ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΑΒΟΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΜΟΥ..

                                                                           1
ΘΑ ΘΕΩΡΗΣΩ ΟΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΊΤΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕ ΛΕΥΚΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ΝΑ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΘΙΣΩ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΑΚΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΗ ΝΕΑ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΗΔΗ ΕΚΔΩΣΕΙ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΘΑ ΑΓΝΑΝΤΕΥΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΘΑ ΤΡΕΞΩ ΣΤΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ.
‘Οταν θέλω να γράψω μια λέξη στα Αγγλικά τη προφέρω όπως τη διαβάζω για να μη κάνω λάθος. Πχ τη λέξη «beautiful» τη προφέρω «Μπε-α-ου-τι-φουλ». Τη λέξη «Wednesday» τη προφέρω «Γουέντ-νεσ-ντέι» και έτσι δε τις γράφω ποτέ λάθος.
Ζηλεύω συχνά και ζηλεύω με δυο τρόπους. Ο ένας είναι όταν κάτι συμβαίνει σε κάποιον που θα ήθελα να μου συμβεί και μένα, αλλά νιώθω χαρά που του συνέβη. Και ο άλλος ο κακούλης τρόπος ζήλιας είναι όταν κάποιος που έχει λιγότερα προσόντα/ ικανότητες από εμένα, καταφέρνει κάτι. Αυτό γίνεται κινητήριος δύναμη για μένα να προσπαθήσω πιο πολύ. Αφού τα κατάφερε αυτός γιατί όχι εγώ.
Καμιά φορά μιλάω μόνη μου! Συνήθως όταν βρίζω ή όταν μου υπενθυμίσω κάτι.
Βρίζω πάρα πολύ.
Όταν αρχίζω ένα βιβλίο πρέπει και να το τελειώσω. Έχω ψυχαναγκασμό. Ακόμα κι αν το μισώ πρέπει να ολοκληρώσω το διάβασμα.
Το ρεκόρ των σελίδων που έχω διαβάσει σε μια μέρα είναι 413.
Έχω ψύχωση με τα θρίλερ. Τα οποία φοβάμαι αλλά επίσης από ψυχαναγκασμό δεν μπορώ να μην τα δω. Και μετά φοβάμαι και κοιμάμαι με ανοιχτό φως.
Κοιμάμαι αγκαλιά με τον αρκούδο μου τον Αγαπούλη.
Βάζω συνέχεια ενυδατική κρέμα στο πρόσωπο μου. Όχι! Έχω εμμονή με αυτό!
Βλέπω «Keep it up with the Kardashians» Όσο και να το απεχθάνομαι.
Θέλω να μάθω Γερμανικά. Με ανάβουν κάπως (του γιατρού).
Κοιμάμαι πάρα πάρα πάρα πολλές ώρες.
Είμαι drama Queen. Όταν είναι να πάω στο γιατρό (ακόμα και στον οδοντογιατρό) σκέφτομαι όλα τα άσχημα σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν. Τη φοβία μου δε, για τον οδοντογιατρό τη ξεπέρασα με το επεισόδειο του Mr Bean που πήγε στον οδοντογιατρό και κατά λάθος κάρφωσε μια βελόνα με αναισθητικό στο πόδι του γιατρού και μετά σφράγισε μόνος του τα δόντια του.
Κλαίω εύκολα.
Γκρινιάζω πολύ.
Είμαι ρομαντική.
Κάθε τόσο πηγαίνω στης γιαγιάς μου και ανοίγω τα μπαούλα και χαζεύω τη προίκα μου! Λατρεύω τα παλιομοδίτικα floral σεντόνια και τις πλεκτές κουβέρτες. Καημό το έχω οτι αν δεν παντρευτώ δε θα τα χρησιμοποιήσω ποτέ.
Όταν κοιμάμαι, βάζω τη πυτζάμα μέσα από τις κάλτσες σαν ποδοσφαιριστής. Επίσης βάζω και το φανελάκι μου μέσα από το βρακί μου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Καμιά φορά όταν κάνω ντους σκέφτομαι τα highlights των τρυφερών στιγμών από όλους τους πρώην μου.
Βλέπω Νικολούλη φανατικά και κρατάω σημειώσεις από τα εγκλήματα που αναφέρει.
Βλέπω Pornhub.
Όταν είμαι μόνη στο σπίτι βάζω ακουστικά και υποκρίνομαι ότι είμαι τραγουδίστρια. Δεν είμαι!! Απλά δε θέλεις να με ακούσεις να τραγουδάω το «Γιαρέμ Γιαρέμ»27750174_750455268478818_6926116552164120859_n
                                                                 2
🤔Όταν ανοίγω το laptop καθώς και όταν το απενεργοποιώ, του μιλάω!!!
«Μωάκι μου τι κάνεις; Μου έλειψεςςςς το τσερειςςςςς;»
«Α σε κλείσω τωα μωάκι μου να τσεκουραστείς. Σα τα πούμε αβριοοοοο μωο μουυυυ!!»
Με παιδική φωνούλα. Creepy..
🤔Θεωρώ χαζούς τους άνδρες!!!!! Ορίστε το είπα!!!!!!!!!!!!!!!!
🤔Επιμένω να ταΐζω τον τετράχρονο ανιψιό μου στο στόμα!!!!
🤔Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο θα σκάσουν από το κακό τους όλοι όσοι μου έχουν φερθεί άσχημα, όταν θα γίνω διάσημη!!!
🤔Απορω με τι κριτήρια διάλεξα τους πρώην μου. Τους θεωρώ κάκιστες επιλογές.
🤔Είμαι περήφανη για την εξέλιξη μου. Εντός και εκτός. Αν με γνώριζε κάποιος πριν 15 χρόνια δεν θα ήξερε ότι ήμουν εγώ. Πάλεψα μόνη μου για να βελτιωθώ.
Ακμή. Εξάμηνη, επίπονη, ακριβή θεραπεία το 2005. Και μέχρι σήμερα χρησιμοποιώ συγκεκριμένα προιόντα.
Βάρος. Ήμουν παχουλή, έχασα πάνω από 35 κιλά. Δυστυχώς έχασα τον έλεγχο και έπαθα ανορεξία. Όμως με σύμμαχο το γιατρό και τη μαμά προσπαθώ να την έχω υπο έλεγχο.
Δόντια. Είχα φοβία με τον οδοντογιατρό (ένα «ευχαριστώ» στην ανίκανη οδοντογιατρό στο Κέντρο Υγείας Αρκαλοχωρίου που πριν 20 τόσα χρόνια μου είχε φερθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να με κάνει να πάθω φοβία και να πάω μετά από 10 χρόνια σε γιατρό με τα δόντια μου να έχουν πάθει σοβαρή ζημιά. Για να τα φτιάξω πόνεσα απίστευτα και πλήρωσα πολλά. Από τότε πηγαίνω κάθε χρόνο για να μη ξαναπάθω τα ίδια.
Μισούσα τον εαυτό μου. Περνούσα μπροστά από τον καθρέπτη και με έβριζα. Έλεγα «πως είσαι έτσι». Με μισούσα για την εμφάνιση μου. Όταν ήθελα να βάλω μακιγιάζ πήγαινα στην άκρη του καθρέπτη να φαίνεται μόνο το ένα μάτι μου ώστε να το βάψω και μετά πήγαινα στην άλλη άκρη του καθρέπτη για να φαίνεται και πάλι μόνο το άλλο μου μάτι. Απέφευγα να κοιτάξω το πρόσωπο μου. Τώρα με όσα έχω περάσει με αγαπάω τόσο πολύ και δε με νοιάζει να ακουστώ εγωίστρια. Και με έχω αποδεχτεί. Έχοντας περάσει ανορεξία, κακοποίηση, αυτοτραυματισμό δεν θα κατηγορήσω ποτέ ξανά και για τίποτα τον εαυτό μου. Πάντα κατηγορούσα εμένα για ότι μου έκαναν οι άλλοι. Ερχόταν κάποιος με χαστούκιζε έλεγα «εγώ φταίω». Τελείως παραλόγο. Υποτιμούσα τον εαυτό μου στο μέγιστο βαθμό. Τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν βοηθάει πουθενά. ΗΜΟΥΝ ΕΝΑ ΤΑΠΕΙΝΟ ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. ΕΝΑ ΜΙΚΡΟΥΛΙ ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ. Εκεί βρίσκουν χώρο οι «επαγγελματίες γαμπροί» και τρουπώνουν. Σε γεμίζουν ωραια λόγια σου τονώνουν την έρμη την αυτοεκτίμηση ώστε να τους δεις ως σωτήρες να κολλήσεις μαζί τους και μετα ΜΠΟΥΜ!!! Αρχίζει το γλέντι. Σε χειραγωγούν σε απίστευτο βαθμό. Push and pull μέχρι να σου βγάλει τη ψυχή.
Καθε αρχή έχει και τέλος όμως. Γιατί ξυπνήσαν οι σκλάβοι Αντωνακη» που λέει και η Μάρω Κοντού. Και μόνο τότε όταν καταλάβεις την αξία σου και την αναξιότητα του άλλου, όταν τον γκρεμίσεις απο το χρυσό θρόνο του μόνο τότε υπάρχει πιθανότητανα γλυτώσεις να ξεφύγεις.
Τριχοφυια. Λάθος μου αλλά ήμουν μικρή τότε και το είχα κάνει. Όντας Κρητικοπούλα είμαι αρκετά μαυροτσούκαλη. Είχα τριχάκια εκεί που δεν έπρεπε. Άρχισα να βγάζω τις πιο μακριές τρίχες (όχι το χνούδι) με τσιμπιδάκι. Λάθος αλλά το έκανα. Και πέτυχε. Τις έβγαλα μερικές φορές εξασθένησαν και δεν ξαναβγήκαν. Τώρα δεν χρησιμοποιώ πουθενά τσιμπιδάκι γιατί έχουν εξαφανιστεί.
Πάνω από όλα πιστεύω σε μένα. Ειναι το ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΩ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΡΜΑΙΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΝΑΞΙΩΝ.
27867417_752302301627448_8862092250208479352_n

