ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.. μέρος δεύτερο

 Είχαν περάσει μέρες ολόκληρες και εγώ καθισμένη επάνω στον βράχο συνέχιζα να κοιτάω το φωτεινό σημείο πάνω από τη κοιλιά μου να αλλάζει σχήματα.
Είχα τρομάξει για τα καλά όταν το φως πήρε το σχήμα δεινοσαύρου αλλά ή Ορτανσία με πληροφόρησε πως ο Ακετυλόσαυρος είναι το μεγαλείο ανθρωπιάς μου. Η σταθερότητα μου. Η ηθική μου. Εντυπωσιασμένη έσκασα ένα αδέξιο χαμόγελο γεμάτο θαυμασμό στον γιγάντιο δεινόσαυρο τη στιγμή που εξαφανιζόταν μέσα στο στομάχι μου με τη μορφή μια αχνής λάμψης.
Συνέχισα το ονειροπόληση μέσα στο στομάχι μου γεμάτη έξαψη για το τι θα αντίκριζα μετά. Ένας ολόλευκος μονόκερος γεμάτος χάρη ξεπήδησε μπροστά μου και με έκανε να χάσω την ισορροπία μου πάνω στον άβολο βράχο. Σωριάστηκα στο έδαφος γεμάτη δέος. Η Ορτανσία γέλασε «είναι το σχήμα της ψυχής σου αυτός ο μονόκερος»

«Τι σημαίνει αυτό»; τη ρώτησα μαγεμένη.
«Ο αθεράπευτος ακατανόητος ρομαντισμός σου»

Έτριψα το μέτωπο μου από αμηχανία.
«Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Η ευγένεια, η γλυκύτητα, η συστολή σου είναι δυσεύρετα. Πόσες ντροπαλές ρομαντικές τρυφερές κοπέλες υπάρχουν σήμερα;» μονολόγησε. «Μην ντρέπεσαι ποτέ για αυτό που είσαι»
Ο μονόκερος σηκώθηκε στα μπροστινά του πόδια και χάθηκε μέσα μου. Τα μάγουλα μου ήταν φλογισμένα.

«Αντέχεις να ανακαλύψεις τι άλλο κρύβεται εκεί μέσα;»
«Ναι σε παρακαλώ» είπα ενθουσιασμένη.
Ένα πανέμορφο μπλε μη με λησμόνει εμφανίστηκε αιωρήθηκε μπροστά μου.
«Το παιδί που αρνείται πεισματικά να σε εγκαταλείψει. Πόσο παρήγορο αλήθεια!» Αναφώνησε η Ορτανσία. «Οι άνθρωποι μεγαλώνουν και γεμίζουν πληγές που τους κάνουν να αλλάζουν. Κάποιοι ξεχνούν να διατηρήσουν την αθωότητα τους τον τρόπο να αντιμετωπίζουν τη ζωή. Γίνονται σκληροί. Και νοιάζονται περισσότερο για τα υλικά από ότι τα ψυχικά αγαθά.
Είσαι ένα παιδί που δε θα μεγαλώσει ποτέ. Το σώμα μόνο θα ξεγελάει τους πάντες και θα παραδοθεί  στη φυσική φθορά αλλά η ψυχή σου δε θα γεράσει ποτέ. Ένα γελαστό τρυφερό αθώο παιδί που μετράει μόνο τα σημαντικά: την αγάπη. Δεν θα φυλακιστείς δεν θα ξεπουληθείς ποτέ γιατί είσαι παιδί. Και τα παιδιά αγαπάνε χωρίς όρους»
Δακρυσμένη και αμίλητη κάθισα για ώρες πολλές αναλογιζόμενη τα όσα μου είχε πει η Ορτανσία. Ένιωθα πως για πρώτη φορά γνώριζα τον εαυτό μου και ένιωσα ντροπή που δεν πίστεψα ποτέ σε εκείνον.
Ένας μικρός πρίγκιπας με στέμμα που δεν του καθόταν καλά γιατί ήταν μεγαλύτερο από το κεφάλι του εμφανίστηκε στο φως που έβγαινε από μέσα μου.
«Είναι η αγάπη σου προς τα παιδιά. Ακόμα κι αν φοβάσαι να αποκτήσεις ποτέ ένα δικό σου το ξέρεις πολύ καλά πως θα ήθελες να κάνεις ένα δικό σου. Όχι για τους λόγους που οι περισσότεροι φέρνουν στο κόσμο παιδιά αλλά γιατί θέλεις να προσφέρεις τη τόση αγάπη που ρέει καυτή στις φλέβες σου και σε καίει γιατί δεν έχεις πουθενά να τη προσφέρεις» είπε η Ορτανσία.

 
Ένα μολύβι πήρε τη θέση του πρίγκιπα.
Είναι η ανάγκη σου για δημιουργία. Θέλεις να να εκφραστείς γιατί διαφορετικά πνίγεσαι.
Ένα μαύρο κοράκι εμφανίστηκε σβήνοντας προσωρινά τη φλόγα μου.
«Τι είναι αυτό;» είπα φοβισμένη.
«Σε αυτό ποντάρει μη το φοβάσαι»
«Δε καταλαβαίνω»
«Είναι ο φόβος σου μικρή μου. Και επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να επιβληθεί έχει επιλέξει αυτό το άσχημο σώμα για να προκαλεί φόβο και αρνητικά συναισθήματα. Μη του κάνεις τη χάρη και φοβηθείς. Κοίτα το κατάματα περιγέλασε το και ταπεινωμένο θα εξαφανιστεί»
«Θα κάνω κάτι καλύτερο» είπα μέσα από τα δόντια μου. Το άρπαξα από το λαιμό και άρχισα να το πνίγω. Εκείνο έκραξε και στη συνέχεια πάλεψε να ελευθερωθεί.
«Δεν είσαι πιο δυνατό από μένα φώναξα. Δεν έχεις καμία θέση ανάμεσα σε τόσα σπουδαία πλάσματα που ζουν μέσα μου. Θα σε πατάξω»

Συνέχισα να σφίγγω μέχρι που ξεψύχησε. Το πέταξα κάτω και εκείνο έγινε σκόνη και στροβιλίστηκε στον αέρα. Σκόρπισε στους ανέμους και χάθηκε μια για πάντα
Ένιωθα το λιοντάρι να με παρακινεί να προχωρήσω. Αποχαιρέτησα την Ορτανσία και πήρα έναν άγνωστο δρόμο. «Θα χαράξω νέα πορεία» συλλογιστικά και χάθηκα στο ηλιοβασίλεμα πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη από ποτέ.

 

 

*Ακετυλόσαυρος είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί ο Χαράλαμπος μου ❤

IMG_25981107666120

Η φωτογραφία είναι από την προ «ανορεξία/θυροειδής/φόβος» εποχή…. Με άγρια κόκκινα μαλλιά αληθινό χαμόγελο και άφοβα μάτια……

Αυτή σκοπεύω να γίνω ξανά

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.. μέρος δεύτερο”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s