ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΤΟ TUMBLR)..

Σήμερα ήταν μια περίεργη μέρα. Έχουμε μπει στη τελική ευθεία για τον γάμο του αδελφού μου. Οι ετοιμασίες καλά κρατούν. Άγχος να πάνε όλα καλά. Κάθε μέρα δουλειές που πρέπει να γίνουν. Έτσι ήμουν και το 2011 όταν ετοιμαζόμασταν για το γάμο της αδελφής μου. Τα ειχα παίξει τόσο πολύ που ξέχασα ακόμα και να ντυθώ και την ώρα που ερχόταν ο κόσμος να στολίσουμε τη νύφη εγώ φορούσα ένα φούξια τοπάκι με τη Puca (#truestory) και μια κόκκινη φόρμα. Υπάρχουν και φωτογραφικά ντοκουμέντα που προνόησε ο φωτογράφος να αποθανατίσει με εμένα να γράφω τα ονόματα των κοριτσιών στη γόβα της νύφης με το φούξια τοπάκι. Μόνο όταν η αδελφή μου έβαλέ φωνή κατάλαβα που ήμουν και τι φορούσα. Όταν επιτέλους ντύθηκα διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει να στενέψω το φόρεμα οταν το είχα αγοράσει έναν μήνα πριν και έτσι την κρίσιμη στιγμή πριν το μυστήριο του γάμου το έπιασα με παραμάνες. Τραγικό. Δεν είναι μόνο ο γάμος που με έχει αποτρελάνει. Ετοιμάζομαι να γίνω θεία για δευτερη φορά. Σε λίγες μέρες η αδελφή μου θα φέρει στο κόσμο το μωράκι της, Διπλές χαρές και προσμονή αλλά και διπλό τριπλό άγχος. Σήμερα λοιπόν φλέρταρα με τη κατάθλιψη καθότι κουρασμένη και έκανα κάτι που κάνω πάντα όταν κουράζομαι ή πέφτω. Ακούω μουσική.  Και η διάθεση πάντα φτιάχνει. Όπως σήμερα, τώρα, που ακούω μια διασκευή του ντεσπασίτο (το κανονικό δεν το αντέχω) από τη γλυκειά φωνή της Luciana Zogbi.

Το θέμα μου είναι τελείως διαφορετικό από τον πρόλογο μου αλλά ποιος νοιαζεται; Εδώ ολόκληρος πρωθυπουργός είπε «we have already eaten the camel and now there is the  queue». Μπέρδεψε το γαιδαρο με τη καμήλα μάλλον!! Οπότε τα δικά μου άσχετα θέματα σας πείραξαν;; #Αστειάκι

Το πρωί λοιπόν χάζευα λίγο στο Tumblr και καθώς προσπαθούσα να αποφύγω κακόγουστα πόστ δεκαεξάχρονων, μου ήρθε μια ιδέα. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, δώδεκα παρα τέταρτο (σκοτώνεσαι στη δουλειά κοπελιά), αν με ρωτούσες «τι θα ήθελες ΤΩΡΑ;» Η απάντηση βγήκε από μέσα μου αυθόρμητα και άρχισα να γράφω σαν τρελή. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΛΟΙΠΟΝ:

Αν με ρωτούσες τι θα ήθελα αυτή τη στιγμή θα σου έλεγα έναν Έρωτα. Από αυτούς τους αμοιβαίους. Με έψιλον κεφαλαίο.Γιατί δεν θέλω πάλι να τη πατήσω με ανεκπλήρωτους. Με το άλφα το μικρό. Θα ακούγαμε μουσική μαζί. Θα του μάθαινα τη Lana del Rey και...