🤔Είμαι περήφανη για τον εαυτό μου. Γιατί η ζωή τα έφερε έτσι που δεν κατάφερα να σπουδάσω κάτι. Έχω απολυτήριο γυμνασίου και πτυχίο από ΟΑΕΔ κομμωτικής. Ένα επάγγελμα που μισώ αλλά το «σπούδασα». Το εξασκώ μέχρι σήμερα. Δε μου αποφέρει πολλά. Αλλά προσπαθώ να επικεντρωθώ ότι ζω έστω και διαδυκτιακά το όνειρο μου!!!!! Επιτέλους ασχολούμαι με αυτό που λατρεύω. Τη συγγραφή. Και είμαι διπλά και τριπλά περήφανη γιατί παρόλο που δεν έχω τα εφόδια (μόρφωση) προσπαθώ μόνη μου να βελτιωθώ διαβάζοντας βιβλία (πρόσφατα βρήκα ένα παλιό βιβλίο του θείου μου που δε ζεί, για την Έκθεση και το διαβάζω). Επίσης ρωτάω τη γνώμη δασκάλου για να με βοηθήσει. Δεν ντρέπομαι που όταν ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΤΙ ΡΩΤΑΩ ΝΑ ΜΑΘΩ. Ντροπή θα ήταν να υποκρίνομαι ότι ξέρω και να μη θέλω να μάθω κιόλας. Τα βάζω με τα «θηρία» εδώ μέσα. Τους άλλους bloggers που είναι μορφωμένοι και για αυτούς είναι αυτονόητο να γράφουν σωστά.

 

                                                                                 3

 

Υπήρχε περιόδος που ήθελα να σταματήσω να γράφω στο blog μου. Είχα απογοητευτεί. Δυσκολευόμουν στα βασικά, δεν είχα ανταπόκριση στα κείμενα μου. Αλλά δυο υπέροχες bloggers με τις συμβουλές τους, τις γνώσεις τους και το μαμαδίστικο μάλωμα τους με έκαναν να πάρω δύναμη και να συνεχίσω. Προσπάθησα να γίνω ακόμα καλύτερη γιατί διάβαζα τα δικά τους κείμενα και ήθελα να γίνω εξίσου καλή με εκείνες.
Απεχθάνομαι τα Greeklish
Λατρεύω να βλέπω παλιές ελληνικές ταινίες.
Θεωρώ τον Νίκο Ξανθόπουλο και τον Ζώρα Τσαπελη γοητευτικούς.
Χρησιμοποιώ τη φράση «ανεβ1»
Μου αρέσει το παλιομοδίτικο φλέρτ.
Μου αρέσει να στήνω φωτογραφήσεις με θεματολογία. Για παράδειγμα έχω φωτογραφήσει τον εαυτό μου σαν αρχαία Μινωιτισσα. Εμπνεύστηκα από μια τοιχογραφία της Κνωσού.
Λατρεύω τη θάλασσα. Όταν βυθίζω το κεφάλι μου μέσα της όλος ο κόσμος βουβαινεται. Είμαι πραγματικά μόνη μου εκείνη τη στιγμή. ΜΟΝΗ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΜΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ.
Θέλω να κάνω ένα μωράκι. Και να παντρευτώ τον μπαμπά του. Αλλά στις εποχές μας το να λέει μια Γυναίκα ότι θέλει οικογένεια τη λένε αμέσως απελπισμένη, και ότι θέλει να τυλίξει άντρα. Μάθαμε να λογοκρίνουμε τις ανάγκες μας τα όνειρα μας. Δερβεναγάδες ο ένας στη ζωή του άλλου.
Υπάρχουν συγκεκριμένα άτομα στο συγγενικό, φιλικό (εχθρικό πες καλύτερα) περιβάλλον που μισώ εξαιτίας της υποκρισίας τους. Μαθαίνω ότι έχουν πει τα τέρατα για μένα που ω τι σύμπτωση είναι όλα ψέμματα και ξέρω πολύ καλά ότι οι ίδιοι έχουν κάνει χειρότερα. Η μια έμπαζε τον γκόμενο στο σπίτι της ενώ κοιμόταν οι γονείς της δίπλα και γκαστρώθηκε στα δεκαέξι, ο άλλος εξαγοράστηκε με προίκα κάτι χωράφια για να παντρευτεί αυτή που άφησε έγκυο και όταν με βλέπει στο δρόμο με παρενοχλεί πετώντας βλακείες που πάω και τι κάνω. Εγώ πάντως δεν πήρα λεφτά για να κάνω το γαμπρό Αντώωωνηηη. Η άλλη με βρίζει γιατί είπα όχι σε προξενιό με ιερέα και που θα βρώ άλλον;;; Δε κοιτάει τα χάλια της με τον άχρηστο που παντρεύτηκε και του δίνει η μανα της χαρτζιλίκι. Η γ-καμήλα δε κοιτάει τη καμπούρα της, του γείτονα κοιτάει. Ο άλλος το παίζει καλός και τη πέφτει στη ξαδέλφη της γυναίκας του. Βρε ξέρω τόσα πολλά για σας και εσείς έχετε το θράσσος να λέτε για μένα. Κανείς δεν έχει τίποτα να μου προσάψει. Γιατί είμαι στέρεη σαν βράχος. Ακέραιη! Πότε δεν πουλήθηκα.

