ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΓΥΡΙΖΩ ΞΑΝΑ…

Κοίτα να δεις τι θυμήθηκα αυτές τις μέρες. Ήταν το σωτήριο έτος 1995 όπου ήμουν φοιτήτρια στο Ηράκλειο. Θυμάμαι μέναμε με την αδελφή μου σε μια μικρούλα γκαρσονιερούλα φοιτητική επί της οδού Λισσού, όπου τα εγγόνια της στριμμένης σπιτονοικοκυράς μας έκλεβαν τα χαλιά από την απλώστρα και μας έσκιζαν τα γράμματα από το ταχυδρομικό κουτί. Το πακέτο περιελάμβανε και χτυπήματα σε παράθυρα και πόρτες για να χαμηλώσουμε τη μουσική (πας καλά ρε θεία;)

Ήταν πολύ μικρό το σπιτάκι μας και με το ζόρι χωρούσαν 2 κρεβάτια και μια ξύλινη ντουλάπα της κακιάς ώρας. Ανάμεσα στα κρεβάτια είχαμε αντί για κομοδίνο, μια χαρτόκουτα. Στο μπροστινό μέρος της κούτας είχαμε κολλήσει μια αφίσα ενός ζουζουνιάρικου σκυλάκου (από τη σούπερ Κατερίνα υποθέτω). Πάνω στη κούτα εννοείται υπήρχε το κασετόφωνο. Πρώτα ένα μικρό και αργότερα η μύγα (ένα ασημί που τα ηχεία οτυ έμοιαζαν με μάτια μύγας).

Τότε ακούγαμε περισσότερο μουσική παρά βλέπαμε τηλεόραση. Συνήθως ήμασταν συντονισμένες στο σταθμό των ΤΕΙ Ηρακλείου όπου έκαναν πρόγραμμα φοιτητές. Δεξιά και αριστερά σωροί οι κασέτες. Γράφαμε ροκιές από τους σταθμούς και παρακαλάγαμε να μην μιλήσει ο ραδιοφωνικός παραγωγός και μας κάνει χαλάστρα.  Αγοράζαμε όμως Παπακωνσταντίνου εννοείται.

Φοιτητική ζωή, παρέες, ξενύχτια και μουσική, τάβλι ή τράπουλα. Και όνειρα. Πολλά όνειρα. Άλλα βγήκαν άλλα όχι. Αλλά αυτή η μουσική ρε φίλε. Στις φλέβες σου τρύπωνε. Ήξερες όλους τους στοίχους, του έγραφες στα τετράδια σου και στη τσάντα σου. Απολάμβανες τη μαθητική ζωή. Φόρμες, τζιν, Μουτζουρωμένη τσάντα από τα συνθήματα και μουσική. Πάνω σε μια κούτα. Μέσα στη ψυχή μας….

 


Πριν το τέλος 1991

Οι ψυχές και οι αγάπες 1997

Σιωπή (στη χώρα που ναυάγησες ταξιδεύουν οι μάγισσες) 1993

Ξεσσαλονίκη (ΑΙΙΙΙΙΙ ΧΑΣΟΥΥΥΥΥ ΡΕ ΒΛΑΚΑ) 1993

Λιωμένο παγωτό

ο Βασιλιάς της σκόνης

Αφού σου το πα 1993

Μα είναι ωραία στον παράδεισο

Παυσίπονο Μωρά στη φωτιά

Γριά πουτάνα Τρύπες

Κι όλο εσένα θέλω μόνο Αρβανιτάκη

και η λίστα ατελείωτη……


ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì🖋

31944174_789664384557906_1794414680316313600_n
Η θρυλική κούτα κομοδίνο

 

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΓΥΡΙΖΩ ΞΑΝΑ…”

  1. Μα εννοείται ότι τα φοιτητικά χρόνια είναι και τα καλύτερα. Και σε όσους μέναμε μακριά απ’το πατρικό και βιώναμε την εργένικη ζωή για πρώτη φορά, τα συναισθήματα ήταν ακόμα πιο έντονα. Ένα μείγμα ανεξαρτησίας, ελευθερίας αλλά και αυξημένων ευθυνών. Η πρώτη αγάπη, το πρώτο ξενύχτι με μουσική και κεριά με άρωμα βανίλια, οι εξεταστικές, τα κουτουκάκια, τα πάρτυ… Όμορφες εποχές που τις θυμάμαι πολλές φορές στο άκουσμα εκείνων των τραγουδιών και στη μυρωδιά βανίλιας…

    Την καλημέρα μου Μαρία

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Καλησπέρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε σημαδέψει εκείνη η εποχή. Πρώτη φορά για πολλά πράγματα και μια ευκαιρία να αναλάβεις ευθύνες μόνος σου πχ το σπιτι σου χωρις τη μαμά σου ακόμα και για τα κορίτσια που υποτίθεται ξέραμε μαγειρεμα σιδερο κτλ πάλ μας έπεφτε βαρύ… Τα τραγούδια έχουν μείνει εκεί από κάτω στι φλέβες δε φέυγουν… Σε ευχαριστώ πολύ ❤

      Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Υπέροχα χρόνια και οι έρωτες με τα εκάστοτε ερωτικά τραγούδια τους και οι βόλτες σε ερημιές μετά μουσικής απ΄το αυτοκίνητο και οι θέες τις νύχτες με φεγγάρι… ατελείωτη η «λίστα»…
    Αχ! 😛
    Τυχεροί όσοι έχουν να θυμούνται! 😉
    Πολλά πολλά ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s