου. Τρόμος με πλημμύρισε καθώς η σκέψη μου έτρεξε στις σελίδες του με τα μυστικά μου. Τα περισσότερα αφορούσαν τον Φέλιξ. Όλες μου οι σκέψεις, οι φόβοι μου η εμμονή μου μαζί του.

Κρατούσα την αναπνοή μου ήμουν σίγουρη ότι θα αντιδρούσε βίαια. Και σταδιακά έχασα την ακοή μου. Όπως όταν είσαι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και όλα είναι ήσυχα και όμορφα. Μου φάνηκε ότι άρχισε να μου μιλάει γιατί το μόνο που μπορούσα να αντιληφθώ ήταν ότι τα χείλη του κινούνταν. Το χέρι μου βάρυνε για κάποιο άγνωστο λόγο και κοίταξα στο πλάι αλαφιασμένη. Ήμουν όρθια χωρίς να θυμάμαι αν σηκώθηκα. Ένα μακρύ, γυαλιστερό, βαρύ σπαθί σφύριζε σαν φίδι πριν επιτεθεί. Με το στόμα μου να χάσκει κοίταξα τον Φέλιξ. Ήταν δυνατόν να μην είχε αντιληφθεί το σπαθί; Στεκόταν μπροστά μου και έδειχνε ενοχλημένος. Φώναζε για κάποιο λόγο και τα σάλια του πεταγόταν στο πρόσωπο μου.

 

“Γιατί δε με σηκώνεις ψηλά;” μια φωνή άγνωστη προς εμένα βγήκε από το σπαθί που έμοιαζε να συσπειρώνεται και να τεντώνεται μέσα στο σφιχτή λαβή μου. “Διψάω” μούγκρισε το σπαθί. Είχε βαρύνει περισσότερο και αναγκάστηκα να μετακινηθώ νευρικά. Το πρώτο χαστούκι από τον Φέλιξ έσκασε στο πρόσωπο μου. Ένιωσα μια φλόγα στο πονεμένο μου μάγουλο. “Γαμημένε τρελέ” ούρλιαξε το σπαθί. “Σήκωσε με ψηλά να τον ξεκάνω” με διέταξε. Κοίταξα το είδωλο μου στο καθρέπτη απέναντι. Το πρόσωπο μου ήταν κάτωχρο χωρίς ίχνος ζωής. Με έσπρωξε και παραπάτησα. Συνέχισε να ανοιγοκλείνει το στόμα χωρίς να μπορώ να ακούσω τίποτα.
Με έπιασε από τους ώμους και με ταρακούνησε. Με χαστούκισε ακόμα πιο δυνατά. Το σπαθί ήταν κολλημένο στο αδρανές χέρι μου. “Το ξέρω ότι θέλεις να τον σκοτώσεις” είπε το σπαθί. “Άσε με να το κάνω εγώ για σένα. Πλησιάζει το τέλος του χρόνου”

Ένιωσα να ζαλίζομαι και σωριάστηκα στο πάτωμα.

Όταν συνήλθα ήμουν και πάλι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Εκείνος καθόταν στο σκαμπό απέναντι μου. Κάπνιζε και έκανε δαχτυλίδια με τον καπνό. “Σοβαρότητα μηδέν” κάγχασα. Τελικά δεν έπρεπε να του ανοίξω σκέφτηκα. Αν και δεν ήμουν σίγουρη για το αν είχαν συμβεί όλα όσα θυμόμουν. Για το μόνο που ήμουν σίγουρη ήταν ότι δεν άντεχα άλλο αυτή την κατάσταση. Ήταν τόσο σουρεαλιστικό που δεν ήμουν σίγουρη αν θα επιζήσω. Ένα χτύπημα στη πόρτα έκοψε σαν μαχαίρι τη σιωπή ανάμεσα μας. Έσβησε ξαφνικά το τσιγάρο του πάνω στη καρδιά από πορσελάνη που μου είχε κάνει δώρο ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρή και πετάχτηκε πάνω. Ψιθυριστά αλλά με έντονο ύφος μου ζήτησε κάτι και βγήκε από τη μπαλκονόπορτα. Παράξενο. Το χτύπημα το είχα ακούσει. Τη φωνή του γιατί δεν μπορούσα να την ακούσω; Ίσως είχα χορτάσει πλέον τα ψέμματα του και σκόπιμα κάποιος μηχανισμός αυτοπροστασίας είχε μπει μπροστά σαν τοίχος.