 

Βγάζω παρατσούκλια (καθόλου κολακευτικά) στους άλλους. «Αδόλφος», «ψευδοπροφήτης», «κακομαθημένο» κτλ.
Με ενοχλεί να βλέπω άνδρες να φοράνε ζακέτες (ζακέτες;;; Σοβαρά;;;,) καλτσάκια σοσονάκι να φαίνεται ο αστράγαλος (με ανατριχιάζουν οι αστράγαλοι,) μπλουζάκια πουά ρόζ με βε, τζίν με γυρισμένα μπατζάκια. Φόρμες τύπου σκελέα (με φουφούλα στον πισινό και κολλητή στα μπατζάκια). Απλά πως έγινε έτσι η ανδρική μόδα;
Μισώ τους άνδρες που απατούν.
Βάζω πάντα τους αναπτήρες να στέκονται όρθιοι.
Με νευριάζει να ακούω να χρησημοποιούν τη λέξη «καταρχήν» εκεί όπου θα έπρεπε να χρησιμοποιούν τη λέξη «καταρχάς».
Τώρα θα κάνω την πιο ντροπιαστική εξομολόγηση μου: Λατρεύω τον Stephen Κing τον θαυμάζω απεριόριστα και ντρέπομαι ντρέπομαι αφάνταστα που έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο του!!!!!!!Το «πράσινο μίλι».
Και με τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ το ίδιο. Μόνο δύο. «Ο κήπος της Εδέμ» και «αποχαιρετισμός στα όπλα»;. Ο λόγος είναι καθαρά οικονομικός.
Μισώ το χειμώνα
Έχω μετανιώσει που σε στιγμές πίεσης, όταν τίποτα δεν πήγαινε καλά στη ζωή μου, με είχαν πιάσει κάτι «κρίσεις νοικοκυροσύνης» και είχα πετάξει πράγματα όπως το παιδικό μου βιβλιάριο υγείας, διάφορα βιβλία, τη παιδική μου κασετίνα.. Γιατί;;;;;;;
Έχω κόλλημα με τα bullet jurnals
Κοντοπίδης .Μαλιάτσης. Αυτό.
Καμιά φορά, όταν κρατάω το κινητό και το άλλο χέρι είναι βρεγμένο ή απασχολημένο, και θέλω να πατήσω κάτι στο κινητό, το πατάω με τη μύτη μου!!!!!
Στεγνώνω πάντα τα μαλλιά μου μετά το λούσιμο γιατί μια φορά που τα είχα αφήσει να στεγνώσουν μόνα τους άρχισα να νιώθω σουβλιές στο κεφάλι. Μπαμ!!! Καινούργια φοβία.
Με τρελαίνουν οι Ανουβηδες!!!! Εννοώ με *** ….. Ξέρεις!!!!!

                                                                               4
Δεν έχω φίλες. Καμία!! Μόνο γνωστές. Η αδελφή μου και η νύφη μου ειναι οι φίλες μου. Γιατί αυτές που είχα με πούλησαν όλες μόλις βρήκαν άντρα!!! Όσα χρόνια τις «κυνηγούσα» υπήρχε η «φιλία». Μόλις σταμάτησα χάθηκαν ως δια μαγείας . Ήταν η Κατερίνα απο τα παιδικά μου χρόνια η Αγγέλα από τα φοιτητικά μου χρόνιa και ήταν σημαντικές για εμένα. Αλλά εκείνες πάντα έβαζαν άλλα πράγματα πάνω από τη φιλία και εμένα. Και έπρεπε να τις αφήσω να φύγουν. Τώρα είναι απλές «γνωστές στο fb». Δεν με πειράζει. Και ούτε είναι υγιές να «ζητιανεύω» τη φιλία κανενός. Όσο για άντρα φίλο κι εκεί υπάρχει μια πονεμένη ιστορία. Γιατί υπήρχε φιλία από τη μεριά μου αλλά από εκείνον υπήρχε σκοπιμότητα. Να με ρίξει στο κρεβάτι. Και στην αρχή μου φερόταν σαν αληθινός φίλος. Μπορούσα να βασιστώ πάνω του, γινόταν θυσία για μένα. Για να με κάνει να τον εμπιστευτώ. Και μετά έκανε τη κίνηση του. Δεν ανταποκρίθηκα και τί έκανε; Έβαλε κάποιον να μου τη πέσει για να με απομακρίνει από τη παρέα του. Και όταν εγώ ερωτεύτηκα το καθίκι που μου έριξε από δίπλα εκείνος φέρθηκε αλλοπρόσσαλα. Έκανε ζήλιές και έλεγε ψέμματα στο αγόρι μου να με χωρίσει.
Μισώ τους άντρες που μου έχουν φερθεί άσχημα. Ο θλιβερός απολογισμός των αναμνήσεων περιέχει ένα χαστούκι, ένα τραβολογημα-σπρώξιμο, πολλαπλά κέρατα, τόνους ψέματα, mind games, push and pull συμπεριφορές, manipulation, ψεύτικα σ΄αγαπώ, ανοργασμικές βραδιές.
Πόσο αλήτες..

 

                                                                            5
Ήμουν φανατική αναγνώστρια του Cosmopolitan απο το 2000 όπου και κυκλοφόρησε. Έκανα συλλογή όλα τα τεύχη μέχρι που μια μέρα, σε μια απο εκείνες τις «κρίσεις νοικοκυροσύνης» τα πέταξα όλα. Πάνω από 100 τεύχη. Δεν μου άρεσε πλέον όπως είχε εξελιχθεί.

Μια παρένθεση εδώ για να γράψω ένα μικρό κειμενάκι που είχα δημοσιεύσει στο προφίλ μου στο facebook στη προ blog εποχή:

Φωτογραφία της Maria Fanouraki.

