ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Uncategorized

…….

Αυτό είναι ένα γρήγορο κείμενο απελπισίας….

Αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από τις κορίτσια και τα αγόρια του wordpress. Νιώθω ότι μόνο εσείς θα με καταλάβετε.

Γράφω πυρετωδώς στο open office την ιστορία που θα δημοσιεύσω στο Χαλογουιν, και ακούστε τι έπαθα:

Για έναν άγνωστο λόγο, εδώ και 2-3 μέρες, όποτε πάω να μπω στο open office, σε όλα τα κείμενα μου, σε όλες μου οι ιστορίες,  οι λέξεις εμφανίζονται υπογραμμισμένες με κόκκινες κυματιστές γραμμές ΕΝΏ ΈΧΟΥΝ ΣΩΣΤΉ ΟΡΘΟΓΡΑΦΊΑ.

Screenshot_1

Πρόσεξα το εξής: όταν κλικάρω το εικονίδιο του αυτόματου ορθογραφικού ελέγχου, όλες οι κόκκινες γραμμές εξαφανίζονται, και όταν το ξε-κλικάρω  εμφανίζονται οι γραμμές.

Τώρα!!! Δυο πράγματα πιστεύω πως μπορεί να φταίνε.

Πρώτον λίγο πριν δω για πρώτη φορά τις κόκκινες γραμμές ολούθε, είχε κάνει ενημερώσεις το λαπτοπ.

Δεύτερον έψαχνα να βρω τη καταμέτρηση λέξεων και κάτι άλλο πάτησα δεν θυμάμαι τι, και μετά εμφανίστηκαν οι γραμμές.

Οπότε ένα από τα δύο ευθύνονται .

Δυστυχώς το έκανα ακόμα χειρότερο γιατί στη προσπάθεια μου να διορθώσω το πράμα αυτό δεν έχω ιδέα τι πάτησα στις επιλογές και ΤΏΡΑ ΓΡΆΦΩ ΜΕ ΓΑΜΗΜΈΝΑ ΚΊΤΡΙΝΑ ΓΡΆΜΜΑΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Screenshot_2

 

΄Τώρα θα μου πείτε, «επέλεξε αυτόματο ορθογραφικό έλεγχο και είσαι κομπλέ»…. όχι δεν είμαι κομπλέ, όταν επιλέγω τον αυτόματο ορθ. έλεγχο, ναι μεν εξαφανίζονται οι κόκκινες γραμμές αλλά όταν όντως γράψω κάποια λέξη με λάθος ορθογραφία ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΊΖΕΙ ΚΌΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΉ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΣΗΜΆΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ, ΟΎΤΕ ΔΙΟΡΘΏΝΕΤΑΙ ΑΥΤΌΜΑΤΑ, ΑΠΛΆ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΛΆΘΟΣ ΛΕΞΗ ΣΚΕΤΗ…..

Επίσης δεν εμφανίζει επιλογές της ορθογραφίας των λέξεων όποτε κάνω δεξί κλικ πάνω σε μια λέξη.

Ένας χαμός!!!!!!!!!!!! Για να μη πω για την επικεφαλίδα που έχει γραμμές κίτρινες…….

 

Λοιπόν αγαπημένες συναδέλφισσες  bloggers, που με καταλαβαίνετε και με νιώθετε, γιατί γνωρίζετε πόσο σημαντικό είναι να έχετε ασφαλή τα κείμενα σας και τις ιστορίες σας, σκέφτηκα ότι εσείς θα μπορείτε να με βοηθήσετε.

 

όποιος γνωρίζει πως να διορθώσω αυτό το πρόβλημα ας μου γράψει στα σχόλια….. Θα το εκτιμήσω αφάνταστα

Σας φιλώωωωω

 

 

 

 

 

 

Advertisements
ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

just checking..

Απλά πέρασα να πω ένα «γεια»……

Το ξέρω ότι δεν γράφω τόσο συχνά πια αλλά δε σημαίνει ότι έχω ξεχάσει το blog μου….

Απλά έχω ρίξει το βάρος στη συγγραφή και δεν μπαίνω όσο συχνά θα ήθελα…

Επίσης ετοιμάζω μια short horror story την οποία θα δημοσιεύσω εδώ την βραδιά του Halloween.

Αυτή η ιστορία είναι το δεύτερο μέρος του «ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ» που δημοσίευσα πέρυσι στις 30 Οκτωβρίου για το  περσινό Halloween

Μέχρι λοιπόν να έρθει το αγαπημένο Halloween και να διαβάσετε την ιστορία μου σας φιλώωωωω……..

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Πως πέρασα το καλοκαίρι…..

Οκ αυτό θα μπορούσε να είναι επικεφαλίδα από έκθεση μαθήτριας δημοτικού χε χε. Αλλά αφού το κείμενο έχει τέτοια θεματολογία, τότε του ταιριάζει ταμάλα. Το καλοκαίρι που μόλις μας άφησε ήταν ένα καλοκαίρι που συνειδητοποίησα πολλά πράγματα, αυτονόητα για τους άλλους, τους νορμάλ, αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω. Δεν πήγα διακοπές όπως οι περισσότεροι, έμεινα στα αβγά μου που λένε (έλλειψη παρέας και χρημάτων) αλλά συνέβησαν αρκετά πολλά πράγματα που με γέμισαν αισιοδοξία. Ήταν άκρως δημιουργικοί αυτοί οι μήνες καθώς έπλεξα, έραψα κτλ. Σας έχω φώτο παρακάτω….. Δεν ξέρω πως θα ακουστεί αλλά επέλεξα να μην βγω κανένα ραντεβού ολόκληρο το καλοκαίρι γιατί ήθελα ηρεμία, χαλάρωση και γενικά δεν μου βγήκε. Δεν με έκανε κανένας να θέλω να βγω μαζί του (ή εγώ γεροντοκορεύω ή χάλασαν οι άντρες έγιναν μη πω) Όμως διάβασα πολύ!!!! ΠΆΡΑ ΠΟΛΎ Επίσης έγραψα σαν τρελή. Έγραψα όπως δεν έχω γράψει ποτέ μου…

Βρίσκομαι στο φινάλε της ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑΣ αλλά παράλληλα δούλευα και τις άλλες μου ιστορίες:

🦋Αλυσοδεμένη ψυχή
🌹Ρόουζ
🧙‍♀️ Η συνέχεια του «ΤΟ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΆΡΤΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ» ( έχω σκοπό να το δημοσιεύσω την βραδιά του Halloween αν προλάβω)

Μου συνέβη το εξής θαυμάσιο για πρώτη φορά από το 2012 που ξεκίνησα να γράφω: βλέπω τις συνέχειες των ιστοριών μου σαν να είναι φιλμάκια στον ύπνο μου και ξυπνάω μες στη νύχτα για να τα γράψω)

Επίσης συνειδητοποίησα πως:

δεν είμαι υποχρεωμένη να σκάω για οτιδήποτε στραβό συμβαίνει γύρω μου.
Δεν είναι δουλειά μου να διορθώσω τα αποτελέσματα του κωλο χαρακτήρα του οποιουδήποτε.
Είναι απελευθερωτικό να μην είσαι η «μαμά» κανενός.
Επίσης είμαι πολύ περήφανη για μένα γιατί κατάφερα να εξαφανίσω κάποιες φοβίες.
Και το πιο σημαντικό είναι η πορεία της επούλωσης μου… Από την ανορεξία. Και είμαι πάνω από τις λέξεις περήφανη για τον αγώνα μου που είναι δικός μου και δεν θα τον μάθει κανείς.

Ξεκινάμε λοιπόν
ΙΟΥΝΙΟΣ
📓Οργάνωσα το τετράδιο με τις σημειώσεις ραπτικής/πλεξίματος. Έφτιαξα και κόλλησα δειγματάκια με τις βελονιές που έμαθα στα μαθήματα το χειμώνα.

70156940_1179798365544504_3430563449317359616_n70028206_1179798545544486_5296998791247822848_n
Καθάρισα τα αυτιά μου γιατί η ακοή μου είχε μειωθεί επικίνδυνα.
🍑 έφτιαξα ονειρεμένη μαρμελάδα βερίκοκο
Ⓜ️έπλεξα τα γράμματα του ονόματος μου και μετά τα έραψα σε μαξιλαράκι

70387559_1179803802210627_1375458178417819648_o
😘έπλεξα μια ραπτομηχανή μπρελόκ. Πήρα τις οδηγίες από ένα βίντεο για από ένα κουτί που είχε ραπτομηχανή στο καπάκι, τρέχα γύρευε δηλαδή καθώς δεν υπήρχε ούτε ένα βίντεο με ελληνικά ή έστω αγγλικά.

20190616_164631(0).jpg
😘έραψα ένα πουγγί με οδηγίες της πελαζί

69536050_1179812018876472_1376681904794763264_o
👩‍💻 γιόρτασα την επέτειο των 2 χρόνων στο blog μου δημοσιεύοντας νέο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης ψυχής (αν θυμάστε την είχα σταματήσει μέχρι να αποφασίσω ποια ιστορία θα στείλω σε εκδοτικό οίκο)
😋 έπλεξα ένα μαξιλάρι με ένα ιδιαίτερα δύσκολο νήμα που λέγεται κροκίδα και άνηκε στη γιαγιά μου.

70119035_1179815142209493_632108045102481408_o
📚Διάβασα το νεκροταφείο ζώων και όσο το διάβαζα είδα μια ψόφια γάτα στην αυλή κάτω από τον παλιό καναπέ. Σοκ. Ο Κινγκ με έκανε να φοβηθώ, αηδιάσω κτλ κτλ αλλά αυτή είναι η δουλειά του… Τον λατρεύω….

😘έπλεξα μια κολοκύθα

69813305_1179818435542497_4024326825265070080_n70356947_1179818352209172_6255228449074446336_n
🌹έπλεξα με διαφορετικά σχέδια τριαντάφυλλα

IMG_20190503_132309_37220190505_13110420190502_195155IMG_20190503_171408_501IMG_20190504_190350_051

IMG_20190702_140032_997

20190702_155403.jpg

68827206_1167960796728261_4450766341309202432_n

20190217_121543.jpg
👜Έκανα πρόοδο με τη πρώτη πλεκτή τσάντα που ξεκίνησα να πλέκω. Έβαλα φόδρα την οποία γάζωσα στη ραπτομηχανή μου. Σημείωση: το επίπεδο περηφάνιας οφείλεται στη μάχη με τη ραπτομηχανή καθώς σαν αρχάρια, συνήθως η κυρά ΜαΦία με αφήνει νοκ άουτ

69877234_1179825998875074_6579913403828011008_o(1)

ΙΟΥΛΙΟΣ
👨έκανε εγχείρηση ο μπαμπάς μου. Όλα πήγαν καλά.
🎨Με ζωγράφισε ο Χαράλαμπος

70149578_1179781362212871_2325229112903335936_n
😘Έπλεξα ένα βραχιόλι

70402108_1179829848874689_6800067775244009472_o
🤴αγόρασα τον Μικρό πρίγκιπα με σκοπό να τον χαρίσω στον Χαράλαμπο όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο και μετά να τον δώσει στον μικρότερο πρίγκιπα μας τον Γιάννη.

70406280_1179836488874025_3718563194315210752_o(1)
📚διάβασα τη Ρόουζ Μάντερ
📚Διάβασα το Κούτζο
👶Ο μικρός μου ανιψιός ο Γιαννάκος με είπε Χάτσον πρώτη φορά
🧒Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μαντινάδα
📚Διάβασα το Δρ Ύπνος
☑Με επέλεξαν ως τακτικό μέλος στην Εφορευτική επιτροπή στις εκλογές. Απίστευτη εμπειρία.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
👧Ανακάλυψα μια από την αγαπημένη μου εφηβική ταινία στο YouTube το Heathets και για να τιμήσω τα 90’s έραψα ένα Scrancy για τα μαλλιά.

IMG_20190816_133345_951
🏊‍♀️Δυστυχώς δεν πήγα καθόλου στη θάλασσα αλλά πήγα σε πισίνα μερικές φορές.
🦋 έκανα τατουάζ (χέννα που κράτησε αρκετές μέρες και μάλλον μου πήγαινε καθώς δέχθηκα κομπλιμέντο από ένα χωριανό 55αρη)

20190804_155037
📚διάβασα το Οργή
📚διάβασα το Ανεμοδαρμένα ύψη. Υπερεκτιμημένο.

👨‍⚕️ Άλλαξα Ενδοκρινολόγο. Είχα όλο το 2018 θέμα με απώλεια κιλών. Ναι ναι ξέρω, έχω ανορεξία χρόνια. Αλλά είχα δειλά δειλά αρχίσει να τρώω βραδινό ελαφρύ πάντα φαγητό από εκεί που δεν έτρωγα καθόλου εδώ και χρόνια. Οπότε άλλο είναι να χάνεις γιατί δε τρως και άλλο είναι να τρως έστω και λίγο και να χάνεις.

Ο παλιός ενδοκρινολόγος στον οποίο πήγαινα από το 2012 που ανακάλυψα το θυρεοειδή ήταν μουρόχαυλος και ένιωθα παραμελημένη (ορίστε το είπα). Σας είχα πει ότι το καλοκαίρι του 2018 ήταν πανάθλιο, δεν ήμουν καθόλου καλά σωματικά και ψυχολογικά και η μαμά επιτέλους θορυβήθηκε και με άκουσε (χρόνια γκρίνιαζα ότι δεν μου αρέσει ο γιατρός που με στέλνει) και βρήκαμε καινούργια Ενδοκρινολόγο στις αρχές του 2019. Με ξετίναξε στις εξετάσεις, όλα από την αρχή και ανακαλύψαμε για πιο λόγο δεν ένιωθα καλά και για ποιο λόγο ενώ είχα αρχίσει σιγά σιγά να τρώω σαν φυσιολογικό άτομο, έχανα κιλά αντί να πάρω. Ο λόγος ήταν το λάθος χάπι που μου έδινε ο παλιός ενδοκρινολόγος. Με τη παρότρυνση λοιπόν της καινούργιας μου γιατρού άρχισα να τρέφομαι κανονικά. Μου εξήγησε τα πάντα στο σώμα μου και για πιο λόγο ένιωθα έτσι και τι μου έκανε το λάθος χάπι και τι θα μου κάνει το σωστό χάπι. Πέρασαν μήνες μέχρι να πάρω έστω κι ένα γραμμάριο και με μεγάλη υπερηφάνεια δηλώνω πως επιτέλους ανέβηκε ο δείκτης της ζυγαριάς και αυτή τη στιγμή είμαι 43 κιλά!!!!! Στον αγώνα αυτό μπήκε και ο οικογενειακός μας γιατρός όπου κι εκείνος με βοήθησε με το χιούμορ του πάνω από όλα να δω κάποια πράγματα. Ο γιατρός, αγάπη μου όπως και ο γκόμενος αν δεν είναι ο κατάλληλος σε καταστρέφει…..
😘 Με ένα αυτοσχέδιο χάρτινο αργαλειό δημιούργησα το πρώτο μου Υφαντό. Από μικρή είχα κόλλημα με τον τεράστιο αργαλειό της γιαγιάς Μαρίας αλλά δυστυχώς έναν δύσκολο χειμώνα που είχαμε παπαριάσει στις βροχές, πλημμύρισε το παλιό πατρικό της γιαγιάς και ο πρόχειρα αποθηκευμένος αργαλειός σάπισε. Οπότε μέχρι να καταφέρω να αγοράσω έναν δικό μου, βρήκα ευκολάκι τρόπο να φτιάχνω μικρά πραγματάκια.

69398115_1165618446962496_7088840588585336832_n
😘Έπλεξα μια θήκη για το στικάκι μου

🎧 Έπλεξα μια θήκη για τα ακουστικά του κινητού μου

IMG_20190901_215955_856

📚Η αστυνομία της βιβλιοθήκης. Σοκαριστικό…

👝Έφτιαξα ένα πορτοφολάκι και ανακάλυψα το back bumb. Αυτό που με κάνει να καμαρώνω ακόμα πιο πολύ για το συγκεκριμένο γιατί στο κάτω κάτω ένα απλό πορτοφολάκι πρόκειται, είναι πως κατάφερα να το ολοκληρώσω σχεδόν μόνη μου καθώς οι δυσνόητες έως ελλιπείς γραπτές οδηγίες της με δυσκόλεψαν οπότε τις παράτησα και αυτοσχεδίασα.

20190831_192636.jpg
🎎Παρακολούθησα Θέατρο Σκιών
🤸‍♀️🤸‍♂️🤸‍♂️Πήγα στη παιδική χαρά με τα ανίψια
😘Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μια Μαντινάδα
😘‘Έφτιαξα νήμα plarn (plastic+yarn) από ναύλον σακούλες και έπλεξα ένα καλαθάκι για να βάζει ο Χαράλαμπος τους μαρκαδόρους του όταν ζωγραφίζει στο δωμάτιο μου

69109721_1170654986458842_8156699196448047104_o
🥧Έφτιαξα τη πρώτη επιτυχημένη Φανουρόπιτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
😘Έφτιαξα νήμα από ένα παλιό  σεντόνι και έπλεξα ένα καλάθι με παραθυράκι για να περνάει το νήμα όταν πλέκω τα projects μου.

20190831_122730.jpg
👨‍🏫 Παρακολούθησα τη τρίτη σαιζόν του Casa de papel. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ!!! Εννοείται είμαι #team_Berlin #team_nairobi #team_professor #team_palermo
👨‍🎤👩‍🎤 Παρακολούθησα συναυλία για το ρεμπέτικο. Απλά ήταν δωρεάν και ήταν στο χωριό οπότε πήγα να ξεσκάσω.
😘 Έφτιαξα ένα πουγκί

69736716_1179860872204920_8903373308032974848_o
😘Κέντησα σε τελάρο ένα γυμνό γυναικείο σώμα. Το δικό μου.
😘Έπλεξα φύλλα σφένδαμου (maple) και βελανιδιάς (oak)

