ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΡΑΠΤΟΜΗΧΑΝΗΣ…

Και λίγα λέω… Η Βασίλισσα της ραπτομηχανής, του βελονιού, της βελόνας, της δημιουργικότητας και της φαντασίας.

Εκεί που την είχα πάρει από φόβο τη ραπτομηχανή μου μια κουβέντα της νύφης μου με έκανε να αποκτήσω την απαιτούμενη αυτοπεποίθηση και να ασχοληθώ πραγματικά.

Τώρα λοιπόν που είναι καλοκαιράκι και δεν μπορώ να πλέξω και τόσο γιατί ιδρώνει το χέρι και η επαφή με τα νήματα είναι μαρτύριο, έχω πέσει με τα μούτρα στη Βικτόρια. Καλέ όχι δεν άλλαξα σεξουαλικό προσανατολισμό στα σαράντα μου, Βικτόρια είναι η ραπτομηχανή μου.

Σε προηγούμενα κείμενα μου σας έδειξα τις πρόσφατες δημιουργίες μου. Ε μάλλον θα βαρεθείτε να τις βλέπετε γιατί ακολουθεί ακόμα μια επίδειξη τάπερ, φωτογραφιών των τελευταίων μου δημιουργιών. Τώρα θα μου πείτε «γιατί δεν περιμένεις κάθε τέλος του μήνα να μαζεύεις όλες τις δημιουργίες σε ένα κείμενο να μη μας πρήζεις και εμάς;»

Σωστό κι αυτό. Κάποια άλλη φορά. χε χε.

Ακολουθούν λοιπόν οι φωτογραφίες με τις δημιουργίες μου των τελευταίων ημερών….

 

Ήθελα να φτιάξω μια θήκη για καρφίτσες από εκείνες που φορούσαν οι παλιές μοδίστρες. Την έφτιαξα χωρίς πατρόν όπως την είχα στη μνήμη μου από κάποια μοδίστρα που πήγαινα σαν παιδί (σας ράβανε και εσάς ζιπ κιλότ και ντεπιεδάκια όταν ήσασταν παιδάκια ή μόνο εγώ;)

Το μόνο που ήξερα ήταν ότι ήθελα να έχει τα εξής στοιχεία: Καπιτονέ όψη, ρέλι και οβάλ κορυφή.

6 7 2020

 

 

Ο διάολος μου όταν πήγαινα στα μαθήματα ραπτικής ήταν να ξεφτίζω το ύφασμα για να κάνω αζούρι και να φτιάχνω τις εσωτερικές γωνίες σε εκείνες τα άψογες μύτες.

Μέχρι σήμερα το κέντημα σε λευκό λινό δεν είναι το καλύτερο μου ενώ το κοφτό το Α Π Ε Χ Θ Α Ν Ο Μ Α Ι .

Πριν λίγες μέρες όμως είχα πλέξει μια μπορντούρα που ξεσήκωσα το σχέδιο από ένα παλιό πλεκτό της μαμάς ή της γιαγιάς δεν ξέρω ποια το έκανε, και ήθελα να φτιάξω ένα πετσετάκι για να του τη βάλω (λατρεύω τις χρωματιστές δαντέλες). Όμως δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω με καύσωνα να βασανίζομαι με γωνίες, και αζούρια. Έτσι τη λύση μου την έδωσε ακόμα μια φορά το διαδίκτυο καθώς βρήκα ένα κολπάκι για να φτιάχνω τις εσωτερικές γωνίες. Οπότε είμαι πολύ υπερήφανη για το παρακάτω πετσετάκι.

 

Είχα πριν καιρό πλέξει ένα μικρό πορτοφολάκι σε γκρι, λευκό και καφέ και του έβαλα επιτέλους μια φόδρα σε ανοιχτό μπεζ. Ο συνδυασμός πλεκτού- υφάσματος με ξετρελαίνει.

 

 

Ακόμα ένα σταντ για το κινητό και ελπίζω να μην τη ξηλώσω κι αυτή και φτιάξω άλλο.

 

Αυτά τα λίγα από μένα. Ελπίζω να σας άρεσαν…. Τα φιλιά μου…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ- ΓΙΑΜΙ

Σήμερα λέει γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα σοκολάτας (άντε καλέ, κάθε μέρα τη γιορτάζουμε). Μια ματιά στο Google  με πληροφόρησε πως στις 7 Ιουλίου του 1550 η σοκολάτα (γιάμι) έφτασε στην Ευρώπη (αλληλούια).

Το 2015 με τη συμπλήρωση των 465 χρόνων από τότε που εισήχθη στην Ευρώπη αποφασίστηκε πως η 7η Ιουλίου θα γιορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Σοκολάτας (γιάμι).

Οι πρώτοι κόκκοι κακάο έφτασαν την Ευρώπη από τον Χριστόφορο Κολόμβο ύστερα από την τέταρτη επίσκεψη του στον «Νέο Κόσμο» ανάμεσα στο 1502 και στο 1504. Επειδή όμως δεν ενδιαφέρθηκαν και πολύ για το κακάο (άκου τώρα) καθώς άλλοι θησαυροί που είχε φέρει μαζί του θεωρήθηκαν να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον, ο Χερμάν Κορτέζ θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε και έφερε μαζί του το κακάο, ο οποίος το 1519 προσάραξε με το στόλο του στη χερσόνησο Γιουκατάν.

Ο Daniel Peter εφηύρε τη σοκολάτα γάλακτος .

Ο Δημήτριος Παυλίδης, ο δισέγγονος του Σπυρίδωνα Παυλίδη του ανθρώπου που έφερε τη σοκολάτα πρώτη φορά στην Ελλάδα, δημιούργησε το 1981 τη ΜΕΡΕΝΤΑ.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι μόχθησαν, εργάστηκαν για να απολαμβάνω εγώ σήμερα τη σοκολάτα. Περιττό να σας πω ότι θεωρώ τη σοκολάτα τη μοναδική γεύση που αξίζει να διασωθεί στον αιώνα τον άπαντα. Τη καταναλώνω δε από παιδιόθεν οπότε αν ποτέ εξαφανιστεί η σοκολάτα θα φταίω εγώ.

Ακόμα και στις σκοτεινές εκείνες εποχές της ανορεξίας έτρωγα σοκολάτα καθώς είμαι το μοναδικό πλάσμα στον πλανήτη όπου η σοκολάτα ΔΕΝ με παχαίνει. Καρα τσεκαρισμένο. Προσπάθησα στο παρελθόν να κόψω τη σοκολάτα για ένα μήνα και πήρα τρία κιλά. Και άλλη μια φορά είχα αντικαταστήσει τη μερέντα με μέλι και πάλι πήρα κιλά.

