ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΡΙΑ

Είμαι η Μαρία και είμαι καλά!!

Από μικρή δυο πράγματα με χαρακτηρίζουν, η υπερευαισθησία μου(θα κλααααψωωω) και τα βιβλία. Μου άρεσε να τα διαβάζω,να τα μυρίζω,να τα αγγίζω. Διάβαζα συνέχεια και η απορία μου ήταν μια: πως ολοι αυτοί οι συγγραφείς δημιουργούσαν τόσο θαυμάσιους κόσμους στα βιβλία τους. Τους ζήλευα αλλά δεν τολμούσα να γράψω το παραμικρό πιστέυοντας ότι για να γίνεις συγγραφέας πρέπει να έχεις σπουδάσει κάτι ανάλογο…Οπως ο γιατρός σπουδαζει ιατρική. Και πέρασαν τα χρόνια και εγώ συνέχιζα να διαβάζω και να κλαίω. Και αναμενόμενο ήταν εξαιτείας αυτής της ρημάδας της ευαισθησίας,να νιώθω ανασφάλεια και να πιστέυω οτι κανείς δεν με αγαπάει. Και τότε παρουσιάστηκαν οι διατροφικές μου διαταραχές.

Ήμουν ένα καχεκτικό δημοτικάκι που η μαμά του το κυνηγούσε στη γειτονιά με το μελάτο αυγό ανακατεμένο με μπουκίτσες ψωμί και αλάτι να το ταίσει και που αρνιόταν πεισματικά να δεχτεί τη τροφή σαν μέσο τιμωρίας προς τη μαμά του γιατί πίστευε πως εκείνη δεν το αγαπούσε. Τραγικό αν το καλοσκεφτείς, ένα μικρό παιδάκι να πιστεύει τέτοιες βλακείες. Και ενώ στην εφηβεία με τις ορμόνες λίγο στρογγύλεψα, το βάρος μου δεν ξεπερνούσε τα 55 κιλά. Ήταν μια άχαρη και δύσκολη εφηβεία με πολύ μοναξιά,απομόνωση από τις συνομήλικες μου και ανεκπλήρωτους έρωτες.

Δεν με φλέρταραν δε βγήκα ραντεβού δεν μέ φίλησε κανείς. Η απέχθεια προς τον εαυτό μου μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Δεν είχα ούτε φίλες ούτε κολλητές. Κάποια φιλενάδα να ταυτιστώ, να δεθώ. Ολομόναχη παντού και πάντα. Και μετά έφτασαν τα φοιτητικά χρόνια.

‘Εφυγα απο το χωριό απο τους γονείς μου και έμεινα στο πολυαγαπημένο μου Ηράκλειο. Απέκτησα τη πρώτη μου φίλη που έχουμε επικοινωνία μέχρι και σήμερα, με φλέρταραν, ερωτέυτηκα, έκανα τη πρώτη μου σχέση, πήρα το πρώτο μου φιλί!!! Έτρωγα όμως μανιωδώς. Είχα γίνει βουλιμική. Ήθελα να αποκτήσω εκτόπισμα να μη περνάω απαρατήρητη,να κοινωνικοποιηθω.

Σπούδασα κομμωτική που με άφηνε παγερά αδιάφορη ενώ το όνειρο μου ήταν να γίνω αρχαιολόγος ή λαογράφος-συγγραφέας. Κάποια στιγμή εργάστηκα και αυτό ήταν καλό για την αυτοπεποίηθηση μου. Έχασα λίγο βάρος όχι λόγω δίαιτας λόγω δουλειάς. Δέκα χρόνια νοικάαζαν οι γονείς μου το φοιτητικό σπιτάκι στο Ηράκλειο. Είχε έλθει και η μικρότερη αδελφη μου να μείνει μαζί μου για σπουδές και ήταν πολύ καλύτερα. Είχα παρεά.

Το 2005 οι γονείς μου αποφάσισαν να ξενοικιάσουν το σπίτι στο Ηράκλειο και εγώ επέστρεψα στο χωριό. Η κατάσταση ξέφυγε, έτρωγα σαν να μην υπήρχε άυριο. Ένιωθα απέχθεια για τον εαυτό μου. Το χωριό μου θύμιζε τα όνειρα που δεν πραγματοποίησα ποτέ..ήταν ένα ιδιαίτερα στρεσογόνο περιβάλλον.

