ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΣΚΕΨΕΙΣ..

Χωρίς προλόγους.

Είμαι εξαρτημένη από τον υπολογιστή μου, το κινητό μου και εννοείται το inernet. Είμαι συναισθηματικά δεμένη κιόλας μαζί τους. Τους έχω βγάλει και ονόματα. Ernest (Hemingway) ο υπολογιστής, Stephen (King) το κινητό. Το router του wi-fi είναι ο Mark (Zuckerberg).

24231849_718561451668200_3186743204657284846_n

 

 

 

 

 

Είμαι μια περηφανή θεία δυο Μικρών Πρίγκιπων. Του Πρίγκιπα Χαράλαμπου που ξέρει όλες τις μάρκες αυτοκινήτων που κυκλοφορούν, ξέρει τραγουδάκια, προσευχές και ποιηματάκια. Ξέρει να παίζει παιχνίδια στο κινητό της μαμάς Νίκης, ξέρει να ζωγραφίζει αμαξάκια και να γράφει το όνομα του. Και του Πρίγκιπα Ιωάννη που είναι τοσοδούλικο και προς το παρών του αρέσει να ακούει τον ήχο από τον αποροφητήρα της κουζίνας. Και να κάνει νάνι. Και να πίνει γαλατάκι. Και να κλαίει τόσο μα τόσο γλυκά. Αυτά τα πλασματάκια είναι ότι πιο πολύτιμο έχω στη ζωή μου.

WP_20160309_19_34_55_Pro

Αγαπάω το πλέξιμο παρα πολύ. Είναι η γιόγκα για το άγρυπνο μυαλό μου που δεν ξεκουράζεται ποτέ. Το ξεκίνησα σε δύσκολες εποχές που είχα προβλήματα υγείας και με βοήθησε να ξεκουράζω τις σκέψεις μου, να χαλαρώνω και να ξεχνιέμαι από τα προβλήματα μου. Πλέκω με νήματα καμωμένα από αγάπη. Κουβερτούλες για τον μικρό μου Γιαννάκο, κασκόλ για τον μικρό μου Χαράλαμπο.

αυγουσ 17

Αγαπάω να γράφω ιστορίες. Μάγισσα Βεατρίκη, Βαμπίρ Έλινορ, Γουάιτ και Δνοφερός Διηζήτωρ είναι οι ήρωες των τεσσάρων ιστοριών που έχω γράψει μέχρι σήμερα.Θέλω να γίνω καλύτερη. Θέλω να έρθει μια μέρα όπου θα καμαρώνω τα βιβλία μου στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Από amateur writer θέλω να γίνω επαγγελματίας. Αναπνέω όταν γράφω. Υπάρχω. Ζω. Προσδιορίζομαι. Και έχω βρει την τέλεια ατάκα για όσους με θυμώνουν: «Πρόσεξε γιατί θα καταλήξεις στη νουβέλα μου».

DSC06080

Περνάω ατελείωτες ώρες διαβάζοντας βιβλία. Βυθίζομαι μέσα τους και απολαμβάνω τις λέξεις που τόσο αγαπώ. Τις αφήνω να κυλίσουν στις φλέβες μου, στα κύτταρα μου και να με αλλάξουν. Προς το καλύτερο.

booklover 3

Λατρεύω να τραβάω φωτογραφίες. Με σύμμαχο τη ταπεινή μου Cyber shot compact της sony παρουσιάζω μέσα από το δικό μου βλέμμα τον κόσμο γύρω μου. Τα ανήψια μου είναι το αγαπημένο μου θέμα προς φωτογράφηση. Ακολουθούν η θάλλασα, τα λουλούδια, τα ηλιοβασιλέματα η σοκολάτα, τα βιβλία και ο εαυτός μου. Οι πανοραμικές φωτογραφίες είναι η αδυναμία μου, και φυσικά πηγαίνοντας κόντρα στους κανόνες της φωτογραφίας, μου αρέσει να τραβάω φωτογραφίες κόντρα στον ήλιο.

