ΕΛΙΝΟΡ

ΕΛΙΝΟΡ (part 17)….

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ

Η συζήτηση μεταξύ των τεσσάρων μας κράτησε όλο το βράδυ. Και όλη την επόμενη μέρα. Υπήρχαν τόσα πολλά που είχαμε να πούμε. Πως πέρασε ο καθένας αυτούς τους μήνες μετά τον θάνατο μου. Ή την γέννηση μου. Ο πατέρας μου κατέβαλλε τεράστιες προσπάθεια για να αποδεχτεί την ιδέα ότι η κόρη του ήταν βρικόλακας. Σχεδόν υποκρίθηκε ότι δεν τον ενόχλησε όταν αναφέρθηκε η αιμοποσία.

Τον καταλαβαινα. Πριν γίνω βρικόλακας, πίστευα πολύ στον θεό. Ήμουν το καλό κορίτσι που κάθε κυριακή πήγαινε με τους γονείς του στην εκκλησία. Όχι γιατί μου το είχαν επιβάλλει όπως οι περισσότεροι γονείς κάνουν στα παιδιά τους, αλλά γιατί πραγματικά μου άρεσε.

Και τώρα έπινα το αίμα του αγαπημένου μου. Και μου άρεσε. Και σε εκείνον άρεσε. Κι αν αυτό ήταν αμαρτία τότε ήμουν καταραμένη.

Υπήρχε όμως ένα πιο σοβαρό θέμα. Έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να πάρουμε πίσω τη μητέρα μου. Τους είχα περιγράψει το μέρος που με κρατούσε όμηρο ο Αστερίων και η θεία μου (μέλος της λέσχης φίλων Χαρτογράφησης), είχε βγάλει το συμπέρασμα, από όσα είχε ακούσει, ότι η περιοχή που με είχε φυλακίσει, ήταν στην αχαρτογράφητη πλευρά, περίπου τρείς ώρες μακρυά από τα όρια της πόλης. Δεν υπήρχε τρόπος να προσεγγίσουμε αυτή την άγονη γη. Υπήρχε ένα δάσος ανεξερεύνητο στο οποίο μάλιστα είχαν χαθεί και αρκετοί ορειβάτες. Ίσως είχαν γίνει τροφή του βούκρανου. Μόλις διέσχιζες το δάσος βρσκόσουν σε μια βραχώδη οροσειρά, προφανώς εκεί ήταν το καταφύγιο του Αστερίωνα. Μου ακουγόταν απολύτως λογικό να επιλέξει μια περιοχή όπου κανένας άνθρωπος δεν πήγαινε ποτέ, ακριβώς γιατί οι λιγοστοί ριψοκύνδυνοι που είχαν επιχειρίσει να φτάσουν ως εκεί δεν είχαν γυρίσει πίσω ποτέ.

Ο πατέρας μου έθαψε το πρόσωπο του στα χέρια του για να μη δούμε τα δάκρυα της απελπισίας που τον είχαν κατακλήσει, στο άκουσμα των πληροφοριών που έδωσε η θεία μου.

Σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος του. Κάθισα δίπλα του και τον ακούμπησα απαλά στον ώμο. «Θα πάω εγώ μπαμπά» είπα όσο τρυφερά μπορούσα.

Ο πατέρας μου και ο Κρίστιαν με μια φωνή είπαν «ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ» κάνοντας με να χαμογελάσω αχνά.

«Χαλαρώστε» είπα ανάλαφρα. «Είμαι η μόνη που έχω τη δύναμη να τα βάλω με τον Αστερίωνα και να νικήσω. Και η μόνη που θα μπορέσω να διασχίσω την αχανή έκταση μέχρι το κρυσφήγετο του. Από όσο ξέρω δεν πάει αμάξι εως εκεί. Άρα θα πάω εγώ»

«Δεν σε αφήνω μόνη σου» πέταξε νευρικά ο Κρίστιαν.