Maria Fanouraki

«Αποχαιρετισμός στις ατέρμονες εμμονές

Είχα «κόλλημα» με το περιοδικόCosmopolitan. Ξεκίνησα να το αγοράζω από την αρχή της κυκλοφορίας του το 2000. Φανατική θαυμάστρια και «θέλω-να-σου-μοιάσω-τωρα» της Μόλλυς Ανδριανού που υπέγραφε για χρόνια το editorial του περιοδικού. Τα κείμενα της με συγκινούσαν πάντα. Έγραφε για το γάμο της, για το γιο της, για φίλους που έφυγαν, για την αντισύλληψη, για τη Νάλα το κατοικίδιο της που το σκότωσαν. Ήταν συγκινητική, μεστή απλή, μες στο νόημα πάντα. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω Μόλλυ και να μη κλάψω (αυτή τη φράση χρησιμοποιούσα, «ας διαβάσω λίγη Μόλλυ»). Και φυσικά το περιοδικό ολόκληρο ήταν σε στυλ «είσαι γυναίκα τόσο το καλύτερο». Μιλούσε για ιατρικά θέματα, για ενδοοικογενειακη βια, βιασμούς, που μπορείς να ζητήσεις βο΄΄θεια για σεξουαλική παρενόχληση, για τα δικαιώματα της γυναίκας. Είχε λιγότερες σελίδες αφιερωμένες στα καλλυντικά, τη μόδα και τα κουτσομπολια που περιοριζόταν στη τελευταία σελίδα του περιοδικού ενώ είχε περισσότερες σελίδες με άρθρα. Αυτό ήταν το ξεχωριστό γνώρισμα του περιοδικού: ΤΑ ΑΡΘΡΑ. Από γυναίκες πρός γυναίκες (μόνο ένας άνδρας έγραφε στο περιοδικό, ο Μελλισινός). Έγραφαν για τη προσωπική τους ζωή προσπαθώντας να προσεγγίσουν ανθρώπινα, μέσα από τις εμπειρίες τους τα διάφορα θέματα τους. Η  Ιωάννα Μ. η Έφη Α. η Νάσια και η Χριστίνα Μ. (η που μαρεσε περισοτερο) η Ειρήνη Ρ. η Ειρήνη Χ. η Ίφιγένεια Μ. η Κατερίνα Μ. Και λίγο αργότερα η Γιώτα Τ. η Θέτιδα Π.. Τόσα κορίτσια της διπλανής πόρτας που έκαναν το όνειρο τους πραγματικότητα. Από αναγνώστριες να γίνουν συντάκτριες. ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΤΕΙΛΕΙ E MAIL ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ (δεν πήρα απάντηση ποτέ). Μάζευα λοιπόν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια όλα τα τεύχη του περιοδικού. Γύρω στα 180-190 μέχρι σήμερα (2015). Έχοντας ξοδέψει αρκετά χρήματα. Ξεκίνησε με 1000 δραχμές και τώρα τελευταία η τιμή του ήταν 1,90 ευρώ χωρίς δώρο και 3,20 με δώρο. ‘Ολα αυτά μέχρι πρίν λίγες μέρες που πάνω σε μια κρίση υστερικής υστερίας (δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς) άδειασα τη βιβλιοθήκη και πέταξα όλα τα τεύχη!!!!! Ακόμα και το τελευταίο του Οκτωβρίου που μόλις το είχα αγοράσει και δεν το είχα διαβάσει καν. Και έτσι απλά εγώ και το λατρεμένο μου Cosmo χωρίσαμε. Ήμουν εγώ που με πάθος υποστήριζα στους άλλους το περιοδικό όταν τολμούσαν να πουν ότι γράφει μόνο για σεξ (οοοοχιιιι δε γράφει μόνο για σεξ γράφει και για τα δικαιώματα της γυναίκας και τις αδικίες που συμβαίνουν εις βάρος της) και ξαφνικά αποφάσισα να συνεχίσω χωρίς τη παρουσία του. Η αιτία ίσως δεν ήταν απλώς η υστερική υστερία που έπαθα. Ίσως είχε ξεκινήσει εδώ και λίγο διάστημα. Από τότε που το Cosmo έγινε νεανικό «χαζοχαρούμενο» κάτω από την επίβλέψη της edidor Λ.Π…. Η Μόλλυ είχε αποχώρησει προ πολλού από το τιμόνι του περιοδικού και είχε αναλάβει η Νάσια Μ. που ήταν αρκετά καλή αν και δεν έφτανε με τίποτα τη Μόλλυ. Μιλάμε για τη ΜΟΛΛΥ!!!!!!!!!!!!!!!! Και μετά τη Νάσια ηρθε η οικονομική κρίση, η συναισθηματική κρίση, η κρίση ταυτότητας και μαζί η Λ.Π. Και κάπως έτσι άλλαξε μορφή το περιοδικό. Πάνε τα ιατρικά θέματα, τα δικαιώματα των γυναικών, οι «μάχες» στο χώρο εργασίας, πάνε όλα. Η Λ.Π έγραφε για χαβαλεδιάρικα φοιτητικά χρόνια, το ίδιο και οι κοπελλλλιτσες της. Οι περισσότερες δόξες του παρελθόντος (Ιφιγένεια, Κατερίνα, Ιωάννα κτλ) είχαν αποχωρήσει. Ξαφνικά ένιωθα ότι δάβαζα Μανίνα και Σούπερ Κατερίνα. Τόσο ανωριμέτητα μου εβγαζε. Το αποκορύφωμα ήταν όταν το περιοδικό έγινε «viral». Αυτές το πήραν πάνω τους! Το θεώρησαν κοπλιμέντο.. ΔΕΝ ΗΤΑΝ!!!!!! Από τη στιγμή που οι συντάκτριες και η editor είναι να μη πω, λογικό είναι να αρχίσουν να διαβάζουν το περιοδικό κοριτσάκια που δεν βγήκαν ακόμα από το αβγό αλλά το παίζουν περπατημένες και γκομενάρες. Κάπως έτσι το Twitter λοιπόν τρόλαρε το cosmopolitan. Άρχισαν να ειρωνεύονται τη στήλη του περιοδικού «απορίες» που έστελναν κάτι κοριτσάκια που το έπαιζαν προχωρημένες να ρωτήσουν  «αν τα καταπιώ θα μεένω έγκυος;». Πως λοιπόν να μη κυκλοφορήσουν τρολαρίσματα τύπου «Αγαπητό cosmopolitan με έχυσε στη μούρη και μετά μου έφερε κωλόχαρτο να σκουπιστώ, μ’ αγαπάει; θα με παντρευτεί;  #apories_Cosmopolitan ……….. …. Και κάπως έτσι άρχισα να νοιώθω εκτός. Που να χωρέσω τώρα εγώ σε ένα περιοδικό με τέτοιες απορίες  και με τα καρπουζί φλούο πουά ηλεκτρίκ μανό που προτείνει να πάρεις οπωσδήποτε, αλλιώς είσαι «ΕΚΤΟΣ ΜΟΔΑΣ γιεααα». Βαρέθηκα να διαβάζω για μόδα, για καλλυντικά που δεν έχω λεφτά να αγοράσω, για φίλους με προνόμια, και πόσο cool και in θεωρούνται. Αγαπητό Cosmo έγινες και εσύ σαν τα άλλα γυναικεία περιοδικά. Προτιμούσα τον σοβαρό φεμινιστικό ιντελεξιουαλ συντηριτικό με τη καλή έννοια εαυτό σου. Οπότε σε αφήνω στις νέες κοπελλλλιτσες σου. Εγώ στα τριάντα τόσο (σιγά μη πω ηλιίια) είμαι πολύ μεγάλη, πολύ συντηρητική και πολύ out για να σε διαβάζω. Άσε να σε διαβάζουν τα δεκατετράχρονα που ρωτάνε: «Τριφτήκαμε αλλά ήμασταν και οι δύο ντυμένοι. Φοβάμαι ότι μπορεί να έμεινα έγκυος, τι να κάνω; Απελπισμένη, 14. #apories_Cosmopolitan. «…………Έχε γειά Cosmο (όχι εσένα το νεανικό,των δεκατετράχρονων)… ΑΝΤΙΟ στο παλιό συντηρητικό σοβαρό, φεμινιστικό, λατρεμένο Cosmopolitan…Aντίο Μόλλυ θεά…..»

ΥΓ: ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ ΕΔΩ ΚΑΘΩΣ ΗΤΑΝ ΣΕ ΠΡΟΧΕΙΡΗ ΜΟΡΦΗ.