Το 2013 που γυρνούσα στους γιατρούς μετά το στραπάτσο του 2012, ένας γιατρός μου είχε πει «απορώ πως περπατάς και δε σωριάζεσαι κάτω. Πάλι καλά που τρως μερέντα αλλιώς …..»

Το 2011 έγραψα ένα ποίημα αφιερωμένο ειδικά στη μερέντα, ας μην το στερήσω από την ανθρωπότητα.

«ΩΔΗ ΣΤΗ ΠΡΑΛΙΝΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΟΥ

Πραλίνα φουντουκιού στον πάγκο αφημένη

κι η Μαρία η καημένη

γλύφει τα χειλάκια και τρίζει τα δοντάκια

……………………………………………………………………

Από μικρούλι η Χάτσον τη μερέντα της τη τρώει

και για αυτό είναι από σόι

Δεν αντέχει θα ορμήσει

και το βάζο θα ξαφρίσει

δε θα αφήσει ούτε γραμμάριο

και θα γίνει της κολάσεως

…………………………………………………………………..

Θέλει τη γλυκιά της γεύση

μες στη κοιλίτσα της να πέσει

και παρηγοριά να νιώσει

 που δεν έρχεται ο Γιώργος να τη σώσει

…………………………………………………………………..

Τη λαχταριστή πραλίνα όπως όπως

η μικρούλα Χάτσον τρώει

με ψωμάκι ζεστό

κατευθείαν στη καρδούλα της πηγαίνει

……………………………………………………………………

Με κέικ, με καρύδια,

με σταφίδες,

φραουλίτσες και μπανάνες,

σνακ λαχταριστό

…………………………………………………………………

Μα πιο  πολύ από όλα

της αρέσει το δάχτυλο αργά

στο βάζο να βυθίζει

και να παίρνει μια γλυψιά

και συγχρόνως μουρμουρίζει

«σοκο σόκο νοστιμιά, τι γεύση μαγικιά,

δεν αντέχω μακρυά σου

θέλω να ΄μαι όλο κοντά σου»

………………………………………………………………..

Γρήγορα το βάζο αδειάζει

και ο μπαμπάς όλο φωνάζει

«που θα πάει αυτό για πες μου

έχουν τελειώσει οι αντοχές μου

δεν αντέχω να πληρώνω

όλο βάζα να μαζεύω

και η Χάτσον μου τα τρώει

σαν λυσσάρικο παπόι»

ΤΕΛΟΣ

 

ΥΓ1: Χάτσον είναι το παρατσούκλι μου

ΥΓ2: Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός ο Γιώργος που αναφέρω

ΥΓ3: Τα παπόι είναι από το «ΕΓΩ Ο ΑΠΑΙΣΙΟΤΑΤΟΣ»

20200708_160246

ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ (ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΟΣ ΠΟΥ ΠΟΝΑΩ)

20200704_201332

 

 

WOMEN IN HISTORY

~ The Spanish seamstress, Manuela Malasaña Oñoro ~

Manuela Malasaña Oñoro (1791-1808) was a seamstress from Madrid, Spain. She was one of the townspeople who lost their lives during the May 2, 1808 uprising in Madrid against the troops of Napoleon I of France during the Peninsular War.
With many other young Madrilenes, the young woman went to the defence of the Monteleón artillery park (the current Plaza del 2 de Mayo)
After resisting rape by the French troops, she was imprisoned and executed on the grounds that she had been carrying a weapon : a pair of scissors. She was buried in the Hospital de la Buena Dicha along with many others killed in that uprising. She is number 74 in the list of victims kept in the military archives of Madrid, out of 409. Her portrait is in the Hall of Heroines in the Museo del Ejército.

Having become famous for dying so young in what would become known in Spain as the Spanish War of Independence, she was hailed as a heroine. She is commemorated by the name of a neighbourhood in Madrid and by a street and metro station in Móstoles.

107319969_1450120868512251_2516927456412679688_n
Painting : Manuela Malasaña Oñoro (1887), by Eugenio Álvarez Dumont 🎨
ΥΓ: το παραπάνω κείμενο το βρήκα από το διαδίκτυο αλλά δεν θυμάμαι από που χαχαχχα

 

WOMEN IN HISTORY

HADY LAMARR, ΑΝ ACTOR AND Α TECHNOLOGY PIONEER..

Σήμερα διάβασα κάτι που μου έκανε εντύπωση για μια από τις Χολυγουντιανές Θεές που θαύμαζα για το στυλ και την ομορφιά της.  Ο λόγος για τη Hedy Lamarr πρωταγωνίστρια των ταινιών Ectasy (1933), Ziegfeld Girl (1941), Samson and Delilah (1949).
Η Χέντι Λαμάρ λοιπόν εκτός από ταλαντούχα ηθοποιός ήταν και επιστήμων καθώς  μαζί με τον συνθέτη Τζορτζ Άνθεϊλ έλαβαν στις 11 Αυγούστου του 1942 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για συσκευή που εφηύραν αποκαλούμενη Secret Communication System (Σύστημα Κρυφής Επικοινωνίας).
Η πρώιμη αυτή συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων χρησιμοποιούσε ένα κύλινδρο αυτόματου πιάνου προκειμένου να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 διαφορετικών συχνοτήτων με απώτερο σκοπό την απόκρυψη των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών από τα εχθρικά ραντάρ και την μείωση της πιθανότητας παρεμβολών. Η ιδέα υπήρξε αμφιλεγόμενη και πολύ προηγμένη για την εποχή της. Η συγκεκριμένη τεχνολογία τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1962,[76] και αφού είχε λήξει η πατέντα. Οι δύο αρχικοί εφευρέτες δεν έλαβαν ποτέ το παραμικρό χρηματικό ποσό από την εφεύρεσή τους.
Η ιδέα της Χέντι για την εναλλαγή των συχνοτήτων υπήρξε η βάση για τη μοντέρνα τεχνολογία της διασποράς φάσματος που χρησιμοποιείται στις μέρες μας σε ένα ευρύ φάσμα συσκευών από τα ασύρματα τηλέφωνα μέχρι τις ασύρματες ευρυζωνικές συνδέσεις (συμπεριλαμβανομένων των GPS, Bluetooth, και WiFi).
Αν λοιπόν αυτό δεν είναι άξιο αναφοράς τότε ποιο είναι;
106496151_1444715879052750_2762639507719699448_n106746002_1444715925719412_2783311472245663511_n
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