«Θα το δούμε αυτό» είπα δήθεν θυμωμένα. «Κοίτα χάνουμε χρόνο. Η μαμά μου είναι με αυτό το τέρας. Δεν ξέρουμε καν αν βρίσκεται στη ζωή. Δεν θέλω να χάσουμε άλλο χρόνο. Μόλις έπεσε ο ήλιος. Άρα έχω αρκετές ώρες στη διάθεση μου μέχρι να ξημερώσει. Πρέπει να έχω φτάσει μέχρι τότε εκεί.»

Ο Κρίστιαν σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά μου θυμωμένος. «Δεν το συζητώ! Θα έρθω μαζί σου μέχρι εκεί που πάει αμάξι τουλάχιστον και μετά με τά πόδια»

«Θα με καθυστερήσεις!» φώναξα εκτος ελέγχου. Εγώ δεν μπορώ να κυκλοφορώ στη διάρκεια της ημέρας, σε αντίθεση με εσάς»

«Δεν σε φρόντιζα τόσους μήνες για να σε χάσω τώρα» είπε μέσα από τα δόντια του. Φαινόταν πληγωμένος.

Τον κοίταξα με λατρεία. Ήξερε άραγε πόσο τον αγαπούσα; Όχι η αγάπη δεν ήταν τίποτα σε αυτά που ένιωθα.

«Κρίστιαν» ειπα τρυφερά. «Μόνο αν δράσω μονη μου θα προλάβω. Είμαι βαμπίρ. Το φως είναι η καταστροφή μου. Σε παρακαλώ»

Ο πατέρας μου ‘εκανε νόημα στη θεία μου και αποχώρησαν στη κουζίνα αφήνωντας μόνους.

Τον πλησίασα και κόλλησα το σώμα μου στο δικό του. Ήταν άκαμπτο. Έγυρα το κεφάλι μου στο στήθος του να ακούσω για λίγο τη καρδιά του. Έκλεισα τα μάτια και αναστέναξα απαλά. «Κρίστιαν Κρίστιαν» ψιθύρισα. Το όνομα του σκάλωσε στα χείλη μου σαν προσευχή. Δεν ξέρω πόσες φορές το πρόφερα. Μου ανασήκωσε το πηγούνι και με φίλησε στα χείλη. Αχ Κρίστιαν.

Όταν χωρίσαμε τα χείλη μας με κοίταξε με πόθο. Δεν ήταν ώρα για τέτοια. Προσπάθησα να συγκρατηθώ να μην ανταποδώσω το ξελιγωμένο μου βλέμμα.

«Θα με συνοδέυσεις μέχρι τα όρια τηςπόλης. Ή μάλλον μέχρι να φτάσω στο δάσος. Το μόνο που χρειάζομαι απο εσένα είναι να μου προσφέρεις το αίμα σου για να δυναμώσω. Με είδες να σκοτώνω εκείνον τον άγνωστο βρικόλακα. Είμαι πολύ δυνατή. Και μόνο εγώ μπορώ να βγάλω από τη μέση τον Αστερίωνα»

«Έλι»

«ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ. Δεν έχω τη πολυτέλεια να χάσω περισσότερο χρόνο. Έχε μου εμπιστοσύνη»

«Πως μου ζητάς κάτι τέτοιο!!» είπε θυμωμένα. «Εσύ θα με άφηνες να μπω σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση;»

«Έχει δίκιο Κρίστιαν» είπε ο πατέρας μου που είχε επιστρέψει από τη κουζίνα. «Πρέπει να φύγει. Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να σώσει τη γυναίκα μου τότε αυτή είναι η Ελινορ»

¨Δεν συμφωνώ» πέταξε ο Κρίστιαν. Ήταν πραγματικά θυμωμένος. Και πληγωμένος.

«Κρίστιαν πεινάω» είπα ξαφνικά για να του αποσπάσω τη προσοχή. Ο Πατέρας μου σοκαρισμένος ψέλλισε μια δικαιολογία και επέστρεψε στη κουζίνα να βρει τη θεία μου.