20180216_181657

 

 

                                                                          6

Συνεχίζω με τα υπόλοιπα της λίστας:

 

Απεχθάνομαι τους ανθρώπους που λένε «Ότι δίνεις πέρνεις». Μάλιστα. Το βρέφος που το άφησε η»μάνα» του στη κούνια ενώ καιγόταν το σπίτι τι ακριβώς»έδωσε» για να «πάρει» τέτοια τύχη;; Μια κοπέλα που έπεσε θύμα βιασμού, τι έκανε για να πάθει κάτι τέτοιο; Τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν κάνει κανένα κακό γιατί παθαινουν άσχημα πράγματα συνεχώς; Λίγο το μυαλουδάκι το βάζουμε να δουλέψει. Γενικά έχω ένα θέμα με τα «τσιτάτα»που ο καθένας χρησιμοποιεί χωρίς να σκεφτεί α) τον παράγοντα τύχη β) τον παράγοντα άνθρωπο. Δεν μπορούν να εφαρμοστούν αυτές οι γενικούρες σε όλους τους ανθρώπους γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός άρα απρόβλεπτος.
Από μικρή όταν έχει καλό καιρό βγάζω τις κουβέρτες μου και τα μαξιλάρια μου στον ήλιο να ζεσταθούν και μετά όταν τα βάλω στο δωμάτιο μου ξαπλώνω πάνω τους και νιώθω αληθινή θαλπωρή και ζεστασιά.
Είμαι τσιγκούνα. Ή αλλιώς «οικονόμα». Όταν το επαγγελμα σου δε σου αποφέρει πολλά αναγκαστικά θα επιλέγεις τι και που θα ξοδέψεις.
Όταν πήγαινα γυμνάσιο είχα αγοράσει ένα μηχανικό μολύβι. Είχε ένα απαλό λεμονί χρώμα με αστεράκια και καρδούλες. Στο καπάκι είχε μια γόμα σε σχήμα άστρου. Τη πρώτη μέρα που το αγόρασα και το πήγα στο σχολείο μου το πήρε ένας συμμαθητής μου και το ανέβασε στη πάνω πλευρά του πίνακα. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που δεν του ζητησα να το κατεβάσει. Στα διαλείμματα προσπάθησα να βρω ευκαιρία να σκαρφάλωσω σε μια καρέκλα να το πάρω αλλά δεν τα καταφερα. Τόσα χρόνια μετά ακόμα το κλαίω!!!

27858318_752302274960784_5361466295901822618_n
Έχω ακόμα τη σχολική μου σιδερένια ξύστρα. Και το χούι να μη πετάω τα μολύβια εως ότου μικρινουν τόσο πολύ που είναι αδύνατον να γράψω με αυτά.
Καμιά φορά όταν είμαι στα κάτω μου και σκέφτομαι αρνητικά, μπαίνω σε ομάδες στο fb τύπου «αυτοβοήθεια/δρ ξερολας/τι να κάνω όταν είμαι νταουν» και διαβάζω αυτά που γράφουν. Κατα ένα μαγικό τρόπο διαβάζοντας όλα αυτά με κάνουν να νιωθω μια χαρά.

 

Και συ αν κολλάς με τη προσωπικότητα τη μοναδικότητα του εκάστοτε ε τότε βρες τη γοητεία και του επόμενου.
Έχω εξάρτηση από τον υπολογιστή μου και το κινητό μου
Κρυώνω συνεχώς. Ακόμα και το καλοκαίρι! Έχω κοιμηθεί με φλισακι κουβερτούλα με 38 βαθμούς.
Δε φοράω ποτέ ζιβάγκο και κλειστά ρούχα γιατί με πνίγουν. Βασικά δε θέλω να με ακουμπάει τίποτα στο λαιμό και στο ντεκολτέ. Χρησιμοποιώ ειδικό σαπουνάκι παραγγελία από Αθήνα. Τα κασκόλ και όλα τα συναφή τα τυλίγω χαλαρά γύρω μου να μην ακουμπούν στο σημείο. Όταν κάνω ντους το νερό σε όλο το σώμα πρέπει να είναι καυτό ενώ στο ντεκολτέ κρύο! Του γιατρού.


Έχω κόλλημα με τη σοκολάτα.


Μου αρέσει η Merenda αντί για τη nutella


Λατρεύω οτιδήποτε έχει σχέση με τα 90s


Όταν κάνω ντουζ ακούω Παντελίδη.


Μου αρέσει το spanking


Μου αρέσουν τα γαλάζια βρακιά και τα ροζ σουτιέν

Πιστεύω στο μάτι. Πως το εξηγείς αλλιώς το ότι είχα να κάψω κέικ απο τα δεκατρία μου και ξαφνικά τις τελευταίες βδομάδες ότι προσπάθεια έχω κάνει για κέικ έχει αποτυχει. Τη τελευταία φορά που έκαψα κεικ έκανα αμέσως κι άλλο και το σταύρωσα  και επιτέλους πέτυχε!!


Βλέπω Σία Λιαροπούλου.


Δεν αντέχω να μου μιλάνε μόλις ξυπνήσω.


Μισώ το χωριό που ζω. Πριν με κατηγορήσεις φαντάσου λίγο να ζεις στο μέρος που σου σκότωσαν το σκύλο ή που σου κάνουν προξενιά.


Φοράω ασημένια βέρα στον αριστερό αντίχειρα και ασημένιο βραχιόλι στο δεξί αστράγαλο.


Χρησιμοποιώ εκφράσεις που χρησημοποιεί ο τετράχρονος ανιψιός μου όπως: «δε τη παλεύεις με κοροϊδεύεις», «δε θέλω», » ούτε ποτέ».  Το κακό είναι ότι τις λέω μιμούμενη τη παιδική φωνούλα του.


Βλέπω κινούμενα σχέδια.


Φοβάμαι τους κλόουν.


Όποιος καυγαδίζει μαζί μου τον αποστομώνω με επιχειρήματα τύπου «πρόσεξε γιατί θα καταλήξεις στη νουβέλα μου» και «σε ποιον μιλάς έτσι είμαι συγγραφέας»


Είμαι υποχόνδρια

 

                                                                               7

 

Λίγο πριν αποκοιμηθώ το βράδυ, κάνω κάτι περίεργους θορύβους με το λάρυγγα μου, Μιμούμαι το γουργούρισμα της γάτας και καταλήγω να κάνω σαν το παιδάκι στη «The Grudge» (Η κατάρα). Νιώθω να χαλαρώνω απίστευτα. Το θεωρούσα τελείως περίεργο μέχρι που γνώρισα κάποιον που το έκανε κι εκείνος!!!!! Κρίμα μας τον έφαγε η Τσεχία

Έχω κοπεί ** φορές στο δίπλωμα οδήγησης.

Περνώντας τα χρόνια τα παρατσούκλια που μου έχουν αποδώσει:
Ατζίποδας στο δημοτικό. Σημαίνει το πόδι της κότας. Επειδή ήμουν στριμμένο και έκανα σαν σπαστικό κοτόπουλο.
-Χάτσον. Από το Watson. Tον βοηθό του Σέρλοκ Χολμς. Είμαι σαν ντετέκτιβ ένα πράμα.
Queeni. Aπο το Queen που σημαίνει Βασίλισσα.
Βασίλισσα Γκρινιάρα. Το Bitmoji μου.
Φοβάμαι το σκοτάδι. Κοιμάμαι πάντα με φωτισμό στο δωμάτιο μου.