 

“Περάστε” είπα φωναχτά. Ο Δρ Έντουαρντ και ο Gus μπήκαν μέσα. Τους είχα ξεχάσει εντελώς. Με τρόμο κοίταξα προς τη μπαλκονόπορτα. Ήξερα ότι ήταν κρυμμένος. Δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγε χωρίς να έχει πάρει αυτό για το οποίο είχε έρθει. Είχε έρθει για να με σκοτώσει. Ή για να κάνουμε σεξ. Η και τα δυο.
Πρώτα με φίλησε ο Έντουαρντ και μετά ο Gus. Κάθισαν ο ένας αριστερά και ο άλλος δεξιά στο κρεβάτι.
“Πως είσαι σήμερα;” μου είπε τρυφερά ο Δρ Έντουαρντ.
Δεν ήμουν σίγουρη τι έπρεπε να του απαντήσω. Έτσι είπα ψέμματα.
“Υπέροχα” ψέλλισα. Και το συνέχισα. “Απολαμβάνω τις διακοπές μου”
“Έτσι μπράβο” είπε ο Gus.
“Μου λείπετε” είπα αυθόρμητα.
“Και σε μας” είπε απάντησε ο Δρ Έντουαρντ. Συγχρόνως μου έπιασαν ο καθένας κι από ένα χέρι. Ξαφνιασμένη αναρωτήθηκα που ήταν το σπαθί.
“Τι συμβαίνει γλυκιά μου;” με ρώτησε ο Δρ Έντουαρντ. Συνέχισα να το αναζητώ με το βλέμμα. “Σκαί” είπε ο Gus ανήσυχος.

Σαν κάτι να με κάλεσε από τη μεριά της μπαλκονόπορτας και κόλλησα το βλέμμα μου στη κουρτίνα. Αν το είχε βρει ο Φέλιξ και περίμενε την κατάλληλη στιγμή να επιτεθεί; Πετάχτηκα πάνω ουρλιάζοντας να φύγουν από το δωμάτιο γρήγορα. Παραπάτησα και σωριάστηκα στο πάτωμα. Με σήκωσε ο Δρ Έντουαρντ και με έβαλε να ξαπλώσω ξανά. “Θα φωνάξω τους γονείς της” είπε ο Gus.

Πριν προλάβει να κάνει βήμα, η μπαλκονόπορτα έσπασε και ο Φέλιξ όρμησε μαινόμενος κατά πάνω μας. Ο Gus μπήκε μπροστά να τον αντιμετωπίσει και ο Δρ Έντουαρντ με σήκωσε στα χέρια του. Κατευθύνθηκε προς το διάδρομο έξω από το δωμάτιο μου. Ούρλιαξα να με αφήσει κάτω. Ήθελα να μπω ανάμεσα τους να τους σταματήσω. Με άφησε έξω από το δωμάτιο μου.

 

“Πήγαινε να βρεις τους γονείς σου” είπε σιγά. “ Πες τους να ειδοποιήσουν την αστυνομία”
Μπήκε μέσα και έκλεισε τη πόρτα αφήνοντας με σύξυλη στο διάδρομο να στέκω ένα αδρανές σώμα. Η λάμψη του με τύφλωσε και με επανέφερε στη πραγματικότητα.

Το σπαθί ακουμπισμένο στον τοίχο έμοιαζε να δονείται. “Τώρα είναι η ώρα Σκάιλαρ” μούγκρισε. Η οργή του απλώθηκε στα σπλάχνα μου και με πότισε θάρρος. “Σε χρειάζονται” συνέχισε. “Πάρε την εκδίκηση σου”. Άπλωσα το χέρι προς το σπαθί και εκείνο βρέθηκε στο χέρι μου. “Άσε με να σε καθοδηγήσω”.