DSC05205 (2)

Δεν μπορώ χωρίς τη μουσική στη ζωή μου. Ακούω μουσική για να ονειρεύομαι, είναι αυτονόητο για μένα όπως η αναπνοή. Περνάω ατελείωτες ώρες ψάχνωντας διασκευές γνωστών τραγουδιών στο you tube και μετα φτιάχνω τη δικιά μου «λίστα αναπαραγωγής». Έχω κόλλημα με τη Lana del rey. Σημείωση: ακούω Παντελίδη. Αυτό.

20170829_141012

Λατρεύω τη θάλασσα γιατί μου θυμίζει εμένα. Άγρια, απύθμενη, μυστήρια, ανεξερεύνητη. Αδάμαστη. Γλυκεία, γαληνεμένη. Δεν ξέρω να κολυμπάω καλά. Από τη μια τη φοβόμουν και από την άλλη λαχταρούσα να μπω μέσα της. Μου πήρε 2 χρόνια να αφεθώ, να τη μάθω λίγο για να τολμήσω να μπω μόνη μου μέσα. Τώρα φοράω και μάσκα και χώνω τη κεφάλα μου μέσα στο νερό και βουβαίνεται ο κόσμος δεν ακούω τίποτα, βλέπω μόνο το βυθό και θαυμάζω την ομορφιά της.

DSC_8586.JPG

Λατρεύω τη σοκολάτα. Αυτό. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κορτέζ που έφερε τη σοκολάτα στην Ευρώπη.

2014-10-12 22.09.44

Αγαπάω το καλοκαίρι και μισώ το χειμώνα. Απορώ με τους ανθρώπους που προτιμούν το χειμώνα. Εντάξει λίγο φθινοπώρο με τα φύλλα να πέφτουν είναι μια χαρά, φοράω και τα κασκόλ που πλέκω. Αλλά μέχρι εκεί. Τι να μου αρέσει στον χειμώνα δηλαδη; Το κρύο; Η υγρασία; Η βροχή; Οι διακοπές ρευματος; Το να απλώνεις ρούχα και να κάνουν μια βδομάδα να στεγνώσουν; Το μάζεμα των ελιών; Το ότι φοράς στρώσεις από ρούχα για να ζεσταθείς και δεν αναπνέει το δέρμα; Εντάξει μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, και λίγο το χιόνι. Αλλά μέχρι εκεί. Ενώ το καλοκαίρι όλα είναι πολύ καλύτερα. Το χάδι του ήλιου στο δέρμα μου. Το ότι νυχτώνει μετά τις οκτώ. Η θάλλασα. Τα παγωτά. Το ότι κοιμάμαι με το βρακί. Το βραχιολάκι στον αστραγαλο. Το ηλιοκαμένο δέρμα. Τα σημάδια του μαγιό. Δε περιγράφω άλλο.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

11169239_10206309490246365_7520175757958085686_o

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

DSC08589 (2)

Είμαι υπερευαίσθητη. Κλαίω εύκολα. Και πληγώνομαι. Αυτό με έχει κρατήσει πίσω πολλές φορές στη ζωή μου, όταν θα έπρεπε να πήγαινω μόνο μπροστά.

