ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΜΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ, Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΣΟΝ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑΔΟΚΥΡΟΥΔΑΤΗ…

Μια ματιά στις σκέψεις μου τις ημέρες που η οικογένεια μου ετοιμαζόταν να υποδεχτεί δυο νέα μέλη στο δυναμικό της. Τον ερχομό του δεύτερου ανηψιού μου (από την μικρή μου αδελφή) και το καλοσώρισμα της νύφης μας επισήμως στο Φανουρόσογο, αφού θα παντρευόταν τον αδελφό μου. Ας ξεκινήσει λοιπόν το countdown. Προειδοποίηση: Θα βρείτε πολλές Κρητικές λέξεις, δεν θα σας ζαλίσω με αστερίσκους, γράφω δίπλα στη κάθε άγνωστη λέξη την εξήγηση της μέσα σε παρένθεση.

22 Οκτωβρίου 2017

Σαν ανύπανδρη και «μαναδοκυρουδάτη» έριξα το ρύζι στα μοσχοπλυμένα προικιά του μεγάλου μου αδελφού για να τα παραδώσω στη νύφη. Πέταξα βέβαια ένα σεφερλιακό αστειάκι τύπου: «Καρολίνα να είναι το ρύζι ή νυχάκι;» για να κρύψω τη συγκίνηση μου και το ελαφρό κοκκίνισμα στα μάγουλα μου. Κανονικά τα «παλιά τα χρόνια» κάπως αλλιώς γινόταν η «παράδωση» της προίκας. Αν ήταν η προίκα της νύφης, που ήταν και μεγαλύτερη, ένα δυο μέρες πριν το γάμο συγκεντρωνόταν οι κοπέλες του χωριού στο σπίτι της νύφης, τραγουδούσαν τις μαντινάδες και μετέφεραν τα προικιά με συνοδεία λύρας στο σπίτι του ζευγαριού, όπου στρωνόταν και το νυφικό κρεβάτι, πάντα από ανύπανδρες και μαναδοκυρουδάτες κοπελιές (έπρεπε να είχαν και τη μάνα και τον κύρη τους τον πατέρα δηλαδή, ζωντανούς, δεν έκανε να είναι ορφανές και να αγγίξουν τα προικιά ήταν γρουσουζιά, δεν ξέρω από που κρατάει τέτοιο έθιμο). Το έθιμο για το στρώσιμο του κρεβατιού θα τα πώ παρακάτω.

 

30-31/10/17

Διήμερη επιδρομή στα μαγαζιά του Ηρακλείου για να βρω το πολυπόθητο outfit για τον επερχόμενο γάμο. Είχα απίστευτο άγχος γιατί εγώ και οι πωλήτριες δεν τα πήγαμε ποτέ καλά. Είμαι λίγο παράξενη θα έλεγα. Πραγματικά. Θέλω συγκεκριμένο στύλ ρούχων, να είναι τάδε στυλ τάδε κόψιμο χρώμα να μην είναι πολύ κοντό, ούτε μακρύ προς Θεού, να μην με καλύπτει στο ντεκολτέ, να μη με πνίγει να μην φαίνεται το βρακί μου απο μέσα κτλ. Ευτυχώς με σύμμαχους την νύφη μου και την κουμπάρα της βρήκα το τέλειο φόρεμα. Μπλέ με μαύρο σχέδιο δαντελας κάτω από το στήθος και μαύρο τούλι στο ντεκολτέ και στη τιράντα. Μαύρο χοντροκομμένο πέδιλο, λευκό σακάκι και μαύρη τσάντα. Το γελοίο της υπόθεσης ήταν, κατα την επιστροφή μου όπου ο οδηγός του λεωφορείου μας παράτησε στο λεωφορειο και κατέβηκε σε ένα καφενείο που συστεγάζεται με το πρακτορείο του κτελ (ευρώπη πολιτισμός, ούτε τη δεκαετία του ’50 δεν υπήρχαν αυτα) για να κάτσει να φάει σουβλάκια. Τον περιμέναμε πάνω από ενα τέταρτο. Εκνευρίστηκα τόσο πολύ που τελικά θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να αγοράσω καλσόν. Γαμώτο!