Είμαι κολλημένη  ΑΡΡΩΣΤΗ με τα social media
Έίμαι «team κατακουζίνα». Είμαι η μόνη που θεωρεί ότι έχει δίκιο ο Κωνσταντίνος Κατακουζινός στο»Κωνσταντίνου και Ελένης»;;;; Μια άσχετη έκανε κατάληψη στην οικία των προγόνων του και φέρνει τους φίλους της, διακοσμεί μπαρμπούνια στο σαλόνι, καπνίζει, κάνει φασαρία και προσπαθεί με ύπουλους τρόπους να πάρει το σπίτι. Συγνώμη είναι σωστά αυτά; Επίσης μου αρέσει ο τρόπος που μιλάει ο επίκουρος καθηγητής της Βυζαντινολογίας και συγγραφέας του αριστουργήματος «το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο». Δεν ειρωνεύομαι. Με ανάβει όταν μιλάνε έτσι.
Είμαι υπερευαίσθητη.
Είχα ένα σκυλάκι το Ντίνο. Μου το σκότωσαν το 2012. Πονάω ακόμα. Και δεν μπορω να το ξεπεράσω. Και βλέπω άλλα σκυλάκια και παρόλο που είναι φοβερά επώδυνο γατί μου το θυμίζουν, θα ήθελα να πάρω ένα σκυλάκο να του δώσω λίγη αγάπη. Αλλά δεν μπορώ.
Έχω ανορεξία από το 2007. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι η ανορεξία είναι ένας σκελετός. Αυτό είναι το τελευταίο στάδιο. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τα χρόνια που έχουν προηγηθεί. Γιατί για να φτάσεις στο σκελετωμένο στάδιο πρέπει να περάσεις από άλλα πρώτα. Για δοκίμασε να ζεις 13 χρόνια με νερόβραστα. Για δοκίμασε να κόβεις μικροσκοπικά κομματάκια το φαγητό σου για να το «εξαφανίσεις» ώστε να μην αγχώνεσαι ότι θα παχύνεις. Για δοκίμασε να τρώς μόνο όταν λείπουν όλοι από το σπίτι γιατί δεν αντέχεις στην ιδέα να σε κοιτάνε όταν τρως γιατί πιστεύεις ότι θα σκεφτούν πόσο χοντρή είσαι στα 43 κιλά. Για δοκίμασε να τρως πάντα όρθια γιατί σε αγχώνει η ιδέα να καθίσεις στο τραπέζι. Για δοκίμασε να ετοιμάσεις φαγητό και μόλις πας να φας τη πρώτη μπουκιά να το πετάξεις στα σκουπίδια επειδή δήθεν δεν είναι νόστιμο. Για δοκίμασε να δέχεσαι bulling από το περιβάλλον σου γιατί είσαι πετσί και κόκκαλο και «πως είσαι έτσι θα σε πάρει ο αέρας». Όταν κάποιος με παραπάνω κιλά δεχθεί κριτική το κάνει θέμα. Γιατί ποτέ κανένας ανορεξικός δεν το έκανε θέμα? Για δοκίμασε να σε «μαλώνει» ο γιατρός γιατί είναι άδειες οι αποθήκες του σιδήρου σου και «θα πάθεις αυτό» «θα πάθεις εκείνο». Να σου κάνει λιπομέτρηση και να σε πιέζει να πάρεις κιλά. Για φαντάσου να έχεις θυροειδή και να πρέπει να τρέφεσαι σωστά για να μπορείς να τον πολεμίσεις και να μην μπορείς. Για φαντάσου να μετράς όλη μέρα θερμίδες. Για φαντάσου η ευτυχία σου να εξαρτάται από το νούμερο της ζυγαριάς. Για φαντάσου να είσαι 43 κιλά και να νοιώθεις χοντρή.
Για φαντάσου να νιώθεις συνέχεια τάση για εμετό. Να νιώθεις σουβλιές στο στομάχι.

Κρατάω ημερολόγιο από το 1993. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο ημερολόγιο με τον αριθμό 95. Μου φαίνεται αυτονόητο όπως το νερό ή τον ύπνο. Πώς αλλιώς θα θυμάμαι όλα αυτά τα εκατομμύρια πραγματάκια που έχω ζήσει.

20180211_122031.jpg

 

                                                                         8
Είμαι σαν εκείνους τους γέρους που κρίνουν αυστηρά τη νεολαία. Το ίντερνετ είναι ένα επικίνδυνο όπλο στα χέρια των εφήβων που κυβερνώνται από τις ορμόνες τους. Εννοείται ότι και εγώ υπήρξα «ξερόλα επαναστάτρια της κακιάς ώρας» αλλά ευτυχώς δεν υπήρχε ίντερνετ στην εποχή μου να πρήζω το κόσμο με τις βλακείες μου. Απλά είναι παράλογο, βλέπω εφήβους παντού να χυδαιολογούν να μιλάνε για αλκοόλ, σεξ, καψούρες και αναρωτιέμαι «δε σε μαζεύει η μάνα σου παιδί μου;» Τα κατανοώ τα καημένα, εφηβεία είναι θα περάσει. Απλά με ενοχλεί να τα βλέπω παντού μπροστά μου! Στο fb, στο Tumblr, στο Wattpad, στο Instagram εν ώρα μαθήματος να ανεβάζουν stories. Aλήθεια οι δάσκαλοι τι κάνουν; Όσο και να λαχταρώ να κάνω ένα παιδί, χαίρομαι που δεν έχω κανένα αυτή τη στιγμή. Γιατί αν έκανε τέτοια πίσω από τη πλάτη μου θα το έστελνα σε κανένα μοναστήρι. Προχθές διπλώθηκα στα δυο από τα γέλια όταν διάβασα το post στο Facebook της δεκατριάχρονης γειτονοπούλας (πηγαίναμε σχολείο με τη μητέρα της) που χώρισε το καημένο το κορίτσι και ανέβαζε τραγούδια χωρισμού και έγραφε «θα βγαίνω, θα πίνω και λόγο δε θα δίνω». Κλαίω, απλά δε ξέρω αν είναι απο τα γέλια ή από την απελπισία. ΒΓΕΊΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΈΤ ΤΩΡΑ!!!
Το ίδιο με ενοχλούν και οι γριές που έχουν facebook και ΣΠΑΤΑΛΑΝΕ ΠΟΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΙΣΤΟ γράφοντας «Καλή και ευλογημένη Κυριακή» πάνω από φωτογραφίες με σεμεδάκια που έπλεξαν για να στολίσουν τη θήκη που βάζουν το χαρτί υγείας!!!!!!!!
Μισώ το auto correct!!! Πας να γράψεις «tragic» και σου βγάζει «traffic» ξέρω γω.
Φρικάρω όταν διαβάζω σε διάφορα account στο Instagram τις λέξεις «beauty influencer» και»ambassador». Κάτι σαν τον Δραγάτη που είχανε παλιά στα χωριά;;;;;; Θα ήθελα κάποιος να μου το εξηγήσει λίγο. Κάποιες εταιρίες προσλαβάνουν αυτά τα άτομα να είναι πρεσβευτές τους, να προωθούν τα προιόντα τους; Πραγματικά δε το καταλαβαίνω. Είναι επάγγελμα δηλαδή; Ξέρω κοπέλα που έβαλε πρόσφατα στο bio του instagram της  τη λέξη «ambassador» και γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν συνεργάζεται με κάποια εταιρία για να πεις ότι κάποιος τη προσέλαβε Λέω πάει ψωνίστηκε κι αυτή. Το ίδιο φαινόμενο έχω συναντήσει και στο Wattpad όπου υπάρχουν δεκαεξάχρονα που υποδύονται τις ambassador. Στην αρχή ψάρωσα λέω τι γίνεται. Μετά όμως σκεφτηκα ότι το Wattpad είναι μια παγκόσμια πλατφόρμα και αποκλείεται οι ιδρυτές του που έχουν την έδρα τους στον Καναδά να προσέλαβαν τη»μικρήγκατούλα» από τα Κάτω Πετράλωνα σαν ambassador, οπότε μη δίνεις σημασία. Έχω βαρεθεί να σβήνω μηνύματα από τέτοιες αμπάσαντορ (αι μαρή) στο blog μου στο Wattpad. Κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά το να γράφουν ιστορίες γιατί είναι όνειρο ζωής. Οποτε καλό θα ήταν σε όλα τα ρημαδο social media να υπάρχει κάποιο πλαφόν ηλικίας. Κάποιος μηχανισμός που να απαγορεύει σε παιδιά να μπαίνουν και να σπάνε νεύρα.
Διαβάζω πολύ για την ιστορία του Ηρακλείου, είναι λίκνο του ευρωπαικού πολιτισμού, μια πόλη γεμάτη με συγκλονιστικά μνημεία. Γυρίζω ώρες με την φωτογραφική μου μηχανή σε αυτή τη πόλη προσπαθώντας να φωτογραφήσω όσα περισσότερα μνημεία μπορώ. Διαβάζω συχνά για τις παρεμβάσεις διάφορων τοπικών αρχόντων που στο πέρασμα του χρόνου αλλοίωσαν την ομορφιά της πόλης καταστρέφοντας μνημεία, φυσικά τοπία κτλ. Έφτασαν στο σημείο να μπαζώσουν τη θάλασσα (για να φτιάξουν τη Παραλιακή). Για να μη πώ για τους ιδιώτες που είχαν θεμελιώσει το μέγαρο Φυτάκη πάνω στα ενετικά τοίχη. Δυστυχώς πολλά αρχαία μνημεία καταρρέουν πριν προλάβουν να τα συντηρήσουν. Βλέπεις μόνο τα ερείπια τους. Κρίμα. Ο δήμος Ηρακλείου είναι από τους πιο πλούσιους της χώρας από οτι διάβασα πρόσφατα. Δυστυχώς τα λεφτά τα ξοδεύουν σε παρτέρια.

ΛΑΤΡΕΥΩ ΕΧΩ ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ. ΑΥΤΟ.
Παίρνω το αμάξι της μάνας μου και κάνω μπατιλίκια ανωμάλου δρόμου, στα χωράφια.

Έχω αφίσες του Robert Pattinson στη ντουλάπα μου.

Είμαι κατά φαντασίαν ασθενής και παρόλο που δεν θέλω τους γιατρούς είμαι εξαρτημένη απο εκείνους και εξεταζομαι συχνά.
Έχω παράλογες φοβίες. Δε θέλω να αφήνω μόνο του το laptop μου. Φοβάμαι μήπως δω φάντασμα. Φοβάμαι μήπως πάθω διάφορες αρρώστιες. Φοβάμαι μήπως συμβεί το Net neutrality κι ας μην έχω ιδέα τι είναι. Φοβάμαι μήπως κοπεί το ρεύμα. Φοβάμαι τους Τούρκους!!!!!

Πάντα ήθελα να αποκτήσω μια φούστα tutu!

 

Εχω κόλλημα με τις περίεργες κάλτσες. Ναι δεν ντρέπομαι τις φοράω και σε ραντεβού. Με καρτουνίστικα σχέδια, με καρδούλες, ότι μπορείς να φανταστείς. Για να μην αναφέρω τα φανελάκια και τα βρακιά μου τι έχουν επάνω.

                                                                   9

Έχω κόλλημα με συγκεκριμένα τραγούδια. Συνήθως ψάχνω τους καλλιτέχνες του YOUTUBE που έχουν απίστευτες φωνάρες και κάνουν διασκευές σε γνωστά τραγούδια.
Τα τραγούδια που τα έχω συνδέσει με συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μου είναι:
Chandelier (δίπλωμα οδήγησης, άσκοπα ξενύχτια κάπου στο 2013 και κάτι ξεγυρισμένες καψούρες).
She wolf (Falling to pieces) της Sia (πάντα μου φέρνει δάκρυα γιατί έχασα το σκυλο μου το 2012
Rockabye (Σαν θεία καταλαβαίνω τους στίχους. Να θέλεις να προστατεύσεις να προσφερεις ότι χρειάζεται ένα παιδί)

Μου αρέσει να «γκουγκλάρω» τo όνομα μου ή τα ονόματα των blogs μου

20180217_223251
«Oh maria you such a psonio» που λέει και η άλλη στο «Κωνσταντίνου και Ελένης»

 

Όταν καταφέρνω κάτι και νιώθω περήφανη για μένα, μιμούμαι τη Jennifer Aniston στα Φιλαράκια όταν είχε βρεί δουλειά και προσπαθούσε να το πει σε όλους και δεν της έδιναν σημασία και όταν έμεινε μόνη σήκωσε τα χέρια ψηλά και πανηγύριζε «I am an assistant buyer»

27750084_750465095144502_1747229221788047213_n
Είμαι ερασιτέχνης συγγραφέας, φωτογράφος και blogger. Ελπίζω να γίνω επαγγελματίας συγγραφέας κάποια στιγμή. Όταν μου γράφουν κάποιο θετικό σχόλιο ή αποκtώ νέους followers βάζω κάποιο κουβερτάκι στους ώμους σαν κάπα και περπατάω μέσα στο σπίτι σαν Βασίλισσα. Οι έρμοι οι γονείς μου τι έχουν δει τόσα χρόνια. Γιορτάζω κάθε μικρή μου επιτυχία γιατί νιώθω πιο κοντά στο στόχο μου.

Θέλω να φτιάξω ένα «δίκτυο» από όλα μου τα προφίλ στα social media όπου το ένα θα οδηγεί στο άλλο, σαν αλυσίδα. Είναι ο πιο ευκολος τρόπος να διαφημίσεις τη δουλειά σου.

Wattpad

Tumblr

Facebook

Instagram

WordPress

                                                                           

      Σας ΦΙλώ

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΑΒΟΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΜΟΥ..”

  1. Ειλικρινά, τα διάβασα όλα!
    Δυστυχώς όμως, θυμάμαι ελάχιστα.
    Πραγματικά με εντυπωσίασες, δεν είναι ακριβώς δέκα αλήθειες, γι αυτό!
    Ήθελα να ξεκινήσω κάπως, με καταρχήν ή καταρχάς, αλλά δεν είμαι σίγουρη ποιο είναι το σωστό αυτή τη στιγμή, με κόμπλαρες!χαχα Όπως και να έχει, μπράβο στα κότσια σου να τις γράψεις, άλλοι ούτε στον εαυτό τους δεν τολμούν να τα πουν.
    Θα σταθώ σε μερικά που θυμάμαι..

    1. Μαλιάτσης τι είναι;
    Και οι ανούβηδες επίσης; Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη αν κατάλαβα σωστά.

    2. Από ότι κατάλαβα ( τρελή ανακάλυψη, όχι ότι κάνει μπαμ) είσαι από την Κρήτη, έζησα 2 χρόνια Χανιά και είχα έρθει και για μέλι moon με το έτερον ήμισυ, προσωπικά αγάπησα τον Άγιο Νικόλαο αλλά έχεις δίκιο, και στο Ηράκλειο έχει υπέροχα πράγματα να δεις.

    3.Τις θεματικές φωτογραφίες τις ανεβάζεις και στα σοσιαλ; Φοβερή ιδέα :))

    4. Ελπίζω ειλικρινά να βγεις νικήτρια από τη νευρική ανορεξία, όσο επίπονο και αν είναι.

    5. Φοβερό το Χατσον και το Queeni, εξαιρετικά χαριτωμένα.

    6. Αν σε βρει αυτή η Μόλλυ μάλλον θα σου φτιάξει εικόνισμα με τόσο καλά λόγια! Το λιγότερο να επιστρέψει στο περιοδικό!

