ΕΛΙΝΟΡ

ΕΛΙΝΟΡ (part 5)…

Το ξέρω ότι γράφω αργά και με το σταγονόμετρο την Έλινορ αλλά πραγματικα με ζορίζει. Την ιστορία με τη Βεατρίκη την έγραψα νεράκι. Τούτη εδώ μου κάνει ναζάκια. Με προβλημάτιζει αρκετά, σβήνω γράφω συνέχεια. Πάντα όμως με το που τελειώνω το κάθε κεφάλαιο χαίρομαι σαν παιδάκι. Λατρεύω το συναίσθημα της ηδονής του να αποφασίζεις εσύ πως θα γίνουν τα πράγματα. Κάτι σαν θεός νιώθεις. Γιατί είναι δικιά σου η ιστορία. Τη γέννησε το μυαλό σου και κάνεις εσύ ότι θέλεις. Να σημειώσω εδώ κάτι: λατρεύω τη λέξη Βούκρανος!!!  Βουκράνο στο μινωικό πολιτισμό ήταν η κεφαλή του ταύρου που λατρευόταν από τους μινωίτες. Αυτό είναι λοιπόν το πέμπτο κεφάλαιο της Έλινορ..20748089_673825586141787_5186532839264311389_o

«ΒΟΥΚΡΑΝΟΣ

Η οσμή που έφτανε στα ρουθούνια μου με έκαιγε. Ένας μεγαλύτερος βρικόλακας σε ηλικία από εμένα έκοβε βόλτες έξω από το παλιό σπίτι του Κρίστιαν. Με τα αιματοβαμμένα μου χείλη, αναψοκοκκινισμένη ακόμα από την αιμοποσία σηκώθηκα προσεκτικά απο τον καναπέ και πλησίασα τη κλειστή πόρτα που οδηγούσε στον εγκαταλειμένο κήπο. Οι αισθησεις μου από τότε που έγινα βαμπίρ μου επέτρεπαν να ακούω πράγματα χιλιόμετρα μακρυά από εμένα. Η αίσθηση που έπαιρνα απο τον εισβολλέα ήταν επροκείτο για κάποιου είδους ζώο. Μπερδεμένη, τράβηξα τη κιτρινιασμένη κουρτίνα και κοίταξα βιαστικά έξω στο σκοτάδι. Μια σκια κουνήθηκε απότομα κάνοντας με να κρυφτω πίσω από τη κουρτίνα. Ο Κρίστιαν με κοίταξε τρομοκρατημένος.

«Πρέπει να σε πάρω από εδώ» ψιθύρισα. «Δε το ρισκάρω να μας ανακαλύψει και να σου επιτεθεί»

«Εγώ πρέπει αν σε πάρω από εδώ Έλι. Σε προσέχω από πέντε χρονών»

«Ναι αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει. Εγώ είμαι η δυνατή τώρα»

Πάνω που ήμασταν έτοιμοι να διαφωνήσουμε σαν εκείνα τα ηλικιωμένα ζευγάρια ένας δυνατός θόρυβος μας έκανε να κοκκαλώσουμε.