 

1/11/17

Η πιο σημαντική μέρα για την οικογένεια μου έφτασε. Γεννήθηκε ο ανηψιός μου!!! Καλά δεν θα περιγράψω το άγχος μου και την αγωνία μου μέχρι να ανάψει η πινακίδα έξω από το χειρουργείο «ΑΓΟΡΙ».. Μόνο όταν φώτισε πήρα κανονική ανάσα και ηρέμησα. Και μετά μας το έφεραν. Ένα μικρό θαύμα τυλιγμένο στα γαλάζια. Με πααραααα πολλά μαλλιά (ο Χαράλαμπος μου δεν είχε τόσα) και μυτούλα όνειρο έκανε μορφασμούς και πιπίλαγε το δάχτυλακι του. Αντράκι μου, παιδί μου!! Πόσο να αντέξει μια έρμη θεία που είναι ευαίσθητη και κλαίει με το παραμικρό; Πολλές φορές νιώθω τη καρδιά μου να πλυμμηρίζει στροβίλους αγάπης και απλά ειναι πάρα πολύ για μένα. Δεν μπορώ να το αντέξω. Υπάρχει άνθρωπος που να έχει πεθάνει από υπερβολική ευτυχία; Τώρα λοιπόν έχω δυο μικρούς πρίγκιπες!! Τον Χαράλαμπο και τον μικρούλι Γιαννάκο. Διπλή χαρά, διπλή ευτυχία. Και νιώθω τυχερή που τους έχω. Είναι τίτλος τιμής το να λέγομαι θεία. Και ανυπομονώ να μεγαλώσει λιγάκι ο Γιαννάκος να με αποκαλεί «τια Μαλία». Μαντέψτε τι κάνω τώρα που γράφω. Κλαίω εννοείται. Επίσης θέλω να αναφέρω πόσο υπερήφανη είμαι για την μικρή μου αδελφή, τη Νίκη μας που από ένα χαρούμενο ζαβολιάρικο διαολάκι έγινε μια σοβαρή, υπεύθηνη μανούλα που μαζί με τον άντρα της τον Κριτόλαο έκαναν έναν Χαράλαμπο ευγενικό, όμορφο και καλόψυχο. Και είμαι σίγουρη ότι θα κάνουν το ιδιο με τον μικρούλη Γιαννάκο. Από τώρα έχει κατωχηρωθεί το όνομα. Θα πάρει το όνομα του παππού Γιάννη-του μπαμπά μου. Ο Χαράλαμπος πήρε το όνομα του άλλου παππού. Η ύψιστη τιμή εδώ στη Κρήτη για τους γονείς που με βάσανα αναθρέφουν τα παιδιά τους. Να έρθει κάποτε η στιγμή όπου τα εγγόνια τους θα φέρουν το όνομα τους. Και μια μικρή εξομολόγηση: παρακολούθησα από κοντά όλα όσα πέρασε η μικρή μου αδελφή για να φέρει στο κόσμο δυο μωρά, εκτίμησα περρισότερο τη δικιά μας μαμά για όσα τράβηξε για να μας φέρει στο κόσμο.  Α, έφυγα απο το μαιευτήριο και πετάχτηκα να αγοράσω ένα γαλάζιο φορμάκι για τον μικρούλι πρίγκιπα (είχα περάσει ολόκληρο το καλοκαίρι πλέκοντας με 38 βαθμούς ένα διπλό κουβερτάκι, γαλάζιο από τη μια πλευρά, λευκό από την άλλη, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ στο φορμάκι. Επίσης προσπάθησα να βρω καλσόν αλλά δεν..

20171101_103130
its a boy!!!

 

