ΕΛΙΝΟΡ

Η ΕΛΙΝΟΡ (part 3) και τα ψυχοσωματικα μου..

IMG_20170802_022146_788Δικά μου σκίτσα για τις ηρωίδες των ιστοριών μου. Βεατρίκη (κοκκινομάλλα) από την ολοκληρωμένη ιστορία μου, άτιτλη προς το παρών και Έλινορ (μελαχροινή) από τη καινούργια μου ιστορία….

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που γράφω ένα νέο κεφάλαιο για την ΕΛΙΝΟΡ, δε ξέρω γιατί, νιώθω απαίσια λίγο αργότερα. Ενώ τη στιγμή που το τελειώνω και το δημοσιεύω νιώθω υπερήφανη και χαρούμενη, λίγη ώρα αργότερα με πιάνει πονοκέφαλος και ναυτία. Με προβλήματίζει πολύ αυτή η ιστορία γιατι τη ξεκίνησα απότομα χωρίς κανένα πλάνο ενώ αντίθετα είχα προετοιμαστεί με τη πρώτη μου ιστορία (που δεν έχει εκδωθεί ούτε δημοσιευθεί πουθενά) με τη μάγισσα Βεατρίκη και τον βρικόλακα Ρόμπερτ. Πραγματικά πηγαίνω στα τυφλά με την έλινορ και δεν ξέρω που θα με βγάλει. Άσε πια τα ψυχοσωματικά που με έχουν τσακίσει, δε κάνω πλάκα. Πονοκέφαλος, ναυτία, ζαλάδα, νεύρα (καλά αυτά τα έχω πάντα χε χε) και φόβος!!! Εγώ τον φόβο πάντα τον βιώνω σαν κλωτσιά στο στομάχι, σαν να μετακινούνται τα πάντα μέσα σου βίαια. Δε κρύβω ότι νιώθω μια αόρατη απειλή μήπως κάποιος θελήσει να κλέψει την ιστορία μου. Αφού είχα σκεφτεί να μη δημοσιεύσω ξανά άλλο κεφάλαιο της Ελινορ. Προσπάθησα όμως και προσπαθώ να υπερνικήσω τη φοβιά αυτη και να εκτεθώ. Στο κάτω ότι είναι να γίνει θα γίνει. Δεν γίνεται να γράφω ιστορίες και να τις κρατάω κλειδωμένες. Οι ιστοριές είναι για να λέγονται…

Έχω λοιπόν έτοιμο το τρίτο κεφάλαιο της ΕΛΙΝΟΡ μου….

«ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟ

ΠΡΙΝ ΤΡΕΙΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ

Το σκοτάδι κυριαρχούσε στον μακάβριο χώρο του νεκροτομείου. Η ησυχία ήταν εκκωφαντική και αντανακλούσε πάνω στις μεταλΛικές και μαρμάρινες επιφάνειες. Δεν υπήρχε κανείς από το προσωπικό τριγύρω. Ακόμα και ο εκπαιδευόμενος γιατρός που είχε βάρδια είχε εγκαταλείψει το πόστο του και κοιμόταν σε ένα μικρό δωμάτιο που χρησίμευε ως αποθήκη. Δεν υπήρχε λόγος να θυσιάσει κάποιος τον ύπνο του για να φυλάει μερικά πτώματα. Οι νεκροί κείτοταν μακάβρια ευτυχισμένοι τον γλυκό ύπνο του θανάτου περιμένοντας να κηδευτούν.

Την ησυχία τάραξε ένα απροσδιόριστο χτύπημα σε κάτι μεταλλικό. Τίποτα δε συνέβει. Κί άλλο χτύπημα, λίγο πιο δυνατό. Μετά ησυχία. Και τρίτο χτύπημα. Ησυχία. Τέταρτο χτύπημα. Σύρσιμο νυχιών, βογγητό και χτύπημα. Ο αέρας έξω δυνάμωνε, αλλά μέσα τίποτα δεν είχε επηρεαστεί από αυτόυς τους ανατριχιαστικούς θυρύβους που υποδήλωναν ότι κάτι παράδοξο συνέβαινε.

Οι θόρυβοι προερχόταν από το χώρο που βρισκόταν τα ψυγεία με τους νεκρούς. Μέσα σε ένα από αυτά βρισκόταν ένα εικοσάχρονο κορίτσι που είχε χάσει το κεφάλι του σε ένα τροχαίο δυστύχημα.

