ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΝΟΣ ΠΑΛΙΟΥ ΦΙΛΟΥ…

20180406_171353
Η βιβλιοθήκη μου είναι αρχαία. Γιαυτό έχει υπολείμματα από ζελοτέιπ, κάπνα από κεριά κτλ. Ό παππούς και η γιαγιά την αγόρασαν όταν πήγα πρώτη γυμνασίου.

Εντάξει. Είμαι λίγο κρυωμένη, πασχαλιάτικα!!! Αλλά είμαι καλά. Με τα μέσα μου εννοώ. Έκανα τον απολογισμό μου, όχι εκείνον που κάνουν όλοι για τη νέα χρονιά, τον έχω κάνει εδώ και καιρό, έκανα και το ξεσκαρτάρισμα το οδυνηρό, που όφειλα στον εαυτό μου και όλα είναι καλά!!! Όχι εκείνο το υποκριτικό «καλά» που λένε όλοι στις ζοχάδες τους για να ξεφορτωθούν αδιάκριτα βλέμματα και ερωτήσεις. Είναι το αληθινό «καλά», το καλό «καλά». Η αλυσοδεμένη ψυχή είμαι εγώ. Ήμουν εγώ. Δημιούργησα τη Σκάιλαρ γιατί ήταν το λιγότερο που  μπορούσα να κάνω για να μου ζητήσω συγνώμη για όλα όσα άφησα να μου συμβούν. Γιατί όποια γυναίκα είναι σε κακοποιητική σχέση (ομολογήστε το επιτέλους) είναι αλυσοδεμένη. Θέλει να φύγει γιατί φοβάται για τη ζωή της, αλλά δεν μπορεί. Είναι ψυχαναγκασμός και χειρότερα. Μαζοχισμός ίσως και έλλειψη αυτοεκτίμησης. Δεν σε αγαπάς αν μένεις σε μια τέτοια ελεεινή ιστορία. Πότε ζήτησα συγνώμη από τον εαυτό μου για όσα επέτρεψα να μου κάνει αυτός που αγάπησα κάποτε; Ο Έρνεστ Χεμινγουέι είχε πει «γράφε, γράφε, γράφε για ότι σε πονάει, μέχρι να μη πονάει πια«. Έτσι γεννήθηκε η Σκάιλαρ. Την αγαπώ. Είναι κομμάτι μου. Και τους άλλους ήρωες μου αγαπώ. Η Σκάιλαρ όμως δεν θα ανεχτεί για πολύ αυτά που βιώνει. Μιλάτε ρε γαμώτο. Πείτε «μου έδωσε χαστούκι, με έσπρωξε, με αποκάλεσε τσούλα». Πείτε το στον πατέρα σας. Κάποιος θα σας στηρίξει. Μην τους επιτρέπετε να συνεχίζουν τέτοιες συμπεριφορές. Να πάνε σε ψυχίατρο, στη φυλακή, στο Castle Black να τους φάνε οι Γουαιλντλινγκς (λίγο χιουμοράκι αλα «Game of thrones» για να μη βάλω τα κλάματα λόγω φόρτισης/υπερευαισθησίας). Είμαι ευτυχισμένη που μπορώ και γράφω τις ιστορίες μου. Γράφω για όσα φαντάζομαι τα βράδια ξάγρυπνη παρέα με το αρκουδινι μου, γράφω για όσα έχω περάσει, για όσα με πονάνε. Πόνεσα, έκλαψα, πήρα το μάθημα μου, έγινα δυνατή. Με αγαπώ. Με προσέχω. Συγνώμη εαυτέ μου χίλιες φορές (εδωωωωω κλαίω τώρα αχμ) συγνώμη, μέρα νύχτα θα στο λέω. Είμαστε άνθρωποι. Κανένας δεν έχει δικαίωμα πάνω σου. Η ζωή είναι όμορφη. Προχώρα μπροστά. Γράφε, γράφε, γράφε, διάβαζε, διάβαζε, διάβαζε….. Αφιερωμένο σε εμένα. Αφιερωμένο στην Κυρία Αργυρώ (με «Κ» κεφαλαίο), αφιερωμένο στον όμορφο άγνωστο που με ενέπνευσε να γράψω τον καινούργιο μου χαρακτήρα τον Γκαζ, Γκούς πείτε τον όπως θέλετε…..

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΝΟΣ ΠΑΛΙΟΥ ΦΙΛΟΥ..