 

Η δύναμη του με παρέσυρε και το σήκωσα ψηλά. Με ένα δυνατό χτύπημα η πόρτα έσπασε σε χίλια κομμάτια. Μπήκα στο δωμάτιο μου και αντίκρισα το χάος. Ο Gus γρονθοκοπούσε τον Φέλιξ ενώ ο Δρ Έντουαρντ τον κρατούσε ακίνητο. Ήταν και οι τρεις καλυμμένοι με αίματα. Αντιλήφθηκαν τη παρουσία μου και ο Φέλιξ βρήκε ευκαιρία να τους ξεφύγει. Άρχισε να τους πετάει ότι έβρισκε για να κερδίσει χρόνο. Κατευθύνθηκε προς τη μπαλκονόπορτα για να το σκάσει. Το σπαθί μούγκρισε και με ενεργοποίησε. Ένιωθα λες και μου μετέφερε ένα συμπαγές μίσος που απλωνόταν σταδιακά από το χέρι μου προς το υπόλοιπο σώμα.

“Φέλιξ” ούρλιαξα με όλες μου τις δυνάμεις. Οι τρεις άντρες σταμάτησαν να παλεύουν και με κοίταξαν κεραυνοβολημένοι.
“Γιατί ουρλιάζεις συνεχώς γιατί τα βάζεις μαζί μου;” είπα με μένος. Προχώρησα προς το μέρος του.

“Σκάιλαρ” είπε ο Δρ Έντουαρντ.

Το βλέμμα μου ήταν εστιασμένο επάνω του. Ένα μίζερο μικρό ανθρωπάκι.

“Ήξερες να με φιλάς, να με κρατάς κοντά στη καρδιά σου. Άνοιγες τα χέρια σου και με κλείδωνες καλά στη ζεστή σου αγκαλιά και ένιωθα ότι είμασταν εγώ και εσύ. Με φιλούσες στο μέτωπο στοργικά, με φρόντιζες, μου έκανες έρωτα. Με πήγαινες στον παράδεισο”

Συνέχισα να τον πλησιάζω με αργά βήματα. “Κάποιες φορές με έκανε ευτυχισμένη” γρύλισα..

 

“Και μετά φέρεσαι σαν κτήνος και με κάνεις και κλαίω. Χωρίς να φταίω ξεσπάς πάνω μου. Δεν φταίω εγώ για τη δουλειά σου, δε φταίω εγώ για τη πρώην, σου δε τη γκάστρωσα εγώ!!”

Το σπαθί έσκισε με δύναμη τον αέρα. Τον βρήκε στον ώμο και τον έριξε κάτω. Το τράυμα φρόντισα να είναι επιφανειακό. Δεν ήθελα να πεθάνει αμέσως.

“ Δε φταίω κι όμως μου φέρεσαι σαν να φταίω. Σου αρέσει να με βασανίζεις”

 

Σφάδαζε από τους πόνους. “Θα με χωρίσεις ξανά πάνω στα νεύρα σου και μετά θα σφίγγεις το μαξιλάρι και θα παρακαλάς να πεθάνεις από τη καύλα να γλυτώσεις αφού δεν με έχεις δικιά σου. Αυτά δε κάνεις κάθε φορά; Τέτοιος είσαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

Τον χτύπησα με το πόδι μου στα αχαμνά και τον περιτριγύριζα. Κοίταξα τους άναυδους φίλους μου και συνέχισα απτόητη.