THE CREATIVE ADULT IS THE CHILD WHO SURVIVED…

Συνεχίζω με αμείωτο κέφι τα πραγματινια τα κοκοψίνια που μου έρχονται σαν έμπνευση και δημιουργώ στη ραπτομηχανή μου και με τα βελονάκια μου βεβαίως βεβαίως… έβαλα λοιπόν φόδρα σε ένα πορτοφόλι νεσεσέρ που είχα πλέξει πριν καιρό και μάλιστα είχα ταλαιπωρηθεί ταμάλα καθώς οι οδηγίες από την wannabe youtuber/πλέχτρουσα ήταν μπερδεμένες και όταν είχα φτάσει στο καπάκι αδυνατούσα να προχωρήσω. Είχα επικοινωνήσει μαζί της ζητώντας της βοήθεια αλλά μέχρι να απαντήσει στο μύνημα μου (έκανε περίπου ένα τρίωρο) εγω είχα αυτοσχεδιάζει και το είχα ολοκληρώσει. Ακριβώς εξαιτίας του βαθμού δυσκολίας που είχε, παραμένει από τις αγαπημένες μου δημιουργίες. Του έραψα μια φορά από ροζ ύφασμα και του έραψα ενα κουμπί τριαντάφυλλο.
IMG_20200624_141236_689
Και κουμπάκι τριαντάφυλλο
Έπλεξα ένα δαχτυλίδι τριαντάφυλλο σε μπεζ ροζ που αγαπώ. Το συγκεκριμένο pattern το έχω πλέξει αρκετές φορές και το έχω χαρίσει κιόλας σε κοπελιές που συμπαθώ. Είναι περισσότερο χειμωνιάτικο αξεσουάρ αλλά ήθελα από καιρό να πλέξω ένα γιατί είχα χαρίσει αρκετά και είχα ξεμείνει με ένα γαλάζιο καφέ που δεν μου άρεσε καθόλου.
IMG_20200624_194903_285
Γλυκουλι ροζ

Το επόμενο project ήταν άκρως χαριτωμένο μπορώ να πω. ‘Έφτιαξα ένα νεσεσέρ σε σχήμα χειλιών.

 

Έφτιαξα ακόμα ένα σταντ κινητού στη ραπτομηχανή αν και δεν με ξετρέλανε.

IMG_20200628_162731_872 

Και μια και τελείωσα το True Blood είπα να πλέξω και το ταίρι του Πάτρικ που είχα πλέξει πριν δεν θυμάμαι πότε, τον Μπομπ Σφουγγαράκη. Ήταν πολύ εύκολο πάτερν αλλά το τρίπτυχο χέρια/πόδια/μύτη με παίδεψε χωρίς λόγο και αποφάσισα να τον αφήσω μισοτελειωμένο μέχρι να βρω πως θα τα πλέξω.
IMG_20200628_185844_292
Αυτά προς το παρών γιατί είμαι σίγουρη πως θα συνεχίσω να σας ενοχλώ με τα πραγματίνια που φτιάχνω συνέχεια. Αφού γκόμενο δεν έχουμε να πάμε καμιά βόλτα ας φτιάξουμε και κάτι να περάσει η ώρα…
Σας φιλώ….
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Uncategorized

3 ΧΡΌΝΙΑ MARIAS BLOG….

25 6 2020
Καλέ γιορτάζουμε σήμερα. Το blog-ακι μου κλείνει τα τρία και πολύ χαίρομαι. Ε δεν είναι και λίγο το να γράφεις και να σε διαβάζουν, έστω αυτοί οι τρεις τέσσερις, από εκεί που όσα έγραφες τα χαιρόταν τα σκοτεινό συρτάρι.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω. Γράφω πολύ. Έγραφα στον πίνακα (εκτός από τις φορές που με σήκωνε ο δάσκαλος και εγώ δεν έγραφα τη λέξη αν δεν γνώριζα την ορθογραφία της), έγραφα σε τετράδια, έγραφα στο μυαλό μου. Οι λέξεις δε, είχαν τρομερό αντίκτυπο πάνω μου που με σύμμαχο τη ζωηρή φαντασία μου ενσαρκωνόταν σε κινούμενες εικόνες. Ήταν- είναι σαρωτικό και εξουθενωτικό το να έχεις το δικό μου το μυαλό. Αλλά είμαι περήφανη για αυτό γιατί αν δεν το είχα δεν θα δημιουργούσα τις ιστορίες μου.
Έγραφα λοιπόν γιατί το αγαπούσα, γιατί έτσι «αιχμαλώτιζα» τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου ακίνητα, παγωμένα, αιώνια στο χαρτί. Και αναπόφευκτα κάποια στιγμή ξεκίνησα τη συνήθεια του να κρατάω ημερολόγιο (το 1993). Συνήθεια που δεν με εγκατέλειψε ποτέ!!!! Εξακολουθώ να κρατάω ημερολόγιο μέχρι και σήμερα, με το που τελειώσει το ένα αρχίζω το επόμενο. Είναι μια συνήθεια παρήγορη που ξέρω ότι είναι εκεί και είναι δικιά μου έτοιμη να με ακούσει και να με ξεκουράσει. Γράφεις όσα πέρασες καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, τις σκέψεις σου και με το που κλείνεις το ημερολόγιο έχεις ξεχάσει και νιώθει έτοιμη για την καινούργια μέρα που θα ξημερώσει.
Θυμάμαι στη πριν υπολογιστή/ ίντερνετ εποχή παρακολουθούσα το sex and the city (εντάξει ντρέπομαι που το παρακολουθούσα αλλά ήμουν μικρή δεν ήξερα ‘ντάξει;) τη Carrie Bradshaw να γράφει στον
υπολογιστή της κοντά στο παράθυρο τις αμπελοφιλοσοφίες της και ζήλευα. Με φανταζόμουν να έχω υπολογιστή (η μόνη μου επαφή με υπολογιστή ήταν στα 16 στη τρίτη Γυμνασίου στο τελευταίο τρίμηνο που μας έφεραν υπολογιστές και φοβόμουν να πατήσω το πληκτρολόγιο μήπως ενεργοποιηθεί καμιά βόμβα ξέρω ‘γω και χρόνια μετά όταν ο γαμπρός μου μου είχε χαρίσει έναν αρχαϊκό υπολογιστή αυτόν τον τεράστιο με το περίεργο σχήμα από πίσω, σαν τηλεόραση έμοιαζε και έπαιζα παιχνίδια δεν ήξερα να κάνω κάτι άλλο και μια φορά τον είχα σηκώσει και μου έπεσε πάνω στο νύχι του ποδιού μου και έγινε μπλε- το νύχι, η οθόνη πάλι έγινε πράσινη- πέραν τούτου μηδέν).
Και τα χρόνια πέρασαν και με φανταζόμουν να γίνομαι συγγραφέας πάντα αναρωτιόμουν ΠΩΣ έγραφαν τα βιβλία οι συγγραφείς, μα ΠΩΣ, κεραυνοβολημένη έλεγα και ξανάλεγα ΠΩΣ, πως δημιουργούσαν τόσους κόσμους, τόσες ιστορίες, ΠΩΣ γέμιζαν τις γραμμές ΠΩΣ…. τώρα ξέρω. Και συνέχιζα να γράφω ημερολόγιο να αναρωτιέμαι τι προσόντα πρέπει να έχει ένας μελλοντικός συγγραφέας, και να ονειρεύομαι ότι γράφω σε έναν υπολογιστή.
Ώσπου ήρθε το ευλογημένο 2015 και ο μπαμπάς μου χάρισε το laptop HP το οποίο έχω μέχρι σήμερα!!!!!! Ήταν τότε που αντί για το επίδομα των 180 ευρώ (ιλιγγιώδες ποσό για έναν αγρότη που σκύβει είλωτας και μοχθεί κάτω από το καυτό ήλιο ή πάνω από τη δροσάτη γη και το πολικό ψύχος. Σαν κόρη αγρότη ΞΕΡΩ πόσο εξουθενωτική δουλειά είναι. Τεσπά έδιναν τότε αντί για το επίδομα laptop ή tablet. Έτρεξα εγώ για τα χαρτιά και το πήραμε στο όνομα του μπαμπά αλλά εννοείται ότι μου το χάρισε αμέσως, τι να το κάνει εκείνος; (μπαμπά σ’ αγαπώ ρε συ). Ήρθε λοιπόν το laptop στη ζωή μου και μαζί του