Μου έκαναν προξενιά με διάφορους ενώ εγώ ήθελα να παντρευτώ απο έρωτα. Αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση μηδέν. Σταμάτησα να κοιτάζομαι στον καθρέπτη με απωθούσε η εικόνα μου. Δεν έκανα όμως τίποτα για να αλλάξω. Έτρωγα και έκλαιγα. Τίποτα άλλο. Η μόνη μου παρέα ήταν ο σκυλάκος μου ο Ντίνος.

Μου τον ειχε χαρίσει η γιαγιά μου το 1998 ενώ έμενα Ηράκλειο. Είχα μεγάλα διαστήματα που δεν δούλευα οπότε πηγαινοερχόμουν Ηράκλειο-χωριό μονο για το Ντίνο. ήΤο 2007 ενώ ήμουν παχουλή, ο μπαμπας μου έπαθε ζαχαρο. Για να τον βοηθήσουμε να ακολουθήσει το διαιτολόγιο του γιατρού (τα νερόβραστα) τρώγαμε οτι έτρωγε εκεινος. Έχω φάει νερόβραστο μπρόκολο που δεν θα έπρεπε να έχει απομείνει απόθεμα στον πλανήτη.

Και κάποια στιγμή η μαμά μου άρχισε να με μαλώνει οτι έχω χάσει βάρος ενώ δεν είχα αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειες μου. Έτρωγα πολλές ποσότητες και το μονο που έιχε αλλάξει ήταν τα νερόβραστα στο μεσημεριανό και το βραδυνό. Τις υπόλοιπες ώρες του έδινα και καταλάβαινε. Έφτιαχνα κάτι μεταμεσονύκτιες μακαρονάδες όλες δικές μου!!

Όταν ζυγίστηκα κάποια στιγμή αφού έιχε λυσσάξει η μάνα μου οτι έχω χάσει βάρος διαπίστωσα οτι ήμουν 62 κιλά. Χάρηκα πολύ που απο 75-80 ξαφνικά χωρίς δίαιτα έχασα τόσα κιλά. Αποφάσισα να κόψω τα πολλα ψωμιά για να παραμεινω σαυτα τα κιλα.

Ο σκοπός μου δεν ήταν να αδυνατήσω. Όσο περνουσε ο καιρός έβλεπα οτι έχανα 4 κιλά μέσο όρο το μήνα χωρίς δίαιτα. Απλά έτρωγα σε μικρότερο πιάτο αρα έπαιρνα τη μισή ποσότητα φαγητου. Και τότε άρχισαν τα κοπλιμέντα και ο θαυμασμός. Μου έλεγαν πόσο όμορφη έιμαι έτσι αδύνατη, πόσο άλλαξα κτλ. Και εγώ διψασμένη για κοπλιμέντα και τη προσοχή των άλλων ένιωσα την αυτοπεποίθηση μου να ανεβαίνει. Σκέφτηκα οτι αν έχανα μερικά κιλάκια ακόμα θα έπαιρνα την επιβράβευση που αναζητούσα και θα γινόμουν επιτέλους ευτυχισμένη. Έκοψα τα τηγανητά, τις πολλές σάλτσες, τα ζυμαρικά, τα ψωμιά. Εφτασα 45 κιλά. Ήμουν μια διαφορετική Μαρία. Με θαύμαζαν, μου έλεγαν καλά λόγια, με ρωτούσαν να μάθουν πως έχασα τόσα κιλά. Έιχα γίνει σημαντική. Αυτοπεποίθηση στο φουλ. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου ένας θερμιδομετριτής. Και έκοψα περισσότερες τροφές όπως το ψάρι και το ελαιόλαδο.

Και τότε άρχισαν να μου λένε οτι το εχω παρακάνει, οτι το πρόσωπο μου ειναι χάλια. Έιχα φτάσει γύρω στα 40 κιλά. Μου έπεφταν τα μαλλιά, ζαλιζόμουν, ένιωθα αδύναμη όλη την ώρα. Δεν πίστευα όμως κανέναν όταν μου έλεγε οτι έιμαι πολύ αδύνατη. Νόμιζα στο παραμορφωμένο απο την ανορεξία μυαλό μου οτι με ζηλεύουν που έιμαι τοσο αδύνατη αρα ωραία και θέλουν να παχύνω για να έιναι εκείνοι πιο αδύνατοι απο μένα.