Ο καλύτερος εραστής. Και ο χειρότερος δυνάστης. Η σκέψη αυτή ανακατεύτηκε με τους ήχους του “wicked game” από τη φωνή των London Grammar, και με έκανε να μορφάζω από τον πόνο καθώς έπαιρνα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι των εργοδοτών μου. Νύσταζα τρομερά. Κάθε φορά που βρισκόμουν με τον Φέλιξ δεν κατάφερνα να κοιμηθώ Περνούσα όλο το βράδυ να τον χαζεύω ενώ εκείνος ροχάλιζε μακάριος. Κάπου είχα διαβάσει ότι εκείνος που ξενυχτάει κοιτάζοντας τον άλλον είναι αυτός που αγαπάει. Άλλη μια γλυκόπικρη συνάντηση μαζί του. Βία και έρωτας ανακατεμένα σε μια δίνη. Μια έμμονη ιδέα ήταν εκείνος και ο έρωτας του και αναρωτήθηκα τι θα έμενε στο τέλος. Άραγε ποιο θα ήταν το φινάλε; Ανατρίχιασα καθώς έφερα στο μυαλό μου το τατουάζ του. Πάντα περηφανευόταν για τις κατακτήσεις του. Πως γινόταν να σβήνει το τατουάζ κάθε φορά που γνωρίζει μια γυναίκα ώστε να γράφει πάνω στον παλιό, έναν καινούργιο αριθμό;
Κούνησα το κεφάλι μου για να διώξω τις απαίσιες σκέψεις που μου προκαλούσαν ναυτία. Το τελευταίο καιρό ένιωθα αδιάθετη. Ίσως ήταν η πίεση της δουλειάς ή το ότι δε τρεφόμουν σωστά. Ούτως ή αλλιώς από την εφηβεία μου είχα ανορεξία. Ήταν μια δύσκολη εποχή για εμένα η εφηβεία, όπου προσπαθούσα να είμαι τέλεια σε όλα. Έπρεπε να είμαι καλή μαθήτρια, καλή αθλήτρια, καλή κόρη. Οι γονείς μου ήταν αρκετά ελαστικοί μαζί μου όμως εγώ μόνη μου πίεζα τον εαυτό μου να είμαι καλή σε όλα. Με το να ελέγχω το βάρος μου ήταν ένας τρόπος να ελέγχω τη ζωή μου. Ίσως όλα ήταν αποτέλεσμα της χαμηλής αυτοπεποίθησης που ένιωθα. Ήμουν αδέξια και ντροπαλή. Πίστευα πως κανένας δεν με πρόσεχε πως ήμουν αόρατη. Ήταν ένα βασανιστήριο στο οποίο με χαρά ήμουν παγιδευμένη. Κάτι σαν ψυχαναγκασμός. Όλοι μου έλεγαν να πάρω βάρος και εγώ πίστευα πως μου έλεγαν ψέμματα. Στα 33 κιλά με θεωρούσα παχύσαρκη. Οι γονείς μου επενέβησαν και αναγκαστικά εισηχθεί στο νοσοκομείο

 

Ήταν ένας επίπονος αγώνας με τη βοήθεια γιατρών και ψυχολόγου και ευτυχώς είχε θετικά αποτελέσματα. Τα τελευταία χρόνια είχα βελτιωθεί αρκετά. Ο φόβος ότι θα παχύνω ή ότι είμαι χοντρή πάντα θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Την ανορεξία τη φανταζόμουν σαν μια σκελετωμένη, γρια ντυμένη στα μαύρα, την οποία είχα αλυσοδεμένη στο υπόγειο της ψυχής μου. Έτρεμα την ημέρα που θα κατάφερνε να δραπετεύσει και θα έπαιρνε ξανά τον έλεγχο οδηγώντας με σε μοιραία αποτελέσματα. Ευτυχώς είχα εργαστεί σκληρά με τη βοήθεια της ψυχολόγου μου Μαργαρίτας Σίλβερ ώστε να αποκτήσω το θάρρος και λίγη από τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση ώστε να αντισταθώ στο τέρας της ανορεξίας και να επιστρέψω χαρούμενη και υγιής στη ζωή.

