ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΑΕΝΑΟΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ (ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ)..

 

Διαβάζω πολλά βιβλία. Και συνέχεια. Με το που τελειώσω το ένα ξεκινάω το άλλο. Δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς τα βιβλία. Είναι ένας αέναος ψυχαναγκασμός. Και φυσικά όταν ξεκινήσω να διαβάζω κάτι πρέπει οπωσδήποτε να το ολοκληρώσω. Όλα τα βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Ακόμα κι αυτά που κάπου στη πορεία σταματούν να μου αρέσουν.

Θυμάμαι μια φορά αγόρασα το «Περηφάνια και προκατάληψη» της Τζέιν Όστιν. Οι προσδοκίες μου ήταν υψηλές καθώς είχα σε μεγάλη εκτίμηση την Όστιν. Δεν ξέρω τι πήγε στραβά και δεν μπορούσα με τίποτα να αφοσιωθώ στο διάβασμα μου. Όλες αυτές οι περιγραφές για την υψηλη κοινωνία ήταν πλούσιες αλλά εγώ δυσανασχετούσα. Το ολοκλήρωσα όμως καθώς όφειλα. Και μετά διέπραξα το ακατανόητο. Το πέταξα. Ναι ναι ντροπή μου το ξέρω. Ίσως και να το εχω μετανιώσει αν θές να ξέρεις.

 
Κάτι ανάλογο είχα πάθει με το «Φάντασμα της όπερας» του Gaston Leroux το οποίο αγόρασα το 2000. Το διάβαζα οκτώ ολόκληρα χρόνια!!!! Δεν μου άρεσε, το παρατούσα. Επανερχόμουν λίγο αργότερα (από τύψεις) διάβαζα λίγο μέχρι να φτάσω στα όρια μου και να το παρατήσω ξανά. Τελικά πίεσα τον εαυτό μου να το συνεχίσει και κάπου λίγο πριν το τέλος με ενθουσίασε πολύ και το διάβασα μονορούφι. Όχι αυτο δεν το πέταξα. Δεν πετάω βιβλία. Απλά η Τζεην με είχε τσατίσει απίστευτα..
Άλλο βιβλίο με το οποίο δεν τα πήγα καλά ήταν το «Ενα πτώμα στη βιβλιοθήκη» της Αγκάθα Κρίστι. Η Κρίστι είναι η «βασίλισσα» του αστυνομικού μυθιστορήματος. Δυστυχώς δεν ένοιωσα να βυθίζομαι σε αυτή την ιστορία.  Κάθε βιβλίο πρέπει να σε αποκόβει από την καθημερινότητα και να βυθίζεσαι στο κόσμο του ηδονικά (τι γράφω βραδιατικα)
Έχουν υπάρξει βιβλία που δεν είναι τόσο γνωστά και συγγραφείς που δεν είναι του βεληνεκούς της κυρά Αγκάθα αλλά είναι πιο δυνατά. Για παράδειγμα το «Σουινγκ της πεταλούδας» του Βασίλη Κίζηλου. Οι περιγραφές των τοπίων ήταν τοσο ζωηρές που αμέσως τις έκανα εικόνα στο μυαλό μου. Επίσης δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ για να ξεκινήσει να έχει ενδιαφέρον η υπόθεση. Ήδη από τη σελίδα 18 με κόλλησε στο τοίχο με την εικόνα ενός τετράχρονου που βλέπει τη μητέρα του να πεθαίνει. Και η απίστευτη ανατροπή μόλις στην σελίδα 24 όπου σου περιγράφει κάτι που θα μπορούσε να ήταν επεισόδειο στο Lost. Μπαμ! Πάρτο στα μούτρα ρομαντική Μαρία. Που ξεκίνησες να διαβάζεις νομίζοντας ότι θα είναι μια συνηθισμένη ιστορία με το Σέργιο και τη Δανάη.
Κάπου εδώ θέλω να αναφερθώ στη «Δανειστική βιβλιοθήκη της Ερωφίλης». Η Ερωφύλη είναι η πεθερά της αδελφής μου όπου διαβάζει κι εκείνη πολλά βιβλία. Δεν είναι όλες οι πεθερές γεροντοπαράξενες εντάξει; Η δικιά μας είναι cool βιβλιοφάγος και μου δανείζει συνεχώς βιβλία. Επίσης ανταλλάσουμε συνταγές μαγειρικής, μου στενεύει τα ρούχα μου (ανορεξία χρόνιος μπελάς, ένα κιλό παίρνω, τρία χάνω) και μιλάμε και για πλέξιμο.

Μερικά από τα βιβλία που έχω αγαπήσει μου τα έχει δανείσει εκείνη.
Το «Διαμάζοντας το κτήνος» της Emily Maguire. ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΑ.
Το «Η κυρά του αμπελώνα» της Μπενεντέτα Τσιμπράριο. Θυμάμαι είχα πάθει πλάκα με τις περιγραφές και τις παρομοιώσεις και σταματούσα κάθε λίγο και διάβαζα ξανά και ξανά το κάθε σημείο που μου έκανε εντύπωση.
Το  «Ετερον ημιση» της Σαρα Ρείναρ που παρόλο με είχε εκνευρίσει η υπόθεση, η συγγραφέας εμπλέκε εξαιρετικά τις πλευρές δυο αντίζηλων γυναικών που είχαν τον ίδιο άνδρα. Βέβαια το διάβαζα συνοδεία ύβρεων διότι νευριάζω αγαπητή μου όταν μου έχεις την ερωμένη και μου τη παρουσιάζεις σαν παραμελημένο παιδάκι που κάτι είχε κάνει ο μπαμπάκας του και έφυγε μπλα μπλα δε με αφορά. Δεν μου αρέσει να δικαιολογούν το κέρατο. Όποια δηλαδή δεν έχει πατέρα εχει το ακαταλόγιστο να πηγαίνει με παντρεμένους. Και το μήλο της έριδος ένας βλάκας που δεν άντεχε τη τελειότητα της γυναίκας του και πήγε με τη πρώτη τυχαία που του κουνήθηκε. Ήθος ανήθικον. Ευτυχώς στο τέλος η σύζυγος έφυγε και γλύτωσε. Πάντως πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.
Το «Οι μεγάλοι έρωτες δε φοράνε νυφικό» της Μίτση Βαλάκα ενώ στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου όσο προχωρούσε μου άρεσε τρομερά και τελικά το αγάπησα. Δυο αδελφές που ερωτεύονται τον ίδιο άντρα. Απίστευτο.
Το «Φτερά από μετάξι» της Πασχαλία Τραυλού ήταν πολύ καλό, γεμάτο ένταση.
Υπήρχαν και κάποια βιβλία που δεν μου αρεσαν καθόλου αλλά ειπαμε όλα διαβάζονται μέχρι τη τελευταία σελίδα.

Το αγαπημένο μου ελληνικό βιβλίο όλων των εποχών φυσικά είναι το «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου. Το αγόρασα το 1998 και έκτοτε το διαβάζω συχνά μόνο και μόνο για να έχω τη χαρά να βυθίζομαι στις σελίδες του με τις τόσο ζωντανές πινελιές  από μια εποχή και κοινωνία πολύ κοντά σε μένα (διαδραματίζεται στη Κρήτη). Η εισαγωγή του βιβλίου είναι η αγαπημένη μου:
«Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο που φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά – αραχνουφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και λουλούδια όλα προμυνήματα εγκατάληψης ακατάστατα φυτρωμένα, δημιουργούσαν έναν φράχτη που απόκοβε τη θλιβερή μουδιασμένη κωμόπολη από το μισοκρυμμένο σιωπηλό σπίτι των Φτενούδων. Παραμερίζοντας την πυκνή πρασινάδα στο μονοπάτι που οδηγούσε στη μισάνοιχτη καγκελένια είσοδο μπορούσεςνα αντιληφθείς αθέατος δύο ή τρεις σκοτεινές κι αθόρυβες φιγούρες μάλλον γυναικείες να πηγαινοέρχονται με μπαμπακένια βήματα στον εξώστη του σπιτιού. Δεν ήξερες αν ήταν τρεις ή μια και η σκιά της, τόσο ίδιες, παμπάλαιες, σαν ξεθωριασμένες φωτογραφίες κάποιων που δεν ζουν τώρα και δεκαετίες…»
Μπάμ!!!!!! Περιγραφές ολοζώντανες συγκινητικές με συναίσθημα που ξεχειλίσει. Συναγωνίσου τη ΖΩγράφου αν μπορείς! Δεν μπορείς! Κανένας δεν μπορεί!

Συνήθως προτιμώ τα βιβλία από ξένους συγγραφείς. Αγαπημένος μου ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ με το «Αποχαιρετισμός στα όπλα» που το διάβασα για πρώτη φορά το 1996 και πρέπει να το έχω διαβάσει άλλες επτά φορές (το ξέρω γιατί πάντα σημειώνω την ημερομηνία που αρχίζω την ανάγνωση, οπότε η πρώτη σελίδα είναι γεμάτο ημερομηνίες). Δε ξέρω αλλά όταν το διαβάζω μου έρχεται στο μυαλό ο παππούς Γρηγόρης. Ίσως επειδή ακούω χρόνια τις ιστορίες του από τη Κατοχή.

Άλλο βιβλίο που λατρεύω είναι «Η Μαντάμ Μποβαρύ» του Γκυσταβ Φλομπέρ. Είχα εντυπωσιαστεί τόσο από την ικανότητα του να σκιαγραφήσει τη ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας και φυσικά έβρισκα απίστευτα κοινά ανάμεσα σε μένα και τη Μποβαρύ (ναι κάποτε ήμουν λίγο αστο.. Καμία σχέση με το σήμερα).


Εννοείται από τα πια αγαπημένα μου βιβλία είναι το «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Γκαμπριελ Γκαρσία Μαρκές. Είναι μοναδικές οι περιγραφές της καθημερινότητας στη Καραϊβική. Οι χαρακτήρες του μοναδικοί. Άσε πια αυτή η αρχή και το φινάλε δεν θα το ξεπεράσω ποτέ:
«Και μέχρι πότε νομίζετε πως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό το πήγαινε έλα του διαβόλου; τον ρώτησε.
Ο Φλορεντίνο Άρισα είχε την απάντηση έτοιμη εδώ και πενήντα τρία χρόνια, εφτά μήνες και έντεκα μέρες με τις νύχτες τους.

«Για όλη μας τη ζωή» είπε…..»


Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τα βιβλία που μου αρέσουν. Επιγραμματικά θα αναφέρω τα Ερωτικά της Αναιν Νιν, τις «Μεγάλες Προσδοκίες» του Ντίκενς, το «Πρόγευμα στο Τιφφανυς» του Καπότε και εννοείται Σαίξπηρ.


Το θέμα του κειμένου όμως είναι ότι παρόλο που πάντα προτιμούσα τα ξένα βιβλία υπάρχει μια συγκεκριμένη συγγραφέας Ελληνίδα που έχω ΤΟ κόλλημα του αιώνα μαζί της. Δεν είναι άλλη από την Αγγελική Νικολούλη! Πρόσφατα διάβασα και τα τρία βιβλία της μάλιστα τα διάβασα το καθένα σε μια μέρα μέσα. Ενα βιβλίο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. Γιατί μου αρέσει τώρα η γραφή της συγκεκριμένης δημοσιογράφου-συγγραφέα;
Πρώτον και τα τρία της βιβλία βασίζονται σε αληθινές πολύκροτες υποθέσεις που είχε φιλοξενήσει στο «Φως στο Τούνελ»
Παρακολουθώ την εκπομπή από την αρχή εδω και 20 χρόνια. Όλοι γνωρίζουν οτι δεν βγαίνω ποτέ παρασκευή βράδυ (βγαίνω απόγευμα ή μετα τις δυο χε χε).
Επειδή τα βιβλία της βασίστηκαν σε αληθινές πολύ γνωστές ιστορίες όταν τα διάβαζα έφερνα στο μυαλό μου όσα είχα ακούσει από τις ειδήσεις και στο Τούνελ για τις συγκεκριμένες υποθέσεις. Αυτό και μόνο το γεγονός, ότι δηλαδή όσα διάβαζα ήταν αληθινά με είχε βάλει σε ένα καθεστώς τρόμου, περισσότερο από το πιο σχιζοειδες θριλερ που έχει γυριστεί ποτέ.


Το «Ονειρεύτηκα τον δολοφόνο σου» βασίζεται στην δολοφονία της Κικής  από τον πρώην σύντροφό της Δάνο. Ποσο σοκαριστικό αλήθεια. Τόσες γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί/δολοφονηθεί από τους ανθρώπους που υποτίθεται τις λάτρευαν. Η Νικολούλη αριστοτεχνικά μεταφέρει την αγωνία της ερευνήτριας που της έχουν αναθέσει να διελευκάνει μια υποθεση εξαφάνισης. Εμπλέκει το μεταφυσικό με όνειρα προφητικά που βλέπει η ιδια με αποτέλεσμα να δίνει μια πιο δραματική υπόσταση στην ήδη συγκλονιστική ιστορία. Η διηγηση της μεστή, προσγειωμένη. Λατρεύω το ύφος της πραγματικά. Το έχω διαβάσει μέσα σε μια μέρα.

20180310_163232


Το «Έρωτας φονιάς» βασίζεται στην υπόθεση του Καββαδία που δολοφόνησε τη μάνα του παιδιού του και την πρώην του κοπέλα. Ήταν ο φαντομάς που διέφευγε χρόνια από τις αρχές και φυσικά καταζητούμενος και στο εξωτερικό. Η Νικολούλη με το Φως στο Τουνελ όχι απλώς είχε βοηθήσει στη σύλληψη, ήταν εκείνη που βρήκε ανθρώπινο ιστό που άνηκε στημάνα του παιδιού του στο σπίτι που νοίκιαζε με τον Καββαδία. Και φυσικά το μικρό τους κοριτσάκι ήταν παρών στη δολοφονία της μητέρας του!!! Ζωγράφισε μάλιστα και τα περιβόητα σκίτσα με τη στιγμή του φόνου. Τον είχε επισκεφθεί και στη φυλακή η Νικολούλη όπου τη φλέρταρε κιόλας και πολλά χρόνια αργότερα δραπέτευσε  από τη φυλακή. Η Νικολούλη εκανε ξανα εκπομπή και τον συνελαβαν. Respect to the lady…

20180310_025523


Το «θάνατος με κόκκινα χείλη» βασίζεται στην ιστορία Ευαγγελίας Ζ. της μαύρης χήρας από την Αλβανία όπου είχε σκοτώσει τον άντρα της και μετά διέφυγε και από τη φυλακή της χώρας της  και πέρασε στην Ελλάδα όπου ανέπτυξε μια πλούσια δράση εξαπατώντας ηλικιωμένους άνδρες πουλώντας τους έρωτα και τους εβαζε να της γραφουν τις περιουσίες τους. Κάποια στιγμή δολοφόνησε έναν συνεργό στις απατες της και τον τσιμέντωσε στο τζακούζι της κατοικίας που νοίκιαζε. Όταν έφτασε η υπόθεση της εξαφάνισης του στο Τούνελ η Νικολούλη έφτασε σιγα σιγα στη λύση του μυστηρίου και στην ανακάλυψη της δράσης της μαυρης χήρας.

20180312_045422.jpg


Νομίζω ότι έχετε καταλάβει πόσο τη θαυμάζω. Και εννοείται ξεκίνησα να τη παρακολουθώ από το «Ρεπορτάζ στην ομίχλη» στο Mega με τον Χαρδαβέλλα. Ώσπου το 1995 επιτέλους ξεκίνησε αυτό που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και το λατρευω. Το «Φως στο Τούνελ» Κάπου είχα διαβάσει ότι της είχαν προτείνει να διδάξει στην αστυνομία αλλά δυστυχώς δεν θυμάμαι περισσότερα. Λογικό πάντως μου ακούγεται. Τους  έχει βάλει πολλάκις.

Bιβλία λοιπόν! Γιατί με ταξιδεύουν, γιατί η μοναξιά τα φοβάται, γιατί είναι εισητήριο για τη χώρα των ονείρων. Εκεί που όλα είναι πιθανά. Γιατί βρίσκω κομμάτια μου μέσα στις σελίδες. Γιατί είναι πιο cool να διαβάζεις από το να βλέπεις τηλεόραση. Γιατί μόνο αν διαβάζω μπορώ να γράφω. Γιατί αν δεν γράψω πολύ απλά δεν υπάρχω.

Θα κλείσω με μια φράση που διάβασα πρόσφατα:

«The best advice: Read. Read. Read. Write. Write. Write»

Σας φιλώ ❤

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “ΑΕΝΑΟΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ (ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ)..”

  1. Χείμαρρος σήμερα, Μαρία! 🙂
    Να σου πω ότι το «Η αγάπη άργησε μια μέρα» είναι το πρώτο βιβλίο που με έκανε να κλάψω. Όχι να συγκινηθώ, πρόσεξε, να ξεσπάσω σε λυγμούς. Επίσης 2 βιβλία που θυμάμαι ότι τα διάβασα μέσα σε μια μέρα το καθένα είναι ο Αλχημιστής και το Βιβλίο της Κατερίνας.
    Κάποιες περιόδους διαβάζω πολύ και άλλες δεν έχω καμιά απολύτως διάθεση. Διαθέτομεν δε ευρύτατο ρεπερτόριο: από Μαντά μέχρι Καστοριάδη κι από Πίλτσερ μέχρι Ντοστογιέφσκι. Ωραία παρέα τα βιβλία. Κι από τηλεόραση απολύτως τίποτα. Λειτουργεί μόνο για τιανίες και παιγνίδια. 🙂
    Σε καλημερίζω και σε φιλώ! (Περιμένω και τη συνέχεια, ε; :p )

    Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστώ πολύυυυυ….Το έχω πάθει και γω με το «η αγάπη άργησε μια μέρα»..κλαααααμααα να δεις… Σε αγγίζει πολύ αυτό το βιβλίο.
      Ο Αλχημιστής δεν μου άρεσε καθόλου από ότι θυμάμαι, μια φορά το έχω διαβάσεΙ.
      Φιλάκιααα πολλααα ❤ ❤ ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: