ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η εκδίκηση του Ντοστογιέφσκι

Ladys and sisters
Αχμ. Εν μεσούσης (ποιανής;) Σοφίας και πολικών θερμοκρασιών συνέβη το εξής παράδοξο. Για χρόνια πολλά στην αποθήκη υπάρχουν κάποιες παλιές εγκυκλοπαίδειες που άνηκαν στον θείο Νίκο που δεν ζει. Τα είχα εκεί σε ένα αυτοσχέδιο ράφι γιατί δεν χωρούσαν στη βιβλιοθήκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδα ένα post στο instagram της bookito αν δεν κάνω λάθος όπου ανέφερε τον Παίκτη του Ντοστογιέφσκι. Θυμήθηκα λοιπόν πως ανάμεσα στα παλιά βιβλία υπήρχε και το συγκεκριμένο βιβλίο. Έβαλα ρομπίτσα και κατέβηκα αποθήκη. Μάταιος κόπος! Ο παίκτης είχε εξαφανιστεί. Θεώρησα πως θα τον έχω καταχωνιάσει στη βιβλιοθήκη. Δυστυχώς ούτε και εκεί υπήρχε. Έψαξα ξανά και ξανά στην αποθήκη και σε άλλα δωμάτια αλλά τίποτα. Και έτσι κατάλαβα ότι ο Ντοστογιέφσκι με εκδικήθηκε γιατί τον είχα τόσα χρόνια στη σκόνη λησμονημένο και διάβαζα αλχημιστές και λυκόφωτα (καλά να πάθω). Τώρα, δυο πράγματα μπορώ να κάνω: φανουρόπιτα μπας και μου τον φανερώσει ο Άγιος ή να σκεφτώ πολύ καλά πότε τον είδα τελευταία φορά. Συνήθως έτσι βρίσκω αυτά που χάνω.


Εν αναμονή της επιστροφής του game of thrones 👑 μου κρατάει συντροφιά το penny dreadful.


Άσχετο έκανα και λίγο update στο goodreeds. Έγραψα τη γνώμη μου για κάποια βιβλία που έχω διαβάσει.

 

 

Η φόνισσα

Η φόνισσα by Alexandros Papadiamantis

86483177

Maria Fanouraki‘s review

Είναι σπάνιο βιβλίο καθώς αγγίζει σκιαγραφεί μια σίριαλ κίλερ και γενικά Γ Α ΜΑ ΕΙ !!!!!! Διότι έχουμε συνηθίσει σκουπίδια ελληνικα βιβλία τύπου Δημουλιδες και μαντάδες και βλέπεις πόσο καλτ γαμάτα βιβλία υπάρχουν. Εμένα μου σήκωσε τη πέτσα με τη τρίχα όσο το διάβαζα και τρύπωσε στις φλέββες μου. Δυστυχώς το έχασα το βιβλίο! Γιαυτό πρεπει να το αγοράσω ξανα… 📖☠👵🏼

 

 

Οι τρεις αγάπες

Three Loves
Κρόνιν
Αχ και τι να πω που θα με πουν ονειροπαρμένη και παθιασμένη. Έτσι είμαι εγώ. Όταν το βιβλίο σε παίρνει μέσα στα έγκατα της ψυχής του σε μαγεύει σε κάνει να αναπνέεις το δικό του αέρα. Το συγκεκριμένο βιβλίο συγκαταλέγεται στα βιβλία του θείου Νίκου. Το διάβασα πρώτη φορά στις 27/10/1997. Τα θυμάμαι αυτά γιατί έχω το χούι όσες φορές διαβάζω ένα βιβλίο πάντα σημειώνω την ημέρα που ξεκινάω την ανάγνωση. Την ηρωίδα την Λουκία (τι όμορφο όνομα) της έχω δώσει τη μορφή της γιαγιάς μου. Δεν ξέρω γιατί σχημάτισα αυτή την εικόνα καθώς το διάβαζα αλλά να η Λουκία ήταν υπαρκτό άτομο θα είχε τη μορφή της γιαγιάς μου. Με στοιχειώνει η τελευταία σκηνή το φινάλε. «Ξαφνικά τα τελευταία κι αιώνια σκοτάδια πέσαν πάνω της. ….Την μετέφεραν στο νεκροτομείο. Εκεί τη ξάπλωσαν πάνω στη χοντρή πέτρινη πλάκα, που την είχε δει κάποτε σε εναν εφιάλτη της. Η νύχτα γταν γλυκειά ήρεμη μαυτη τη γαλήνη του φθινοπώρου που τόσο την αγαπούσε. Μέσα στη σιωπηλή κρύπτη έμπαινε μια γκρίζα ομίχλη που ερχόταν απ’το ποτάμι και τύλιγε με μυστήριο το κορμί της που τοχαν ξαπλωμένο σ’αυτή την πλάκα, σακατεμένο, γυμνό, στερημένο απ’όλα. Κλεισμένο το πρόσωπο της στη παγερή μάσκα του θανάτου δεν είχε καμιά έκφραση. Τα μάτια ήταν κλειστά τα χείλη χλωμά και μισάνοιχτα, τα διαφανή χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθος, τελειωτικά αδύναμα»

 