ήρθαν όλα εκείνα τα καλούδια (που λέει ο κύριος Αντώνης ο καθηγητής μου στα σεμινάρια υπολογιστών που τελειώνουν το Σάββατο), το internet, το open office (καλά θα προτιμούσα Word αλλά από το ολότελα καλή και η Παναγιώτενα), τα κοκοψίνια και τα ψιψικόκια που μου επέτρεψαν επιτέλους να αρχίζω να προσεγγίζω το όνειρο της ζωής μου που είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου.

Είχα ξεκινήσει να γράφω τη ΠΡΩΤΗ μου ιστορία το 2012 τη ΒΕΑΤΡΊΚΗ με στυλό σε κάτι μπλε τετράδια (αυτά τα φτηνά που όλοι είχαμε στο σχολείο). Να αναφέρω ότι το 2012 με χτύπησε ο θυροειδής και πραγματικά με θεωρώ ηρωίδα με όσα πέρασα τότε, με τόσα λιποθυμικά επεισόδια, με τόσο πανικό να έχω ορθή σκέψη και ειρμό και να γράφω ιστορία μου κάνει τρομερή εντύπωση. Σε αυτά τα τετράδια έγραφα και σπαρακτικά σημειώματα όταν με κυρίευε ο τρόμος.
Το 2015 λοιπόν η ζωή μου έγινε ευκολότερη και μετέφερα όλο αυτό το πάκο των τετραδίων στο open office διορθωμένο και έτοιμο. Πίστευα ότι εκείνη την ιστορία θα έστελνα για αξιολόγηση σε εκδοτικό οίκο. Αλλά μετά άρχισαν να μου έρχονται κι άλλες ιδέες και άρχισα να γράφω μαζεμένες αρκετές ιστορίες όλες στον υπολογιστή.

 

Σήμερα γράφω πέντε ιστορίες συγχρόνως και το απολαμβάνω ασυζητητί. Ο υπολογιστής και το ίντερνετ είναι απαραίτητα όπλα για έναν συγγραφέα, θυμάμαι το 2012 που έγραφα τη Βεατρίκη σε τετράδια και για την έρευνα που έπρεπε να κάνω αναγκαζόμουν να σημειώνω όσα ήθελα να ερευνήσω και όταν πήγαινα επίσκεψη στο σπίτι του γαμπρού μου και της αδελφής μου και έκανα κατάληψη στον υπολογιστή τους για να ψάξω τις πληροφορίες που χρειαζόμουν. Σήμερα πλέον είμαι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια με όλες αυτές τις έρευνες που έχω κάνει γνωρίζω για παράδειγμα τι χρήματα παίρνει μια δασκάλα δημοτικού στο Πόρτλαντ του Μέιν στην Αμερική, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τους Ρομανώφ, πότε και για ποιο λόγο τοποθετήθηκε η πινακίδα του Hollywood κτλ.
Το 2017 ήρθε στη ζωή μου το Maria’s blog. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μαγευτικό για μένα, όχι απλά ζούσα ένα κομμάτι του ονείρου μου αλλά έκπληκτη άναυδη μπορώ να πω έβλεπα να ξετυλίγονται μπροστά μου όλες αυτές οι δυνατότητες. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ. Τη λατρεύω αυτή τη λέξη!!! Μπορούσα να γράφω τις ιστορίες μου αλλά και πιο προσωπικές μου σκέψεις και αυτό με έκανε ευτυχισμένη πέρα από όσο οι λέξεις που τόσο αγαπώ, δεν μπορούν να περιγράψουν. Ποια Carrie και ποιο Cosmopolitan (είχα στείλει email στο Cosmo να γίνω αρθρογράφος στο περιοδικό αλλά ΔΕΝ μου απάντησαν ποτέ 🤣).
Σήμερα λοιπόν κλείνω τρία χρόνια στη blog-οσφαιρα και χαίρομαι που έχω αυτό το βήμα να γράφω όσα σκέφτομαι και να με διαβάζουν όσοι τέλος πάντων με διαβάζουν. Εκφράζομαι όπως θέλω και αυτό μου δίνει απίστευτη ανακούφιση. Θέλω να πω είμαι ο εαυτός μου και γράφω τις σκέψεις μου σαν να γράφω στο ημερολόγιο μου (μου το είχε πει κάποτε η Αναστασία από το μολύβι και χαρτί). Χρόνια πολλά λοιπόν στο blog-ακι μου, χρόνια πολλά σε μένα, και του χρόνου να έχω εκδοθεί επιτέλους και το blog-ακι μου να γίνει blog-αρα…..
FB_IMG_1593120608205
Η χαρά του να γράφεις, να εξωτερικεύεις τις σκέψεις σου, να επικοινωνείς με άλλους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με σένα (Αναστασία Αιναφέτς,, Βάσια, Αθηνά, Σταυρίνα, μπουκίτο, Μαρίνα, Ματομπούκαλο, Φακίδα, Μαρία, Twin mirrors, Sweet jane eyre, pote pote tin kiriaki, τη Μάνια που μου χάρισε το παρατσούκλι ΜαΦία, αλλά και τα αγόρια Μιχάλης και Γιάννης  που με αγκάλιασαν χωρίς κόμπλεξ προσφέροντας μου βοήθεια όσες φορές τη χρειάστηκα και πολλά γλυκά καραμελένια λόγια να με ξεδιψούν κάθε φορά που ένιωθα τη δίψα της ανασφάλειας), να ακούς έναν καλό λόγο που κατευνάζει τις ανασφάλειες σου, να έχεις ένα σκοπό (σήμερα blogger, αύριο κανονικό βιβλίο), να γουστάρεις έτσι για την αλητεία να αγγίζεις σιγά σιγά το bigger than life όνειρο σου. Είναι ένα ανεπανάληπτο δώρο…
Σας φιλώ γλυκά……

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Οι τελευταίες μου δημιουργίες….