2015-01-28 22.40.17β

Είχα κάποτε ένα μικρό, χαριτωμένο και πιστό φιλαράκο, τον Ντίνο μου. Περάσαμε μαζί δεκατέσσερα υπέροχα χρόνια. Ήταν το παιδί μου, ήταν η παρηγοριά μου. Η παρέα μου στις ατελείωτες ώρες μοναξιάς μου. Πηγαίναμε βόλτες, βγάζαμε φωτογραφιες συνέχεια, του έκοβα μικρά κομματάκια το κρέας όταν δεν μπορούσε πια να μασάει καλά και εκείνος μου έγλυφε τα χέρια από ευγνωμοσύνη. Οι άνθρωπου δε λένε ποτέ ευχαριστώ. Και μια μερα χάθηκε. Έφυγε. Δεν ξαναγύρισε. Ακόμα τον περιμένω. Πέντε χρόνια έχω να τον δω. Μου λείπει. Μου λείπει να τον χαιδεύω και να μυρίζουν «σκυλίλα» τα χέρια μου. Μου λείπει το γαύγισμα του. τα ματάκια του, τα παιχνίδια του. Να κοιμάται στο κρεβάτι μου. Να με ξυπνάει το πρωί. Μου λείπε αφάνταστα. Γιατί ένας κακός, ελεεινός υπάνθρωπος τον σκότωσε. Αυτό γύριζε και έλεγε ο ιδιος στο καφενείο. Και το επιβεβαιώσαμε από μια γειτόνισσα που είδε να τον σκοτώνει. Εγώ όμως ακόμα τον περιμένω. Έχω μείνει σε εκείνο το πρωινό της 15ης Φεβρουαρίου του 2012 που έφυγε για να πάει τη καθιερωμένη βολτίτσα του.. Να σουλατσάρει λίγο στο χωριό και να γυρίσει κεφάτος με το τσαχπίνικα διπλωμένο αυτάκι του να μου γαυγίσει μόρτικα και να τον πάρω αγκαλιά να του δώσω να φάει. Και μετά να κοιμηθεί κάτω από τη σόμπα ευτυχισμένος. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλάω για το σκυλάκο μου. Εννοείται δεν τολμάω να δω φωτογραφιές του, τις έχω κρυμμένες μην πέσω πάνω σε καμιά γιατι δεν αντέχω, ακόμα και τοσα χρόνια μετά ξεσπάω σε κλάμματα. Μου τον πήρανε, μου τον στέρησαν. Δεν μπορώ να τον ξεχάσω, δεν μπορώ να τον αντικαταστήσω. Τόσα χρόνια περιμένω το Ντίνο μου να επιστρέψει. Κι ας γνωρίζω ότι μου τον σκότωσε ένας πολύ κακός άνθρωπος. Δεν έχω τη δύναμη να γράψω το παραμικρό γι αυτο το θέμα, καθώς και μόνο που αναφέρω το όνομα του, στεναχωριέμαι. Έχω σκεφτεί πολλές φορές να πάρω ένα σκυλάκι, κρίμα είναι τόσα γλυκούλια αδέσποτα. Ας πάρω ένα να μην υποφέρει. Έχω τόση αγάπη που δεν ξέρω τι να τη κάνω. Κανεις δε ν μπορέι να το καταλάβει αυτο. Να έχεις απύθμενη, ανεξάντλητη, αγνή αγάπη να δώσεις και να μην έχεις που να τη δώσεις. Αλλά δεν μπορώ. Είναι επώδυνο ακόμα και που το σκέφτομαι. Κατά βάθος ακόμα περιμένω τον Ντίνο μου να γυρίσει πίσω. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι πρόσφατα πέθανε ο φονιάς του παιδιού μου. Δεν με ενδιαφέρει πως ακούγεται αυτό, αλλά είναι ένα καθαρά ανθρώπινο και θνητό συναίσθημα. Ναι χαίρομαι που πέθανε, δεν ήταν καλός άνθρωπος. Σκότωνε σκυλιά.

24131533_718530451671300_8239015674078799463_n

Απολαμβάνω να χάνομαι στη πορτοκαλένια μαγεία ενός ηλιοβασιλέματος ονειροπολώντας. Κανείς και τίποτα δε μπορεί να με αποσπάσει από το ονειροπόλημα.

FB_20161014_20_05_36_Saved_Picture

Μου αρέσει να βλέπω τη πανσέληνο. Με μαγεύει. Είναι σαν μια αόρατη κλωστή να με δένει με το φεγγάρι.

24176971_718534438337568_3868577300657840315_n

Είμαι ένα κορίτσι που πάσχει από ανορεξία. 24273838_718536565004022_4203855814718563601_o

Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς το αρκουδάκι μου. Η δουλειά τους σκληρή. Προστατεύουν τα αθώα παιδιά από τα τέρατα που καραδοκούν κάτω από το κρεβάτι τους.