    7. Λυπάμαι ειλικρινά για το σκύλο σου και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια 😦

    8. Μπράβο για τα ημερολόγια, όσο και αν έχω προσπαθήσει ποτέ δεν κράτησα, είμαι εξαιρετικά αναβλητική. Μου αρέσει πολύ επίσης το bullet journal, αν δεν ήμουν τόσο αναβλητική θα το είχα ξεκινήσει κι εγώ.

    9. Έχω πει αρκετές φορές τη φράση ότι δίνεις παίρνεις. Όχι επειδή είναι τσιτάτο, αλλά επειδή μέσα μου το ένιωθα την κάθε στιγμή. Την επόμενη φορά σίγουρα θα το σκεφτώ διπλά!

    10. Καλό σου βράδυ και καλή συνέχεια!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Νικολέτα μου σε ευχαριστώ για το χρόνο που αφιέρωσες να διαβάσεις όλο το κείμενο μου. Η αλήθεια είναι ότι παρασύρθηκα και έγραψα πάρα πάρα πολλά. Με χαρά θα σου λυσω τις απορίες σου….
    1. Ο Μαλιάτσης είναι youtuber.. και κάνει και stand up comedy. Βγάζει βιντεάκια στο you tube με λίγο εναλλακτική μαγειρική «maliatsis cooking»… Εχει πολύ γέλιο…
    Οι ανούβηδες είναι δικιά μου λέξη χαχα.. Εννοώ ότι μου αρέσει ο θεός Άνουβις από την αιγυπτιακή μυθολογία, με το κεφάλι τσακαλιού.
    2. Ναι είμαι Κρητικιά και εννοειται και μπαμ να εκανε εγώ δεν εχω κανένα πρόβλημα γιατί αγαπάω πολύ το νησί μου. Πολύ ωραία τα Χανιά και ο Άγιος Νικόλαος. Πολύ καλές επιλογές. Ελπίζω να μας ξαναέρθετε. Το Ηράκλειο το αγαπάω γιατί έζησα εκεί πολλα χρόνια και ξέρω για την ιστορία του και ουτως ή άλλως είμαι Μινωίτισσα και από τους δυο γονείς μου παππούδες προπαππούδες οπότε μιλάει το αίμα. Το Ηράκλειο εχει τόσα μνημεία αρχαια και νέα αλλά οι τοπικοί γαιδάροι άρχοντες ηθελα να πω τα αφήνουν να κατεδαφίζονται και κάνουν τους αδιάφορούς. Δυστυχώς.
    3) Εχω κόλλημα με τα social media γιατί είναι ένα θαυμάσιο όπλο για να προωθήσεις την δουλειά σου. Μας τα είχαν πει σε κάτι σεμινάρια και μου είχε κανει εντύπωση.
    4) Σε ευχαριστώ και το παλέυω. Ευτυχώς διαγνώστηκε στα πρώτα στάδια η ανορεξία και ευτυχώς με πήγαν σηκωτή η οικογένεια μου στους γιατρούς. Μόνο με σύμμαχους μπορείς να τη πολεμήσεις. Το βασικό είναι αυτος που πάσχει να αντιληφθεί ότι πάσχει και να θέλει να βοηθηθεί. Εγώ επέιδη δεν είμαι παιδί είχα την ωριμότητα να δω την αλήθεια και να δεχτώ τη βοήθεια. Τώρα την ελεγχω δε με ελέγχει. Πάντα όμως θα υπάρχει εκεί να σε τρομοκρατεί. Εγω προσωπικά φαντάζομαι την ανορεξία σαν μια σκελετωμένη γριά που την έχω αλισοδεμένη στο υπόγειο. Όσο είναι χοντρές οι αλυσίδες (γιατροί, υποστήριξη, ψυχολογια) δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Νίωθω τυχερή που κατάφερα να της ξεφύγω. Πολλές δεν τα κατάφεραν ποτέ.
    5) Χάτσον από το Γουότσον τον βοηθό του Σέρλοκ Χόλμς (φαντάσου ότ με φωνάζει έτσι ακόμα και ο τετράχρονος ανηψιός μου και λιώνω φυσικά η χαζοθεία).. Queeni απο το βασίλισσα. Δεν είμαι ψώνιο. Άλλος μου το είχε δώσει.
    6) Ναι κόλλημα με τη Μόλυ πια χαχχαχα… ΠΟλύ θα ήθελα να κυκλοφορόυσε ξανα το παλιό καλό κοσμοπόλιταν. Δεν διαβάζω κανένα γυναικείο περιοδικό.
    7)όσα χρόνια και να περάσουν πάντα θα το θυμάμαι το ντινάκι μου γιατί ήταν άδικο αυτό που του συνέβει. Κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι να σκοτώνουν αθώα ζωάκια.
    8) Φαντάζεσαι να πάω 100 χρονών πόσα ημερολόγια θα έχω μαζέψει χαχαχαχ.. Είναι απαραίτητο για μένα το να γράφω σε ημερολόγιο… Με ξεκουράζει.
    9)Το «ότι δίνεις παίρνεις» μπορέι να χεησημοποιηθεί σε λίγε ςπεριπτώσεις νομίζω. Να κλέψεις κάποιον και να σε κλέψουν πίσω αυτό μπορέις να το πείς.. Αλλά σε άλλες περιπτώσεις δεν ξέρω αν πρέπει να το λέμε.
    10) ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΚΑΙ ΠΆΛΙ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΤΟ ΚΕΊΜΕΝΟ ΜΟΥ… ΚΑΛΌ ΣΟΥ ΒΡΆΔΥ ❤ ❤ ❤

    Μου αρέσει!

  3. Φοβήθηκα μήπως δεν φτάσει το χαρτί για να σου γράψω, αλλά αυτό το καλό έχει η οθόνη, μπορείς να γράφεις μέχρι τελικής πτώσης… και σε διάβασα και θαύμασα το θάρρος να τα πεις όλα ακόμα και το χρώμα των βρακιών σου! 😛
    Δεν έχω fb κλπ, γι αυτό και πολλά από αυτά που συμβαίνουν εκεί, μου είναι παντελώς αδιάφορα, δεν βλέπω TV, έχω χρόνια τώρα τρεις εξαιρετικές φίλες και κάθε φορά που τις συναντώ ξεχωριστά, είναι μια κανονική ψυχοθεραπεία για την κάθε μια! 😉
    Να βρεις μια φίλη που να σου αξίζει γιατί αξίζεις πιο πολλά απ΄ότι πιστεύεις, να τρως λίγο παραπάνω και να γράφεις! 😀

    ΑΦιλάκια καρδιάς Μαρία μου και μην ανησυχείς, όλα καλά θα σου πάνε, γιατί έχεις ΕΠΙΓΝΩΣΗ! ❤

    ΥΓ: Και η "επίγνωση" της κατάστασης μας, είναι μια φλόγα που καίει περιορισμούς και προβληματισμούς… θέλει υπομονή και επιμονή!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Όχιιιι καλέεε δε συγκινήθηκα καθόλου με αυτάα που μου γράφεις!!! Σε ευχαριστώ πολύ για τα τρυφερά σου λόγια. Θα βρώ μια φιλενάδα που θα παέι. Και εχω τη μαμα να με μαλώνει που δε τρώω μην ανησυχείς. Σε φιλώωω και σε ευχαριστώωω …..
    Από επιμονή άλλο τίποτα… Ευτηχώς έχω μπόλικη…
    ❤ ❤ ❤ ❤

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: