ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦ 8: ΈΝΤΟΥΑΡΝΤ…

31958864_790578741133137_1983870931897942016_n

Όση ώρα προχωρούσα με τον Gus πίσω μου ένιωθα το σαν λέιζερ βλέμμα του να με διαπερνά.
Με προσπέρασε και χωρίς να με κοιτάξει μου γρύλισε μέσα από τα δόντια του, “σε μισή ώρα στο δωμάτιο σου”.
Ήξερα ότι δεν θα κατάφερνα να το αποφύγω.
Παρουσιάστηκα στο γραφείο της υπεύθυνης προσωπικού όπου και υπέγραψα και μετά επέστρεψα στο δωμάτιο μου.


Ο Λούις βρισκόταν εκτός σπιτιού. Η καθιερωμένη εξέταση για το πόδι του θα του έτρωγε τουλάχιστον τρεις ώρες, αφού η κλινική βρισκόταν αρκετά μακρυά από την έπαυλη.
Είχα χρόνο να τακτοποιήσω τα πράγματα μου και να οργανώσω το πρόγραμμα της υπόλοιπης εβδομάδας.

Κάτι όμως μου έλεγε ότι δεν θα προλάβαινα να κάνω τίποτα. Περίμενα τον Gus και δεν νομίζω να ξεμπέρδευα εύκολα μαζί του.
Η πόρτα χτύπησε απαλά και πριν προλάβω να απαντήσω ο Gus μπήκε μέσα με φόρα.
Με πλησίασε επικίνδυνα κοντά και με κοίταξε θυμωμένος. Όχι η λέξη θυμωμένος δεν επαρκούσε για να περιγράψω τη κατάσταση στην οποία βρισκόταν.

Έξαλλος. Εξοργισμένος. Ταραγμένος. Οργισμένος. Τρελός. Αναστατωμένος. Τσαντισμένος. Πως έκανε έτσι; Λες και ήμουν η κοπέλα του και… Ορίστε; Έχει γούστο. Με διάθεση να σκάσω στα γέλια τον ρώτησα τι με ήθελε.
“Τα είδα όλα. Κόντεψε να σε σκοτώσει”
“Τι εννοείς;” είπα προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο για να σκεφτώ μια πειστική απάντηση.
“Μόλις έλαβα το μήνυμα σου ότι έφτανες στην έπαυλη έκανα επιτόπου στροφή και επέστρεψα. Σας πρόλαβα και σας ακολούθησα μέχρι το σπίτι, τον είδα να χειρονομεί. Κάτι σου έλεγε. Έβριζε. Και άρχισε να κάνει απότομες κινήσεις στροφιλικια”
“Τι;” είπα μπερδεμένη.
Με πλησίασε ακόμα πιο πολύ. Αν έσκυβε ελαφρώς τα χείλη του θα προσγειωνόταν στα δικά μου.
“Μπατιλικια. Ολισθήσεις στο πλάι; Σοβαρά τώρα εσείς τα κορίτσια δεν έχετε ιδέα για τίποτα άλλο πέρα από μόδα”

“Βλάκα” είπα θυμωμένη. “Δεν με αφορά η μόδα. Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν έχω δοκιμάσει να οδηγήσω ακόμα γιατί με είχε χτυπήσει εκείνο το αμάξι κάποτε”
Τον είδα να συννεφιάζει και να χαμηλώνει το βλέμμα.
“Έχεις δίκιο συγνώμη. Απλά με αυτά που είδα τρελάθηκα. Συγνώμη δε θα σε προσβάλλω ξανά”
“Ωραία. Θα μου πεις τώρα τι θέλεις γιατί έχω δουλειά;”
“Έκανε παρατιμονιές οδηγούσε σαν τρελός κάνοντας ζιγκ ζαγκ από τη μια μεριά στου δρόμου στην άλλη. Θα μπορούσατε να σκοτωθείτε”
“Έχασε τον έλεγχο” είπα και κάθισα στην άκρη του κρεβατιού. Είχε δίκιο. Θα μπορούσαμε να έχουμε πάθει κάποιο ατύχημα.
Γονάτισε μπροστά μου και έβαλε τα χέρια του στα γόνατα μου.
“Μικρή ανησυχώ πολύ για σένα. Το ξέρω ότι είσαι μεγάλο κορίτσι και μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου αλλά φοβάμαι για σένα. Όλα αυτά που έχουν γίνει, και ήμουν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας με κάνουν να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα σου κάνει κακό”
Είχε δίκιο. Το ήξερα. Το φοβόμουν. Αργά ή γρήγορα θα με σκότωνε. Τον είχα ικανό.
“Δεν ξέρω πως να φερθώ για να τον ηρεμήσω”

