ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Κυριακάτικα….

Αυτό είναι ένα άρθρο ΑΓΑΝΆΚΤΗΣΗΣ και ΘΡΙΑΜΒΟΥ! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ επί της κάθε ΆΣΧΕΤΗΣ με τη τεχνολογία κυρίας που πιστεύει πως επιτελεί κοινωνικό έργο βγάζοντας βίντεο με οδηγίες για πλεκτά, κεντήματα κτλ και μαντέψτε ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΟΔΗΓΙΕΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΈΣΑ.

Δυστυχώς στερούνται έστω βασικών γνώσεων όπως πχ πως κάνουμε ζουμ, πως κρατάμε σταθερη τη κάμερα, φωτισμός, σωστό editing και για να το πω πιο απλά: Η ΚΑΜΕΡΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΘΟΛΗ ΕΣΤΙΑΣΗ ΔΕΝ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ ΚΑΝ ΣΕ ΠΟΙΑ ΤΡΥΠΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΒΕΛΟΝΑΚΙ (τι σικ) ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΜΙΣΤΆ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΣΚΑΤΟΛΟΙΔΙΑ ΠΑΝΩ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟ ΠΛΕΚΤΌ, ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΚΟΒΟΥΝ ΤΙΣ ΠΕΡΙΤΤΈΣ ΦΙΟΡΙΤΟΥΡΕΣ ΛΕΝΕ ΣΥΝΗΘΩΣ ΛΑΘΟΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΌΤΑΝΚΑΙ ΕΑΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΘΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΏΣΟΥΝ ΟΔΗΓΟΝΤΑΣ ΣΕ ΣΤΟ ΓΚΡΕΜΟ ΑΦΟΥ ΤΟΣΗ ΩΡΑ ΠΛΕΚΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΎ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΞΥΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

Εγώ όταν είμαι μόνη μου και κάνω βλακεία όχι μόνο στο πλέξιμο, ενώ μπορώ να το περάσω στο ντουκου και να κάνω τα στραβά μάτια, θα τα φέρω όλα τούμπα θα τα ξηλώσω θα τα χαλάσω για να τα κάνω όλα από την αρχή ΣΩΣΤΑ! Λέγεται ευσυνειδησία και ευθύνη,χαρακτήρας, και επαναλαμβάνω όχι μόνο στο πλέξιμο σε πολλά πράγματα που θα μπορούσα να τη περάσω λάδι εγώ θα τα χαλάσω όλα για να γίνει το σωστό.

Όταν έχεις ένα κανάλι στο YouTube και θέλεις να είσαι σωστός απέναντι σε όσους έκαναν το κόπο να σου δώσουν μια ευκαιρία να δουν αυτό που ετοίμασες ΩΦΕΙΛΕΙΣ να φτιάχνεις σωστά βίντεο. Πως απαιτείς να σου κάνουν λάικ και σασκραιμπ; Έτσι κι όλοι όσοι σε παρακολουθούν απαιτούν να δουν ένα ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΈΣ βίντεο που να μην τους κουράζει, μπερδεύει, αποπροσανατολίζει τους κάνει να βλαστημούν την ώρα και τη στιγμή που πάτησαν το κωλο βίντεο σου. Υπάρχει κάτι επίσης που λέγεται φιλότιμο.
Είναι λοιπόν κείμενο αγανάκτησης και ΘΡΙΑΜΒΟΥ γιατί εγώ σαν Μαρία, Μαφία,  θεία χάτσον (έτσι με λέει ο Χαράλαμπος), Μα-ι-α (έτσι με φωνάζει ο Γιαννάκος),  querida condesa, ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΆΩ ΠΟΤΕ!!!!!!

Δεν τα παράτησα ούτε στις πιο σκοτεινές ώρες του τρόμου και της απελπισίας, ούτε καταμεσής της κολάσεως, δεν τα παράτησα ποτέ γαμημένε κόσμε γιατί έτσι είμαι εγώ. Γιατί δε γεννήθηκε ακόμα εκείνος που θα με κάνει να λιποψυχήσω να κιοτέψω να το σκάσω από τη μάχη. Προχωράω αθεράπευτα ρομαντική ακόμα κι όταν σκάνε οι βόμβες δίπλα μου. Και θριαμβεύω μετά κόπων και βασάνων αλλά ΘΡΙΑΜΒΕΥΩ…και δε μιλάω μόνο για το πλέξιμο. Μιλάω γενικά στη ζωή μου. Γιατί οι κοντές ξέρουν γιατί είναι επικίνδυνοι οι ρομαντικοί που ονειροβατούν.
Επανέρχομαι στην αγανάκτηση κατά των κυριών που ΔΕΝ έχουν βασικές γνώσεις αλλά με περισσό θράσος φτιάχνουν βίντεο για να μας παιδεύουν. Δυο μέρες προσπαθώ να φτιάξω ένα μινι μπρελοκ-ραπτομηχανή. Σε ολόκληρο το YouTube υπάρχει μόνο ένα βίντεο στα Ισπανικά (yo amores espanol) και αυτό όχι για μπρελόκ αλλά για ένα κουτί (το έχω παρακάτω το επίμαχο βιντεο) και είπα είναι παιχνιδάκι για εμένα, αλλά πραγματικά ήταν τόσο άθλιο, χωρίς εστίαση (θολωμένο μου μυαλό) και η κυρία έπλεκε ξεχνιόταν έφευγε το πλεκτό εκτός κάμερας, το θυμόταν επανερχόταν και ξανά πάλι το ίδιο. Κουραστικό και εξοργιστικό αλλά δεν βρήκα κανένα άλλο. Βρήκα μόνο σε μια άγνωστη γλώσσα στο pinterest και η μετάφραση στα Ελληνικά τρισάθλια.