61044545_1053190584871950_7076708976716414976_n

70000257_1179866425537698_4729715718336020480_o
📚Διάβασα το σκυλί της πολαροιντ

Σημαντική συνειδητοποίηση ήταν πως όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι την όποια στιγμή α)δεν θα κρατήσει για πάντα β) όσο δυσάρεστα κι αν νομίζω ότι νιώθω ή όσο κόπο νομίζω ότι ξοδεύω αξίζει το πόσο ωραία νιώθω με  το αποτέλεσμα
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατάφερα να ξεπεράσω μια όχι φοβία όσο κόλλημα. Βλέπετε υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζετε για εμένα. Υπήρχε μια Σκοτεινή Περίοδος (όπως η γαλάζια περίοδος του Πικάσο ξέρω γω) όπου ήμουν ένα διαφορετικό άτομο από αυτό (το τσαχπίνικο) που είμαι σήμερα. Είναι βαρετό να αναλύσω εκείνη την εποχή, οπότε μένω στο θέμα. Είχα λοιπόν από απροσδιόριστη ηλικία βλαστική ακμή όχι στο πρόσωπο το οποίο παραδόξως ήταν πεντακάθαρο αλλά στο ντεκολτέ (άκου τώρα). Ένα μπουκέτο με πέντε έξι μεγάλα κόκκινα σπυράκια από εκείνα που πονάνε ότι και να κάνεις τα αγγίξεις τα σκουπίσεις ότι αφρόλουτρο και να τα πλύνεις. Τα είχα για αρκετά χρόνια δε ξέρω γιατί. Ήμουν χαζή προφανώς γιατί υπάρχουν και γιατροί ξέρω γω και δεν είναι ότι δεν θα έβρισκα τα χρήματα. Ήμουν ντροπαλή, άβουλη δε ξέρω πως να με χαρακτηρίσω. Είχα λοιπόν χαμηλή αυτοπεποίθηση που εν μέρη οφειλόταν ΚΑΙ στα σπυράκια. Φανταστείτε, δεν έβαζα ανοιχτέ μπλούζες άσε δε που ντρεπόμουν όταν απέκτησα αγόρι μήπως μάθει για τα σπυριά και εξαφανιστεί. Κάποια στιγμή με παρακίνησε η μαμά και πήγα σε δερματολόγο. Ξεκίνησα μια χρονοβόρα θεραπεία και ευτυχώς το δέρμα καθάρισε χωρίς να αφήσει ουλές ενθύμια των αντιπαθητικών «καυλόσπυρων» όπως τα αποκαλούσε η αδελφή μου. Από τότε πρόσεχα σε σημείο υστερίας για να μην ξαναβγάλω σπυράκια. Συγκεκριμένο υγρό σαπουνάκι από το φαρμακείο για χρόνια και όταν δεν το έβρισκα πια το σαπουνάκι παραγγελία από το ίντερνετ από Αθήνα. Πλούσια είχα κάνει τη Castalia. Και φυσικά δεν φορούσα κοσμήματα μπλούζες κλειστές μέχρι πάνω ούτε κασκόλ δεν έβαζα δεν ήθελα να με αγγίζει τίποτα εκεί. Ναι καλά μαντέψατε, ούτε και το μποιφρεντ. Μου έχουν κάνει παράπονα γιαυτό αλλά μόνο αν μπει κάποιος στη θέση μου θα με καταλάβαινε. Δεν ήταν κακό που δεν ήθελα να γεμίσω σπυριά και πάλι. Βέβαια το παράκανα. Το φετινό καλοκαίρι λοιπόν μετά από έναν περίεργο χειμώνα που δεν ήθελα να με αγγίζει ούτε το νερό εκεί μη με ρωτάτε πως έκανα μπάνιο μόνο ο Θεός ξέρει, δεν ξέρω πως μου βγήκε και σταμάτησα να χρησιμοποιώ καθημερινά το σαπουνάκι, άρχισα να βάζω και άλλα αφρόλουτρα χωρίς να ανησυχώ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Ανυπομονώ για ένα όμορφο φθινόπωρο…

 

 

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24: ΕΝΤΑΣΗ

Ξύπνησα στις οκτώ το πρωί από τα κοκόρια που ακουγόταν κάπου εκεί γύρω, στην εξοχή βρισκόμουν άλλωστε. Μετά το καθημερινό πρωινό τελετουργικό που περιελάμβανε άδειασμα εντέρου, ντους, τα δόντια τα έπλενα μετά το πρωινό, επισκέφθηκα τη κουζίνα. Φόρεσα ένα απλό φόρεμα με λουλούδια σε ροζ απόχρωση. Όσο ετοίμαζα το πρωινό μου αναρωτήθηκα αν ο Rage είχε ξυπνήσει. Ετοίμασα βιαστικά καφέ όπως τον έπινε εκείνος: σκέτος και κατράμι, το γάλα μου, κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα μήλο και κανέλα, μερικά μπισκοτάκια με γέμιση μαρμελάδα βερίκοκο και επικάλυψη σοκολάτας, και καθαρισμένα πορτοκάλια, ο Rage τα λάτρευε. Σήκωσα με προσοχή το μεγάλο δίσκο και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο του. Η πόρτα ήταν ακόμα μισάνοιχτη σημάδι πως δεν είχε βγει καθόλου από εχθές το βράδυ. Ανήσυχη την έσπρωξα με το δίσκο και βρέθηκα μέσα. Η σκιά μου έπεσε πάνω στο ημίγυμνο σώμα του. Ακούμπησα τον δίσκο σε μια άδεια καρέκλα και πήγα προς το μέρος του.

Η σκιά μου κάλυψε το σώμα του και με έκανε να ριγήσω. Προχώρησα με αργό βήμα στο προσκέφαλο του. Η σκιά δεν κουνήθηκε εκατοστό. Έμοιαζε σαν ρούχο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν βουτηγμένα στο σκοτάδι και δεν μπορούσα να τον δω. Το φως έλουζε το δωμάτιο αλλά πάνω στο σώμα του η σκιά μου τον κάλυπτε. Πετάχτηκε σαν ελατήριο πάνω και μου έκοψε τη χολή.

Κάτι μουρμούριζε συνεπαρμένος ακόμα από το όνειρο.
“Οι γυναίκες που είναι δυστυχισμένες επειδή οι άνδρες τους τις χτυπούν ή τις αδικούν τότε η Νεφερτάρι Μούτ θα τις επισκέπτεται. Θα τους δίνει δύναμη για να πάρουν το αίμα τους πίσω. Εσύ μέγα Άνουβι φύλακα και δικαστή θα καθοδηγείς το πνεύμα της Νεφερτάρι μέχρι να τελειώσει τη δουλειά της και να επιστρέψει στο αληθινό σύμπαν. Μεγάλη Μάατ
το αγχέμαχο ξίφος
της δικαιοσύνης ας μας οδηγήσει”

‘Ήθελα να τον ρωτήσω για το όνειρο που τον αναστάτωσε τόσο. Τελικά αποφάσισα να του μιλήσω για τα δικά μου μπερδεμένα όνειρα. “Είδα ξανά εκείνο το περίεργο όνειρο”

είπα καθώς βουτούσα τη φρυγανιά μου πασαλειμμένη με μαρμελάδα βερίκοκο μέσα στο κρύο μου γάλα. Ο Rage δεν μίλησε, το μόνο που έκανε ήταν να κοιτάζει και να κρίνει αθόρυβα τις διατροφικές μου επιλογές.

«Τρως σαν εξάχρονο» είπε
«Τουλάχιστον τρώω» είπα απότομα. «Θα μπορούσα να σταματήσω έτσι απλά» είπα κάνοντας ένα σναπ με τα δάχτυλα μου.
«Έχεις δίκιο. Δεν θέλω να σε πιέζω. Μίλησε μου για το όνειρο σου»
«Είχα ροζ μακρυά μαλλιά και εσύ είχες κεφάλι σκύλου ή κάτι τέτοιο»

Με κοίταξε αινιγματικά σαν να του φαινόταν λογικό αυτό που του είχα πει μόλις.

Του έβγαλα αυθάδικα τη γλώσσα σαν πεντάχρονο, δεν είχα καμία όρεξη να τσακωθώ μαζί του. Εκείνος πάλι έδειχνε να έχει όλες τις ορέξεις του κόσμου μαζεμένες κάτω από τη καυτή του σάρκα. Ένιωσα την ανάγκη να τον αγγίξω αλλά η σκέψη πως από τότε που έφυγε από τη μέση ο Φέλιξ όλα πήγαιναν καλύτερα με έκανε να ηρεμήσω. Διάολε με έκανε να χαμογελάσω. Είχα σταματήσει να είμαι άβουλη και είχα αντιμετωπίσει τον εχθρό. Είχα ακρωτηριάσει το άρρωστο μέλος που έπαθε γάγγραινα πριν μολύνει ολόκληρη την ύπαρξη μου. Το πίστευα πλέον ακράδαντα, αντί να γίνω μια άρρωστη σίριαλ κίλερ και να σκοτώνω άνδρες που δεν μου φταίνε σε τίποτα επειδή ένας από δαύτους μου είχε φερθεί σκάρτα, είχα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον βίαιο άνδρα που μου φερόταν απαίσια. Είχα ξεριζώσει το πρόβλημα από τη ρίζα μια για πάντα. Εξαιτίας αυτής της όλης εμπειρίας μου είχα γίνει πιο συμπονετική προς τις άλλες γυναίκες που βρισκόταν στη θέση που είχα βρεθεί εγώ, υποχείρια στα χέρια άνανδρων ανδρών μεγαλωμένων από ανάξιες κοινωνίες. Ναι τους έσπαγα στο ξύλο, ναι τους έστελνα ακόμα και στο νοσοκομείο αλλά δεν είχα δολοφονήσει κανένα τους. Τους άξιζε όσα πάθαιναν από την Αληκτώ.

«Πρέπει να φύγουμε από εδώ σύντομα»
Τα λεγόμενα του με έβγαλαν από την ονειροπόληση μου.

«Να φύγουμε;» κάγχασα. «Δεν πάω πουθενά. Λατρεύω αυτό το μέρος» έκανα μια κίνηση με το χέρι δείχνοντας αόριστα το χώρο.
«Σκάι» φύσηξε. «Πότε θα σταματήσεις να είσαι αντιδραστική σε εκνευριστικό βαθμό;»
«Έλα τώρα» είπα «που θα βρούμε ταπετσαρίες σαν αυτές;»

«Έχεις κάνει τόσες επιθέσεις που πλέον υπάρχει σκίτσο σου στην αστυνομία από τους άτυχους που έχεις τσακίσει»

«Ε τότε να αρχίσω να τους σκοτώνω από την επόμενη φορά»

«Δεν βοηθάς καθόλου ξέρεις. Προσπαθώ απλά να σε βοηθήσω»

«Ναι, μόνο που δεν έχω ιδέα τι έχεις κατά νου. ΠΩΣ υποτίθεται πως πρέπει να βοηθηθώ;»
«Δεν έχεις καθόλου υπομονή» αναστέναξε.

«Υπομονή; Υπομονή έκανα τόσο καιρό με το να ανέχομαι το σκουπίδι τον Φέλιξ. Ξέρεις πόση βία έζησα; Πόσες φωνές; Πόση ταπείνωση; Μη μου λες εμένα για υπομονή! Γιατί εξαιτίας αυτής της υπομονής παραλίγο να με σκοτώσει το κτήνος» σηκώθηκα χτυπώντας και τα δυο μου χέρια στο τραπέζι. «Θα γίνω πυρά θριάμβου και θα προκαλέσω τον κόσμο να με δαμάσει»

Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

70394253_1175445562646451_858712065827667968_n(1)

ΥΓ: Ένα ευχαριστώ στα άτομα που διαβάζουν την αλυσοδεμένη μου.

Κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο με το πως πέρασα το καλοκαίρι… θα γίνει κι αυτό… απλά γράφω την ερευνήτρια μανιωδώς και που χρόνος… όμως επειδή η χαρά μου είναι μεγάλη που για πρώτη φορά στη ζωή μου πέτυχε η φανουρόπιτα (πέρυσι ήταν λίγο τραγική η προσπάθεια μου, δες εδώ το κείμενο) δεν κρατήθηκα και σας έχω φωτογραφία….

Καλό μήνα….

69541357_1175445625979778_7590944285785063424_n

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23: ΑΥΠΝΙΕΣ

Η μελωδική φωνή της Birdy να ερμηνεύει το Let her go, έφτασε στα αυτιά μου. Το έπαιζε στην ιδανική ένταση, ίσα ίσα για να ντύνει μουσικά μια στιγμή που ήταν καταδικασμένη να θεωρηθεί συνηθισμένη ή ακόμα χειρότερα, ρουτίνα. Χαμογέλασα ασυναίσθητα και αναδεύτηκα αδέξια. Το σεντόνι χάιδεψε αισθησιακά το πρώην ανορεκτικό σώμα μου. Για μια στιγμή, μια απειροελάχιστη στιγμή μέσα στο αχανές σύμπαν των λιλιπούτειων στιγμών, ένιωσα να γαληνεύουν τα μέσα μου, ένιωσα σχεδόν αυτό που λέμε εσωτερική γαλήνη. Διάολε ένιωσα ευτυχισμένη. Για μια στιγμή γιατί ένιωσα με τρόμο πίσω από τα κλειστά βλέφαρα μου να με παρακολουθεί ένα ζευγάρι μάτια.

“Φέλιξ” ψέλλισα και άνοιξα τα μάτια μου. Και τον αντίκρισα απέναντι μου ακουμπισμένο στη κουνιστή γαλάζια πολυθρόνα να με κοιτάζει με το πιο ανεξήγητο ύφος σαν να χαμογελούσε με εκείνα τα απύθμενης έντασης και καθαρότητας γαλάζια μάτια.

Μα ο Φέλιξ δεν έχει γαλάζια μάτια, σκέφτηκα. “Ο Φέλιξ πάει πια δεν υπάρχει” αντήχησε το σπαθί μέσα στο μυαλό μου. Προσπάθησα να εστιάσω το βλέμμα μου στο γαλήνιο πρόσωπο που εξακολουθούσε να με κοιτάει σαν να εξαρτιόταν η ζωή του από αυτό. Ανοιγόκλεισα τα μάτια να τα καθαρίσω από τις τσίμπλες και εστίασα στο πρόσωπο του. Το σιγανό γέλιο του με ξάφνιασε και με έβγαλε απότομα από τη αγκάλη του Μορφέα. Τα μάτια του με αιχμαλώτισαν ακόμα μια φορά ζαλίζοντας με.

“Rage;”

“Είσαι τόσο αξιολάτρευτη όταν κοιμάσαι. Σαν γατάκι” είπε με κέφι. “Σχεδόν ξεχνάω πως τα βράδια ντύνεσαι με τη σέξι στολή σου” τη σήκωσε με το χέρι του στον αέρα κι ύστερα τη πέταξε προς το μέρος μου “και κυνηγάς του κακούς”
Την έπιασα στον αέρα. Ένιωθα ατρόμητη όταν τη φορούσα. Σαν να είχε το ύφασμα μαγικές δυνάμεις που πότιζαν κάθε πόρο του κορμιού μου μετατρέποντας με σε τιμωρό. Μου έριξε μια τελευταία ματιά γεμάτη ένταση πριν με καληνυχτίσει.

Ξύπνησα ξανά στις τρεις και τριάντα τρία το ξημέρωμα. Το δωμάτιο ήταν σε απόλυτο σκοτάδι καθώς δεν είχε φεγγάρι. Δεν φοβόμουν πλέον το σκοτάδι σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια που δεν κοιμόμουν ποτέ με σβηστό φως. Είχα πάντα ένα μικρό πορτατίφ αναμμένο έτσι ώστε αν ξυπνούσα στη μέση της νύχτας να μην φοβηθώ το σκοτάδι. Τώρα πλέον το αποζητούσα, διάολε είχε γίνει δεύτερη φύση μου. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου σαν μπαλαρίνα και κατευθύνθηκα προς τη κουζίνα. Φορούσα ένα απλό φανελάκι και το εσώρουχο μου. Ακόμα ένα πράγμα στο οποίο είχα αλλάξει συνήθειες τον τελευταίο καιρό. Πάντα ήμουν ευαίσθητη στο κρύο, κρύωνα εύκολα, σε αυτό έφταιγε το ότι ήμουν ελλιποβαρής, και όταν κοιμόμουν φορούσα αρκετά ρούχα για να ζεσταίνομαι. Ακόμα και όταν ο καιρός ήταν ζεστός. Όχι πια όμως. Κοιμόμουν πλέον γυμνή τις περισσότερες φορές. Όλα άλλαξαν από τότε που καθάρισα το σκουπίδι τον Φέλιξ σκέφτηκα με ικανοποίηση.

Έβαλα λίγο παγωμένο γάλα και μερικά μπισκότα με γέμιση μαρμελάδα βερίκοκο και επικάλυψη σοκολάτα, δικιά μου συνταγή, τίποτα πιο παρήγορο από τη παιδική αθωότητα της μαρμελάδας και την θεραπευτική επίδραση της σοκολάτας. Τα τακτοποίησα μέσα σε ένα πιατάκι πάνω σε ένα δίσκο από κασσίτερο διακοσμημένο με άνθη με μεγάλα πέταλα και επέστρεψα στο δωμάτιο μου. Περνώντας από το δωμάτιο του Rage είδα μισάνοιχτη τη πόρτα του και μπήκα σε πειρασμό να κρυφοκοιτάξω. Έβαλα το κεφάλι της από το άνοιγμα της πόρτας και κοίταξα προς το μέρος που βρισκόταν το κρεβάτι του. Η τηλεόραση έπαιζε με σίγαση και το φως της έλουζε τον νεαρό άντρα που κοιμόταν βαθιά με τα σκεπάσματα ένα κουβάρι κάτω στα πόδια του. Φορούσε μονάχα ένα εσώρουχο τύπου μποξεράκι που δεν ήμουν σίγουρη τι χρώμα ήταν.

Τον άκουσα να μουρμουρίζει το όνομα μου και τινάχτηκα σαν να με είχε τσουρουφλίσει φωτιά. Κόντεψα να ρίξω τον δίσκο από τα χέρια μου αλλά κατάφερα να βρω την ισορροπία μου.

Η σκιά μου αταλάντευτη στο τοίχο έμοιαζε να με κοιτάει κατάματα. Πήγα με γρήγορο βήμα στο δωμάτιο μου και έκλεισα τη πόρτα. Είχε ψιθυρίσει το όνομα μου, τι σήμαινε αυτό; Οι υποθέσεις και τα σενάρια δραπέτευαν από το μυαλό μου και τσαλαβουτούσαν στο γάλα όπως τα μπισκότα μου. Το γάλα είχε αλλάξει από λευκό σε μπεζ ροζ από τα μπισκότα που έλιωναν. Κοιμήθηκα εύκολα χωρίς να έχω πλήρη επίγνωση πως εκείνη τη στιγμή η σκιά μου που ξέφευγε από το περίγραμμα του σώματος μου γιγαντώθηκε στον απέναντι τοίχο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

68681474_1163387263852281_8137919752593997824_n

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦ 22 ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Καθόμουν σε ένα πολυτελές κάθισμα με περίτεχνη διακόσμηση, που έμοιαζε με θρόνο, γυμνή κρατώντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Απέναντι μου ένας άντρας με τη σάρκα του σε ορισμένα σημεία να αποσυντίθεται πάνω στα ολόλευκα κόκαλα του,  σήκωσε ψηλά το ποτήρι του για να κάνει πρόποση.

“Στον έρωτα”

Στον πόλεμο” ευχήθηκα εγώ και τσούγκρισα το ποτήρι του.

Μια σταγόνα κρασί χύθηκε στα δάχτυλα μου. Βρέθηκε άγνωστο πως γονατιστός μπροστά μου και έγλειψε το υγρό νέκταρ από τα δάχτυλα μου. Η πανσέληνος μας έσπρωχνε να κυλιστούμε στο μαλακό χώμα. Βρεθήκαμε στο έδαφος προχωρώντας σε άσεμνες πράξεις. Καθώς το φεγγάρι στροβίλιζε τις ασημένιες αχτίνες πάνω του μου φάνηκε πως είδα το πρόσωπο του Φέλιξ. Ούρλιαξα προσπαθώντας να ελευθερωθώ, όμως με κράτησε με τα σκελετωμένα χέρια του από τους καρπούς σταθερά στο χώμα. Κάλεσα το σπαθί μου αλλά μάταια. Η γλώσσα του χάρασσε υγρά αηδιαστικά μονοπάτια σε όλο μου το σώμα. Με βιάζει, το τέρας με βιάζει!!!

“Σε σιχαίνομαι” ούρλιαξα με όλη τη δύναμη του αλυσοδεμένου μου κορμιού.

“Σιχαίνεσαι.. εμένα;” ψέλλισε σοκαρισμένος. Κοίταξα το πρόσωπο του μόνο που αυτή τη φορά αντίκρισα τον Gus. Πως ήταν δυνατόν να τον μπερδέψω με το κτήνος τον Φέλιξ;

Συ.. συγνώμη” είπα με ντροπή. “Συγνώμη” έκλαιγα από ανακούφιση. Του ζήτησα να με φιλήσει και υπάκουσε. Το δροσερό αεράκι με έκανε να ριγήσω και να τεντώσω το κορμί μου από ηδονή.

“Gus” μουρμούρισα με λαγνεία.

“Gus;;;;” μια φωνή θυμωμένη, διαφορετική με έβγαλε από το στρόβιλο της καύλας όπου χόρευα μεθυσμένη. Ο Δρ Έντουαρντ με λυμένη τη σοβαρή γραβάτα του και αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο με κοίταζε.

“Τι; Δεν συμβαίνει αυτό…” λύθηκα σε ασυναρτησίες.

“Μωρό μου το κρασί σε χτύπησε στο κεφάλι, γιαυτό δεν θα στραβώσω που με είπες με διαφορετικό όνομα”

Ένα υστερικό γελάκι σκάλωσε στον λαιμό μου. “Είμαι μεθυσμένη δεν εξηγείται αλλιώς” είπα χωρίς να ξέρω αν έκλαιγα ή αν γελούσα.

“Ηρέμησε μωρό μου, αφέσου και θα σε κάνω να τα ξεχάσεις όλα”

Υπάκουσα και έκλεισα τα μάτια. Χαλάρωσε είπα στον εαυτό μου. Σκάσε και άστον παίδαρο να σου ταρακουνήσει λίγο το κόσμο σου.

“Ναι” φώναξα από ηδονή, “ναι σε παρακαλώ ναι”

“Με παρακαλάς μωρό μου; Δεν χρειάζεται! Θα σου δώσω ότι χρειάζεσαι. Αρκεί να με εμπιστευτείς Αληκτώ”

Άνοιξα σοκαρισμένη τα μάτια, που γνώριζε αυτό το όνομα ο Δρ. Εντ…. Rage?????? Μπροστά μου βρισκόταν ο Rage και όχι ο Δρ Έντουαρντ.

“Πως γίνεται αυτό;” είπα μπερδεμένη. Το μυαλό μου είχε βυθιστεί στο χάος σε αντίθεση με το κορμί μου που είχε ξυπνήσει για τα καλά από τον λήθαργο και ζητούσε να αγαπηθεί σαν να μην υπάρχει αύριο.

“Άσε με να σου σπάσω τις αλυσίδες, Αληκτώ”

Πετάχτηκα πάνω ουρλιάζοντας παρασύροντας το νερό που βρισκόταν πάνω στο κομοδίνο μου. Ο Rage όρμησε στο δωμάτιο μου με τα μαλλιά του ανακατεμένα και τα μάτια πρησμένα από τον ύπνο. Φορούσε ένα καρό μπλε μποξεράκι και ήταν ξυπόλυτος. Με πλησίασε.

“Μη” του είπα “θα σου καρφώσουν τα σπασμένα γυαλιά”.

 Στάθηκε και έκανε το κύκλο του κρεβατιού για να έρθει κοντά μου από την άλλη πλευρά. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και με κοίταξε. Κοίταξα το σεντόνι που το είχα κάνει κουβάρι ανάμεσα στα πόδια μου για να μη προδώσει το βλέμμα μου τα όσα είχα δει στον ύπνο μου.

“Είσαι καλά;” είπε με βραχνή φωνή. Πόσο σέξι χριστέ μου σκέφτηκα. Ό άνθρωπος βρωμάει σεξουαλικότητα από δω έως την Τριστάν Ντα Κούνια της Αφρικής. Πήραν φωτιά τα μάγουλα μου και φοβήθηκα μη προδοθώ.

“Θέλεις λίγο νερό;”

“Ναι” είπα υπερβολικά γρήγορα “σε παρακαλώ”

“Με παρακαλάς;” είπε καθώς σηκωνόταν. “Δε χρειάζεται”

Τι; Το ίδιο πράγμα είπε και στο όνειρο μου. Είναι δυνατόν να ξέρει;
Επέστρεψε με έναν δίσκο φαγητά. Όπως έκανε ο Gus. Έχεις μπλέξει τα μπούτια σου κοπελιά, σκέφτηκα. Τους σκέφτεσαι όλους τους θέλεις όλους την ίδια στιγμή που έχεις κάνει φόνο. Ένιωθα πως δεν με γνώριζα πια. Ακούμπησε το δίσκο στο κρεβάτι και έσκυψε να μαζέψει τα γυαλιά. Πήγε να τα πετάξει και επέστρεψε. Κάθισε δίπλα μου και μου χαμογέλασε.

“Είναι σχεδόν οκτώ. Ώρα για πρωινό” είπε και μου σέρβιρε το γάλα μου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……………

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

68474193_1154458874745120_1719673599301779456_n

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21: BROKEN GIRLS BLOSSOM INTO WARRIORΣ…

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

“Τρία χρόνια ζεις στις σκιές” μουρμούρισε βαριεστημένα. Το ίδιο λογύδριο είχε ειπωθεί ατελείωτες φορές χωρίς ωστόσο κανένα αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά συνέχισε σαν να ήλπιζε πως κάτι θα άλλαζε αυτή τη φορά. Η Σκάιλαρ τον κοίταξε με αυτό το πονηρό γελάκι που της πρόσδιδε μια μοναδική γοητεία. “Πότε θα σταματήσεις να το παίζεις τιμωρός εκδικητής;”

“ Όταν θα αποφασίσεις να μου φανερώσεις πως στο διάολο με ζωγράφισες στο κόμικ σου χωρίς να με γνωρίζεις και πως το κόμικ αυτό βρέθηκε στο δωμάτιο μου”

Σήκωσε μάτια και χέρια προς τον ουρανό σε στάση ικεσίας.

Για όνομα του Θεού, Σκαι…”
“Και ποιος είναι ο Θεός ακριβώς;”
“Με φτάνεις στα όρια μου, μια από αυτές τις μέρες θα σε πιάσω στα χέρια μου και…”
“Απειλές” φύσηξε «κούφια λόγια». Του έκλεισε το μάτι και ύστερα του έβγαλε τη γλώσσα.

Ζούσαν μαζί εδώ και τρία χρόνια, είχαν αφήσει το λόφτ του Ρειτζ και είχαν βρει ένα μικρό γραφικό εξοχικό κότατζ στο Apple tree wick στη κομητεία του Νορθ Γιόρκσαιρ. Είχε δυο δωμάτια όλα κι όλα, με πέτρινη καμινάδα και κήπο κουκλίστικο. Οι ταπετσαρίες στους τοίχους με διαφορετικό θέμα σε κάθε δωμάτιο, με ντόνατς κατσαρόλες και ποδιές για τη κουζίνα, ορτανσίες και πεταλούδες για το δωμάτιο της Σκάιλαρ, αμάξια και μπάλες κρίκετ δημιουργούσαν ανάμεικτα συναισθήματα στους προσωρινούς ιδιοκτήτες, κοριτσίστικο ενθουσιασμό για την Σκάιλαρ, απέχθεια για τον Ρειτζ.

Καβγάδιζαν διαρκώς χωρίς λόγο αλλά ήταν τσακωμοί ανεδαφικοί χωρίς μίσος, δεν υπήρχε καν θυμός. Ήταν σαν ψωμοτύρι, τους έτρεφε, τους έκανε να δένονται περισσότερο. Οι καβγάδες τους σίγουρα ήταν ο τρόπος τους για να επικοινωνήσουν και να δείξουν πόσο νοιάζονται ο ένας για τον άλλον.

Πριν τρία χρόνια η Σκάιλαρ είχε μια σχεδόν φυσιολογική ζωή, είχε μόλις διακόψει προσωρινά τις σπουδές της για να εργαστεί στην έπαυλη των Μπόλτον ως δασκάλα για τον τραυματισμένο γιο τους, Λουίς, είχε μια σχέση με τον Φέλιξ που της φερόταν βάναυσα και υπέφερε από ανορεξία. Συνηθισμένα πράγματα δηλαδή για μια ρομαντικά ευαίσθητη κοπέλα σε μια βαθιά αδιάφορη κοινωνία.

Όταν όμως κινδύνευσε να πεθάνει από τα χέρια του άνδρα που αγαπούσε περισσότερο από κάθε τι, η Σκάιλαρ έπαθε αυτό που στη γλώσσα του Ρειτζ ονομάζεται “διαχωριστική μετατόπιση” και σκότωσε ή έτσι πίστευε, τον Φέλιξ με το μυστήριο σπαθί που το άκουγε να της μιλάει μέσα στο κεφάλι της.
Μετά το φονικό το έσκασε και κάπως έτσι γνώρισε τον Ρειτζ. Μόνο που εκείνος την ήξερε ήδη καθώς την είχε συναντήσει αμέτρητες φορές στα όνειρα του όπου το μαγικό του χάρισμα του είχε υποδείξει να δημιουργήσει το κόμικ με εκείνη πρωταγωνίστρια.

Την ένιωθε πάντα, όταν εκείνη υπέφερε το καταλάβαινε κι ας ήταν μίλια μακρυά, όταν ένιωθε χαρά, τις λιγοστές εκείνες φορές, το διαισθανόταν. Την ημέρα που τη γνώρισε από κοντά στη βιβλιοθήκη, ήξερε που ακριβώς θα την έβρισκε.

Όλα αυτά ήταν φυσιολογικά για τον ίδιο έστω κι αν δεν είχε τη παραμικρή γιατί είχε όλα αυτά τα χαρίσματα, τα είχε αποδεχτεί από μικρή ηλικία.


Η Σκάιλαρ μάδησε σε δεκάδες μικροσκοπικά κομματάκια ένα
αφράτο scone με μύρτιλλα. Από το ταξίδι της στη Κορνουάλη της είχε μείνει η συνήθεια του να απολαμβάνει λιχουδιές με τσάι. Το scone ήταν ένα είδος τσουρεκιού ή αφράτου ατομικού ψωμιού που γινόταν με απλά υλικά όπως αυγά, γάλα και βούτυρο.

Τις ατελείωτες ώρες που κρυβόταν μέχρι να τη καλέσει το καθήκον να τιμωρήσει κάποιον αλήτη που έκανε μαύρη τη ζωή μια γυναίκας είχε τελειοποιηθεί στη μαγειρική. Η μεταμόρφωση της σε Αληκτώ αν μη τι άλλο την είχε βοηθήσει να νικήσει την ανορεξία. Έτρωγε κανονικά ίσως και λίγο περισσότερο χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν θα παχύνει γιατί το να είσαι σούπερ ηρωίδα απαιτούσε τη καύση πολλών θερμίδων.

Ήταν δέκα το πρωί και μόλις είχε ξυπνήσει. Ο Ρέιτζ την είχε κατσαδιάσει ακόμα μια φορά γιατί το προηγούμενο βράδυ είχε κάνει τουλούμι στο ξύλο τον επίδοξο βιαστή ενός εικοσάχρονου κοριτσιού. Τον είχε παρατήσει δεμένο στο αστυνομικό τμήμα.

“Δεν είναι η δουλειά σου να αποδίδεις δικαιοσύνη. Θα σκοτώσεις κανέναν κατά λάθος. Ή μπορεί να τραυματιστείς και η ίδια”
“Εσύ με ζωγράφισες με το αναθεματισμένο σπαθί στο χέρι”

Έριξε μια ματιά στο βαρύ σπαθί που ήταν ακουμπισμένο στον τοίχο μισοκρυμμενο πίσω από το καρό κουρτινάκι. Ενώ στην αρχή το σπαθί εμφανιζόταν όποτε εκείνο το επέλεγε, στο χέρι της, όταν εκείνη πήρε τον έλεγχο το σπαθί έμεινε ακίνητο όπου το τοποθετούσε.

Φορούσε μόνο μια φαρδιά μπλούζα του Ρέιτζ από εκείνες που φόραγαν στο ράγκμπι ή κάτι τέτοιο. Της έριξε μια θυμωμένη ματιά. Ύστερα σηκώθηκε και πήγε πάνω από τον ώμο της. Της σέρβιρε καυτό τσάι μασάλα με τη λευκή κανάτα από πορσελάνη και τα αρώματα της κανέλας, του γαρύφαλλου και της πιπερόριζας πλημμύρισαν το χώρο.

Δεν το διάλεξα εγώ να σε βλέπω στα όνειρα μου, ούτε το να σε ζωγραφίσω ως ηρωίδα κόμικ” είπε θυμωμένα. “Όσο μπερδεμένη είσαι εσύ άλλο τόσο είμαι και εγώ. Το χάρισμα αυτό το έχω από μικρός. Το μόνο που ξέρω είναι πως το πεπρωμένο μας θέλει μαζί. Προφανώς μαζί θα ανακαλύψουμε την αλήθεια”

Δεν της έλεγε τη πλήρη αλήθεια. Σκόπιμα είχε αποκρύψει το κομμάτι με την μετατόπιση που είχε υποστεί. Ήξερε πως δεν ήταν έτοιμη ακόμα για να μάθει την αλήθεια. Θα τη βοηθούσε να επιστρέψει στη πραγματικότητα ομαλά.

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

 

67759162_1137618923095782_5354190116199858176_n

Σημείωση: Για το δεύτερο μέρος της Αλυσοδεμένης επέλεξα στο πρώτο κεφάλαιο να κάνω ένα διάλειμμα από την αφήγηση της Σκαιλαρ, και να δώσω σε έναν ουδέτερο αφηγητή Θεό (έτσι λέγεται;) την ευκαιρία να διηγηθεί προσωρινά την ιστορία. Στο επόμενο κεφάλαιο η Σκαιλαρ θα συνεχίσει να είναι ο αφηγητής…