Μέρες τώρα ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα για τις τελευταίες μου δημιουργίες αλλά κάτι τα σεμινάρια υπολογιστών που έχουν τον ατελείωτο, κάτι η πιστοποίηση που έδινε η μάνα μου κι ήθελε καθοδήγηση στα του υπολογιστή, κάτι το True Blood, κάτι που με παίρνει ο ύπνος από τις έντεκα δεν έβρισκα το χρόνο να το κάνω.

 

Σήμερα όμως είπα θα το κάνω πάση θυσία, έραβα όλο το πρωί και κατά τις πέντε είπα να μπω στο blog

(προσπαθούσα πάνω από μια ώρα να συνδεθώ, άγνωστο για ποιο λόγο, στα υπόλοιπα συνδεόμουν κανονικά)

ακόμα κι έτσι δεν το έβαλα κάτω. Και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας δείξω τα πράγματα που δημιούργησα το τελευταίο διάστημα.

 

Θα ξεκινήσω εκεί γύρω στο Πάσχα.

Έπλεξα για τους Μικρούς μου Πρίγκιπες από ένα κουνελάκι. Ένα μπλε και ένα καφέ. Έκανα και ένα ροζ για μένα που ζήλεψα χαχα.

IMG_20200411_020348_980
Τα τρία κουνελο αυγουλάκια της θείας Χάτσον

Έπλεξα ένα μπρελόκ Minnie Mouse για την αδελφή μου

ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΜΙΝΙ ΜΑΟΥΖ 3 4 2020
γλυκούλα Μίνι

 

Έπλεξα ένα χαμογελαστό ποντικάκι μετά από παράκληση του Χαράλαμπου μου.

20200513_234058

Έφτιαξα δυο βάζα πεντανόστιμη μαρμελάδα βερίκοκο από τις βερικοκιές μας, με υπέροχα ροδαλά αναψοκοκκινισμένα ολόγλυκα βερίκοκα, όπως κάνω κάθε χρόνο.

IMG_20200621_185451_785

20200626_123510

20200626_123456

Φύτεψα ακόμα μερικά παχύφυτα

Έβαψα μερικές παλιατσουρίες έπιπλα γιατί ειλικρινά πήγαινα προς τη μανιοκατάθλιψο που λέει και ο Φατσέας. Μια καρέκλα, ένα τραπεζάκι και μια κορνίζα έγιναν όλα ροζ.

Έφτιαξα στη ραπτομηχανή ένα μαξιλαράκι και μια μαξιλαροθήκη από ένα παλιό αγαπημένο σεντόνι.

IMG_20200622_192045_014

Βρήκα μια παλιά παντελόνα  στην αποθήκη και έφτιαξα στη ραπτομηχανή μια φούστα για να ροβολάω εδώ στο χωριό αχχαχαχα

20200621_115320

Έφτιαξα στη ραπτομηχανή ένα μικρό νεσεσερ- πορτοφολάκι. Το παίρνω μαζί μου στα μαθήματα υπολογιστών,

IMG_20200622_193701_489

Έπλεξα μια μικρή φιγούρα κοριτσιού με καπέλο που μου θυμίζει λίγο τις κούκλες της Sarah Kαy που είχαμε μικρές με την αδελφή μου στις κουρτίνες του δωματίου μας.

IMG_20200530_215621_455

Έπλεξα μια μικρή κορνιζούλα μπρελόκ και έβαλα μέσα ένα μικρό granny square από τη γιαγιά ή τη μαμά.

IMG_20200330_195437_794

Έφτιαξα στη ραπτομηχανή μια τσάντα Tote με παλιό ύφασμα που βρήκα σε κάτι βαλίτσες. Είναι τουλάχιστον τριάντα ετών και ένα άθικτο με ολοζώντανα τα χρώματα του και ανθεκτικό πολύ.

Έπλεξα τον Πάτρικ τον Αστερία τον κολλητό του Μπόμπ, ήθελα να πλέξω και τον Μπομπ αλλά προηγούνται κάποια άλλα πράγματα (το true blood)

IMG_20200405_171916_190

Έπλεξα ένα κασκόλ και ένα γιλέκο για το μονόκερο μου τη Κέντρα (τσαγαλί τη φωνάζω)

 

Έφτιαξα στη ραπτομηχανή ένα σταντ κινητού πολύ βολικό, το γέμισα με ρύζι και αυτό που βάζουν στα μαξιλάρια.

IMG_20200620_195841_202

 

DSC00384
Truebies- true to the end

Έπλεξα μια θήκη για το ημερολόγιο μου

IMG_20200421_193230_865

Και θα τελειώσω με τα πιο πρόσφατα δημιουργήματα μου (χθες και σήμερα τα έκανα).

Έφτιαξα στη ραπτομηχανή μια θήκη για τα ψαλίδια κουρέματος και μια θήκη για όλες τις βούρτσες,  χτένες, πινέλα καθώς και τη ξυριστική μηχανή (για όσους δεν το έχουν καταλάβει είμαι κομμώτρια)

20200621_210541

Να αναφέρω εδώ πως όλα όσα έκανα στη ραπτομηχανή, δυστυχώς δεν είχα σίδερο να τα πατήσω να είναι πιο στρωμένα (ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΤΟ ΣΙΔΕΡΟ ΣΕ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΓΑΖΩΣΕΙΣ, ΝΟΜΟΣ). Τα έφτυσε σε λάθος στιγμή το καψερό και έμεινα και εγώ με τη γλύκα.

 

Επίσης θέλω να πω πως είμαι απόλυτα ευχαριστημένη με τη πρόοδο μου πάνω στη ραπτομηχανή. Είχα ξεκινήσει δειλά να γαζώνω στη παλιά singer της μητέρας μου το 2019 αλλά ήταν τόσο δύσκολο, δεν μπορούσα καν να κινήσω με το πόδι το πεντάλ και μετά είχα παραγγείλει μια μίνι ραπτομηχανή (από αυτές που μοιάζουν ψεύτικες γιατί είναι) και τη τρίτη φορά που πήγα να τη χρησιμοποιήσω χάλασε. Στη γιορτή μου το Νοέμβριο του 2019 πήρα δώρο τη Victoria τη ραπτομηχανή που έχω σήμερα και δεν τη χρησιμοποιούσα συχνά γιατί φοβόμουν μη τη χαλάσω (άκου τώρα). Και πριν κανένα μήνα με ρώτησε η νύφη μου (που ήταν εκείνη που μου έκανε δώρο τη ραπτομηχανή με τον αδελφό μου) αν τη δουλεύω καθόλου και όταν της είπα ότι δεν τα καταφέρνω και τόσο μου είπε μη μασάς αν δεν την δουλεύεις δεν θα μάθεις. Και από τότε νομίζω πως η βελτίωση μου ήταν θεαματική. Καλέ εδώ δεν μπορούσα να πατήσω ένα ίσιο γαζί και τώρα φτιάχνω νεσεσερ, τσάντες, θήκες, ότι μου έρθει στο μυαλό πραγματικά. Και είμαι περήφανη για ένα πράγμα ακόμα: έσπασα τη πρώτη μου βελόνα και την άλλαξα μόνη μου!!!!!!!!!!!!!! Το να λες ξέρω ραπτομηχανή σημαίνει ότι ξέρεις να διαχειρίζεσαι την οποιαδήποτε ατυχία (μαγκώματα, κόψιμο κλωστής, σπάσιμο βελόνας κτλ) χωρίς να χάνεις τη ψυχραιμία σου. Οπότε γάζωμα σημαίνει 90% απροόπτα και 10% ανεμπόδιστο γάζωμα. Όμως η περηφάνια μου είναι πάντα 100%….