Και έρχεται το ελεεινό 2012……

Στις 14 Φεβρουαρίου 2012 έιδα για τελευταία φορά το σκυλάκο μου τον Ντίνο. Κοιμόταν δίπλα στη ξυλόσομπα και τον χαιδεψα προσεκτικά μη τον ξυπνήσω καθώς πήγαινα για ύπνο. Την επομένη δεν ήταν στο σπίτι. Ειχε βγει πρωινή βόλτα. Δεν ανησύχησα ούτε όταν πέρασε το μεσημέρι. Όυτε καν οταν η μητέρα μου ειπε οτι τα σκυλιά που ηταν δεμένα πάνω στο λόφο έλυσαν απο τη μάντρα που τα είχαν παρατήσει οι πονόψυχοι ιδιοκτήτες τους να λιμοκτονούν και έφυγαν. Ο Ντίνος μου τους ακολούθησε. Για να παίξει μαζί τους.

Ηταν 14 ετών. Και ήταν το πιο γλυκό, το πιο έξυπνο, το πιο ανθρώπινο σκυλάκι. Το ταιζα και μου έγλυφε τα χέρια. Έπαιρνα απο αυτό το πλασματάκι ότι μου στερούσαν οι άνθρωποι: αγάπη, ευγνωμοσύνη, αφοσίωση, γέλιο. Ταπαιχνίδια μας ήταν επικά. Και ο τρόπος που με κοιτούσε!!Με αυτά τα ανθρώπινα,υγρά ματάκια. Ήταν το παιδί μου.

Και βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος. Ακολουθώντας τα σκυλιά βρέθηκε σε ένα κοτέτσι έξω απο το χωριό και ο ιδιοκτήτης του κοτετσιου τα πυροβόλησε γιατί φοβήθηκε ότι θα του έτρωγαν τις κότες. Ο Ντίνος μου ήταν πεκινουά. Δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, εδώ του έκοβα μπουκίτσες το κρέας και τον ταιζα γιατί πονούσαν τα δόντια του λόγω ηλικίας.

Τον έψαχνα μέρες. Ρωτήσαμε εγώ και η οικογένεια μου και δεν τον είχε δει κανείς. Εγώ ράκος. Έιχα σταματήσει να τρώω και αυτά τα λίγα που έτρωγα, νερόβραστα λαχανικά, τσάι, γιαούρτι και τεράστιες ποσότητες μερέντας.

Και κάποια στιγμή μια παλιόγρια,σαν αυτές τις κακές μάγισσες στα παραμύθι, η Κρουστάλλω έιπε την αλήθεια. Έιχε δει τον γείτονα της τον Μιχαήλο να σκοτώνει τα σκυλιά. Ανάμεσα τους ήταν και ο Ντίνος μου.

Αυτή ήταν η αρχή του τέλους. Με το ζορι 300 θερμίδες την ημέρα, προσπάθειες να κάνω εμετούς, κλάμματα, υστερίες, δεν κοιμόμουν γιατί έβλεπα εφιάλτες. Έφευγα απο το σπίτι και τον έψαχνα, ένιωθα υπεύθηνη που πέθανε. Δεν τον προστάτευσα, τον πρόδωσα. Ήθελα να πεθάνω. Έκανα βδομάδες να μιλήσω, δεν ήμουν εγώ .Έιχα γίνει μια σκιά.

Ολόκληρο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2012 ειχα λυποθυμικά επεισόδεια. Ολοι έλεγαν απο την ασιτία. Με μάλωναν να φάω .Δεν άκουγα τίποτα. Κάποια στιγμή ανακάλυψα οτι έιχα θυροειδή. Η οικογενεια μου με έσυραν με το ζόρι σε μια διατροφολογό. Και εκείνη μου είπε: ¨Φοβάσαι να φας! Δε θέλεις διαιτολόγο. Ψυχολόγο θέλεις¨. Και μου σύστησε μια γιατρό που ειδικευόταν στη περίπτωση μου.

Τη πρώτη φορά που πήγα στο ιατρείο της με τη μητέρα μου κόντεψα να λιποθυμήσω στα σκαλοπάτια γιατί φοβόμουν οτι θα με έβαζε να τρώω και θα έπαιρνα βάρος! Πήγαινα στη κυρία Αργυρώ Ε. απο τον Νοέμβριο του 2012 εως τον Νοέμβριο του 2013.

Η διάγνωση της ήταν «Ανορεξία στο πρώτο στάδιο με εξάρσεις βουλιμίας. Το διατροφολόγιο μου μέχρι τότε ήταν νερόβραστα λαχανικά, γιαούρτι λαίτ τσάι χωρις ζάχαρη που το έφτιαχνα μόνη μου, ουσιαστικά ένα μαύρο ζουμί ήταν, και τεράστιες ποσότητες μερέντας!!!!!

Με βοήθησε να με αποδεχτώ. Να με αγαπήσω. Μου ξεμπλόκαρε το μυαλό. Με εκπαίδευσε να σκέφτομαι λογικά. Ουσιαστικά της χρωστάω τη ζωη μου. Το 2012 άρχισα να γράφω μια ιστορία με μια μάγισσα και ένα βαμπίρ. Ήμουν ευτυχισμένη τις ώρες που έγραφα. Καθώς δεν έιχα υπολογιστή έγραφα την ιστορία μου σε μπλέ τετράδια, αυτά που έιχαμε στο σχολείο. Μέσα σε λίγους μήνες έιχα ολοκληρώσει το έργο μου. Και το έβαλα στο συρτάρι γιατί δεν έιχα ιδέα πως να το εκδόσω.

Το 2015 φάνηκα τυχερή καθώς απέκτησα το πρώτο μου λαπτοπ και μετέφερα το έργο μου στον υπολογιστή. Επικοινώνησα με εκδοτικούς οίκους για καθοδήγηση και απογοητέυτηκα απο τη χρονοβόρα και καθόλου φθηνή διαδικασία. Έπρεπε να κατοχυρώσω τα πνευματικά δικαιώματα να στείλω αντίγραφα σε εκδοτικούς οίκους κτλ. Δεν έιχα καθόλου χρήματα και ήμουν έτοιμη να ξεχάσω το όνειρο μου.  Ευτυχώς η διατροφή μου είχε επανέλθει σε λογικά πλαίσια. Έφτασα μέχρι 48 κιλά. Το άγχος μου μη παχύνω το έλεγχα με τον εξης τρόπο: μετρούσα τις θερμίδες που λάμβανα καθημερινά. Μίζερο το ξέρω. Αλλά σε αυτή την αρρώστια ο μόνος τρόπος να τη κοιμήσεις μέσα σου είναι να έχεις εσύ το πάνω χέρι.  Να σου λέει: ¨μη τρώς χοντρή¨και εσύ να μη την ακούς, να της απαντάς:¨Βούλωστο¨.Γιατί είσαι γυναίκα με ανάγκες, το σώμα σου χρειάζεται τροφή. Έχεις ζωτικά όργανα που πρέπει να λειτουργήσουν, έχεις καρδιά που πρέπει να δουλέψει, χρειάζεσαι τη γαμημένη τη τροφη. Για την ιστορία να πω ότι το πρόγραμμα που ακολουθω πιστά μου το έφτιαξε η ψυχολόγος μου όχι η διατροφολόγος. Και τόσα χρόνια μετά είμαι σταθερή στα 45-48 κιλά. Σταμάτησα να φοβάμαι το φαγητό. Τα καλά τρόφιμα. Γιατι λευκο ψωμί και μακαρόνια έχω να φάω απο το 2007 και ούτε πρόκειται γιατι προτιμώ πιο καλά τρόφίμα όπως το κριθαράκι ολικής αλέσεως και το σταρένιο ή πολύσπορο ψωμί. Επίσης μείωσα τη μερέντα και προτιμώ το μέλι. Τσάι ούτε που να το ξαναδώ μπροστά μου, προτιμω το χυμό των πορτοκαλιών απο το περβόλι μας. Τώρα είμαι 38 ετών και επιτέλους αγαπώ και προσέχω το σώμα μου. Ήμουν τυχερή γιατί την ανορεξία τη προλάβαμε στο πρώτο στάδιο.

Και ερχόμαστε στο σήμερα..Πριν λίγες μέρες έμαθα για το πως έγραψε η E.L.JAMES τις Fifty shades of Grey. Ξεκινησε να τις γράφει σε blog. Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω ακόμα μια φορά να κυνηγήσω το όνειρο μου. Να ασχοληθώ με αυτό που λατρευω: το γράψιμο….Αυτό εδώ είναι το blog μου. Θα είναι γεμάτο με τις σκέψεις μου, τις ιστορίες μου. Σαν να γράφω στο ημερολόγιο μου τις σκέψεις μου..Ουτως ή αλλιώς κρατάω ημερολόγια απο 13 ετών…..

Υ.Γ: συγχωρέστε την οποια προχειρότητα που βλέπετε εδω μέσα. Οι γνώσεις μου πάνω στους υπολογιστές είναι περιορισμένες και παλέυω μόνη μου να κάνω τα πάντα εδω μέσα. Ενα βήμα τη φορά…το σημαντικό είναι ότι έκανα την αρχή…και είμαι πολύ χαρούμενη γι΄αυτο….

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

Advertisements