InstagramCapture_10c89413-c983-43da-8026-f635f6617dd9

Γράφω ημερολόγιο από το 1993. Στο τέλος κάθε μέρας διώχνω από πάνω μου τη κούραση γράφοντας τις σκέψεις μου για την ημέρα που μόλις τελειώσε στο χαρτί. Και έχει πολύ πλάκα να ξεφυλλίζεις παλιά ημερολόγια.

20170725_235224.jpg

Δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι έχω ένα celebrity crash κι ας μην είμαι έφηβη. Ο Robert Pattinson από το 2008 σταθερά είναι η καψουρίτσα μου. Προσφατα που ήρθε Αθήνα να δεις κλάμααα που έριξααα.. Εννοείται έχω δεύτερο crash με τον Jamie Dornan (mr Grey).

FB_20170107_16_02_19_Saved_Picture m

Αγαπάω τα τριαντάφυλλά. Είναι πανέμορφα και μυρωδάτα

IMG_20171114_232151_120

Λατρευώ το Ηράκλειο. Αγαπώ την ιστορία του, τις πέτρες του, τα κτήρια του, τα μνημεία του, τα ελλατωματάκια του.

IMG_20170711_234049_594.jpg

Είμαι ένα κορίτσι που λατρεύει την οδήγηση. Η αίσθηση των πεντάλ κάτω από τα πέλματα μου φτάνει στα όρια της κάβλας (ή κάυλας, αναλόγως πως το γράφει ο καθένας). Σημείωση: έχω κοπεί στις εξετάσεις για το δίπλωμα. Πάνω από μια φορές.Screenshot_2

Μου αρέσει να φοράω τακούνια.

WP_20151019_16_18_57_Pro (2)

Μου αρέσει να φοράω snickers

13 11 15 Μ

Μου αρέσει να γυμνάζομαι στη φύση.

WP_20161126_14_52_33_Pro (2).jpg

Μωβ. Το λατρεύω αυτό το χρώμα. Λίγο κόκκινο, λίγο μπλέ και άσπρο και βουαλά. Μυστηριώδες, μαγικό, γοτθικό. Αποπνέει μια μεγαλοπρέπεια.

FB_20170107_16_02_01_Saved_Picture

Ζούμε σε παράξενες εποχές. Ξεπέτες, φτήνια, όλα χύμα. Όλοι «καυλαντίζουν» στο facebook. Κι όμως εγώ πιστεύω στην αληθινή αγάπη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ονειρεύομαι σαν μικρό κοριτσάκι τον γάμο μου.

24210284_718549338336078_1795425103599366444_o

Μου αρέσουν τα παλιομοδίτικα πράγματα. Το λικέρ, τα καπέλα, τα γιαγιαδίστικα σεντόνια.

24231985_718537501670595_1809082792046567724_n

 

Όταν ήμουν μικρούλα είχα μακρυά μαλλιά. Μέχρι την ημέρα που τα έκοψα. Έκλαψα εκείνη την ημέρα. Γιατί ένιωσα ότι έχασα το μαγικό μου πέπλο που είχα στο κεφάλι. Το πέπλο που με έκανε μια χαριτωμένη πριγκιπισσούλα. Μεγαλώνοντας το μήκος τους άλλαζε πολλές φορές αλλά ποτέ δε κατάφερα να τα φτάσω στο μήκος που ήταν όταν ήμουν κοριτσάκι. Και ξέρεις, όταν χάνεις κάτι στη παιδική ηλικία σου μένει απωθυμένο.20170515_145814.jpg

Φοράω ασημένο βεράκι στον αριστερό αντιχειρα. Δεν το βγάζω ποτέ. Είναι μια υπενθύμιση των ονείρων μου. Το παράξενο είναι ότι ενώ μου είναι καπως μεγάλο δεν το έχω χάσει ποτέ. Το φοράω ακόμα και στη θάλλασα, ή όταν κάνω αγροτικές δουλειές. Είναι σαν να είναι ζωγραφισμένο πάνω μου, ένα με το δέρμα μου… Σαν τατουάζ.

20170515_143919.jpg

Αγαπάω τον ύπνο. Αυτό.