Έρωτας στα χρόνια της χολέρας
El amor en los tiempos del cólera

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Mε εχει σημαδέψει η στεφανωμένη θεά και το η Καραϊβική και το φινάλε απλά είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ… και το φινάλε του το θυμάμαι απ’έξω «ο Καπετάνιος κοίταξε τη Φερμίνα Δάσα κι είδε στα βλέφαρα της τις πρώτες λάμψεις από μια χειμωνιάτικη πάχνη. Ύστερα κοίταξε τον φλορεντίνο Αρίσα την ακατανίκητη ψυχραιμία του, τον ατρόμητο έρωτα του και τον τρόμαξε η αργοπορημένη υποψία πως είναι η ζωή περισσότερο από το θάνατο αυτή που δεν έχει όρια. «Και μέχρι πότε νομίζετε πως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό το πηγαινε έλα του διαβόλου; τον ρώτησε. Ο Φλορεντίνο Αρίσα είχε την απάντηση έτοιμη έχω και πενήντα τρία χρόνια εφτά μήνες και έντεκα μέρες με τις νύχτες τους. «Για όλη μας τη ζωή» είπε»…….
Θέλω να με φανταστείτε καθώς το απαγγέλω μόνη μου με κλειστά μάτια στο δωμάτιο μου και έξω λυσσομανάει ο χιονιάς ο βοριάς οι καταιγίδες οι άνθρωποι και οι αναμνήσεις……
Λογια. Δεν. Εχω!!!!!

 

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα
Λιλή Ζωγράφου
Το αγόρασα το 1998 και έκτοτε το έχω διαβάσει άπειρες φορές. Καταρχάς υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου ΑΚΟΜΑ. Εγώ! Που πετάω τα πάντα γιατί τα βαριέμαι ή γιατί μετάνιωσα που τα απέκτησα. Κι όμως! Ένα από τα πιο συγκλονιστικά βιβλία που έζω διαβάσει ποτέ. Ελιναι το μοναδικό βιβλίο που θυμάμαι απ’έξω την αρχή του!!!!!! «Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο που φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά -αραχνούφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και λουλούδια όλα προμηνύματα εγκατάληψης ακατάστατα φυτρωμένα, δημιουργούσαν έναν φράκτη που απόκοβε τη θλιβερή μουδιασμένη κωμόπολη από το μισοκρυμμένο σιωπηλό σπίτι των Φτενούδων……» «… μπορούσεε να αντιληφθείς αθέατος δυο ή τρείς σκοτεινές κι αθόρυβες φιγούρες μάλλον γυναικείες να πηγαινοέρχονται με μαπαμπακένια βήματα στον εξώστη του σπιτιού. Δεν ήξερες αν ήταν τρείς ή μια και η σκιά της, τόσο ίδιες, παμπάλαιες, σαν ξεθωριασμένες φωτογραφίες κάποιων που δεν ζουν τώρα και δεκαετίες.»……
Δεν έχω συναντήση πιο ικανό συγγραφέα στο τρόπο με τον οποίο περιγράφει την ελληνική επαρχία και ιδιάιτερα τη Κρήτη. Περήφανη που ήταν Ηρακλειώτισσα η Ζωγράφου!! Λατρεμένο βιβλίο. Και αξεπέραστο.

Μαντάμ Μποβαρύ

Μαντάμ Μποβαρύ
Γκυστάβ Φλομπέρ
Θυμάμαι αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας άνδρας το 1850τόσο να σκιαγραφήσει με τόση ακρίβεια τη δικιά μου ψυχοσύνθεση που ζω στο σήμερα.. τέτοια κουλά σκεφτόμουν. Προφανώς ο Φλομπέρ ήξερε να διεισδύσει τόσο καλά στη γυναίκεια ψυχή που ταυτίστικα. Το έγραφε πέντε χρόνια άρα το τελειοποιήσε όσο δε πήγαινε και σαν τελειομανείς είχε μόνιμη έννοια να πετύχει την ακριβή λέξη (mot juste) σε κάθετι που έγραφε. Εργαζόταν 12 ώρες τη μέρα. Ενδεικτικό της τελειομανία ς του το ότι κάποιες φορές το έπαιρνε να ολοκληρώσει μια σελίδα μέχρι και δέκα μέρες!!!! Αγαπώ αγαπώ αγαπώ… Φάρος και παράδειγμα μεσα στα σκατά από Δημουλιδομαντάδες που επιπλέουν.

Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Μενέλαος Λουντέμης

 
Ήμουν στο Δημοτικό όταν το κέρδισε ο μπαμπάς μου σε μια λοταρία. Σκισμένο ταλαιπωρημένο χιλιοδιαβασμένο και πολυλατρεμένο. Τόσο συγκινητικό τόσο δεν έχω λόγια… κλαίω με μαύρο δάκρυ όταν το διαβάζω… » Η αγωνία του ύπουλου Στελάρα είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Το καημένο το κοριτσίσιο χεράκι..που ανέλαβε, αυτό μόνο, να σώσει τη κατάσταση.. Να τα πει όλα. Να πει για τον απέραντο έρωτα που σπαρταρούσε κάτω από το μαύρο εκείνο ρουχαλάκι… Δεσποινάκι ως πόσο μπορείς να περιμένειςς μπόρεσε επιτέλους να ρωτήσει. Ως το τέλος Γιώργο… Πόσο μπορείς να καθίσεις μέσα σε εκείνο το σπίτι Δεσποινάκι; Ωσπου να γκρεμίσει…..»
20190103_16521020190103_17102520190103_165803

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s