Με έπιασε απο το χέρι και με οδήγησε στο επάνω δωμάτιο. Καθίσαμε στο κρεβάτι και μου πρόσφερε τον λαιμό του.  Βύθισα τους κυνόδοντές μου όσο πιο απαλά μπορούσα στον υπέροχο λαιμό του κι τον άκουσα να βογγάει ελαφρά. Η ηδονή μου είχε χτυπήσει κόκκινο. Το μυαλό μου όμως οργάνωνε ένα σχέδιο όχι και τόσο τίμιο.

Αφού έσβησα τη δίψα μου αποχωρίστηκα τη σάρκα του και σκούπησα με το χέρι μου τα χείλη μου.

«Μμμμμ» βόγγηξα και τον κοίταξα με πόθο.

Με φίλησε με ένταση και μέσα στα φιλιά του μου ψιθύρισε: «Ξέρω τι προσπαθείς να κάνεις και δεν θα πετύχει»

«Τι εννοείς;» απάντησα όσο πιο αθώα μπορούσα.

Σταμάτησε το φιλί και με κοίταξε

«Σε ξέρω από πέντε χρονών, δεν ξέρεις να υποκρίνεσαι καλά. Προσπαθείς να με σαγηνεύσεις για να μην έρθω μαζί σου.

«Δεν ξέρεις τι λες» είπα θυμωμένη. Σηκώθηκα και άρχισα να βηματίζω πάνω κάτω στο δωμάτιο.

«Χάνουμε χρόνο Κρίστιαν» είπα κάνοντας απότομες χειρονομίες. Το βλέμμα μου έπεσε στο κομοδίνο. Και τότε μου ήρθε μια απίστευτη ιδέα. Πήγα και στάθηκα δίπλα στο κομοδίνο. Μου γύρισε τη πλάτη και μετά σηκώθηκε και πήγε δίπλα στο παράθυρο. Κόιταζε έξω στο σκοτάδι. ΤΕΛΕΙΑ!! Άνοιξα αθόρυβα το πρώτο συρτάρι του κομοδίνου και άρπαξα το μπουκαλάκι που βρήκα εκεί μέσα. Το έχωσα στη πίσω τσέπη του τζιν μου. Ο Κρίστιαν είχα ακόμα τη πλάτη του γυρισμένη προς εμένα. Έβγαλα ξανά το μπουκαλάκι από τη τσέπη μου το άνοιξα και πήρα ένα χάπι από μέσα. Το έκλεισα βιαστικά και το έβαλα πάλι στη τσέπη μου. Έβαλα το χάπι στο στόμα μου και το κράτησα εκεί.

Τον πλησίασα και τον αγκάλιασα από πίσω.

«Κρίστιαν»

Γύρισε προς το μέρος μου και με φίλησε με πάθος. Αυτό ακριβώς ήθελα. Φηληθήκαμε για αρκετά λεπτά ώσπου τον ένιωσα να λυγίζει τα γόνατα του και να σωριάζεται στο πάτωμα.

Πέτυχε!! Τον σήκωσα με ευκολία και τον έβαλα στο κρεβάτι. Το χάπι που πήρα ήταν ηρεμιστικό. Πριν δυο χρόνια, με το διαζύγιο της η θεία μου της είχαν παρουσιαστεί προβλήματα ύπνου. Θυμάμαι σε κάποια επίσκεψη μας με την οικογένεια μου, είχα μπει κρυφά στο δωμάτιο της και είχα ανακαλύψει τα χάπια. Και το φιλί ήταν η τέλεια ευκαιρία για να το χώσω στο στόμα του χωρίς να το καταλάβει.

Απλά τον αγαπούσα τόσο πολύ για να τον βάλω σε τέτοιο κίνδυνο. Ήταν θνητός και εγώ δεν ήμουν. Ήταν δουλειά μου να τον προστατεύσω. Δεν είχε ιδέα σε τι πήγαινε να μπλέξει. Του έγραψα μερικές γραμμές σε ένα χαρτί και τ άφησα δίπλα του στο μαξιλάρι

«Κρίστιαν, συγνώμη που σε νάρκωσα. Ήταν ο μόνος τρόπος για να σε αφήσω πίσω μου. Για να σε προστατεύσω. Είσαι πολύ σημαντικός για μένα για να σε άφηνα να έρθεις μαζί μου. Μείνε σε παρακαλώ με τον πατέρα μου και τη θεία μου. Και δώστε μου δυο-τρεις νύχτες πριν ανησυχήσετε. Να θυμάστε πως αν με προλάβει το ξημέρωμα θα πρέπει να κρυφτώ κάτω από τη γη για να προστατευτώ, οπότε μην αγχωθείτε αν αργήσει η επιστροφή μου ή αν δεν πιάνει το κινητό μου και δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Υ.Γ:  Σ Α Γ Α Π Α Ω….

Μη κάνεις καμιά τρέλα και με ακολουθήσεις μόλις ξυπνήσεις!!!! ΜΕΙΝΕ ΕΔΩ…ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Νίωθω περίεργα πάλι. Τρομερό πονοκέφαλο και σαν να μου έχουν κλέψει τη δύναμη μου. Πόση ενέργεια χρειάζεται για να δημουργείς φανταστικούς διαλόγους και αν προσπαθείς να μπάινεις στη θέση των χαραακτήρων που επινόησες;;;;; Νιώθω όμως και περήφανη. Γιατί όσο άθλια και να είναι η ιστορία μου, όσο άδιαφορη (που είναι εδω που τα λέμε αν κρίνουμε απο τα στατιστικά που μου εμφανίζει το μπλόγκ μόλις μπαίνω κάθε φορά) είναι ΔΙΚΙΑ ΜΟΥΥ και είχα τα κότσια να προσπαθήσω να τη διηγηθώ. Φτάσαμε σε ένα κρίσιμο σημείο. Η Έλινορ πάει να σώσει τη μητέρα της και να σκοτώσει τον Αστερίωνα. Θα τη καταφέρει να τη σώσει; Θα γυρίσουν μαζί πίσω; Καταχήν κανείς δεν γνωρίζει αν είναι ζωντανή. Και ο Κρίστιαν θα προσπαθήσει να την ακολουθήσει μόλις συνέλθει;;;; Θα τη συγχωρήσει που τον ξεγέλασε;;;;;;; Μήπως είναι πιο χρήσιμος αν μείνει πίσω και μαζί με τη θεία (κάτι κρύβει αυτή να μου το θυμηθήτε) και τον πατέρα της Ελινορ παίξουν έναν κρυμμένο άσσο;;;;;;;;;;;;;; Υπομονή μέχρι το επόμενο κεφάλαιο…

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “ΕΛΙΝΟΡ (part 17)….”

  1. Παρόλο Μαρία μου που δεν έχω διαβάσει την ιστορία από την αρχή, θα σου γράψω τι μου άφησε η σημερινή συνέχεια και η σημείωση στο τέλος και ας πέφτω έξω! ;-).
    Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι ιστορίες με βρικόλακες ούτε τα θρίλερ (αρκετά είχα στη ζωή μου!), αλλά έχω την αίσθηση ότι η δική σου δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία και πως «απλά» βρήκες αυτό τον τρόπο να κάνεις ψυχική «αιμοκάθαρση»…
    Συνέχισε ακάθεκτη, δύσκολο δρόμο διάλεξες για να μάθεις τον εαυτό σου αλλά είμαι σίγουρη πως στο τέλος θα λυτρωθείς, εξάλλου μόνο που γράφουμε είναι λυτρωτικό! 😛

    ΑΦιλάκια πολύ τρυφερά και με κατανόηση! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s