IMG_20171129_003049_080

Λατρεύω τα ταξίδια.

IMG_20170617_000007_057

Είμαι ένα κορίτσι που ονειρεύεται να ζήσει σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλλασα

24296443_718551695002509_4401424972565369771_n

Είμαι τόσο ρομαντική, με έναν παλιομοδίτικο τρόπο

.Snapshot_20161102_22κου2

Είμαι ένα κορίτσι που με επώδυνο τρόπο προσπάθησε να βελτιώσει τον εαυτό του. Δεν είμαι το άτομο που ήμουν. Εξωτερικά και εσωτερικά. Πάλεψα, αρρώστησα για να αλλάξω αυτά που θεωρούσα ότι με αδικούσαν. Ένας αγώνας πολλών χρόνων. Που με βελτίωσε πολύ αλλά μου αφήσε και ανοιχτές πληγές.

24296524_718551625002516_7187084652841755328_n

Είμαι ένα κορίτσι που του αρέσει να ζωγραφίζει11731716_390834174440931_1765702786541668497_o.jpg

Προσπάθησα λοιπόν και εγώ να γίνω blogger. Αφού δεν είχα άλλη επιλογή το τόλμησα. Τα έβαλα με τα μεγαθήρια και προσπαθώ να επιβιώσω. Υπάρχουν επαγγελματίες συγγραφείς που έχουν blogs, μορφωμένοι, που γνωρίζουν από τεχνολογία. Που είναι κάθηγητές ή του πανεπιστημίου και είναι εύκολο για αυτούς να κάνουν blogging. Εγώ δεν είμαι ούτε του πενεπιστημίου, ούτε επαγγελματίας συγραφέας, ούτε ξέρω από υπολογιστές. Κι όμως προσπαθώ με αυτά που διαθέτω να κάνω αυτό που αγαπώ: να γράφω.

23559482_711729179018094_7177913426915407715_n

 

Όταν ήμουν μικρούλα ένας πλανώδιος ζωγράφος είχε περάσει από το χωριό μου. Και είχε μαζέψει όλα τα παιδιά να μας ζωγραφίσει. Με είχε βάλει να καθίσω σε ένα βράχο και με ζωγράφισε. Μου χάρισε το σκίτσο και έφυγε. Το είχα καταχωνιάσει σε ένα συρτάρι της βιβλιοθήκης μου και το ξέχασα. Περνώντας τα χρόνια, το σκίτσο παρέμενε θαμένο μέχρι που πετάχτηκε μαζί με άχρηστη σαβούρα στα σκουπίδια. Μετάνιωσα που δεν το πρόσεξα, που δεν το κράτησα. Μου έχει μείνει σαν απωθυμένο να βρω κάποιον να με ζωγραφίσει.

24296550_718551671669178_4983421515735749989_n

Eίμαι ένα κορίτσι που βλέπει μανιωδώς θρίλερ και διαβάζει ιστορίες τρόμου και μετά κοιμάται με ανοιχτό το φως γιατί φοβάται.

Είμαι ένα κορίτσι που προτιμάει να είναι μόνο του από το να είναι με κάποιον που δεν το αγαπάει. Γιατί είναι απάνθρώπο το συναίσθημα του να μη σε αγαπάει αυτός που αγαπάς εσύ. Ένα κορίτσι που προδώθηκε, μαχαιρώθηκε πισώπλατα, που εξαπατήθηκε, διασύρθηκε, συκοφαντήθηκε από το άτομο που εμπιστεύτηκε. Που ράγισε η καρδιά της. Που αυτοτραυματίστηκε γιατί δεν άντεξε τη προδωσία εκείνου που λατρευε περισσότερο κι από τη ζωή της. Που ένιωσε σκουπίδι, παραμελημένη. Που βίωσε ακραία ζήλια. Που άκουσε τα πιο αισχρά λόγια να την αποκαλεί το στόμα που δευτερόλεπτα πριν τη φιλούσε. Που δέχτηκε απειλές για τη ζωή της. Που δέχτηκε βία, που κινδύνεψε η σωματική της ακεραιότητα. Όλα αυτά από εκείνον που ήθελε να την παντρευτεί. Αυτό το κορίτσι είμαι. Και επέζησα. Είμαι εδώ. Ζωντανή. Και η εκδίκηση μου προς όλους αυτούς τους ελεεινους άντρες που κακοποιούν γυναίκες είναι να συνεχίσω τη ζωή μου σαν να μην  υπήρξαν ποτέ. Και να συνεχίσω να πιστεύω στην αγάπη (αλήθεια γιατί δεν κακοποιούν κάποιον άντρα και ξεσπούν σε γυναίκες; Είναι τόσο άνανδροι).