“Αυτό θέλεις, αυτό επιδιώκεις συνέχεια. Να με χωρίζεις να τα ξαναβρίσκουμε να μου φέρεσαι μες στα μέλια και μετά από λίγο φωνές βρισιές νεύρα και ποιος φταίει;; Η Σκάιλαρ”

Άρχισα να τον καρφώνω με το σπαθί αλύπητα. Η οργή μου είχε ξεχειλίσει. Δεν άντεχα άλλο. Έπρεπε να πεθάνει να λυτρωθώ. Ούρλιαξα σαν μανιακή μέχρι που δεν είχα άλλη φωνή μέχρι που δεν υπήρχε πλέον Φέλιξ να σκοτώσω. Το σώμα του ήταν μια άμορφη μάζα σάρκας και οστών. Ένιωσα την αλυσοδεμένη μου ψυχή να σπάει τα δεσμά της.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì

———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–

ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

35392372_810327929158218_3758208053149696_n

 

 

 

 

 

 

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Η ΓΛΥΚΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ ΜΟΥ…

Σήμερα είπα να φτιάξω κολοκυθόπιτα και σκέφτηκα να μοιραστώ τη συνταγή μου μαζί σας.

Θα χρειαστείτε:

Για τη γέμιση:

Κολοκύθα πορτοκαλί καθαρισμένη και κομμένη κυβάκια

Φέτα ή Κρητική ξυνομυζήθρα

Αλάτι, πιπέρι, κύμινο, ρίγανη, ελαιόλαδο, ένα κρεμμύδι

Σας δίνω πρώτα τη γέμιση γιατί πρέπει να την ετοιμάσετε νωρίτερα ώστε να στραγγίσει η κολοκύθα και να κρυώσει.

Σε μια κατσαρόλα με ελαιόλαδο σωτάρω το  κρεμμυδάκι με τα κυβάκια κολοκύθας. Θέλει κανένα τέταρτο για να μαλακώσουν. Ρίχνω νεράκι όπου χρειαστεί. Προς το τέλος ρίχνω αλάτι,πιπέρι,  κύμινο και ρίγανη. Όταν είναι έτοιμη την αδειάζω σε ένα σουρωτήρι και την αφήνω πάνω από μια ώρα να στραγγίσει.

ΓΙΑ ΤΗ ΖΥΜΗ:

1 ποτήρι του νερού γάλα χλιαρό

1 κουταλάκι (του γλυκού) αλάτι

1 κουταλάκι (του γλυκού) ζάχαρη

1 αβγό

1,5 φλυτζανάκι ελαιόλαδο (μικρό του ελληνικού καφέ)

1,5 φακελάκι μαγιά ξηρή

Αλεύρι όσο πάρει

Γάλα για το άλλειμα

Σε ένα μπολ ρίχνουμε με τη σειρά το χλιαρό γάλα, τη ζάχαρη και το αλάτι, το αβγό, το λάδι, τη μαγιά και μετά το αλέυρι. Το ρίχνουμε σιγά σιγά για να μη τη κάνουμε σκληρή. Πρέπει να είναι μια ευθραύστη μαλακιά ζύμη όπου θα κολλάει και λίγο γιατί δεν θέλει πολύ αλεύρι.

  1. Τη χωρίζουμε σε δυο μεγαλα μπαλάκια και τα ανοίγουμε αμέσως.

35168707_808711802653164_6905098206875484160_n

2. Λαδώνουμε ένα πυρέξ και ξαπλώνουμε το ένα φύλλο προσεκτικά. Να εξέχουν οι άκρες του από το ταψί μας.

35301237_808711842653160_7310251323834761216_n

3. Απλώνουμε τη γέμιση. Πρώτα τη κολοκύθα που έχει στραγγίσει τα υγρά της και μετά θρυμματίζουμε τη φέτα ή τη ξυνομυζίθρα.

Ανοίγουμε και το δεύτερο φύλλο και με τον πλάστη μας το απλώνουμε πάνω από τις στρώσεις μας.

35236968_808711899319821_2436923907849060352_n

 

4. Μετά πιάνουμε τις άκρες των δυο φύλλων πάνω κάτω που εξέχουν και τις ρολάρουμε μέχρι να δημιουργηθεί ένα τετράγωνο στεφάνι ολόγυρα στη πίτα μας.

35303790_808711939319817_7985172917203763200_n

5. Χωριζουμε σε τετράγωνα κομμάτια και αλείφουμε την επιφάνεια με λίγο γάλα. Με ένα πηρούνι τρυπάμε τη πίτα και τη ψήνουμε στο φούρνο στους 180 περίπου μισή ώρα.

35270199_808711972653147_3185520867702472704_n

6. Enjoy ❤

35238297_808712019319809_5326942341162860544_n

 

Σας φιλώ

Μαρία  ❤

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΟΥ ΤΡΕΛΕΣ (ένα έκτακτο κειμενάκι)

 

Λοιπόν αγαπημένα μου κορίτσια και ένα δυο αγόρια που διαβάζετε εδώ και σχεδόν ένα χρόνο τα κείμενα μου, αποφάσισα να τολμήσω να στείλω κάποιο έργο μου για αξιολόγηση. Είμαι πολύ αγχωμένη φυσικά αλλά νιώθω να φλέγομαι από την ανυπομονησία και τον ενθουσιασμό. Αρκετά χρόνια κρατάω τις σκέψεις μου κλειδωμένες στο συρτάρι. Το ξέρω ότι είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να εκδόσω τελικά βιβλίο αλλά θα το τολμήσω. Ας φάω τα μούτρα μου, ας μου πουν όχι. Καλό είναι και το όχι γιατί σε κάνει να προσπαθήσεις ακόμα περισσότερο.

Αυτό το κείμενο είναι για να εκφράσω τις απορίες μου και να ζητήσω τις πολύτιμες συμβουλές σας. Υπενθυμίζω ότι είμαι αγχωμένη οπότε συγχωρέστε όποια χαζομάρα διαβάσετε.

 

ΑΠΟΡΙΑ 1

 

Θα στείλω μέσω e mail το έργο μου μαζί με ένα βιογραφικό σημείωμα και δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς πρέπει να περιλαμβάνει; Εννοώ έχω βιογραφικό αλλά ήταν όταν έψαχνα δουλειά σε κομμωτήριο. Πιστεύω ότι δεν είναι κατάλληλο για να συνοδεύσει το έργο μου στον εκδοτικό οίκο. Αναφέρει προϋπηρεσίες που έχω δουλέψει κτλ . Οπότε η ερώτηση μου είναι τι ακριβώς πρέπει να αναφέρεται στο βιογραφικό (όνομα, τηλέφωνα, e-mail, διεύθυνση) και που μπορώ να το φτιάξω; Εννοώ σε τι πρόγραμμα. Έχω open oficce να το αφήσω;

 

ΑΠΟΡΙΑ 2:

Εδώ θα πω βλακεία. Διορθώνω το έργο μου στο open oficce. Έχω θέμα με τις παραγράφους παιδιά. Υπάρχει κάποια ρύθμιση να την επιλέξω και αυτόματα να διαμορφωθούν οι παράγραφοι; Αν το κάνω σελίδα τη σελίδα πόσα κενά αφήνω να αρχίζει η παράγραφος; Με τον Στάμο διαφωνήσαμε αυτός βάζει πολλά κενά, θέσεις μέσα, εγώ ένα).

 

ΑΠΟΡΙΑ 3:

Τελικά αυτά τα πνευματικά διακαιώματα πως θα τα κατοχυρώσω; Μου είχαν πει να πάω σε συμβολαιογράφο, πριν μέρες μου είπαν δεν χρειάζεται. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να ταχυδρομήσω το έργο μου στον εαυτό μου και να κρατήσω το φάκελο κλειστό ώστε να έχω αποδείξεις ότι μου ανήκει.

 

Αυτά τα βασικά ερωτήματα με βασανίζουν. Θα το εκτιμούσα όποιος γνωρίζει κάτι να αφήσει τις πολύτιμες συμβουλές του στα σχόλια.