Πείσμωσα όμως! Γιατί έχω κάνει πιο δύσκολα projects και γιατί στα αλήθεια ήθελα ένα μπρελόκ ραπρομηχανή στο back pack μου (γιατί έτσι γουστάρω! Γιατί μπορώ! Γιατί άμα θέλω κάνω τώρα ένα παιδί και το ονομάζω Κοκράνα πεντιγκρι 762- κοντοπίδης χιούμορ).

Αποφάσισα να αγνοήσω το συναίσθημα του να σπάσω το laptop και να αρχίσω να ουρλιάζω και ανασκουμπώθηκα. Ήπια χυμό για να δώσω ζάχαρη στον εγκέφαλο και ξεκίνησα. (βλέποντας σκουμπι ντου) και αυτοσχεδιάζοντας, σε πολλά σημεία δεν μπορούσα κανα δω τίποτα από ότι έκανε η κυρία είπαμε έβγαζε εκτός κάμερας το πλεκτό και αφού δεν γνωρίζω Ισπανικά δεν με βοηθούσε σε τίποτα έτσι αυτοσχεδίασα με τη δική μου νοημοσύνη και το ένστικτό της πλέκτρουσας και ω του θαύματος το πέτυχα. Βγήκε σε σωστό σχήμα η ραπτομηχανή. Αυτοσχεδίασα όπως και στη περίπτωση της κούκλας granny.

Ίσως εγώ έπρεπε να έχω κανάλι στο YouTube στο κάτω κάτω ξέρω περισσότερα και μου κόβει από ότι φαίνεται από άλλες αχμ αλλά το ελάττωμα μου είναι πως είμαι τελειομανής και είμαι υπερβολικά υπεύθυνη γιαυτό άστο καλύτερα γιατί για να βγάζω άψογα αποτελέσματα θα περνάω εγώ άσχημα για να είναι άλλοι ευχαριστημένοι.
Βλέποντας αυτές τις ακατάλληλες για αυτή τη δουλειά κυρίες δεν έχω άλλη επιλογή από το να εκτιμώ διπλά και τριπλά τις άλλες τις αληθινές κυρίες χωρίς εισαγωγικά και υπονοούμενα που όντως φτιάχνουν εξαιρετικά βίντεο κατατοπιστικά και εύκολα. Όπως η λατρεμένη μου πελαζι, η Μαρια Γκρασια..
Μια χαρούμενη Κυριακή και μακρυά από θολά τοπία.
Salud!
Hasta la vista

20190616_141225.jpg

20190616_164611.jpg

20190616_164631(0).jpg

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

μπελλα τσαο μωρό μου…

Ακούω το bella ciao. Ομολογώ πως έπαθα ψύχωση με το λος καζελος ντε παπελος ( la casa de papel ντε). Ράβω παράλληλα. Ακούω το bella ciaο και ράβω! Μήπως δεν είναι επανάσταση να ράβεις τη σημερινή εποχή που κοπέλες στην ηλικία σου ντύνονται πανομοιότυπα χωρίς ειρμό από γνωστές εταιρίες ρούχων όπως το bershka (και γω θα ψωνίσω από το μπέρσκα ενίοτε αλλά α)δεν θα φορέσω «στολή» ρούχα σεταρισμένα έτοιμα χωρίς προσωπικότητα και β) ράβω κιόλας! Οπότε…)
Μήπως το να τολμάς να λες ανοιχτά ότι είσαι παλαιών αρχών με μοντέρνα ωστόσο πινελιά (θα σου εξηγήσω άλλη φορά) δεν είναι επανάσταση; Το να λες δεν παντρεύομαι, δεν παντρεύομαι εγώ δε σοβαρεύομαι, δεν είναι επανάσταση; Κι ας σε κοιτάνε με μισό μάτι που ΔΕΝ παντρεύεσαι, δηλαδή δε θέλεις, πράγμα ακατανόητο για το μυαλό τους που είναι αραχνιασμένο ίσως έχει παρέλθει και η ημερομηνία λήξης. Ίσως πάλι χρειάζεται ρεκτιφιέ. Κι εσύ εξακολουθείς να τους σπας τα νεύρα ρε γαμώτο που δε παντρεύεσαι. Χελοου άμα ήθελα θα είχα παντρευτεί ξερωγω.

Μήπως δεν είναι επανάσταση να είσαι πιστός στα όνειρα σου; Μήπως δεν είναι επανάσταση να τολμάς να ονειρεύεσαι big ( θα εκδώσω το βιβλίο μου και όχι μόνο θα γίνει bestseller αλλά στη παρουσίαση θα το προλογίσει η ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ);;;;; Επανάσταση δεν είναι το γλυκό σου το χαμόγελο αντί για τα πικρά σου δάκρυα;


Επανάσταση δεν είναι να είσαι το πιο συνεσταλμένο, ντροπαλό πλάσμα (#οδυνηρά_ντροπαλή) και να αντέχεις να εκτίθεσαι (τουτέστιν να έχεις blog);;;; Επανάσταση δεν είναι να θεωρείς σπουδαιότερους τον Παπαδιαμάντη και τη Λιλή Ζωγράφου από κάποιους δήθεν ψευτοκοέλιο;


Επανάσταση δεν είναι όταν παλεύεις να διορθώσεις παλιές αμαρτίες όπως η ανορεξία και να πιάνεις τη σκύλα από τα μαλλιά να την πετάς στο υπόγειο και να αρχίζεις να τρως (έχω πάθει κόλλημα, με τις μπάμιες, τα ρεβίθια και τις αγκινάρες άκου τώρα);;;;;;. Μεγάλος αγώνας αυτός, να νικήσει η θέληση και η λογική σου την πιο τραγική σου ανασφάλεια που βρίσκεται βαθειά ριζωμένη στα παιδικά σου χρόνια. Αλλά όταν βλέπεις ότι δεν πας καλά και ότι έχεις πρόβλημα τότε πεισμώνεις «όχι χαμουρή τακαμούρη δε θα με νικήσεις» που λέει και Ελένη Βλαχάκη στο Κωνσταντίνου και Ελένης.


Μήπως δεν είναι επανάσταση να είσαι δυνατός όταν περνάς δύσκολα; Μήπως το να είσαι ο ήρωας σου είναι η μεγαλυτέρα των επαναστάσεων; Γιατί πως αλλιώς λέγεται ένα εύθραυστο λουλούδι, ένα άνθος του αγρού που ο άνεμος το λυγίζει αλλά δεν το σπάει; Επανάσταση δεν είναι το να φοβάσαι αλλά να συνεχίζεις ότι και να γίνει; Επανάσταση φίλοι μου, μια γενναία πράξη στο πόλεμο που λέγετε ζωή!!!! 😋

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΑΝΑΝΕΩΣΗ…

62557257_1075568262634182_7955213024938164224_n
Το καμάρι του δωματίου μου. Το παλιό τραπεζάκι με το ράφι καλύφθηκε με ένα υπέροχο τραπεζομάντιλο με φύλλα 🍁🍁🍁🍁🍁🍁(το κόλλημα μου) και επάνω του φιλοξενεί τη μικρούλα ραπτομηχανή μου, τη crafter granny, το καλαθάκι με τα δειγματάκια (το καλάθι αυτό το είχα από μικρούλα, η αδελφή μου είχε ένα παρόμοιο, και μέσα κόβαμε τα καλορίζικα, άνθη και λουλούδια, για να τα πάμε στην εκκλησία). Το έχω ντύσει με ύφασμα και του έχω προσθέσει φιόγκους με πλεκτά τριανταφυλλάκια. Μέσα βάζω δειγματάκια, κομματάκια δηλαδή από πλεκτά δικά μου, και κάποια από γειτόνισσες που είναι απαραίτητο να έχεις, για να δεις πως θα είναι το πλεκτό σου ή όταν βλέπεις ένα σχέδιο σε μια άλλη πλέχτρουσα το ζητάς και βγάζεις δείγμα για να το πλέξεις και εσύ.
Στο κάτω ράφι που δεν φαίνεται γιατί το σκεπάζει το τραπεζομάντιλο έχω ένα ψάθινο καλάθι μεγαλούτσικο που μέσα βάζω τα πάντα, κομματάκια υφάσματα, νήματα, πλέγμα, γέμισμα για μαξιλάρια, τη τσάντα με τις πεταλούδες που παίρνω στο μάθημα ραπτικής υλικά διάφορα… και ένα στρογγυλό καλάθι γεμάτο μερέντες γεμάτες με κορδέλες κουμπιά φερμουάρ και αμέτρητα πραγματάκια που χρειάζονται στa projects μου.
62074179_1075575152633493_2633534754607071232_o
Η βοηθός ραπτικής, η crafter granny που με παίδεψε (και τη παίδεψα) να την πλέξω αλλά τελικά αποδείχτηκε πολύτιμη σύμμαχος μου. Στέκεται αγέρωχη πάνω στο τραπεζάκι ραπτικής, με τις τσέπες της γεμάτες με τα απαραίτητα εργαλεία μιας μοδίστρο πλέκτρουσας έτοιμη να βοηθήσει σε κάθε project που σκέφτομαι. Το όνομα της Μαφία
62121848_1075560985968243_4031668071130202112_n
Η βιβλιοθήκη στέκει εκεί χαραγμένη, πληγωμένη αλλά γερή, ετοιμοπόλεμη και γεμάτη γλυκές αναμνήσεις. Μου αρέσει να φαίνεται το ξύλο γιαυτό δεν την πνίγω σε πράγματα. Μόνο βιβλία, το λαπτοπ και τις ζωγραφιές.

 