 

«Αν με ρωτούσες τι θα ήθελα αυτή τη στιγμή θα σου έλεγα έναν Έρωτα. Από αυτούς τους αμοιβαίους. Με έψιλον κεφαλαίο.Γιατί δεν θέλω πάλι να τη πατήσω με ανεκπλήρωτους. Με το άλφα το μικρό. Θα ακούγαμε μουσική μαζί. Θα του μάθαινα τη Lana del Rey και αυτός τα δικά του. Θα του μαγειρεύα και αυτός σε αντάλλαγμα θα κατέβαζε ταινίες και game of thrones. Θα του αγοράζα τριαντάφυλλα και αφρόλουτρα και εκείνος θα μου έπαιρνε κρυφά σοκολάτες και αρκουδάκια και θα τα έκρυβε κατω από το μαξιλάρι μου ή μέσα στη τσάντα μου. Θα του έγραφα ερωτικά ραβασάκια και θα τα κολλούσε στον καθρέπτη. Θα τον έβγαζα φωτογραφίες και θα τις κολλούσα στον καθρέπτη δίπλα στα ραβασάκια. Θα του έφτιαχνα τα αγαπημένα του γλυκά. Θα τον πρόσεχα και θα με πρόσεχε. Θα τον φρόντιζα και θα με φρόντιζε. Θα με έκλεινε στην αγκαλιά του και θα έπαιρνα τζούρες από τη μυρωδιά του. Η αγκαλιά του θα ήταν ο κυματοθραύστης μου που θα με προστάτευε απο τα μανιασμένα κύματα. Θα τον κούρευα και θα του φρόντιζα τα γένια. Αδιαπραγμάτευτος ορος τα γένια. Γιατί καυλώνουν κόσμο. Και εμένα. Θα με άρπαζε και θα με φίλαγε με πάθος. Θα του δάγκωνα τη γλώσσα θα με φιλούσε στον ώμο. Θα κάναμε έρωτα. Θα κοιμόμασταν αγκαλιά. Θα φιλιόμασταν συνέχεια. Στο κρεβάτι, στο δρόμο στη θάλασσα, στο φαγητό, στο σινεμά. Θα πηγαίναμε κάθε μέρα στη θάλασσα. Θα πηγαίναμε μεγάλους περιπάτους και θα κρατιόμασταν απο το χέρι. Θα μιλάγαμε ή δε θα μιλάγαμε καθόλου. Απλά θα ήμασταν μαζί. Δεν θα ένιωθα μοναξιά. Ούτε κι εκείνος. Θα με παρηγορούσε όταν θα ήμουν θλιμμένη. Θα μαλώναμε και μετά θα τα βρίσκαμε στο κρεβάτι. Θα του έπλεκα κασκόλ και θα τα τύλιγε γύρω από τον στιβαρό λαιμό του. Όπως θα τύλιγα και εγώ τα χέρια μου γύρω από τη μέση του όταν θα με έσφιγγε στην αγκαλιά του. Θα μου έλεγε πόσο πολύ τον καυλώνω και εγω θα γελούσα. Θα βλέπαμε ηλιοβασιλέματα και ανατολές μαζί. Θα σηκωνόμασταν στη μέση της νύχτας για να πάμε βόλτα. Θα τρώγαμε πιτόγυρα και θα καίγαμε μετά τις θερμίδες. Θα γελάγαμε. Θα χάζευαμε κάτι τεμπέλικα μεσημέρια Κωνσταντίνου και Ελένης. Θα μου έλεγε πως πέρασε στη δουλειά την ώρα που θα του χαίδευα τα μαλλιά. Θα πληρώναμε τα πάντα μισά μισά. Θα μου έβαφε τα νύχια των ποδιών μου. Θα τον χούφτωνα στο δρόμο. Θα μου έδειχνε κατανόηση, θα του έδειχνα κατανόηση. Θα με μάθαινε να οδηγώ. Θα δίναμε υποβρύχια φιλιά στη θάλλασα. Θα παίζαμε Playstation και Uno. Θα τρώγαμε πατατάκια, φουντούνια και Φοφίκο βλέπωντας ασπρόμαυρες ελληνικές μελούρες με τον Νίκο Ξανθόπουλο και τον Ζώρα Τσαπελη. Θα μου μάθαινε υπολογιστές και εγώ πως να μαγειρεύει. Θα λέγαμε συνέχεια πόσο πολύ θα θέλαμε ένα μωράκι. Θα κρυβόμασταν από όλους. Απομονωμένοι στον δικό μας μαγικό κόσμο. Θα τον άφηνα να διαβαζει τις ιστορίες μου και μετά θα μου έλεγε τη γνώμη του. Θα βάζαμε δικιές μας φωτογραφίες πάνω από το κρεβάτι μας. Θα κρεμούσαμε φωτάκια και θα αναβαμε κεριά με άρωμα κανέλας. Θα τον γρατζουνούσα στη πλάτη θα μου χαίδευε τα μαλλιά. Έρωτας, καψούρα, πάθος, αγάπη, τρέλα. Όχι χλιαρά πράγματα. Θα γουστάραμε να ήμασταν μαζί. Όμορφα και ήσυχα. Προστατευμένα. Χωρίς πουστιές, απιστίες, ψέμματα, υποκρισία. Ασυμβίβαστα. Τα δυο μας. Θα με έλεγε “κοριτσάκι μου” θα τον έλεγα “Πρίγκιπα μου”. Θα του μιλούσα για βιβλία θα του έφτιαχνα γλυκά θα του έπλενα τα ρούχα με μαλακτικό να μοσχοβολάνε. Θα ξυπνούσα κρυφά να ετοιμάσω πρωινό για τους δυο μας και μετά θα τον πείραζα μέχρι να ξυπνήσει. θα με έβαζε να καθίσω στα πόδια του και θα με τάιζε στο στόμα. Θα ταξιδευαμε, θα μέναμε μέσα, θα ήμασταν τρελοί και παλαβοί ο ένας για τον άλλον..Κι αν αυτά σου φαίνονται πολλά δε πειράζει. Έτσι είμαι εγω..Ή ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ…»