 

Σας ευχαριστώ και σας φιλώ ❤

Μαρία (αγχωμένη όσο δε πάει)

 

 

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 30…

Δεσποινίς ετών 30 και κάτι ψιλά! Πως την έλεγαν την ταινία “δεσποινίς ετών 39”;; Κάπως έτσι. Συχνό το φαινόμενο για πολλές γυναίκες να κρύβουν ένα, δυο, πέντε, δεκατρία χρονάκια. Όπως κάτι παίκτριες ριάλιτι, παγωμένες για πάντα, η μία στα 19 και άλλη στα 30. Εδώ θα μου πεις τα κρύβουν οι άντρες τα χρόνια τους (εκεί κατάντησαν μετά την αποτρίχωση, τα κολάν παντελόνια τα ροζ πουά μπλουζάκια), οι γυναίκες δεν θα τα κρύβουν;

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Είναι ντροπή να μεγαλώνεις; Φυσικά και όχι. Προνόμιο και δώρο είναι. Μεγάλη ευλογία. Κι όμως κάποιες και κάποιοι ψεύδονται ασύστολα (Σούζι τρως και ψεύδεσαι για την ηλικία σου και τρως από πάνω). Τι κόμπλεξ βρε παιδιά μου κι αυτό. Άλλος έχει κόμπλεξ με το ύψος, άλλος με τα κιλά, άλλος με τη μυτόνγκα, χαλαρώστε βρε η ζωή είναι ωραία μη τη χαραμίζετε σε χαζομαρούλες.

Πιστεύω ότι όποιος φτάνει στο σημείο να πει ψέμματα για την ηλικία του έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και δίνει μεγαλύτερη σημασία στη γνώμη των άλλων φοβάται την απόρριψη γιαυτό δηλώνει άλλο από αυτό που είναι για να τον αποδεχτούν. Γιατί να με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων;

Στέκομαι γερά στα πόδια που με στηρίζουν εδώ και 39 χρόνια γιατί να απαρνηθώ κάτι τόσο δικό μου; Για να με εγκρίνουν δυο μαλακισμένες; Δεν χρειάζομαι τέτοια άτομα στη ζωή μου. Λοιπόν γελάω με όσους κρύβουν την ηλικία τους γιατί πάνω κάτω υπολογίζεις πόσο είναι, το να πει ψέμματα αυτομάτως τον γελοιοποιεί στα μάτια μου. Καλύτερα να πει “δεν θέλω να πω” από το να πει ψέμματα. Εγώ πλέον την λέω με περίσσιο θράσσος (θα πω και τη χρονολογία έτσι για σπάσιμο. Του 1978 είμαι!!!!!!!so?????????). Κάποιες φορές μπορεί να μην είμαι καλά να έχω τα προβλήματα μου και να βαριέμαι φρικτά τη ψιλή κουβέντα οπότε θα πω “δεν θέλω να απαντήσω” και σταματάει εκεί.
Γιατί να απαρνηθώ τα χρόνια που τα έχω ζήσει με απύθμενο πόνο, ταλαιπωρία, νοσοκομεία, μιλάμε για την οδύσσεια μιας ανορεξικιάς. Με δάκρυα ποτάμια, πίκρα, απογοήτευση, πληγές ανοιχτές, κακοποίηση, αγώνες. Μη μιλήσω για εκμετάλλευση, προδοσίες, απιστίες. Αλλά και με ευτυχίες χαρές, ανίψια, γάμους τούρτες γενεθλίων πτυχία, οδήγηση, ταξίδια, θάλασσα, έρωτες, χαρές, οργασμούς.

Τόσες θύελλες, τόσες πυρκαγιές από τις οποίες βγήκα αλώβητη. Δυνατή. Γιατί να απαρνηθώ τόσες χιλιάδες στιγμές όλες δικές μου; Τις βίωσα τις έζησα τις ρούφηξα ως το μεδούλι τους. Γιατί να τις πετσοκόψω ξαφνικά; Για να αρέσω σε κάποιους; Να μου λείπει.

ΕΓΩ ΕΧΩ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΡΑ ΕΧΩ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΕΓΚΡΙΣΗ, ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΕΡΙΣΣΕΎΕΙ.