62452345_1075550552635953_1186009760856539136_o
Στην τελευταία εκκαθάριση της ντουλάπας ανακάλυψα δυο παζλ και τα ανέσυρα ώστε να τα φτιάξω κάποια στιγμή. Εννοείται ότι οτιδήποτε δεν μπόρεσα να επιδιορθώσω το πέταξα εννοείται ότι πέρασαν όλα από έλεγχο και ότι δεν χρειαζόταν επίσης πετάχτηκε. Μου αρέσει τόσο πολύ έτσι. Και να φανταστείς πως όλα ξεκίνησαν από εκείνη τη μικρή αρωματική καρδούλα που βρήκα τυχαία μέσα στη ντουλάπα. Την έβγαλα την κρέμασα στο πόμολο της πόρτας και μου έφτιαξε τόσο πολύ τη διάθεση που αποφάσισα να τα αλλάξω όλα…
64276791_1075553222635686_1544883007473582080_o
Μου αρέσει τόσο πολύ ο στρογγυλός καθρέπτης με τη παλιά τουαλέτα, λατρεύω τα αποξηραμένα λουλουδάκια και το ρομαντικό σεμεν δώρο από τη νονά μου. Εννοείται πως τα συρτάρια μέσα είναι άψογα τακτοποιημένα. Έχω τα πλεκτά μου και πολλά άλλα πράγματα.
62044611_1075555485968793_4710685323837833216_o
Όλα τα μαξιλάρια τα έχω ράψει εγώ. Τα πόμολα στο συρτάρι είναι στικ κανέλας με λουλουδάκια, τα έχω φτιάξει εγώ.
63195673_1075559092635099_4929823467336892416_n
Ένα στεφάνι με πλεκτά τριαντάφυλλα και ένα βότσαλο με τη μορφή μιας μινωίτισσας. Απλά και λιτά. Τα αντικείμενα θέλω να μιλάνε αντί για μένα. Αντανακλούν τη προσωπικότητά μου και το λατρεύω αυτό.
62474610_1077265099131165_5489438936998608896_o
Τα μικροπράγματάκια μου. Γενικά δεν μου αρέσει να πνίγω το χώρο με άχρηστα πράγματα, θέλω κάθε τι να είναι ή χρήσιμο ή συναισθηματικής αξίας και εννοείται να με κάνει χαρούμενη όταν το αντικρίζω. Η κούκλα με τα κόκκινα μάτια, από μια θεία μου, ένα μοτίφ δαντέλα από τη μαμά, μια φλιτζάνα από τη νύφη μου (το στυλό φλαμίνγκο όλα ασχολίαστο. Ένα κουτί ντεκουπάζ με τη φωτογραφία από τη νύφη μου, η μπομπονιέρα από τη βάφτιση του Χαράλαμπου. Όλα έχουν μια σημασία. Τίποτα περιττό…
62483081_1077267032464305_6673618165613723648_o
Προτιμώ τους τοίχους άδειους, έχω έναν μοβ λιλά και οι υπόλοιποι λευκοί. Τα μόνα που έχω κρεμάσει είναι ένας πίνακας με φωτογραφίες, μια κορνίζα με φωτογραφίες, μια ζωγραφιά του Χαράλαμπου, το καπέλο μου, και μια κορνίζα από πλεκτά τριαντάφυλλα. Οι φωτογραφίες σου μιλάνε περισσότερο από κάθε τι…

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

John William Godward

John William Godward 1861-1922

Άγγλος ζωγράφος, εκπρόσωπος της νεοκλασικής περιόδου, προστατευόμενος του Sir Lawrence Alma Tadema. Αυτοκτόνησε στην ηλικία των 61 ετών. Στο σημείωμα αυτοκτονίας του έγραφε «ο κόσμος δεν είναι αρκετά μεγάλος για εμένα και τον Πικάσο. Ζωγράφιζε νωχελικές μελαχρινές με αιθέρια υφάσματα που κυλούσαν σαν μέλι επάνω στα κορμιά τους και με απαράμιλλης τέχνης και αισθητικής λεπτομέρειες. Victorians και Edwardians λάτρευαν την ρομαντικούς πίνακες με θέματα από την Αρχαία Ελλάδα και  τη Ρώμη. Τα draperies με τους κορσέδες και τα μπούστα ήταν αρκετά ερεθιστικά και αισθησιακά φανερώνοντας μια υψηλή γνώση τόσο των υφασμάτων όσο και του γυναικείου σώματος.

61656588_1062226887301653_6300539129981566976_n

61758601_1062224940635181_1989579579089485824_n
Ionian dancing girl 1902
61771992_1062210173969991_8436789879429398528_n
A fair reflection 1915

61845644_1062225707301771_2671151173402099712_n

61752173_1062215300636145_4110648826031767552_n
At the temple of Isis
61943376_1062211133969895_6433310076773072896_n
Sweet dreams 1904
61957934_1062205220637153_5680068552170668032_n
Contemplation
61839763_1062216000636075_5166036021392965632_n
Julia
61763825_1062221757302166_2108243864711069696_n
An offering to Venus 1912 John William Goddard. Ενα από τα πρώτα έργα του είναι η κοκκινομάλλα Αφροδίτη με διάφανη τουαλέτα με sheer purple fabric

61777159_1062226437301698_3290637623881629696_n

61621396_1062217210635954_8565777934990704640_n
Bouquet 1899
61866961_1062212720636403_8975412012804734976_n
The love letter 1907

61418535_1062226927301649_3335618013213753344_n

61548167_1062226967301645_6854479981477625856_n

‘Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Goddward με τους ρομαντικούς αρχαιοελληνικούς πίνακες με καθαρότητα στις γραμμές πραγματικά με συγκλονίζει. Ένα ακόμα πράγμα που αγαπώ είνα η απεικόνιση των πτυχώσεων των υφασμάτων (τι σόι μοδίστρα είμαι) που δένει αρμονικά με το γυμνό σώμα.