7/11/17

Σήμερα ζυμώθηκαν τα «ψωμιά του γάμου». Τα παλιά τα χρόνια ζυμώναν οι κυράδες τα εφτάζυμα ψωμιά που θα έτρωγαν στο τραπέζι του γάμου. Σήμερα οι «κυράδες» δεν ξέρουν να βράσουν ούτε ένα αβγό όχι να σου ζυμώσουν και ψωμί. Σήμερα στους γάμους τρώς κάτι άνοστα γλυκερά αρτοσκευάσματα «παραγγελιά» από τον τάδε φούρνο παύλα ζαχαροπλαστείο παύλα καφέ σημείο. Και φυσικά στερήται γεύση. «Δεν έχουν ουσία» που λέει και η μάνα μου. Ευτυχώς υπάρχουν γυναίκες που κρατούν σαν θυσαυρό τέτοιες παραδόσεις και το χαίρονται να ζυμώνουν ακόμα. Η γιαγιά μου η Μαρία ήταν η καλύτερη «ζυμώτρα» της Πεδιάδος (περιοχή στην ενδοχώρα του Ηρακλείου). Πίστευε στο μάτι, έκανε κρυφά τα ψωμιά της για να μη τη «γραντίσουν» ή  «φταρμίσουν«, (ματιάσουν) οι γειτόνισσες. Η μαμά μου τη βοηθούσε και μάθαινε κοντά της τα μυστικά του ζυμώματος. Ήταν η βοηθός Νο 1. Εγώ βοηθούσα τη μαμά μου που βοηθούσε τη γιαγιά. Ήμουν η βοηθός Νο 2. Είχε αναγάγει την όλη διαδικάσια σε μυσταγωγία. Άναβε κεριά ή το » λούξι» (λάμπα) και φορούσε ανάποδα κάποιο ρούχο της. Ψιθύρισε, δε μιλούσε δυνατά και γενικά ήταν απίστευτο το κλίμα μέσα στο παλιό κουζινάκι- ζυμωτήριο. Ένιωθες ότι έπαιρνες μέρος σε κάτι μυστικιστικό, μαγικό. Όταν έφυγε η γιαγιά τα σκήπτρα πήρε η μαμά μου. Και εγώ πήρα προαγωγή σε βοηθό Νο 1. Η μαμά ηταν πιο βιαστική και πιο χύμα. Ερχόντουσαν και οι γειτόνισσες, έβαζαν τα παχουλά χέρια τους να ζυμώσουν και καμιά φορά το ψωμί που έβγαινε δεν ήταν το νόστιμο θαύμα που έκανε η γιαγιά Μαρία. Ήταν πιο στεγνό και σκληρό. Χαλούσαν τη μαγεία αυτές. Πολλές φορές λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων η μαμά μου έδινε οδηγίες πως να φτιάξω μόνη μου τον «κουνενό» για να είναι έτοιμος όταν εκείνη θα επέστρεφε στο σπίτι για να ξεκινήσει το ζύμωμα. Ο «κουνενός» είναι το πρώτο στάδιο του εφτάζυμου ψωμιού. Βάζεις χλιαρό προς ζεστό νεράκιόσο αντέχει το χέρι σου, με μείγμα από αλεσμένα ρεβύθια και το «μπαμπαρολιάζεις«, (σκεπάζεις) με πολλά ρουχα να είναι σε ζεστό περιβάλλον ώστε να ανέβει, να φουσκώσει και να είναι έτοιμο να ζυμωθει μετά από αρκετές ώρες. Οι περισότερες γριές στη γειτονιά δεν ξέρουν ούτε αυτό να κάνουν. Δεν τους φουσκώνει και δεν μπορούν να προχωρησουν στο επόμενο στάδιο που είναι το ζύμωμα. Θεωρήται ντροπή να μη ξέρεις τον κουνενό. Εγώ από ότι λέει η μάνα μου το έχει το χέρι μου και πιάνει ο κουνενός. Όταν λοιπόν ανέβει ο κουνενός τον ρίχνουμε στη ξύλινη σκάφη με το κοσκινισμένο αλεύρι και ζυμώνουμε. Δεν θα περιγράψω άλλο για να μη προδώσω τα μυστικά με τις εφτά ζυμες κτλ. Όταν ζυμωθούν τα ψωμιά τα ψήνουν στον ξυλόφουρνο. Σήμερα λοιπόν ζυμώσαμε ψωμάκι όχι για τον γάμο γιατί θα ήθελε τεράστιες ποσότητες αλεύρι να ζυμωθεί για να καλύψει τους κοντά χίλιους καλεσμένους αλλά ζυμωσαμε για το «πρόγαμο» ή «πεσκέσι» που θα γίνει τη Παρασκευή. Παλιά ο πρόγαμος γινόταν πάντα τη παραμονή του γάμου όπου το ζευγάρι χώριζε για λίγες ώρες και πήγαινε ο καθένας στο πατρικό του σπίτι όπου έκαναν ένα τραπέζι και περνούσαν όσοι καλεσμένοι ήθελαν για «να πιουν ένα κρασί». Οι καλεσμένοι πήγαιναν μακαρόνια ρύζια κτλ. Κάτι σαν πάρτι ρεφενέ. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι δεν κάνουν πρόγαμο ή τον κάνουν αρκετές μερες πριν το γάμο ώστε να έχουν χρόνο να ξεκουραστούν λίγο. Επίσης σήμερα ετοιμάσαμε τους δίσκους από κασσίτερο στολισμένους με πλεκτά σεμέν και τριανταφυλλάκια (οκ λιγο κιτς δεν έβλαψε ποτέ κανένα) όπου τοποθετήσαμε τα λικέρ και τη ρακί με τα ποτηράκια τους. Οι κουραμπιέδες μπήκαν σε πιατέλες για να πάνε στη νύφη αλλά και για να κεραστούν στο σπίτι του γαμπρού.Δεν είναι μόνο για τα Χριστούγεννα. Τον κερνάμε σε χαρές γιατί έχει λευκή αμφίεση. Σε γεννητούρια και αρραβώνες. Είναι επίσημο γλύκισμα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά είχα και την αναζήτηση του τέλειου καλσόν χωρίς αποτέλεσμα. Οι οδηγίες προς τη μανα μου ήταν σαφείς: «ΔΙΑΦΑΝΟ ΚΑΛΣΟΝ ΧΩΡΙΣ ΡΑΦΕΣ ΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΠΕΔΙΛΟ». Και επέστρεψε σπίτι με ένα σκούρο στο χρώμα του πράσινου τσαγιού (ορίστε;) και εννοείται ΜΕ ΡΑΦΕΣ!! Η επαρχιώτισσα ψιλικατζού στο δίπλα χωριό θεώρησε εύκολο θύμα τη μαμά μου και της πούλησε κάτι άσχετο, παρόλο που της είχα γράψει σε χαρτί αυτό που ήθελα. «Οχι» λέει «δεν υπάρχουν καλσόν χωρίς ραφές». Με έβγαλε με λίγα λόγια τρελή!! Η οδύσσεια του καλσόν συνεχίζεται…