Είμαι ένα κορίτσι που βλέπει trash εκπομπες στο you tube και παλιά σήριαλ. Ρετιρέ, Σια Λιαροπούλου κτλ. Που λατρεύει να βρίζει. Που βλέπει Κοντοπίδη, Μαλιάτση, Μάκιους.

Είμαι ένα κορίτσι που το χειμώνα μαζεύει ελιές γιατί δεν θέλει να κουράζονται οι γονείς του.

Είμαι ένα μικρό κορίτσι σε ένα μεγάλο κόσμο που αγωνίζεται, υπάρχει, χαμογελά, πονάει, αμφισβητεί, σκέφτεται, γράφει, σβηνει, φοβάται, πεισμώνει, πληγώνεται, αγαπάει, μισεί, δημιουργεί, μα πάνω από όλα είμαι ένα κορίτσι που σήμερα έχει γενέθλια…24273686_718299561694389_8264675953978441024_o

Χωρίς επίλογο.

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “ΣΚΕΨΕΙΣ..”

  1. Ωωωωωωωωωωωωωωωωωωω! Μαρία μου! 😀
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ πολλά και ακόμα περισσότερα σου εύχομαι ακριβώς όπως τα ονειρεύεσαι! ❤
    Ξέρεις που παρόλο θα μπορούσα να είμαι μαμά σου λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας μας, έχουμε πάρα πολλά κοινά… εκτός από τα θρίλερ γιατί για πάρα πολλά χρόνια ανέχτηκα μια ζωή θρίλερ! 😛
    Κάτι πήρε το μάτι μου για ανορεξία και παρόλο που στις όμορφες σου φωτό δεν μου φαίνεσαι και τόσο αδύνατη, σε παρακαλώ πρόσεξε το, αν αγαπάς φυσικά τη Μαρία! 😉
    Υπάρχει ένα blog μιας συνονόματης σου, Μαρίας που είχε μείνει ανενεργό για ένα χρόνο και τώρα το ανανέωσε, ρίξε μια ματιά θα σου αρέσει και γράψε της, είναι πολύ αξιόλογο και δοτικό άτομο! 🙂 (Οι bloogers αφήνουν σχόλια!) 😛

    https://siggrafikitrela.wordpress.com/

    Πολλά πολλά γιορτινά ΑΦιλάκια σου στέλνω με πολύ πολύ αγάπη! ❤ ❤ ❤

    Μου αρέσει!

    1. Ευχαριστωω πολυ για τις ευχες σου…Με προσεχω…καλα ειμαι τωρα…προς στιγμή φοβήθηκα λίγο έτσι όπως εγραψες οτι «δεν φαίνομαι και τόσο αδύνατη στις φωτο»…Στο μυαλο μου με αποκαλεσες χοντρη χαχα..Ετσι σκέφτεται ο ανορεξικος δυστυχως…Ειμαι 47 κιλά εδω και καιρο εχω σταθεροποιηθεί. ίσως έχετε συνδεσει την ανορεξια με το τελικο στάδιο που ειναι τα κόκκαλα..Εγώ διαγνωστηκα με ανορεξια στα πρώτα σταδια…ευτυχως δεν εγινα νανα καραγιάννη για να με πανε σηκωτη η οικογενεια μου στους γιατρούς…με προλαβανε σε αυτο το πρώτο σταδιο ..ειχα παει γυρω στα 33 κιλα οποτε δεν περιμεναν να παω 20 για να με τρεξουν…ο γιατρος μου με πιεζει να παρω κι αλλα κιλα…αλλα σκεφτομαι αν φαινομαι χοντρη τωρα στις φωτο που ειμαι 47 αν παρω κι άλλα πως θα φαινομαι?