(Βέβαια εχθές πήρα ένα «έλεος» στο ποστ με κάποιους πίνακες του, από μια τέλος πάντων σεμνότυφη η οποία ποστάρει ότι μαλακία της κατέβει και ξέρεις όταν ενοχλεί η τέχνη και δεν ενοχλούν οι ειδήσεις τα χυδαία ανέκδοτα οι σκοτωμοί και οι βιασμοί τότε υπάρχει πρόβλημα)

Μαρία Φανουράκη

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ…

Αγαπάω τα βιβλία. Νομίζω τα αγαπούσα σε όλη μου τη ζωή. Αν με χαρακτηρίζει κάτι αυτό είναι η αγάπη μου για τα βιβλία (και για τα πλέξιμο/ράψιμο/μαγείρεμα/ζωγραφική τόσο ταλαντούχο κορίτσι πχια😋)
Αν μου πεις να ανασύρω από τη μνήμη μου το πιο αρχαίο πράγμα, το πιο παλιό, τη πρώτη μου ανάμνηση θα σου πω τη ροζ πάνινη τσάντα δώρο της νονάς γεμάτη βιβλία, τετράδια, παραμύθια, ζωγραφιές και μπογιές. Μια άλλη ανάμνηση είναι η μέρα που έφεραν τη μεγάλη βαριά βιβλιοθήκη στο σπίτι. Από τον πάππου και τη γιαγιά δώρο για τους μαθητές (τον αδελφό μου και εμένα, η αδελφή μου ήταν πικολινο ακόμα δε πήγαινε σχολείο). Θυμάμαι τις σάκες που είχα κατά καιρούς στο σχολείο θυμάμαι το ντύμα για να καλύψουμε τα βιβλία αλλά πάνω από όλα θυμάμαι τη μυρωδιά των βιβλίων. Σχολικών και εξωσχολικών. Μια συνήθεια που κρατάω μέχρι σήμερα είναι να σνιφάρω ηδονικά τις σελίδες των βιβλίων. Μεθυστικό και ταξιδιάρικο άρωμα. Και πόσο τα αγαπάω τα βιβλία γιατί λένε πάντα την αλήθεια ακόμα κι όταν μιλάνε για μυθικά πράγματα και πλάσματα. Την βιβλιοθήκη την έχω ακόμα. Κυριαρχεί στο δωμάτιο μου. Έχει χαραγμένα ονόματα ημερομηνίες υπολείμματα από αυτοκόλλητα και κάτι από τις έφηβες ψυχές μας. Των αδελφών μου και εμένα. Του Μανώλη της Μαρίας και της Νίκης. Η αγία τριάς. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς βιβλία. Είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική (εντάξει δε συγκρίνεται η μωρωδιά του χαρτιού με την οθόνη αλλα οκ πρέπει να ξεκολλήσουμε. Γιατί να τη πληρώνουν τα δέντρα στη τελική; Και το Pdf και το ηλεκτρονικό μια χαρά είναι ιδιαίτερα αν είναι και τσάμπα χε χεεεε τι τσιγκούνααα💰💶)
Έχω πάθος με τα βιβλία και όχι για ότι βιβλίο να ναι, η εμμονή μου στα όρια της αγιοποίησης είναι ο Βασιλιάς 👑. Ο STEPHEN KING.. Βασιλιάς όνομα και πράγμα. Ο θαυμασμός μου απεριόριστος. Για την συνέπεια με την οποία γράφει τόσες δεκαετίες και για το τι γράφει. Γιατί ο άνθρωπος είναι ο master of commander των παράλληλων κόσμων, των τρομακτικών ιστοριών και των φρικιαστικών ανθρώπων. Μέχρι στιγμής τα βιβλία του king που έχω διαβάσει είναι:

CARRIE
MISERY
THE SHINING
MΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ
SALEMS LOT