20171110_124726
Εφτάζυμο ψωμί

8/11/17

Σήμερα ήταν το «στρώσιμο του κρεβατιού» του αδελφού μου. ‘Οπως αναφέρω και παραπάνω, τα παλιά χρόνια, ένα δυο μέρες πριν το γάμο, συγκεντρωνόταν οι κοπέλες του χωριού στο σπίτι της νύφης, μαζεύαν τα προικιά και τραγουδούσαν τις μαντινάδες και μετέφεραν τα προικιά με συνοδεία λύρας στο σπίτι του ζευγαριού, όπου στρωνόταν και το νυφικό κρεβάτι, πάντα από ανύπανδρες και μανοκυρουδάτες κοπελιές. Τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε ποδαράτη συνοδεία με λύρες γιατί οι αποστάσεις έχον μεγαλώσει και αν είναι η νύφη από το Ηράκλειο και ο γαμπρός από το Νιπιδιτό (το χωριό μας) πρακτικά δεν γίνεται να περπατήσουν 35 χιλιόμετρα με τα προικιά στα χέρια και τη λύρα να παίζει μαντινάδες. Σήμερα λοιπόν μαζευτήκαμε στο Ηράκλειο στο σπίτι του ζευγαριού, ενώ τα προικιά του αδελφού μου είχαν μεταφερθεί πριν μέρες από το ίδιο το ζευγάρι, τα προικια της νύφης ήταν ήδη εκει αφου το σπίτι του ζευγαριού ειναι το σπίτι που έμενε η κοπέλα με τη μαμα της). Οταν ήρθε η ώρα (μια γρια έπαθε υστερία ότι το κρεβάτι έπρεπε να στρωθεί πριν το ηλιοβασιλέμα, προφανώς θα μεταμορφωνόταν σε λυκάνθρωπο ή κατι τέτοιο) οπότε το στρωσαμε νωρίτερα από την άφιξη των συγγενών και ήμασταν εμεις και ο κούκος. Το κρεβάτι αναλάβαμε εγώ και αλλες δυο κοπέλες μικρότερες. Να επαναλάβω ότι οι κοπέλες πρεπει να είναι ανύπανδρες (ασπιλες και αμόλυντες χαχα) και μαναδοκυρουδάτες (να ζουν και οι δυο γονείς τους, να μην είναι ορφανές). Πρώτα πρέπει να στρωθεί το κρεβάτι κανονικά με το κατωσέντονο, την βαριά πλεκτή κουβέρτα και κάποια άλλα κομμάτια με δαντέλες, δεν ξέρω πως λέγονται και φυσικά με τα μαξιλάρια και να φωνάξεις τον γαμπρό και να το ξεστρώσει (για το καλο) τρεις φορές. Φαντάσου τώρα να στρώνω τόσες φορές και με παρεμβάσεις από τις γριες με τις ηλίθιες παρατηρήσεις του τύπου «από δω είναι πιο μακρύ τράβα το από την άλλη, άναποδα είναι αυτό ντροπή» και άλλα. Αφου λοιπόν στρώσαμε και ξέστρωσέ ο αδελφός τρεις φορές , το κρεβάτι στρώθηκε κανονικά. Μετά σχηματίσαμε με κουφέτα τα αρχικά του ζευγαριού και μια καρδιά (λατρεύω το κιτς) και ρίξαμε υφασμάτινα ροδοπέταλα, τα αλήθινα λερώνουν. Και εννοείται ρύζι. Βάλαμε το σεξι νυχτικό της νύφης και τη σοβαρή πυτζάμα του γαμπρού και σχηματίσαμε βεντάλιες αχχαχα. Και για φινάλε έπρεπε να πεταχτεί ένα αρσενικό κοπέλι στο κρεβάτι για ευλογία, ώστε το πρώτο παιδί του ζευγαριού να είναι αγόρι. Ότι να ναι. Στρώσαμε λοιπόν, μας ευχήθηκαν χιλιάδες φορές και στα δικά σας και μετά περνούσαν οι συγγενείς και έριχναν λεφτά πάνω στο στρωμένο κρεβάτι. Λέγεται «χάρισμα». Μια μικρή υποστήριξη για το νέο ξεκινημα του ζευγαριού. Μετά ακολούθησε φαγητό και γλέντι. Όλα ήταν υπέροχα. Η νύφη μας έδεσε στα χέρια λευκά υφασμάτινα λουλούδια τύπου μπουτονιέρα. Δοκίμασα αρκετά γλυκά και νομίζω αξίζει να τα αναφέρω. Βέβαια έπαθα αυτό που είχε πάθει ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο «χτυποκάρδια στο θρανίο» που προσπαθεί να περιγράψει στον σεβιτόρο το γλυκό που θέλει να φάει. Δεν μπορώ να τα περιγράψω αλλά τα έφαγα. Δοκίμασα λοιπόν το λευκό στρογγυλό γλυκό από λευκή σοκολάτα με σκαλιστά πέταλα σαν χρυσάνθεμο και με πλούσια γέμιση σκούρας σοκολάτας από μέσα (από του Κουμάκη στο Ηράκλειο). Το γλυκό με τη λευκή σοκολάτα από έξω με το μπισκότο βουτήρου σαν βάση και μέσα μια παραδεισένια φωλιά από καρύδια και μέλι!! Απλα δαγκώνεις και χύνεται μέσα στο στόμα σου αυτός ο μελένιος οργασμός. Από το ζαχαροπλαστείο του Ζαχαρία στο Καστέλι (νομίζω έχει και μαγαζί στο Ηράκλειο). Η καρδούλα με επικάλυψη λευκής σοκολάτας και από μέσα μια κρέμα δεν ξέρω από τι και ρόζ λουκούμι!!!!!!!!!! Λ Ο Υ Κ Ο Υ Μ Ι!!! Απο του Κουμάκη στο Ηράκλειο κι αυτό. Ενα μικρό λευκό σοκολατάκι LA SUSSA δεν ξέρω από που, με καφέ μέσα. Δεν ξέρω τι χαρμάνι καφέ ήταν αλλά ηταν καφές!!!!!!!! Το λευκό γκοφρετίνι με κανονική σοκολάτα μέσα λακτα.  Όλα ήταν υπέροχα, και παρόλο τη παρενόχληση που υπέστη έξω από το σπίτι του αδελφού μου, δεν έχασα την χαρά μου που έστρωσα το κρεβάτι του αδελφού μου. Το ότι υπάρχουν ανθρωποι που έχουν κακία μέσα τους το γνωρίζω, και παρόλο που στιγμιαία πήγα να πέσω στο τριπάκι του θύματος και να κλάφτώ ότι εγώ έφταιξα και φέρθηκε έτσι, το ξεπέρασα και δεν του χαρίστηκά. Έφαγε αγκωνιά και αποχώρησα κυρία. Και την επόμενη φορά που θα τον δω, θα φάει «γροθίδι» (μπουνιά) γιατί οι Κρητικές είμαστε πιο άντρες από τους άντρες και ξέρουμε μόνες μας να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας.

IMG_20171109_193557_621
Στο στρώσιμο του κρεβατιού
1510518561515
ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ

10/11/17

Ο πρόγαμος ή πεσκέσι. Το έθιμο είναι το εξής: χωρίζει προσωρινά το ζευγάρι και πάει ο καθένας στο πατρικό του. Εκεί μαζεύονται το σοι του καθενος για να πιει ένα κρασί. Φυσικά δεν είναι μόνο κρασί γιατί τα κιλά το κρέας (οζίστηκο οφτό και ψητό) τα κιλά οι πατάτες τα κιλά τα μακαρόνια ή το ρύζι (συνήθως τρώνε μακαρόνια στον πρόγαμο και ρύζι στον γάμο) κάθε άλλο παρά για ένα κρασί είναι. Οι ετοιμασίες πολλές και από νωρίς. Ευτυχώς μαζεύονται οι γειτονίσσες και κάποιο συγγενείς και παρόλο που σε πονοκεφαλιάζουν γιατί είναι και φωνακλάδες αναλαμβάνουν να βοηθήσουν αρκετα. Βέβαια τρώνε από το πρώι αλλά μια χαρά. Ολοι όσοι περνάνε από τον πρόγαμο φέρνουν μακαρόνια και ρύζι σε συσκευασιές κάτι σαν ρεφενέ και αυτά μαγειρέυονται επιτόπου σε μεγάλες «σιντερένιες σίγλες » (μεγάλα τσουκάλια). Το οζίστικο κρέας είναι το κατσίκι. Το οφτό είναι το οφτό και το ψητό εννοείται μόνο χοιρινό. Ο ξυλόφουρνος της γιαγιάς Μαρίας πήρε φωτιά κυριολεκτικά. Αν δε φας ψητη πατάτα απο ξυλόφουρνο «δεν ανοιώθεις (καταλαβαίνεις) ήντα (τι) πάει να πει λιπαριά (να έχει πάρει τη γευση του κρέατος όσο ψήνονται μαζί) και νοστιμιά». Μια τεχνική λεπτομέρεια: την ημέρα που έγινε ο πρόγαμος πέθανε μια συγχωριανη οπότε κρατήσαμε χαμηλό προφίλ δε βάλαμε μουσικη κτλ…Σεβόμαστε το πόνο του συνανθρώπου μας ακόμα κι αν εμεις έχουμε άλλα σχέδια. Φίλησα τοσες γριές και ακουσα τόσα και στα δικά σου που έχασα το μέτρημα. Πρέπει να αφιερώσω ένα λεπτό για να αναφέρω ξεχωριστά την τούρτα που έφερε κάποιος καλεσμένος και έπαθα πλάκα. Είχε μέσα τρείς στρώσεις με πραλίνα φουντουκιού, καραμέλα και δεν ξέρω τι άλλο, υποθέτω χρυσόσκονη από αγγελούδια του παραδείσου και επικάλυψη τη πιο φρέσκια, τη πιο απααλή, νόστιμη, αγγελική, παραδεισένια σοκολάτα. Όταν τελείωσε έκλαψα.

20171112_221552.jpg
Η πιο παραδεισένια τούρτα που έχω δοκιμάσει ποτέ

 

 

11/11/17 Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΖΕΙ Η ΑΥΓΗ

ΚΑΙ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ Η ΜΕΡΑ

ΣΗΜΕΡΟ ΣΤΕΦΑΝΩΝΕΤΑΙ

Ο Α’Ι’ΤΟΣ ΤΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ

Η μαντινάδα που ευχήθηκα στο ζευγάρι. Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Το πρωί έπρεπε να επισκεφθούμε το κομμωτήριο. Δεν έμεινα καθόλου ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα και ως γνήσια κότα δεν είπα κουβέντα. Ναι εντάξει το μαλλί μου είναι κοντό καρέ αλλά αυτό που της ζήτησα μπορούσε να το κάνει: ατημέλητο σινιόν με τα πίσω τσουλούφια ελεύθερα, με όγκο στη κορυφή και μια λεπτή πλεξούδα να ξεκινάει από η φράντζα και να τυλίγει το κεφάλι σαν στεφάνι. Έκανε ότι της κατέβηκε και το αποτέλεσμα ήταν μέτριο. Αυστηρό σινιόν με χωρίστρα στο λάθος σημείο, σχεδόν γλυμένο με 3000 φουρκέτες και τσιμπιδάκια καρφωμένα (κυριολεκτώ) στο κρανίο μου. Πονούσα όλο το βράδυ. Και το κερασάκι στη τούρτα: ένα ατημέλητο τσουλούφι στο αυτί που ήταν τόσο κατσαρό που θύμιζε τους Αμίς. Το μαύρο καπέλο μου έλειπε. Το τερατούργημα χάλασε μόλις βγήκα από το κομμωτήριο. Φεύγανε τσουλούφια, πέφτανε τσιμπιδάκια, μια πανδαισία τρέλας. Μόλις επιστρέψαμε σπίτι βρήκαμε κάτι μπαρμπάδες (θειοι) να μας περιμένουν και αντί να μαζέψουμε λίγο γιατί είχαμε και ένα γάμο να κάνουμε, καθόμασταν και μαγειρέυαμε για να τους ταίσουμε. Γενικά επαναλήφθηκε πολλές φορές το συγκεκριμένο κακό με άτομα που δεν σεβάστηκαν ότι είχαμε τόσες ετοιμασίες, τόσες δουλειές και ερχόταν να μας δούν και μας έβαζαν να τους μαγειρεύουμε. Δώσε θάρρος στο χωριάτη… Είχα απίστευτο άγχος και φυσικά πήγαν όλα στραβά. Το σκουλαρίκι δεν έμπαινε με τίποτα, είχε κλείσει η τρύπα προφανώς και παιδευόμουν ώρες, τελικά με πολύ πόνο και επιμονή τα κατάφερα. Και φυσικά τόσες μέρες έζησα την οδύσσεια του καλσόν και δεν είχα άλλη επιλογή από το να φορέσω κάποιο που είχα ήδη ΜΕ ΡΑΦΕΣ (ασπολάτι της συμπεθέρας Ερωφύλης, ασπολάτι=εις πολλα έτη = ευχή να ζήσει κάποιος πολλά χρόνια) αλλά τελικά μια χαρά πήγαινε. Μέσα στον πανζουρλισμό προσπάθησα να μαζέψω ότι προλάβαινα στο σπίτι και το μεσημέρι ήρθαν τα παιδιά από την ομάδα των φωτογράφων για να τραβήξουν πλάνα από το «ντύσιμο του γαμπρού». Λίγο αργότερα κατέφτασαν κάποια ξαδέλφια όπου βοήθησαν τον αδελφό μου να ντυθεί, άλλος του φόρεσε το πουκάμισο, άλλος τη γραβάτα, τα μανικετόκουμπα, ο φιλιότσος του (βαφτηστήρι) που είναι 6-7 χρονών του φόρεσε το ένα παπούτσι. Μετά ακολούθησαν οι φωτογραφίες οι μαντινάδες και το κλάμα. Μετά ήρθε ο νεαρός που είχε αναλάβει να προσφέρει το αμάξι του να στολιστεί για να μεταφέρει τον γαμπρό μέχρι την εκκλησία. Πεταξαμε το ρύζι μας, βγάλαμε τις σέλφι μας και φύγαμε. Στο αμάξι με τον γαμπρό μπήκα εγώ για να τον συνοδεύσω, δεν χωρούσαν οι γονείς μου. Δεν ξέρω τι αμάξι ήταν, κάτι σε πόρσε μου θύμιζε, πάντως κουτούλησα όταν πήγα να μπώ και δε με λές ψηλή. Το χωριό μας βρίσκετε καμια τριανταριά χιλιόμετρα έξω από τη πόλη του Ηρακλείου. Με αυτό το αμάξι όμως τα χιλιόμετρα δεν είχαν καμία σημασία. Φτάσαμε υπερβολικά γρήγορα και δεν μπορω να