20200625_113133

Αυτά τα λίγα (χου χου) από εμένα, ελπίζω να μη ξέχασα κάτι.

Και φυσικά μέσα σε όλα αυτά συνεχίζω μανιωδώς να διαβάζω Stephen King. To DUMA KEY που εκδόθηκε το 2008.

Επίσης είμαι στη πολύ ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι ΟΛΟΚΛΉΡΩΣΑ ιστορίες μου

ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α (αυτή θα στείλω σε εκδοτικό οίκο)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (έχω σταματήσει να δημοσιεύω εδώ  τα κεφάλαια της γιατί δε ξέρω, δε θέλω να τα μοιραστώ ακόμα. Η ιστορία αυτή ήταν πολύ προσωπική, είχε να κάνει με πράγματα που μου είχαν συμβεί και ήθελα να την γράψω για να τα βγάλω από μέσα μου και να τα μεταθέσω σε μια φανταστική ηρωίδα για να νιώσω ότι δεν συνέβησαν ποτέ σε μένα. Και νιώθω ανακουφισμένη και λυτρωμένη που τελείωσε αυτή η ιστορία μου και πήρε μαζί  της όλο το πόνο που είχα βιώσει τότε)

ΡΟΟΥΖ Μ. Δεν την έχω δημοσιεύσει πουθενά αλλά δεν έχει σημασία, ότι αρχίζω πρέπει να το τελειώνω κιόλας.

Και ξεκίνησα να γράφω μια καινούργια ιστορία, την ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟ, έχω ξεπατωθεί να κάνω έρευνα. Διαδραματίζεται σε μια εποχή που τουλάχιστον όσον αφορά τη μόδα και τις ταινίες ήταν λαμπερή και με γοητεύει αφάνταστα.

Συνεχίζω να γράφω τις πέντε μου ιστορίες (ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΆΡΙΟ, ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ, ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟ, ΤΗ ΚΑΦΕΤΖΟΥ, ΤΗ ΡΟΖΑΜ…) με αμείωτο ενδιαφέρον και απορώ που βρίσκω χρόνο για να κάνω τόσα πράγματα. Φαντάσου να είχα και παιδιά αχχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχχαχχαχαχαχαχα (not)…..

Σας φιλώ γλυκά…..

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Οι ραπτομηχανές μου….

Σήμερα είχαμε συγκέντρωση των απανταχού ραπτομηχανών. Το πάθος μου για το αλκοόλ (χαχα πλάκα κάνω έχω να πιω από το 2014 που είχα ξεσκιστεί στα κοκτέιλ με έναν γκόμενο, να πιούμε καφέ μια μέρα να στα πω), το πάθος μου λέγω για τις ραπτομηχανές είναι γνωστό. Δεν είμαι άτομο που συλλέγω πράγματα ίσα ίσα που πετάω πράγματα πολύ εύκολα, αλλά αλλά αλλά οι ραπτομηχανές σκέφτηκα πως συλλέγονται από μόνες τους δεν χρειάζεσαι καμιά προσπάθεια για να μαζευτούν πέντε έξι ξέρω γω.
Όλοι έχουμε πράγματα σε αποθήκες από παππούδες κάποια από αυτά με μια συντήρηση μπορούν να επιβιώσουν για αρκετές γενιές ακόμα. Έτσι σήμερα συγκέντρωσα όλες τις ραπτομηχανές του σπιτιού (σύνολο πέντε) και προσπάθησα να τις φωτογραφήσω και να εντοπίσω ποιο μοντέλο είναι η κάθε μια (θα σε κάνω μις Ελλάς μη γελάς μη γελάς). Βρήκα ένα pdf της Singer με ένα αναλυτικό πίνακα όπου ανάλογα με τον σειριακό αριθμό του κάθε μοντέλου βρίσκεις τη χρονιά κατασκευής του.
Ξέρω ότι ο σειριακός αριθμός σε κάθε ραπτομηχανή αναγράφεται: στα παλιά μοντέλα στο μπροστινό μέρος καπου, πάνω σε μεταλλική πλάκα και στα νεότερα μοντέλα στο πλάι κοντά στο κουμπί on/off.
Πέρασα ολόκληρο το μεσημέρι μέχρι τις έξι όπου έπρεπε να αποφασίσω αν θα συνέχιζα την ταυτοποίηση ή αν έβλεπα Παράδεισο κυριών ή True blood. Νίκησε το true blood. Το βράδυ κατάφερα επιτέλους και ταυτοποίησα τα μοντέλα μου.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
1) Victoria 270b (serial number 30425521 J. (Η προσωπική μου ραπτομηχανή, δώρο του αδελφού μου και της νύφης μου, την έχω στο δωμάτιο μου).
20200610_123228
2) Mini sewing machine 101158. (Τη παρήγγειλα από το ίντερνετ γύρω στα 16 ευρώ, δούλεψε τρεις φορές και τα έφτυσε)
20200610_123148
3) SINGER sweing machine included cabinet (ενσωματωμένη μέσα σε ντουλάπι-έπιπλο). (Ευγενικής χορηγίας της νύφης μου που δεν την ήθελε πια).
20200610_122654
4) SINGER SPHINX sweing machine included cabinet (serial number NL-J3033107) (ενσωματωμένη σε ντουλάπι- έπιπλο). Έχει υπέροχα σχέδια με Αιγυπτιακή Σφίγγα επάνω. Ο μπαμπάς μου ήταν ράφτης στα νιάτα του και πολύ καλός. Και θυμάμαι από μικρή ότι δεν κατάφερνε η μητέρα μου να ράψει- γαζώσει αναλάμβανε το βαρύ πυροβολικό ο κύρης μου. Οπότε η συγκεκριμένη ραπτομηχανή την είχαν απο κοινού.
5) SINGER sewing machine (serial number EA681863). Κατασκευή 1936.
Η συγκεκριμένη ανήκε στη γιαγιά μου. Είναι από εκείνες που δεν έχουν ντουλάπι να μπαίνουν μέσα. Είναι επιτραπέζια, έχουν ένα ξύλινο τετράγωνο.
Η Victoria μου δουλεύει, η mini δεν δουλεύει, η Σφίγγα του μπαμπά δουλεύει αλλά την είχα δουλέψει όταν πήγαινα στα μαθήματα ραπτικής και την έκανα μπουρδέλο, φύγανε κάτι εξαρτήματα και το θέλει το μερεμετάκι της. Η πράσινη της νύφης μου δουλεύει από ότι μας έχει πει, δεν την έχουμε δοκιμάσει ακόμα. Η παλιά της γιαγιάς δεν δουλεύει και δεν ξέρω και αν με κάποια συντήρηση θα δουλέψει καθόλου.
Ωραία, ωραία. Μου αρέσουν αυτά τα μικρά ταξιδάκια της μάθησης στο παρελθόν και στο παρόν why not. Ελπίζω να τα απολαύσετε κι εσείς.
Μέχρι το επόμενο κείμενο μου see you later alligator (οτι να ναι)..
Σημείωση: τα χέρια μου πονάνε από τη προσπάθεια μου να μεταφέρω τη μηχανή της γιαγιάς από την αποθήκη στον ξενώνα (ναι έχουμε ΚΑΙ ξενώνα λολ) όπου ήταν και οι υπόλοιπες (έφερα και τις δυο δικιές μου από το δωμάτιο μου αλλά δεν ήταν τόσο βαριές). Κυριολεκτικά αν έπεφτε από τα χέρια μου θα έσπαγε τα πλακάκια, όχι όχι τα πλακάκια, θα άνοιγε κρατήρα, αφού πρώτα θα μου έλιωνε τα πόδια). Ζύγιζε περισσότερο από όσα εγώ το ορκίζομαι (δηλ. πάνω από 44 κιλά).
DSC00370DSC00361