Και το SLEEPING BEAUTYS που διαβάζω τώρα
Και έχω να πω τα εξής: Πρώτα από όλα για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία του μου γεννήθηκε η ανάγκη να κρατάω σημειώσεις με φράσεις και λέξεις που μου κάνουν εντύπωση, μέχρι τότε απλά υπογράμμιζα τη λέξη στο βιβλίο (το salems lot ήταν το πρώτο τα Χριστούγεννα του 2018, ναι το ξέρω άργησα να διαβάσω KING και ντρέπομαι για αυτό αλλά θα επανορθώσω έχω κατεβάσει δεκάδες δεκάδες βιβλία του που με περιμένουν ζεστά ζεστά να τα διαβάσω, και κάνω μέσο όρο 3 μέρες να διαβάσω ένα βιβλίο οπότε έχω προοπτικές, αν και αξίζει ο κινγκ να διαβάζεται αργά και ΗΔΟΝΙΚΑ).
Επίσης με μαγεύει ο τρόπος που σκιαγραφεί τον κάθε χαρακτήρα. Είτε είναι καλός είτε κακός αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει αν τον συμπαθεί ή όχι. Δεν τον νοιάζει να δικαιολογήσει απλά είναι εκείνος που λέει μια ιστορία. Από κάθε του βιβλίο βγαίνει ένα χέρι σε αρπάζει από τα μούτρα και σε βυθίζει μέσα του. Το να σβήνει την πραγματικότητα γύρω σου και να σου δημιουργεί ζωντανές στα όρια της τρέλας εικόνες του βιβλίου του είναι κάτι που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε άλλο συγγραφέα. Μιλάει για βούτυρο και νιώθεις τη γεύση του στο στόμα σου, περιγράφει τον μανιασμένο άνεμο και ακούς το σφύριγμα του. Μιλάει για φαντάσματα που βγαίνουν από τη μπανιέρα και φοβάσαι να πας για κατούρημα. Μιλάει για αλουμινένιες λουρίδες που μοιάζουν με δάχτυλο και σε στοιχειώνει η εικόνα.
Ένα άλλο γνώρισμα του είναι οι αμέτρητες ασυνήθιστες λέξεις. Ένας οργασμός λέξεων, πόσο όμορφα πράγμα είναι οι λέξεις, ένας παράδεισος ονειρικός με πλουμιστά σεντόνια λέξεων. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο ΚΙΝΓΚ όχι ο Αλέξης που λέει και το άσμα. Οι φράσεις και οι παρομοιώσεις με αφήνουν άναυδη, σκέφτομαι πόσο γαμάτος είναι αυτός ο άνθρωπος. Αυτό με τη φασολάδα με έχει στοιχειώσει ……«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»…..
Και οι λεπτομέρειες, οι αμέτρητες φαινομενικά αχρείαστες λεπτομέρειες που όμως τρυπώνουν στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την φαντασία και γεννούν ολοζώντανες εικόνες.
Για παράδειγμα αναφέρει τι μπρελόκ έχει κάποιος μια παντελώς άχρηστη πληροφορία καθώς δεν έχει καμία επίδραση στη εξέλιξη της ιστορίας αλλά το κάνει για να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι άτομο είναι ο άλλος. Ο τρόπος που περιγράφει τη ζωή στις κλειστές κοινωνίες με κάνει και ταυτίζομαι, είναι ακριβώς ότι συμβαίνει σε χωριά κωμοπόλεις άρα έχει πλήρη επαφή με τη πραγματικότητα δε γράφει ότι του κατέβει. Φυσικά έχοντας μεγαλώσει σε μικρή κωμόπολη ξέρει από πρώτο χέρι την «ατμόσφαιρα» της επαρχίας.
Δηλαδή όσο τον διαβάζω σκέφτομαι ο άνθρωπος ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΡΆΦΕΙ. Επίγνωση για την ανθρώπινη φύση επίσης. Και ξαναλέω δεν κάθεται να δικαιολογήσει γιατί η μαμά σκότωσε το μωρό της. Απλά το γράφει και νιώσε οποιοδήποτε συναίσθημα θέλεις εσύ. Εγώ για παράδειγμα στην Ερευνήτρια ένιωθα τύψεις στη αρχή που παρουσίασα κακούς τους γονείς της μιας εκ των δυο πρωταγωνιστριών μου. Έπρεπε να παλέψω να σταματήσω να τα βλέπω όλα μέσα από τα μάτια της Μαρίας γιατί αυτό δεν με άφηνε να είμαι συγγραφέας. Προσπάθησα πολύ να αποστασιοποιηθώ, να πάθω εκτόπιση και να δώσω υπόσταση στον εκάστοτε χαρακτήρα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΩ ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ. Έχει λοιπόν αμέτρητες εικόνες ολοζώντανες χάρη στην ικανότητα του να περιγράφει. Ξεχνιέσαι μέσα στον ωκεανό από λέξεις. Νιώθω τυχερή που έχω τη δυνατότητα να διαβάζω τα βιβλία του.
Το πιο εντυπωσιακό όμως με τη πάρτη του είναι οι βουτιές που κάνει στους αρχέγονους φόβους μας. Φόβοι που βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στον άνθρωπο από τη παιδική του ηλικία. Χθες τελειώνοντας τη Λάμψη πέρασα τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να αποφασίσω αν θα διάβαζα το νεκρωταφειο ζώων ή το ΑΥΤΟ. Και τα δυο έχουν να κάνουν με θέματα ευαίσθητα παιδιά και κατοικίδια. Προσωπικά για εμένα είναι απαγορευμένα θέματα λόγω της ευαισθησίας μου, τουλάχιστον μέχρι και πριν λίγο καιρό που ήμουν υπερευαίσθητη και έκλαιγα με το παραμικρό. Αρνητικές αναμνήσεις στα δυο αυτά θέματα με είχαν κάνει να τα έχω κλειδαμπαρώσει και να μη θέλω να έρχομαι αντιμέτωπη ούτε να θέλω να τα συζητώ. Βέβαια τώρα έχω κάνα χρόνο να κλάψω και η Αννα μου ανέφερε πως ωρίμασα απότομα. Παρόλα αυτά είπα να μην τα διαβάσω προς το παρών και να διαβάσω τις κοιμωμένες. Ακόμα ένας από τους λόγους που τον θαυμάζω είναι πως παρόλο τα θέματα υγείας που είχε και μιλάμε για σοβαρά προβλήματα τύπου τον χτύπησε αμάξι και ήταν καθηλωμένος για καιρό στο κρεβάτι. Σε πολλά βιβλία του βάζει προσωπικές του εμπειρίες όπως στο μίζερι όπου ο ήρωας του παθαίνει ένα ατύχημα και μια τρελή θαυμάστρια τον κρατάει αιχμάλωτο. Έχοντας περάσει από το κρεβάτι του πόνου μπόρεσε να σκιαγραφήσει άψογα μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια την αγωνία ενός ανήμπορου αιχμάλωτου ανθρώπου που βρίσκεται ξαφνικά στο έλεος μιας ψυχικά άρρωστης γυναίκας. Με σόκαρε και αυτό είναι καλό. Είναι το «αποστολή εξετελέσθη» του συγγραφέα.
Είναι ένας μαγικός συγγραφέας κατά εμέ για όλους τους παραπάνω λόγους και για αμέτρητους ακόμα. Και εν το μεταξύ προσπαθήστε να με φανταστείτε, βράδυ κουκουλωμένη με το φλισακι ναι είναι Ιούνης αλλά εγώ είμαι εγώ και δεν έχω την ίδια θερμοκρασία με τους άλλους δηλαδή κρυώνω) να διαβάζω κινγκ να βρίζω να μένω με ανοιχτό το στόμα και στο τέλος όταν ζορίζουν τα πράγματα να κοιμάμαι με ανοιχτό το φως. Και αυτό δε το αλλάζω με τίποτα.