Αυτά σκεφτόμουν λοιπόν σήμερα στις 12 παρα το πρωι.

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì      

 

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΤΟ TUMBLR)..”

  1. E, όχι. Δεν νομίζω πως ζητάς πολλά.»Όλα ή τίποτα», θα συμφωνήσω. Όχι τα «λίγο έτσι» κι «όχι ακριβώς», τα «ναι μεν, αλλά…» και τα «όχι τώρα, άλλη φορά».
    Μόνο μια μικρούλα, τοσοδούλα [;] ένσταση, στα «αδιαπραγμάτευτα γένια». Ξεκίνα από το «μέσα» προς τα έξω παρά αντίστροφα… Η βιτρίνα, συχνά δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο. (Πόσες φορές δεν βλέπουμε κάτι που μας αρέσει σε μια βιτρίνα μα, τίποτα απ’ ό,τι θέλουμε στο εσωτερικό του καταστήματος; )

    Φιλιά, καλό Σαββατοκύριακο Μαρία μου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μιλάς με μια γυναικα που παντα ηταν της ουσιας και οχι του θεαθηναι. Η εμφανιση ποτε δε με απασχολησε στον αντρα. Ισα ισα που παντα μου τη λεγανε που μια χαρα κοπελα εχω τοσο χαλια αντρες διπλα μου…αν εμενα μαρεσει και τον αγαπαω δεν με νοιαζει τιποτα αλλο…απλα ενα χατηρακι μικρο θελω και γω…να αφηνει που και που κανενα γενι..Και ολα αυτα που εγραψα οτι θα κανουμε αυτα και τα αλλα και τοσα θα και θα ακουγονται πολλα αλλα αν γουσταρεις καποιον δε σου φαινονται πολλα..ισα ισα θελεις ακομα περισσοτερα να κανεις με τον αλλον… Φιλακια

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Αλίμονο Μαρία μου, αν δεν ονειρευτούμε όταν είμαστε νέοι! 😉
    Εύχομαι με όλη μου τη καρδιά να έχεις κοντά σου έναν άνδρα, έτσι όπως το επιθυμείς!
    Το θέμα είναι, εσύ τι είσαι διατεθειμένη να προσφέρεις σε μια σχέση και αυτό βάζοντας κατά μέρος το «εγώ» σου! 😛

    Πολλά πολλά ΑΦιλάκια σου στέλνω! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s