Αυτό είναι μαγκιά ρε φίλε! Να λες με γουστάρω όπως είμαι δεν με ενδιαφέρει τι λένε για μένα. Ποτέ μου δε κατάλαβα τη πρεμούρα με την ηλικία. Και το κάνουν οι πάντες. Έχω πιάσει μέχρι και τη μαμά μου να λέει ψέμματα για τα χρονάκια της. Τη κοίταξα με εκείνο το βλέμμα που με κοιτάζει αυτή οπότε κάνω βλακεία (ξέρεις που συνοδεύεται με τα χέρια στη μέση, κατίνα style, και την ατάκα “άμα σε πιάσω στα χέρια μου”).

Η ηλικία είναι ένας αριθμός. Δεν καθορίζει τη νοημοσύνη σου, τη προσωπικότητα σου, τα ταλέντα σου, τη ποιότητα σου ως άνθρωπο, τη καλοσύνη σου, τη προσφορά σου στους συνανθρώπους σου, την αγάπη που σκορπάς απλόχερα σαν νεραιδούλα ολόγυρα σου.

Καταλαβαίνω ότι μπορεί κάποιος να εχει δεχτεί bulling ή κάποια συμπεριφορά αρνητική, ακόμα και να έχει απορριφθεί από σύντροφο ή εργοδότη εξαιτίας της ηλικίας του γιαυτό να τη κρύβει.

Αλλά σοβαρά τώρα δε γίνεται δουλίτσα έτσι. Με τα ψέμματα απλά παραπλανείς για λίγο και στο τέλος γελοιοποιείς τον εαυτό σου (όποιος λέει ψέμματα μπαίνει μες στα αίματα όποιος λέει αλήθεια μπαίνει μες στα παραμύθια που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά).
Αλήθειες παιδιά να λέμε. Με όποιο κόστος. Εδώ ολόκληρος Ned Stark αποκεφαλίστηκε επειδή αποκάλυψε το μυστικό της Cersei Lannister και αντί να κάνει τη πάπια α πα πα πα είπε την αλήθεια. Εσύ θα μασήσεις με ηλικίες και βλακείες;

Πες παιδί μου τα κιλά σου, πες το ύψος σου, την ηλικία σου, πόσο καιρό έχεις να κάνεις σεξ (43 κιλά, 1,51 ύψος, 39 χρονών 6 μηνών και 4 ημερών, διάστημα χωρίς σεξ no comment). Η αλήθεια λυτρώνει. Δοκίμασε το!!! Εγώ τα λέω χύμα και όποιο πάρει ο χάρος.

Δε ξέρω, από μικρή είχα έναν ψυχαναγκασμό να πω την αλήθεια με κάθε πτυχή της. Όσες φορές έλεγα έλεγα μικρά ψεμματουλάκια τύπου “μαμά θα κοιμηθώ στη φίλη μου την Άρτεμις” και εγώ ήμουν με το αμόρε, ένιωθα ότι διέπραξα έγκλημα που ισοδυναμούσε με τετράκις ισόβια κάθειρξη. Σαν ένα βάρος μια μολυβένια μπάλα στο στήθος που σε βαραίνει. Τύψεις τρελές και η σκέψη πως αν το μάθουν οι γονείς μου θα τους απογοητεύσω/ ντροπιάσω.

Οπότε προτιμότερο είναι να λεω την αλήθεια, αφού η μαμά μου με εκπαίδευσε έτσι που ακόμα και όταν με αφήνει ελεύθερη, νιώθω ότι οφείλω να είμαι ειλικρινής. Από τα πιο απλά πράγματα, μέχρι τα πιο σοβαρά. Έτσι είμαι πάντα ήσυχη με την συνείδηση μου. Και κομπλέ. Γιατί όταν λες την αλήθεια δε χρειάζεται να θυμάσαι τι είχες πει τη προηγούμενη φορά που σε ρώτησαν.

Σας φιλώ  ❤ ❤