«Μη κουνηθείς» ψιθήρισα στον Κρίστιαν. Μεσολάβησαν μερικά αργά βασανιστικά δευτερόλεπτα προσπαθόντας να σκεφτώ σαν βρικόλακας και να δράσω. Το τζάμι του παράθυρου ακριβώς δίπλα μου έσπασε και ένα χέρι σαν μεγγένη προσπάθησε να με αρπάξει. Ο Κρίστιαν με έσπρωξε με δύναμη και καθώς έπεφτα στο πάτωμα, το χέρι πρόλαβε να ξεριζώσει μερικές τούφες απο τα μαλλιά μου. Με βοήθησε να σηκωθώ και μαζί ανεβήκαμε στον επάνω όροφο όπου ήταν τα υπνοδωμάτια. Το σκοτάδι μας πρόσφερε την απαιτούμενη κάλυψη για να βρούμε έναν τρόπο να διαφύγουμε. Ξαφνικά οι ανάσες μας δεν ήταν το μόνο πράγμα που έπιασε η υπερφυσική ακοή μου. Βήματα ακούστηκαν στις σκάλες και στο διάδρομο. Τράβηξα τον Κρίστιαν πάνω μου και εκείνος έπεσε αδέξια στην αγκαλιά μου. Δεν ήξερα ποιον ήθελα να προστατεύσω, εκείνον ή εμένα. Άκουγα τη καρδιά του να χτυπάει δυνατά και ένιωσα την ανάγκη να τη κρατήσω στη ζωή. Θα έκανα τα πάντα για τον φίλο μου. Τον έσπρωξα στο πλάι αφήνοντας τον να με κοιτάει άναυδος και σηκώθηκα επάνω σφίγγοντας τις γροθιές μου. Τα βήματα όλο και πλησίαζαν. Ότι και αν ήταν αυτό που πλησίαζε θα το αντιμετώπιζα. Άφησα ελεύθερο τον εαυτό μου να ενεργήσει με το ένστικτο ξεχνώντας ότι κάποτε ήμουν άνθρωπος. Τα βήματα σταμάτησαν ακριβώς έξω από τη πόρτα του δωματίου όπου βρισκόμασταν.

Η πόρτα έσπασε από το ίδιο δυνατό χέρι που μου είχε ξεριζώσει τα μαλλιά, δημιουργώντας ένα συννέφο σκόνης που αιωρηθηκε στον αέρα.

Και τότε τον είδα.

Αυτό το πλάσμα δεν ήταν ούτε ανθρώπινο ούτε βρικόλακας. Είχε υψος πάνω από δυο μέτρα, ήταν ογκώδεις και το κεφάλι του ήταν παραμορφωμένο. Με παρέλυσε ο φόβος και έκανα δυο βήματα πίσω. Ο Κρίστιαν με γράπωσε και με κόλλησε πάνω του. Η ήχος της καρδιάς του με διαπερνούσε.

Το πλάσμα έκανε ένα μικρό βήμα προς το μέρος μας. Και μόνο τότε είδα το φρικτό πρόσωπο του. Τα ρουθούνια του ήταν διογκωμένα και και η ανάσα του έβγαινε καυτή. Τα κέρατα του συμπλήρωναν το τοπίο του τρόμου. Πώς θα μπορούσα να τα βάλω με ένα τέρας σαν κι αυτό;

Όρμησε πάνω μας και με άρπαξε απο την αγκαλιά του Κρίστιαν πριν προλάβει να αντιδράσει κανείς μας….

Και ύστερα όλα έσβησαν για μένα…..»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

2 thoughts on “ΕΛΙΝΟΡ (part 5)…”

  1. Όσο προχωρά, η «Έλινορ» γίνεται όλο και καλύτερη, όλο και πιο ενδιαφέρουσα…
    Μοιάζει δε, να βγάζεις στην Έλινορ τη δύναμη που (πραγματικά) έχεις μέσα σου αλλά διστάζεις να προβάλεις!
    Εξαιρετική η έμπνευση από το βούκρανο!

    Εύγε, Μαρία!❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. σε ευχαριστω πολυ…τωρα αρχιζω να νιωθω καλα που γραφω την ελινορ…στην αρχη ειχα τα ψυχοσωματικα που με εκαναν να θελω να τα παρατησω ολα…τωρα εχω πολυ ορεξη για τη συνεχεια…η ελινορ ειναι μια πιο δυνατη εκδοχη του εαυτου μου…καποιες φορες τη βαζω να αντιδρα οπως θα αντιδρουσα εγω…θελω ομως να την αγριεψω λιγο στη συνεχειανα μην ειναι τοσο φοβιτσιαρα……εχω κολλημα με τον μινωικο πολιτισμο και ειχα τρελαθει με το βουκρανο οταν ειχαμε παει εκδρομη με το σχολειο στο αρχαιολογικο μουσειο ηρακλειου…..σε ευχαριστω και παλι..φιλια πολλα…

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s