καταλάβω πως έγινε κάτι τέτοιο αφού δεν έτρεχε καν, γιατί υπήρχει παιδάκι στο αμάξι. Φτάσαμε στην εκκλησία και λίγα λεπτά μετά έφτασε η νύφη με τα πόδια συνοδεία λύρας μιας και το σπίτι της ήταν πολύ κοντά. Το μυστήριο ήταν υπέροχο, έκλαιγα σε όλη την διάρκεια, ένιωθα χαρά γιατί έβλέπα τον αδελφό μου χαρούμενο. Έριξα το ρύζι μου και μετά πέρασαμε έξω και στηθήκαμε στη σειρά για να περάσει ο κόσμος και να ευχηθεί. Εγώ ανέλαβα να κρατάω την υφασμάτινη θήκη με φερμουάρ (σαν τσάντα) για να βάζει ο κόσμος τα φακελάκια με τα «χαρίσματα», τα χρήματα που χαρίζει ο κάθε καλεσμένος. Είναι συνηθισμένο στη Κρήτη να χαρίζουν περισότερρο χρήματα και λιγότερο δώρα. Παλιά χρησιμοποιούσαν πραγματικές μαξιλαροθήκες για να μπουν μέσα τα φακελάκια. Τα καινούργια μου τακούνια με είχαν πεθάνει τόση ώρα όρθοστασία και μόλις τελειώσαμε έβγαλα τα τακουνια και φόρεσα τις μαλακές μπαλαρίνες μου. Τα ξαναφόρεσα λίγο μετά όταν έπρεπε να στηθούμε για οικογενειακές φώτογραφίες με το ζευγάρι στα σκαλιά της εκκλησίας. Μετά επιστρεψαμε στο χωριό εκεί κοντά ήταν το κέντρο όπου θα γινόταν το γλέντι. Η αδελφή μου σαν λεχώνα με το 11 ημερών αγγελούδι της δεν μπορούσε να παρευρεθεί στο γάμο αλλά για άλλη μια φορά έσωσε τη μέρα. Μου έστειλε τσιμπιδάκια και διόρθωσα το σινιόν της κακιάς ώρας στις τουαλέτες του μαγαζιού. Όλα λοιπόν ήταν όπως έπρεπε να είναι. Ένα παραδοσιακό Κρητικό γλέντι με λύρες, πολύ χορό (αν νομίζεις ότι είναι ευκολο να χωρέψεις Μαλεβιζίωτη με δωδεκάποντο κάνεις λάθος. Εγώ δε χόρεψα για τις άλλες λέω χε χε). Θέλω να σταθώ λίγο στο γεγονός ότι η νύφη και νύφη μου πλέον, μου έκανε τη τιμή και μου πρόσφερε την ανθοδέσμη, αντί να τη πετάξει και να τη πιάσει το κάθε δεκατετράχρονο που ακόμα δεν βγήκε απο το αβγό θέλει και μπουκέτα. Πάνε μαρή στη μπάντα «καλισοπερα» που λέει και ο Κοντοπίδης, που μου θες και το λέλουδο. Σκέφτηκε ότι η νόμιμη δικαιούχος της ανθοδέσμης θα έπρεπε να είμαι εγώ. Είχε μαζί της και τον φωτογράφο να αιχμαλωτήσει το τελειώς αυθόρμητο ενσταντανέ και βουαλά!!! «Επιασα» την ανθοδέσμη καλέ!! ‘Εχω πάει σε πολλούς γάμους, έχω στηθεί στη σειρά με τις άλλες γεροντοκόρες (το λέω για χαβαλέ μην παρεξηγηθώ) και τα δεκατετράχρονα που για να βγάλουν φώτο στο ίνσταγκραμ με την ανθοδέσμη, πετάγονται σαν πορδίτσες και κάνουν πλιάτσικο στο όνειρο της ρομαντικής Μαρίας που το έχει άχτι να πιασει μια φορα τη ρημάδα την ανθοδέσμη έτσι για την εμπειρία, και πολλες φορές ένιωθα αμήχανια γιατί δεν ηθέλα να ξεμμαλιαστώ για ένα χαζό έθιμο, αλλά γούσταρα να τη πιάσω κιόλας. Οπότε ολα πήγαν καλά. Μετά άκουγα όλο το βράδυ «και στα δικά σου και γρήγορα» αλλά δεν πτοήθηκα. Να πώ εδώ ότι το έθιμο του πετάγματος της ανθοδέσμης προέρχεται από τη Βρετάνία ή από τη Γαλλία του 14ου αιώνα. Τα ανύπανδρα κορίτσια που ήταν καλεσμένα σε κάποιο γάμο έπαιρναν ένα λουλούδι ή ένα κομμάτι από το νυφικό για καλή τύχη. Πίστευαν ότι θα τους έφερνε έναν καλό γάμο. Η νύφη λοιπόν για να τις μπερδέψει σκορπούσε λουλούδια στο δρόμο της για να γλυτώσει το νυφικό της από το σκίσιμο. Καποια στιγμή η ανθοδέσμη αντικατέστησε τα λουλούδια που σκορπούσε. Πίστευαν ότι όποια την έπιανε θα ήταν η επόμενη που θα παντρευόταν.

IMG_20171113_002933_520
#Μαναδοκυρουδάτη

 

IMG_20171112_001150_346
#Και_στα_δικα_μας_οι_λευτερες

Αυτό λοιπόν ήταν! Τον παντρέψαμε κι αυτόν. Να ζήσεις αδελφέ μου, ευτυχισμένος, σαφη (συνέχεια) χαρές να έχεις και πάντα καλότυχος. Και στα δικά μας οι ελεύθεροι-ες.

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

 

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “ΜΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ, Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΣΟΝ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑΔΟΚΥΡΟΥΔΑΤΗ…”

  1. Τώρα μου ζητάς να σχολιάσω τέτοιες χαρές, 😍 τέτοια γεννητούρια 👶🏼, τέτοια έθιμα 👰🏼 🤵🏼 τέτοια ζυμώματα (και η ίδια έφτιαχνα ψωμάκι!) 🍞 🥖 , τέτοια γλυκάκια 🍦 🍰 , τέτοια ευτυχία; 😀
    Να σας ζήσουν όλοι, με υγεία, χαρά, τύχη και φυσικά και στα δικά σου Μαρία μου! 😊 🤗
    ΑΦιλάκια χαρούμενα και συγκινημένα! 💋 😂 😀

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Αχ αυτή η συγκίνηση… Κλάμααα να δεις από τη μέρα που γέννηθηκε ο μπέμπης και μέχρι και τώρα που χάζευα τις φωτο απο το μαιευτήριο και από το γάμο πάλιιιιι κλάμαμααααααα….αλλά ειναι απο ευτυχια οπότε ειναι καλοδεχουμενο… Ευχαριστω πολύυυυυ (να πάλι συγκινήθηκα) για τις εύχες και ανταποδίδω…ότι αγαπάς και ότι σε κανει ευτυχισμένη να το έχεις διπλό…παντα υγεια και χαμόγελο…πραγματικα πρέπει να σταματησω να κλαίω…φιλια πολλά…

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Μη μου βάζεις δύσκολα… την Αναστασία ρώτα, το μόνο που ξέρω, είναι πολύ δύσκολη η «συνεργασία» της wordpress με το blogger, προσωπικά για να δω τι αναρτούν οι bloggers μπαίνω σε blog κάποιου blogger και κοιτάζω το blogroll τους! 😛 😱 😨
    Δοκίμασε να κάνεις εγγραφή στα μπλοκ τους για να σου έρχεται ειδοποίηση με mail! 🖥

    Όσο για το κλάμα με ΤΙΠΟΤΑ μη το κόβεις, λένε πως είναι μια απ΄ τις αιτίες που ατροφεί ο δεξιός εγκέφαλος που είναι το συναίσθημα… και χωρίς αισθήματα θα μετατραπούμε σε τέρατα! 👺 😢

    ΑΦιλάκιαααααααααααα πάλι βροχερά! 😍 😘 ⛈

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s