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

TRUE TO THE END……

Ένα γλυκό βράδυ αρχές Ιούνη εκεί που είχα ξαπλώσει και χάζευα ούτε κι εγώ θυμάμαι τι, η κούραση με είχε καταβάλλει μετά από ένα απόγευμα παιχνιδιού με τα ανίψια μου (δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό οι γονείς 24/7 είναι ήρωες) και βρέθηκα να γκουγκλάρω το TRUE BLOOD.
Το True Blood για όσους δεν γνωρίζουν, είναι αμερικανική δραματική τηλεοπτική σειρά, δημιουργημένη από τον Άλαν Μπολ. Βασίζεται στη σειρά μυθιστορημάτων της Σαρλίν Χάρις «The Southern Vampire Mysteries», τα οποία περιγράφουν τη συμβίωση ανθρώπων και βρικολάκων σε μια μικρή πόλη ονόματι Μπον Τεμπ της Λουιζιάνα.
Είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου όλων των εποχών. Έκανε πρεμιέρα στις 7 Σεπτεμβρίου 2008 και ολοκληρώθηκε στις 24 Αυγούστου 2014. Συνολικά είχε 7 σαιζόν και 80 επεισόδια. Θυμάμαι είχα φάει κόλλημα μαζί του (προβαλλόταν από τον ANT1). Κάποια στιγμή σταμάτησε από ότι θυμάμαι να τη προβάλλεται κι έμεινα με την όρεξη. Υπολογιστή δεν είχα τότε να κατεβάσω τα επεισόδια (και τώρα που έχω βάζω το γαμπρό μου να κατεβάζει, αποφεύγω να μπω μόνη μου γιατί υπάρχουν και οι ιοί χε χε). Κάποια στιγμή ξεχάστηκε και το true blood και μαζί με τόσα άλλα τυλίχθηκαν στη λήθη. Μέχρι προχθές.
20200609_215500
Έψαχνα βλακείες στο Google (όπως «επιτρέπεται το σεξ στη καραντίνα», και «έχει γκόμενα ο Ρόμπερτ Πάτινσον») και παράλληλα χάζευα μια ταινία σε κάποιο από τα περιφερειακά κανάλια της Κρήτης όπου πρωταγωνιστούσε κάποιος που μου θύμισε τον Ryan Christian Kwanten απο το true blood και το γκουγλάρα να βεβαιωθώ, τελικά δεν ήταν εκείνος (ήταν ο φλώρος ο Τζέιμς από το Twilight) και θυμήθηκα πόσο γούσταρα αυτή τη σειρά και έψαξα να δω πόσες σαιζόν είχε συνολικά και πότε τελείωσε.
Αφού συνέλεξα τις πληροφορίες το βλέμμα μου έπεσε στο site του ANT1 και όταν μπήκα και είδα όλα τα επεισόδια με υπότιτλους έπαθα σοκ!!! Έβγαλα το οικογενειακό παγωτό (τρικολόρε φράουλα🍓 βανίλια 🥛κακάο 🍫 το αγαπημένο μου) από τη κατάψυξη και είδα επιτέλους το δέκατο και τελευταίο επεισόδιο της τελευταίας σαιζόν(7) του αγαπημένου μου σήριαλ!!!!!!
Περιληπτικά η Σούκι βρίσκει τη δύναμη να χαρίσει στον Μπιλ αυτό που της ζητάει διακαώς. Τον αγαπάει τόσο πολύ ώστε να απαρνηθεί τα αισθήματα της, και να βρει τη δύναμη να τον σκοτώσει γιατί πονάει υποφέρει και τέλος πάντων δεν πάει άλλο ο βρικόλακας έχει πρόβλημα να πούμε… Ποιητικό. Η Τζέσικα παντρεύεται τον Χοιτ, ο γκομενιάρης ο αδελφός της Σούκι κάνει οικογένεια, ο Έρικ και η Παμελα το χαβά της ψωλής τους συνεχίζουν να κάνουν αυτά που έκαναν πάντα με τη μόνη διαφορά ότι δημιούργησαν νέο αίμα και θησαυρίζουν. Και η Σουκι μετά από 4 χρόνια μετά το θάνατο του Μπιλ, έχει βρει έναν άντρα (που δεν δείχνει τη ταυτότητα του) και είναι έγκυος. Πραγματικά χαίρομαι που το είδα επιτέλους. Νιώθω σαν να διορθώθηκε ένα σφάλμα.
Αφού λοιπόν είδα την 7η και τελευταία σαιζόν (γιατί δεν κρατιόμουν) μετά πήγα πίσω στη 4η σαιζόν (μέχρι τη 4η είχε τα επεισόδια, οι 3 πρώτες σαιζόν δεν υπάρχουν) ώστε να τα δω με τη σειρά.
Πέρα από τη φαντασίωση μια γυναίκα τρεις άντρες (Η Σούκι σαν άλλη πριγκίπισσα σαν άλλη Κάντυ Κάντυ του δίνει και καταλαβαίνει, Μπιλ, Έρικ και Αλσίντ όλους τους πήρε you go girl), πέρα από τα όμορφα σπίτια που έχουν με τις φλοραλ ταπετσαρίες, τα παλιά έπιπλα με παστέλ αποχρώσεις, τα σεμεδάκια και τις υπέροχες πλεκτές κουβέρτες (μας έχουν βάλει τα γυαλιά οι Αμερικανίδες στο πλέξιμο, κάτι που έχω διαπιστώσει και στα προφίλ/σελίδες/ομάδες που ακολουθώ στα social media τα projects που κάνουν είναι ασύλληπτα) και τη μυστηριακή, σχεδόν λάγνα ατμόσφαιρα της Λουιζιάνα, ακόμα ένα πράγμα με τρελαίνει σε αυτή τη σειρά
Το στυλ ντυσίματος της Σουκι που αναδεικνύει αυτό που είναι, ένα γλυκό κορίτσι του Νότου με αθώα, γλυκά, απλά, κοριτσίστικα φορέματα. Τα οποία συνήθως συνδυάζει με στέκες στα μαλλιά και slip-on σανδάλια.
Διάβασα ότι το συγκεκριμένο στυλ φορεμάτων λέγονται sundresses. Παστέλ, λευκά, με δαντέλα, ρομαντικά, αιθέρια, βαμβακερά, σέξι τόσο όσο και το πιο σημαντικό για τη Σούκι: βγαίνουν εύκολα γιατί με τρεις λεβέντες έχει θέμα η γυναίκα (ηλίθιο αστείο 🤣).
Αυτά λοιπόν με την αγαπημένη μου σειρά, εσείς έχετε κάποια σειρά που όσα χρόνια και να περάσουν τη θεωρείτε από τις αγαπημένες σας;
Τα λέμε…………….

