ΕΛΙΝΟΡ

ΕΛΙΝΟΡ…ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ (part 21)..

ΘΥΕΛΛΑ

Εγώ και ο Κρίστιαν βρισκόμασταν στο σπίτι της θείας μου. Είχαμε επιστρέψει επιτέλους από την αχαρτογράφητη περιοχή όπου βρισκόταν το κρυσφήγετο του Αστερίωνα και προσπαθούσαμε να βρούμε κάποιο στοιχείο που θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε τι στο διάολο συνέβαινε. Η μητέρα μου ήταν μέρες στα χέρια του βούκρανου και ο πατέρας μου με τη θεία μου επίτηδες με παραπλάνησαν στέλνοντας με στο καταφύγιο του Αστερίωνα, ενώ γνώριζαν ότι δεν κρατούσε εκεί τη μητέρα μου αιχμάλωτη, για να με προστατεύσουν. Όπως εγώ είχα ξεγελάσει τον Κρίστιαν δίνωντας του υπνωτικό για να μην έρθει μαζί μου όταν πήγα να βρω τη μητέρα μου.

«Που μπορεί να πήγαν Κρίστιαν;» είπα αγανακτισμένη. Κάθισα στον καναπέ και έκλεισα τα μάτια. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου.Μου χαίδεψε το μάγουλο και με φίλησε απαλά στα χείλη

«Είμαι σίγουρος ότι υπήρχε λόγος που σε ξαπόστειλε στην ερημιά. Απλά πρέπει να του έχουμε εμπιστοσύνη»

«Τρία μέλη της οικογένειας μου αγνοούνται. Δεν μπορώ να κάτσω με σταυρωμένα χέρια και να περιμένω να επιστρέψουν από μόνα τους. Εγώ πρέπει να πάω και να τους φέρω πίσω»

Σηκώθηκα απότομα και περιπλανήθηκα στο δωμάτιο. «Αν μπορούσαμε να βρούμε κάποιο στοιχείο που θα μας οδηγούσε στα ίχνη τους» μονολογουσα καθώς το βλέμμα μου σκάναρε το χώρο. Άρχισα να ψάχνω σε συρτάρια και ντουλάπια. Ο Κρίστιαν με μιμήθηκε και άρχισε να ψάχνει κι αυτός.

Μετά από δυο περίπου ώρες και ενώ η έρευνα μας δεν είχε αποδώσει καρπούς αποφάσισαμε να σταματήσουμε.

«‘Ισως πρέπει να ψάξουμε στο σπίτι των γονιών μου» είπα προβληματισμένη.

«Έλι, νομίζω ότι άδικα ψάχνουμε. ‘Ισως έχεις ένα όπλο στα χέρια σου που μπορεί να σε βοηθήσει»

«Τι εννοείς;»

«Το κερί!!»

Ο Κρίστιαν έτρεξε με τη μηχανή του και πήρε το κερί από το εγκαταλειμένο σπίτι που το είχα μετατρέψει σε κρυσφήγετο.

Μόλις το αντίκρισα ένιωσα να με κυριεύει ο τρόμος. Το όραμα που είχα δει όταν το είχα αγγίξει με είχε τρομοκρατήσει αρκετά.

Ο Κρίστιαν το ακούμπησε στο τραπεζάκι και κάθισε μαζί μου στον καναπέ.

«Μωρό μου, θα ήταν καλύτερα να τραφείς πρώτα και μετά να αγγίξεις το κερί. Ίσως σε αποδυναμώσει αυτό που θα δεις»

«Έχεις δίκιο. Λιμοκτονώ» ψιθύρισα.

«Έλα πάμε πάνω να είμαστε πιο άνετα»

Μου έτεινε το χέρι του και εγώ το έπιασα χωρίς δισταγμό. Ανεβήκαμε στο δωμάτιο της θείας μου και ο Κρίστιαν έβγαλε τη μπλούζα του και ξάπλωσε στο κρεβάτι.

«Δώστου να καταλάβει» μου είπε  και με κοίταξε πονηρά.

Ένιωσα να λυγίζω κάτω από το επίμονο βλέμμα του και βιάστηκα να καθίσω στην άκρη του κρεβατιού γυρίζοντας του τη πλάτη. Έβγαλα τα παπούτσια μου και ξάπλωσα δίπλα του.

«Μισώ να σε χρησημοποιώ ως τροφή Κρίστιαν. Μου τη δίνει που είσαι τόσο άνετος με αυτό»

Μου πείραξε μια τούφα από τα μαλλιά μου και μόλις έπαιξε μαζί της τη στερέωσε πίσω από το αυτί μου. Ύστερα εγκλώβισε ανάμεσα στον δείκτη και τον μέσο του το λοβό μου και το έτριψε απαλά.

«Ότι και να πεις δε με νοιάζει. Γουστάρω να πίνεις το αίμα μου» είπε με προκλητικό ύφος.

«Κρίστιαν δεν θέλω…..»

Τα χείλη του βρέθηκαν να σφραγίζουν τα δικά μου δίνωντας άδοξο φινάλε στις όποιες αντιρρίσεις μου. Παρασυρθήκαμε σε μερικά καυτά φιλιά μέχρι που έπιασε το σαγόνι μου και κατεύθηνε το στόμα μου προς τον λαιμό του.

«Ορμα» είπε με τη βραχνή φωνή του

«Ω Κρίστιαν» ψέλλισα ανύμπορη να αντισταθώ.

Κάρφωσα δυνατά τους κυνόδοντες μου και αφέθηκα στη δίνη του πάθους. Τον άκουσα να βογγάει ελαφρά και τον μιμήθηκα.

Ρουφούσα με απληστία το αίμα του μέχρι που ένιωσα το χέρι του να με σπρωχνει απαλά. Ξανναμένη από την αιμοποσία με φίλησε στα γεμάτα ακόμα από το αίμα του χείλη μου. Δεν σταμάτησε ακόμα κι όταν οι κυνόδοντες μου του έκοψαν ελαφρά τη γλώσσα.

Ήθελα τόσο πολύ να συνεχίσει να με φιλάει αλλά ήξερα ότι σε λίγο θα σταματούσε και θα

προσπαθούσε να μας επαναφέρει στη τάξη πριν γινόταν κάτι ανεπανόρθωτο. Όπως το να κάναμε σέξ ή να τον σκότωνα καταλάθος. Έβρισα τον εαυτό μου και προσπάθησα να μη σκέφτομαι πόσο επικύνδινη ήμουν για τον Κρίστιαν.

«Έλι» ψιθύρισε καθώς μου δάγκωνε το κάτω χείλος

Με κοίταξε και είδα ξεκάθαρα τι θα συνέβαινε. Άρχισε να με φιλάει στο λαιμό. Και μετά χάσαμε και οι δυο τον έλεγχο.

Η σάρκα του με τη σάρκα μου έγιναν ένα και χάθηκαν μέσα στη θύελλα που προκαλούσαν τα συναισθήματα μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì      

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s