 

Τους τελευταίους μήνες όπου είχα σχέση με τον Φέλιξ όλα όσα είχα καταφέρει κινδύνευαν να τιναχτούν στον αέρα. Εξαιτίας της μαλακίστικης συμπεριφοράς του με είχε κάνει να αμφιβάλλω για την αξία μου, και τα πισωγυρίσματα ήταν καθημερινά. Προσπαθούσα να αποφύγω γεύματα, ένιωθα απέχθεια για το φαγητό, το στομάχι μου διαρκώς διαμαρτυρόταν. Δεν άντεχα να βλέπω κανέναν να τρώει. Με θύμωνε το γεγονός ότι για χάρη ενός άντρα κατέστρεφα τον εαυτό μου. Ήμουν όμως μαγεμένη, υπνωτισμένη. Μου είχε κάνει πλύση εγκεφάλου. Στην ψυχολόγο μου Μαργαρίτα Σίλβερ δεν είχα πει τίποτα για τον Φέλιξ. Της έλεγα ότι δεν είχα σχέση. Κρατιόμουν με νύχια και με δόντια να της τα ομολογήσω όλα για να μου εξηγήσει για ποιο λόγο αγαπούσα τον μελλοντικό δολοφόνο μου.

Φτάνοντας στο “πλουσιόσπιτο” όπως το είχε αποκαλέσει ο Φέλιξ με περίμενε μια έκπληξη. Ο καινούργιος φυσικοθεραπευτής του μικρού Λουίς, που είχε έρθει για να τον βοηθήσει στην αποκατάσταση του ποδιού του ήταν ο Gus ένας παλιός μου συμμαθητής στο Λύκειο. Εκείνος με αναγνώρισε πρώτος και μου μίλησε ενθουσιασμένος.
“Σκάι δε το πιστεύω, εσύ;”
Αρχικά κάτι μου θύμισε το χαμόγελο του. Ήταν το κλασικό αμερικάνικο χαμόγελο των πέντε αστέρων που μόνο λαμπεροί και αυτόφωτοι άνθρωποι είχαν.

Και ύστερα τα ζεστά καστανά μάτια του στο χρώμα του μελιού. Ήταν ένας κούκλος ψηλός με απίστευτα γεροδεμένο σώμα. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα σαστισμένη για λόγους που δεν ήξερα καν. Τον είδα να γελάει και κατάλαβα ότι η έκφραση πρόδιδε τις σκέψεις μου.
“Με αναγνωρίζεις λοιπόν;” είπε κεφάτα
“Gus;;;;;;; Εσύ;;;;;”

“Ναι εγώ! Τόσο δύσκολο είναι να το πιστέψεις;”
“Η αλήθεια είναι ότι έχεις αλλάξει κάπως”, ψέλλισα προσπαθώντας να το παίξω άνετη.
Περάσαμε όλο το πρωινό συζητώντας για αυτή την απίστευτη σύμπτωση που μας οδήγησε κάτω από την ίδια στέγη Ο Gus ήξερε για την ανορεξία. Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο προσπαθούσε με βοηθήσει. Με άκουγε με συμβούλευε και μου αγόραζε σοκολάτες.

 

Ένα πρωί που ο μικρός Λουίς έλειπε σε ολοήμερη εκδρομή με τους γονείς του και εγώ είχα μείνει σπίτι, πέρασα τυχαία από τη κουζίνα και άκουσα τη γνώριμή sexy φωνή του Gus να μιλάει. Πλησίασα διακριτικά και κρύφτηκα πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα. Μιλούσε με την μαγείρισσα του σπιτιού τη κυρία Σνελ. Προσπάθησα να καταλάβω για τι πράγμα μιλούσαν.
“Δεν γνώριζα ότι η γλυκεία Σκάιλαρ πάσχει από ανορεξία. Τι κρίμα” είπε η κυρία Σνελ.
“Απλά σας ενημερώνω. Είναι ευαίσθητο το θέμα καταλαβαίνετε. Ενημερώστε σας παρακαλώ και το υπόλοιπο προσωπικό”
“Εννοείται κύριε Gus. Και μην ανησυχείτε η μικρή δεν θα υποψιαστεί το παραμικρό. Είναι καλό κορίτσι και την αγαπάμε όλοι. Ευχαρίστως να τη βοηθήσουμε”
Συγκινήθηκα με τα λόγια αυτά καθώς και με τη πρωτοβουλία του Gus να με βοηθήσει. Ήταν ακριβώς όπως τον θυμόμουν. Συμπονετικός και διακριτικός. Το τελείως αντίθετο από τον Φέλιξ.

«Μου φέρνεις σε παρακαλώ το τηλέφωνο μου;» είπα στον Gus που με παρακολουθούσε να χτενίζω τα μαλλιά του μικρού μου μαθητή. Το τηλέφωνο με ενοχλούσε στη κωλότσεπη του τζιν μου και έτσι το παρατούσα όπου έβρισκα.