“Να φύγεις. Αυτό να κάνεις”
Πήγα να διαμαρτυρηθώ. Με έπιασε από τους καρπούς.
“Άκουσε με. Φύγε μακρυά του. Να είσαι με κάποιον που είναι υπερήφανος που σε έχει. Που σε κάνει να χαμογελάς αντί να κλαις. Που θα θυσιάζει τα πάντα για να είναι μαζί σου. Που θα φοβάται να σε χάσει. Που θα σε κάνει να νιώθεις μοναδική. Που θα σε στηρίζει. Που θα θέλει να μαθαίνει πως ήταν η μέρα σου. Που θα σου υπενθυμίζει συνεχώς πόσο σε αγαπάει. Αυτός σου αξίζει Σκάιλαρ”
Σήκωσε τα μανίκια μου και μου χάιδεψε τις χαρακιές μου.
“Δεν σου αξίζει όλο αυτό. Το σώμα σου δεν είναι χαρτί να το κόβεις”
Έθαψα το πρόσωπο μου στις παλάμες μου.

Tην επόμενη φορά που θα νιώσεις την ανάγκη να κάνεις κακό στον εαυτό σου, αντί να πάρεις το ξυράφι πάρε έναν μαρκαδόρο και ζωγράφισε πάνω στις ουλές σου λουλούδια”

Σήκωσα το κεφάλι μου και τον κοίταξα παραξενεμένη. Πρώτη φορά μου έλεγαν κάτι τέτοιο. Δεν ήμουν σίγουρη τι ακριβώς εννοούσε άλλα ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου.

Τις επόμενες μέρες όλα κύλισαν ήσυχα. Η ενασχόληση μου και τις ώρες που δεν εργαζόμουν, με τον μικρό Λουίς με έκανε να ξεχνιέμαι και να νιώθω ξανά παιδί. Η οικογένεια Μπόλτον μου φερόταν παραπάνω από καλά. Ένα απόγευμα η κυρία Μαίρη Μπόλτον με κάλεσε για να μου ζητήσει να παρευρεθώ στα γενέθλια του Λούις στο πάρτι που θα ετοίμαζαν το επόμενο βράδυ. Είχαν καλέσει εννοείται όλο το προσωπικό του σπιτιού παρόλο που οι καλεσμένοι τους ήταν της υψηλής κοινωνίας. Ακόμα και οι μαγείρισσες μόλις τελείωναν θα μπορούσαν να αλλάξουν και να παρευρεθούν στη μεγάλη αίθουσα με τα κόκκινα κρίνα.

Τη βραδιά του πάρτι φορούσα ένα μακρύ φλόραλ φόρεμα σε μοβ λιλά απόχρωση με ροζ και μοβ κεντημένα λουλούδια. Το είχα αγοράσει πρόσφατα από τις υπερωρίες μου. Τη στιγμή που το φόρεσα σκέφτηκα τον Φέλιξ.

Η πόρτα χτύπησε και με επανέφερε στη πραγματικότητα. “Περάστε” είπα ενώ καθόμουν στο κρεβάτι να βάλω τα κόκκινα πέδιλα μου.

Ο Gus φάνηκε στη πόρτα και με κοίταξε με εκείνο το ανεξήγητο βλέμμα.

“Έτοιμη σε ένα λεπτό”, είπα και σηκώθηκα να πάρω τη τσάντα μου.

“Είσαι πανέμορφη” είπε χαμηλόφωνα.

“Σε ευχαριστώ. Και εσύ το ίδιο”

‘Ήταν πολύ όμορφος με το μαύρο κουστούμι του. Πάλι το μυαλό μου πήγε στον Φέλιξ για το καθιερωμένο ταξίδι του πόνου.

Με συνόδευσε στην Κόκκινη αίθουσα όπου ήταν κατάμεστη από κόσμο. Πλησιάσαμε τον Λούις να του ευχηθούμε και να του δώσουμε τα δώρα του και μετά συνομιλήσαμε με τον κύριο και τη κυρία Μπόλτον.

“Τι ταιριαστό ζευγάρι που είστε εσείς οι δυο” αναφώνησε τραβώντας με από το μπράτσο και μου ψιθύρισε στο αυτί “γρήγορα κορίτσι μου, πριν τον κλέψει καμιά άλλη”

Κοιταχτήκαμε με τον Gus χωρίς να πούμε λέξη. Γιατί ντρεπόμουν ξαφνικά κάτω από το λάγνο βλέμμα του;

“Συγνώμη γλυκεία μου είπε αφήνοντας με. “Ο μεγάλος μου γιος μόλις έφτασε”

Ο κύριος Μπόλτον ζήτησε συγνώμη και την ακολούθησε. Τους ακολούθησα με το βλέμμα μου και τους είδα να αγκαλιάζουν έναν ψηλό άγνωστο άνδρα.

Δεν ήξερα ότι είχαν κι άλλο γιο” είπε ο Gus καθώς ήρθε και στάθηκε δίπλα μου. Το άρωμα του μεθυστικό.

Λίγη ώρα αργότερα και ενώ το κέφι είχε ανάψει για τα καλά, ο Gus με ανάγκασε να χορεύω όλο το βράδυ, κάθισα σε ένα άδειο τραπέζι για να ξεκουράσω λίγο τα πονεμένα μου πόδια. Ξεκούμπωσα διακριτικά το λουράκι του ενός πέδιλου και έτριψα τον αστράγαλο μου. Καθώς ήμουν σκυμμένη είδα ένα ζευγάρι ανδρικά αθλητικά παπούτσια να με πλησιάζουν. Υπέθεσα ότι ήταν κάποιος από το προσωπικό για να φοράει αθλητικά παπούτσια και τζιν και σήκωσα το κεφάλι μου για να του μιλήσω με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο.

“Το πάρτι άρχισε να γίνεται ενδιαφέρον” άκουσα μια βραχνή φωνή να λέει. Κοίταξα και είδα τον ψηλό που αγκάλιαζαν οι Μπόλτον. Άρα ήταν ο γιος τους.

“Είσαι ο αδελφός του Λούις;” είπα κεφάτα.

“Ναι. Και εσύ είσαι;”

“Η Σκάιλαρ, είμαι η δασκάλα του Λούις”

“Τυχερός ο αδελφός μου” είπε και με κοίταξε κατάματα.

Σηκώθηκα να τον χαιρετήσω ξεχνώντας το λυμένο λουράκι με αποτέλεσμα μόλις σηκωθώ να το πατήσω και να παραπατήσω σαν ηλίθια. Με κράτησε με τα δυο του χέρια και με έστησε όρθια.

“Είσαι καλά;” με ρώτησε απαλά.

“Μια χαρά, σε ευχαριστώ” απάντησα ντροπαλά. “Θα μου πεις το όνομα σου;”

“Έντουαρντ” είπε κεφάτα.

Απέναντι μας ο Gus κοίταζε με τον γνωστό ανεξήγητο τρόπο.

Ο Έντουαρντ ακολουθώντας το βλέμμα μου με ρώτησε

«Το αγόρι σου;»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦ 8: ΈΝΤΟΥΑΡΝΤ…”

    1. Μου άρεσε πολύ το σχόλιο σου.. Ε νομίζω ότι πρέπει να αποκτήσει λίγο παραπανω ενδιαφέρον. Ελπίζω να σου αρέσει η συνέχεια. Σε ευχαριστώ που διαβάζεις την ιστορία μου και με στηρίζεις ❤ φιλάκια ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s