61782230_1060982514092757_7345903748574609408_n61667958_1060982474092761_4356895171015606272_n

61573314_1060983954092613_1806958634815455232_o

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ… 🧠

Όταν γράφω τις ιστορίες μου με βοηθάει πάρα πολύ να βρίσκω ένα «πρότυπο μοντέλο» έτσι το ονομάζω, το οποίο με εξυπηρετεί στο να προσδιορίσω καλύτερα, να πλάσω να δώσω σχήμα στον εκάστοτε ήρωα/χαρακτήρα.

Μπορεί να είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο πχ ο Henry Cavil ή ένας γείτονας ((((((που πιστέψτε με δε μοιάζει καθόλου στον Henry))))))), μπορεί να είναι ένας κινηματογραφικός ήρωας πχ batman μπορεί να είμαι ακόμα και εγώ.

Για παράδειγμα στην ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α. ο σύντροφος της μιας εκ των δυο βασικών ηρωίδων, μου έκανε σε Henry Cavil από τη πρώτη στιγμή που τον συνέλαβα στο μυαλουδάκι μου. Ήθελα κάποιον ψηλό με τετράγωνη κατασκευή και παχύ λαιμό σαν βαριά σεκοια που αναδύεται στέρεα από τη φρεσκοποτισμένη γη ((((κάποιαααααα έχει καιροοοοο να κάνει σχεσουλαααα)))))))). Επίσης είχα δει μια συγκεκριμένη του φώτο με γυαλιά και μαύρο ζιβάγγο και αμέσως πυροδοτήθηκε μια ολοζώντανη εικόνα του ΜK. μέσα στο μυαλό μου.

Ναι, εδώ θα ήταν μια καλή ευκαιρία να σας πω κάτι, δεν θέλω να τρομάξετε αλλά συμβαίνει ακριβώς όπως θα το πω. Αχμγκουχ ((((ξερό βηχαλάκι)))))))))… Δεν ξέρω αν ονομάζεται κάπως αυτό που μου συμβαίνει ή έχω ζωηρή φαντασία ή απλά εγώ είμαι κουλή, αλλά όταν γράφω, συγχρόνως «παίζω» τη σκηνές που γράφω τη συγκεκριμένη στιγμή, στο μυαλό μου. Και παρασύρομαι τόσο πολύ από τη στιγμή που ΒΟΥΤΑΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΈΝΑΝ ΠΑΡΆΛΛΗΛΟ ΩΚΕΑΝΟ όπου σβήνει η πραγματικότητα και υπάρχω ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΩΣ ΜΑΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΊΟ ΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΚΗΝΗ.

Για παράδειγμα η ερευνήτρια Α συνομιλεί με τον Ταδε και εγώ αρχίζω και μιλάω όπως θα μιλούσε εκείνη!!! Και γράφω και μιλάω συγχρόνως, ΕΤΣΙ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΕΚΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΔΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΙ. Δηλαδή αν η ιστορία διαδραματίζεται στο σήμερα για να γίνει αληθοφανές και πιστευτό όλο το story ακόμα και στοιχεία μυθοπλασίας να εμπεριέχει, πρέπει η ηρωίδα και όλοι οι χαρακτήρες να είναι άτομα του σήμερα, να ντύνονται, να μιλούν όπως οι σημερινοί άνθρωποι. Εννοείται πως μπορείς να προσδώσεις ιδιαιτερότητες όσο παράλογες και παλιομοδίτικες θέλεις για να γίνει ξεχωριστός αλλά σε γενικές γραμμές, και σε λογικά πλαίσια, πρέπει να φτιάξεις χαρακτήρες πιστευτούς. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ.

Η ερευνήτρια μου είναι μια γυναίκα δυναμική, με καριέρα και αγοροκόριτσο. Άρα το να τη βάλω να πει «Περάστε μου σας παρακαλώ φίλτατε το αλάτι» είναι τελείως ψεύτικο. Θα πει «μει αι χαβ ε καπ οφ τι άντε μη χεσω εκατό φορές στο χω πει» (((((((Ελένη Βλαχάκη στο Κωνσταντίνου και Ελένης.. χαχα))))))))).

Απλά λέω πως με το να εκτοπίζω τον εαυτό μου και να υποδύομαι για λίγο τον ήρωα μου με βοηθάει να τον προσεγγίσω καλύτερα και να δω πως θα ακουστούν στον πραγματικό κόσμο όλα όσα τον βάζω να πει.

Στην ΒΕΑΤΡΙΚΗ μου ο αγαπημένος της ηρωίδας μου βασίστηκε εξωτερικά στον Robert Pattinson, στην Morigan MORBIT η Μόριγκαν βασίστηκε σε ένα τυχαίο σκίτσο μιας καρικατούρας με κόκκινα μαλλιά και χείλη, ο αγαπημένος της ηρωίδας μου στη ROSE M. βασίστηκε στον Jamie Dornan, ο Δνοφερός διηζήτωρ βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη φωτογραφία του Henry cavil. Ο Φέλιξ από την αλυσοδεμένη ψυχή βασίστηκε σε ένα πρώην. Η μια εκ των δυο ηρωίδων στην ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α, βασίστηκε στην Νικολούλη, η δεύτερη ηρωίδα της ιστορίας, βασίστηκε σε εμένα. Όταν λέω βασίστηκε εννοώ ΜΟΝο ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΜΟΝΩΜΈΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ όπως για παράδειγμα η απόχρωση των μαλλιών ή το ύψος. Νιώθω τυχερή που πάσχω από ζωηρή ανεξάντλητη φαντασία γιατί πως αλλιώς θα έκανα όσα κάνω και πως αλλιώς θα χρωμάτιζα το καθημερινό γκριζο…… χεεεε
#They_call_me_the_queen_at_the_psych_ward