 

 

 

                                                     ΤΑ ΔΥΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΗΜΈΡΑ ΠΛΕΞΙΜΑΤΟΣ ΣΕ ΔΗΜΌΣΙΟ ΧΏΡΟ…

Σήμερα 8 Ιουνίου είναι η παγκόσμια ημέρα πλεξίματος σε δημόσιο χώρο.

Πριν δώδεκα χρόνια η Danielle Landes είχε την ιδέα να οργανώσει μια ομάδα πλεκτικής όπου θα έπλεκε σε δημόσιο χώρο. Ο σκοπός ήταν να φέρει κοντά ανθρώπους που τους μοιράζονται το ίδιο πάθος για το πλέξιμο ώστε να γνωριστούν μεταξύ τους και να απολαύσουν το αγαπημένο τους χόμπι παρέα.

Από το 2005 με είκοσι πέντε τοπικές ομάδες σε ολόκληρο το κόσμο έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Πλεξίματος Σε Δημόσιο Χώρο ως ετήσια εκδήλωση.

Αποφάσισα λοιπόν σήμερα και εγώ να πάρω το πλεκτό μου και να βγω μια βόλτα, όχι ότι δεν το κάνω συχνά, αλλά σήμερα έβαλα και το καλό μου φλοράλ φόρεμα για να το γιορτάσω πιο επίσημα.

Επέλεξα την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμων που είναι πολύ κοντά στο σπίτι μου που είναι μια πολύ περιποιημένη εκκλησία πλινθόκτιστη παραδοσιακή με τις πευκοβελόνες και τα κουκουνάρια να πέφτουν στο προαύλιο από τα πανύψηλα πεύκα που υπάρχουν δίπλα ακριβώς στην εκκλησία σε ένα πάρκο (εκεί μεγάλωσα, σε αυτό το πάρκο φτιάχναμε σπιτάκια με πέτρες και μαγειρεύαμε ψόφια τζιτζίκια με πετραδάκια σε παλιά τενεκεδάκια για έρθει ο άντρας μας από τη δουλειά να φάει, ΝΕ ΤΙ δεν είχαμε ίντερνετ τότε, έπρεπε να ήμασταν δημιουργικά παιδάκια).

Πήγα λοιπόν στην εκκλησία, βρήκα το κατάλληλο σημείο, να μην ενοχλεί το έντονο μεσημεριάτικο φως, και άρχισα να πλέκω βγάζοντας φωτογραφίες (α μωρή ψωνάρα).

Όλα πήγαιναν τέλεια και ακόμα εκεί θα καθόμουν να απολαμβάνω το ειδυλλιακό περιβάλλον με τη μυρωδιά των πεύκων, με τα πουλάκια να κελαηδούν, το ανεπαίσθητο αεράκι να με θωπεύει, να πλέκω και να σιγοτραγουδάω «im gonna take my horse to the old town road….» μέχρι που αντιλήφθηκα πως δεν ήμουν μόνη, είχα και κοινό.

Αυτή η τριάντα οκτάχρονη που πολλάκις έχω αναφέρει σε προηγούμενα κείμενα μου, που με παρακολουθεί πίσω από ασβεστωμένους τοίχους εκκλησιών, είχε στηθεί στο μπαλκόνι πίσω από κάτι γλάστρες και με κοίταζε. «Έλα ρεεε Κατερινιώ, τι έγινε; όλα καλά;» ήθελα να της πω αλλά έκανα πως δεν έβλεπα, μάζεψα τα μπογαλάκια μου και αποχώρησα κυρία.

Δεν συμφωνώ με τη νοοτροπία του «κρύβομαι και παρακολουθώ όποιον τολμήσει και περάσει μπροστά από το οπτικό μου πεδίο και μετά πάω και τον κουτσομπολεύω και λέω και ψέμματα από πάνω» και αν υπάρχουν νέοι άνθρωποι που επιδίδονται σε τέτοια χόμπι (αντί να πιάσει κανένα πλεκτό, κανένα πινέλο ή κανένα γκόμενο να ξελαμπικάρει ασχολείται με τη Μαρία του Γιάγκου, Γιάγκος είναι ο μπαμπάς μου) εγώ δεν είμαι μια από δαύτους.

Βέβαια επιλογή του καθενός το τι κάνει. Εγώ επέλεξα να πάω βόλτα να γιορτάσω την ημέρα πλεξίματος κι εκείνη επέλεξε να με κουτσομπολέψει. Το ποιος βγαίνει κερδισμένος στο τέλος της ημέρας θα φανεί…..

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλες τις υπέροχες πλέχτρουσες που φτιάχνουν αριστουργήματα με τα χεράκια τους και αξιοποιούν ο χρόνο τους τόσο μα τόσο δημιουργικά.

Φιλιά…..

20200608_16475720200608_16474120200608_170040