      Το blog της Μαριας νομιζω το ακολουθώ…

      Μια βροχερη καληνυχτα σε ευχαριστω και παλι…φιλακιααα πολλα…στολισα και το κακογουστο δεντρο μου χιχιχι…

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. …Και κάπου εδώ, το κοινό σηκώνεται και χειροκροτεί συνεπαρμένο…
    Αυτός ο «ποταμός» θα μπορούσε να ήταν ένα μονόπρακτο σπαρακτικό, το οποίο, κλείνοντας, αφήνει τους θεατές σοκαρισμένους, αμήχανους (για τις ωμές και πικρές αλήθειες που ακούστηκαν και για τις οποίες, πολλές φορές αυτό το «κοινό» έχει το μερίδιό του) μα ταυτόχρονα συγκινημένους, συγκλονισμένους. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να μείνει κολλημένος στην καρέκλα του. Όλοι σηκώνονται και χειροκροτούν…
    Αυτή ήταν η αίσθηση που είχα, φτάνοντας στην τελευταία τελεία του κειμένου.
    Για μιαν ακόμη φορά θα στο πω (με άλλα λόγια αλλά με το ίδιο νόημα) : πάψε να κάνεις συγκρίσεις. Είσαι η Μαρία, είσαι μοναδική, έχεις το δικό σου ύφος, κι έχεις μια μεγάλη αρετή: είσαι γνήσια. (Και αυθόρμητη και ειλικρινής). Είσαι πολύ περισσότερο μπλόγκερ από μυριάδες άλλους, γιατί – ως ιδέα – το μπλόγκινγκ, στο ξεκίνημά του, ήταν ένα είδος διαδικτυακού ημερολογίου.Τιμάς όσο όλο και λιγότεροι τον χαρακτήρα αυτό τού μπλόγκινγκ και να ‘σαι περήφανη για τις αλήθειες σου και τα γραπτά σου.
    Φιλιά πολλά! 💕🎄

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Αχ και τι να πω; Αχ και τι μου έκανες βραδυατικό; Που είμαι και υπερευαίσθητη και κλαίω ευκολα. Δεν μπορω να σου περιγράψω ποσο πολύ με συγκίνησες με τα τρυφερά τα μοναδικά σου λόγια. Μου γέμισαν τη καρδούλα (ναιιιι ακομα κλαιωωω)… Σε ευχαριστώ μέσα απο τη ψυχή μου μεσα απο τη καρδια μου…Αν και το ευχαριστώ μοιαζει λίγο μπροστά στη χαρά που με εκανες να νοιωσω…Τόσο ομορφα λόγια…Είναι δυναμωτικά να ξερεις…τωραααα πηρα δυναμη και κουραγιο για χιλια χρόνια…Οχι οχι δε κλαιωωω…. Ολα οσα μου εχεις πει με εχουν βοηθήσει παρα παρα πολυ απο την αρχή. Και ενώ ημουν ετοιμη να σταματήσω να γράφω γιατί ένοιωθα ανεπαρκής και λίγη μπροστά σε άλλους, το πάλεψα και αποφάσισα να συνεχίσω να γράφω πρωτον για να βελτιωθώ και δευτερον γιατί δεν ήθελα να νιωσεις ότι τσάμπα μου τα έγραφες και εγώ πήγα και τα παρατησα…Σε ευχαριστώ χιλιες φορές σε ευχαριστώ και όσες ευχές και να σου δώσω νιωθω οτι δεν ειναι αρκετες…Να είσαι πάντα καλά και ότι αγαπάς να το έχεις και οι δικοι σου ανθρωποι να σε χαιρονται…οχι βρε δε κλαιω…αμαν υπερευαισθησίες…Σε φιλώ και σε ευχαριστω… ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s