Ευκαιρία βρήκα με αυτό το κείμενο για ένα γρήγορο #ινστα_χαζεμα στα αγαπημένα αγόρια… Είναι η χρυσή λίστα με τα celebrity crash μου που μου δανείζουν στοιχεία τους σε κρίσιμες στιγμές.  Ίσως πρέπει να τη πλαστικοποιήσω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια χεεεε….
🤴Robert Pattinson

61359366_1054293551428320_8426361505561182208_n
ΔΕΟΣ

🤓Henry Cavil

61203229_1054293504761658_4698157527005659136_n
ΛΑΙΜΟΣ

👨‍💼Jamie Dornan

61095690_1054293581428317_6858188578363539456_n
ΟΛΑ

👨‍🏫Alvaro Morte (((((professor Casa de papel… αχ αχ προφεσορ))))))

61524832_1054293631428312_5614498995859619840_n
SEXY NERD LOOK: γυαλιά, γένια, ντροπαλότητα, εξυπνάδα, φωνή

👑Richard Madden

61193345_1054293824761626_33226171944534016_n
Μάτια, σαγόνι

👻Tom Wlaschiha ((((((j hagar game of thrones))))

61322217_1054293911428284_4900409207716577280_n
Βλέμμα και χείλη

Joseph Dempsey (((((Geondry game of thrones)))))

61043721_1054293951428280_8882150581838282752_n
Στόμα, ζυγωματικά

 

Liam McIntyre (((((Spartacus)))))

61336927_1054294021428273_8049174935005822976_n
Σώμα

🌭🔪Iwan Rown ((((((Ramsey game of thrones))))))))

60960901_1054293978094944_4575581960696496128_n
φυσιογνωμία

🧛‍♂️Christian Camargo (((((Δράκουλας penny dreadful)))))

61541175_1054328548091487_4601676610028961792_n
ύψος

👨‍🔬Michael c hall (((((dexter)))))

61384182_1054328484758160_5374357113663389696_n
ΟΛΑ

🕺Βασιλης Μίχας

61359668_1054308218093520_5547727123583598592_o
ΟΛΑ

👱‍♂️Kevin Lutolf

61013308_1054449838079358_3766641534968004608_o
Σώμα, στόμα

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ BEVERLY HILLS 90210

Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί αποφάσισαν μετά από τόσα χρόνια να γυριστεί ξανά το Beverly Hills 90210. Σίγουρα για τους παραγωγούς και τους ηθοποιούς το κίνητρο ήταν τα χρήματα. Και είναι απολύτως λογικό, εξάλλου its showbizness baby. Εγώ όμως δεν ξέρω πως νιώθω για αυτό.

Υπήρξα από τις μεγαλύτερες φαν του BH90210. Ερωτευμένη με τον Ντίλαν και εννοείται ήθελα να μοιάσω στη Μπρέντα. Δεν έχανα κανένα επεισόδιο και έμεινα πιστή για δέκα ολόκληρα χρόνια όσο προβαλλόταν δηλαδή. Αν το καλοσκεφτείς ήμουν παιδάκι και έγινα ολόκληρη κοπέλα. Με συντρόφευε σε σημαντικές στιγμές της ζωής μου όπως η εφηβεία, η μετακόμιση από το πατρικό σε δικό μου σπίτι, η πρώτη μου σχέση, η πρώτη μου δουλειά. Το Beverly ήταν πάντα εκεί σε γεγονότα που θα θυμάμαι πάντα. Γιαυτό το λόγο κρατάει ξεχωριστή θέση μέσα στις αναμνήσεις μου, σαν ένα παλιό πολύτιμο ζευγάρι σκουλαρίκια που κρατάς στη μπιζουτιέρα σου με ευλάβεια για να μη το χάσεις. Συμβολίζει τα νιάτα την αθωότητα τη ροζ σαν φραουλένια τσιχλοφουσκα big babol δεκαετία του 1990.

Άλλη λατρεία και αυτή: η αξεπέραστη δεκαετία του 90. Αξεπέραστη γιατί πολύ απλά ήταν όλα γαμάτα. Η μουσική, τα κοριτσίστικα περιοδικά, η τηλεόραση, τα χόμπι, οι βόλτες με τρανζιστοράκι στα σοκάκια, οι διάσημοι, οι αφίσες, η αλληλογραφία, η μόδα, τα μαλλιά (θα σας πως κάποια στιγμή την ιστορία με το πιστολάκι που ανατινάχτηκε καθώς προσπαθούσα να κάνω το γνωστό κοκοράκι στη φράντζα μου).

Με θυμάμαι να παίζω σκηνές από το κάθε επεισόδιο πότε σαν Κέλι και πότε ως Μπρέντα.Τώρα λοιπόν που επιστρέφει δεν θέλω να το δω γιατί ο Ντίλαν λείπει, η Μπρέντα και η Κέλι δεν είναι πια κορίτσια με γαμάτο στυλ (τα τζιν, τα σακάκια, τα παπούτσια, τα φλοραλ φορέματα, τα καπέλα με τα λουλούδια..) ούτε εγώ είμαι κορίτσι πλέον και δεν θέλω να το δω… Ορίστε το είπα…

61008486_1050653771792298_6161456217647480832_o