Το πήρε από το μικρό γραφείο του Λουίς και μου το πρόσφερε ευγενικά. Πριν το αγγίξω καν είδα το όνομα του Φέλιξ να αναβοσβήνει στην οθόνη και ταράχτηκα. Παραλίγο να μου πέσει το κινητό και ο Gus έσφιξε το χέρι του και το έπιασε στον αέρα, μαζί με τα ακροδάχτυλα μου.

Ηλεκτρισμός με διαπέρασε και πρέπει να το ένιωσε κι εκείνος γιατί κάρφωσε το βλέμμα του μέσα στο δικό μου. Μουδιασμένη κράτησα το τηλέφωνο και απάντησα

«Ναι;»

«Που είσαι;;;»

Το γνώριμο ουρλιαχτό του Φέλιξ με έκανε να τιναχτώ απότομα. Σηκώθηκα κι έτρεξα να βγω έξω πριν απαντήσω, για να μην με ακούσουν.

«Μωράκι μου μόλις τελείωσα το μπάνιο του μικρού. Του χτένισα και τα μαλλιά, τον έντυσα και….»

«Πλάκα μου κάνεις;» είπε με μίσος. «Καλά δε μπορεί να ντυθεί μόνο του;»

«Είναι με προβληματικό πόδι. Για αυτό είμαι εγώ εδώ για να τον βοηθάω» είπα πνίγοντας την αγανάκτηση μου. Μισούσα το Θεό που άφηνε κτήνη σαν εκείνον να υπάρχουν.

«Σίγουρα είσαι με τον μικρό; Βγάλε μια φωτογραφία μαζί του και στειλτην»

Αυτό μου έλειπε τώρα. Οι ψεύτικες ζήλιες του δυνάστη μου.

«Μισό λεπτό» είπα και μπήκα μέσα. Πριν με αντιληφθούν, έβγαλα μια φωτογραφία τον μικρό χωρίς να φαίνεται ο Gus. Βγήκα ξανά έξω και του την έστειλα. Μετά τον κάλεσα.

«Μωρό μου βλέπεις; Ο μικρός περιμένει να διαβάσουμε παραμύθι»

«Καλά» είπε ανόρεχτα.

«Έρχεσαι Σκάι;;;» η φωνή του Gus μας διέκοψε.

«Ποιος είναι αυτός;» είπε ουρλιάζοντας. Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου και με τύφλωσαν. ‘Οχι πάλι Θεέ μου.

«Θα σε σκοτώσω ακούς; Εμένα βρήκες να κοροϊδέψεις; Θα σε σκοτώσω»

Τα ουρλιαχτά του έκαναν τον Gus να γουρλώσει τα μάτια.

«Είναι κάποιος από το προσωπικό» ψέλλισα εξουθενωμένη.

«Θα σε σκοτώσω τσούλα ακούς;» με απείλησε για ακόμα μια φορά. «Θα σε σκοτώσ….»

Ο Gus άρπαξε το κινητό. «Ποιος είναι;» είπε αποφασιστικά

«Αυτός που θα σας σκοτώσει και τους δυο»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì       

 

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΝΟΣ ΠΑΛΙΟΥ ΦΙΛΟΥ…”

  1. Ήρθα Μαρία μου για Πασχαλινές ευχές! 😀
    Εύχομαι να έχεις ένα φωτεινό και χαρούμενο Πάσχα κοντά σ’ αυτούς που αγαπάς! ❤
    Θα επιστρέψω να σε διαβάσω προσεχτικά, προσεχώς!!! 😛

    ΑΦιλάκια με πολύ πολύ αγάπη! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου. Δυστυχως είμαι λίγο αρρωστούλα όποτε είμαα με τσαγάκι στο σπίτι και όχι στην εκκλησία. Θα χαρώ όταν διαβάσεις το κεφάλαιο μου να μου πείς τη γνώμη σου… Σε φιλώ και σου ευχομαι ΚΑλή Ανασταση.. Με υγεία και αγάπη…

      Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου… Δεν ξεχνάω τίποτα. Είμαι περήφανη για εμένα ότι και να γίνει. Όταν το πάθημα γίνει μάθημα τότε όλα όσα περάσεις αποκτούν άλλο νόημα Η Σκάιλαρ όχι απλά θα αναστηθεί. Θα κάνει όσα πρέπει να κάνει κάθε γυναίκα. Θα υπερασπιστεί τον εαυτό της. Καλή Ανάσταση ❤ ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s