ΠΑΡΟΝ

Περιμένω τον Κρίστιαν εδώ και ώρες. Είναι δυο το πρωί, έχω χάσει κάθε ελπιδα. Έχω τρομερό πονοκέφαλο. ίσως επειδή η μνήμη μου πασχίζει να επανέλθει. Δεν ξέρω αν το θέλω ή αν είναι προτιμότερο να μείνω στα σκοτάδια. Μου έρχονται μνήμες από την αφύπνηση μου στο νεκροτομείο. Κάθομαι σε μια τσακισμένη πολυθρόνα στη παλιά αποθήκη, όχι μακρυά απο τη γειτονιά μας που έχω δώσει ραντεβου στον Κρίστιαν. Βυθίζομαι σε έναν λήθαργο καθώς με πλυμμυρίζουν αναμνήσεις που πίστευα ότι είχα χάσει για πάντα.

 

«ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟ

Είναι σκοτεινά και παγωμένα και περιορισμένα. Προσπαθώ να βρω διέξοδο. Είμαι μπερδεμένη, δεν έχω ιδέα που βρίσκομαι. Με αδέξιες κινήσεις τα χέρια μου χτυπούν σε μεταλλικά πράγματα. Τα νύχια μου κομματιάζουν ένα πλαστικό ή λαστιχωτό πράγμα. Νιώθω να ελευθερώνεται το ακίνητο σώμα μου. Η παγωνιά που νιώθω με σουβλίζει. Ο πανικός με κυριεύει καθώς προσπαθώ να μιλήσω και δε μπορώ. Η ανεξήγητα μεγάλη δύναμη μου ελευθερώνεται απο το χέρι μου και με μια κίνηση η μεταλική πόρτα εκσφενδονίζεται μακρυά. Πετάγομαι έξω από το τετραγωνο πράγμα που μοιάζει με ψυγείο και πέφτω με ορμή στο πάτωμα.

Σέρνομαι με κόπο καθώς όλα τα μέλη μου είναι βαριά και παγωμένα. Νίωθω παράξενα μέσα στο κεφάλι μου. Είμαι παγωμένη παντού εκτός από τον λαιμό μου που με καιει. Η μυρωδιά από το καθαρό πάτωμα με κάνει να αηδιάζω. Για πρώτη φορά θυμάμαι τον Κρίστιαν. ήμασταν μαζί πριν βρεθώ εδώ. Κοιτάζω στο σκοτεινό θάλαμο μήπως τον βρω κάπου. Ψελλίζω το όνομα του. Δεν υπάρχει κανείς. Ένα αχνό φως στην απέναντι μεριά μου τραβάει τη προσοχή. Σέρνομαι ως εκεί. Είναι ένα ακατάστατο δωμάτιο με αναμμένη τη φτηνή λάμπα πάνω στο στενό γραφειο. Βρίσκω τη δύναμη και σηκώνομαι αργά ενώ κρατιέμαι από το γραφείο. Κάθομαι στη παλιά γυριστή καρέκλα που τρίζει ελαφρα. Πιάνω το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια και προσπαθώ να πάρω ανάσα. Μόνο που  όλη αυτή την ώρα δεν φαίνεται να αναπνέω καθόλου. Επεξεργάζομαι τα νέα δεδομένα χωρίς να μπορώ να βγάλω το παραμικρό συμπέρασμα. Το βλέμμα μου πέφτει σε κάποια έγγραφα που μου κινούν το ενδιαφέρον. Διαβάζω αλλά μου είναι αδύνατο να αντιληφθώ όσα αναφέρει. «Έλινορ Αναίς Ντέξτερ ετών είκοσι….Ατύχημα…αποκκόληση κεφαλής…» οι λεπτομέρειες του θανάτου μου με κάνουν να πεταχτώ απο τη καρέκλα και να τραπώ σε φυγή. Είμαι νεκρή…..

ΠΑΡΟΝ

Τινάζομαι απότομα και νιώθω να κλυδωνίζομαι επικίνδυνα. Δυο δυνατά χέρια με γραπώνουν από τη μέση και ένα σκληρό σαν βράχος σώμα με κολλάει πάνω του. Είναι σκοτάδι αλλά το ένστικτο μου γνωρίζει ήδη ποιός με κρατάει με τόση ένταση.

«Κρίστιαν!!»

Δεν ξέρω αν είμαι σοκαρισμένη ή ευτιχισμένη. Μου έλειψε αφάνταστα τόσες μέρες που ήμουν αναγκασμένη να κρύβομαι. Και τώρα είναι εδώ. Ο φόβος για την επερχόμενη αντίδραση του με τυλίγει. Πριν προλάβω να πω το παραμικρό νιώθω τα σαρκώδη χείλη του στο μέτωπο μου. Και μετά ένα ηχηρό χαστούκι στο μάγουλο μου που με αφήνει ζαλισμένη.

«Τόσο καιρό κρύβεσαι!! Απο εμένα!!! Γιατί;» ρωτάει με ένταση. Τα μάτια του με καίνε.

«Θα σου εξηγήσω..Σε παρακαλώ Κρίστιαν.»

«Ξέρεις τι πέρασα όλό αυτό το διάστημα που ήσουν μακρυά; Κατηγορούσα τον εαυτό μου που εξαιτείας μου πέθανες»

«Κρίστιαν»

«Γαμώτο Έλι. Ήθελα να πεθάνω το καταλαβαίνεις;»

«Το ξέρω. Γιαυτό σου άφησα το σημείωμα. Σε παρακολουθούσα. ‘Ολους σας. Κι ένιωθα απαίσια που σας έβλεπα να υποφέρετε εξαιτείας μου»

Η στάση του σώματος του άλλαξε. Οι ώμοι του βάρυναν και ηττημένος σωριάστηκε σε ένα λερωμένω στρώμα στο πάτωμα. Πήγα και κάθησα δίπλα του. Το πρόσωπο του ήταν θαμμένο μέσα στα χέρια του. Τα χέρια που με είχαν κρατήσει λίγα λεπτά πριν. Άρχισε να κλαίει αφήνοντας με να τον παρακολουθώ ανήμπορη να αντιδράσω. Τον αγκάλιαζω και αρχίζω να τον κουνάω απαλά όπως θα νανούριζα ένα μωρό. Το αίμα του μυρίζει θεσπέσια. Η φλόγα στο λαιμό μου θεριεύει. Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Τον Κρίστιαν να κλαίει. Αυτό με συνεφέρει.

«Φοβόμουν την αντίδραση σου. Κι αν εσύ που σε ξέρω από πέντε ετών και που ήσουν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, αντιδράς έτσι τότε φαντάσου πως θα αντιδράσουν οι υπόλοιποι. ίσως ήταν κακή ιδέα να εμφανιστώ»

«Μη το ξαναπείς αυτό Έλι. Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς εσένα»

Πρόσπάθησα να του εξηγήσω τι είχε συμβεί.

«Είμαι νεκρή Κρίστιαν!! Η καρδιά μου δεν χτυπάει. Το κεφάλι μου είναι στη θέση του , ενώ το έχασα στο ατύχημα»

Έπιασα το χέρι του και το έβαλα στο στήθος μου. Παρακολούθησα το βλέμμα του, αυτά τα κρυστάλλινα γαλάζια μάτια να γεμίζουν σκιές τρόμου. Κι όμως δεν πήρε το χέρι του από πάνω μου. Το άφησε εκεί να νιώθει, το παγωμένο μου δέρμα και τη νεκρή μου καρδιά.

«Δε με φοβάσαι;» ψιθύρισα απελισμένη.

«Όχι. Είσαι η Έλι μου» απάντησε..

συνεχίζεται……»

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì      

 

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Η ΕΛΙΝΟΡ (part 3) και τα ψυχοσωματικα μου..”

  1. Άλλος άνθρωπος γίνεσαι όταν γράφεις την Έλινορ! Ανοίγεσαι, αφήνεσαι, απελευθερώνεσαι, θαρρεί κανείς! Συνέχισε να γράφεις, αποβάλλοντας όσο μπορείς το φόβο σου (γνώμη μου, πάντως: ζήτησε τη συμβουλή δικηγόρου για τα πνευματικά δικαιώματα).
    Κσι τα σκίτσα σου μου αρέσουν πολύ! Ειδικά της Έλινορ!❤
    Μπράβο σου, Μαρία!

    Καλό Σαββατοκύριακο, φιλιά!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. σε ευχαριστω πολυ κουκλα μου με ανεβαζεις πολυ με τα σχολια σου και τις συμβουλες…εχω δυστυχως αυτη την φοβια ισως επειδη πρωτη φορα δειχνω κειμενα μου και φοβαμαι τη κριτικη…απλα δε γινεται να γραφω και να τα κραταω για μενα…αναπνοες και μουσικη παντα με βοηθανε να κραταω τη λογικη μου και να μη τρελενομαι…ναι πρεπει να το κοιταξω με τα πνευματικα δικαιωματα δε γινεται αλλιως…χαιρομαι που σαρεσαν τα σκιτσα μου…χιλια ευχαριστω για τα καλα σου λογια…φιλια καλο βραδυ…

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s