ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

YARN BOMBING….

Σύμφωνα με τη Manuela Farinosi και τη Leopoldina Fortunati, το yarn bombing έχει γίνει συνώνυμο με το τρέχον φεμινιστικό κίνημα που οφείλεται εν μέρει στην αποκατάσταση των παραδοσιακά γυναικείων τεχνών του πλεξίματος (kintting= βελόνες) και / ή του κροσέτ (chrochet=βελονάκι) για να συμμετάσχει στην παραδοσιακά αρσενική και κυρίαρχη σκηνή γκράφιτι. Οι γυναίκες και τα κορίτσια που απαρτίζουν το yarn bombing ποικίλλουν ως προς τη φυλή, την ηλικία, τη σεξουαλικότητα, την τάξη κ.λπ. και δημιουργούν χώρο για τις ίδιες και την τέχνη τους παντού, από πανεπιστημιουπόλεις έως δημόσια πάρκα.
Οι δημιουργίες αυτές (εγώ τις λέω ρουχαλάκια) μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια, θεωρούνται μη μόνιμες και, σε αντίθεση με άλλες μορφές γκράφιτι μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν εάν είναι απαραίτητο. Παρ ‘όλα αυτά, η πρακτική εξακολουθεί να είναι τεχνικά παράνομη σε ορισμένες δικαιοδοσίες, αν και συχνά δεν διώκεται έντονα. Εμένα η μόνη μου ένσταση είναι το αν είναι καλό ή όχι να τυλίγεις/πλέκεις νήμα πάνω στους κορμούς τον δέντρων. Εννοώ αν τα πληγώνει ή αν αρρωσταίνει τη φλούδα τους, δε ξέρω. Και αν είναι φιλικό προς το περιβάλλον.
Η συγκεκριμένη πρακτική πιστεύεται ότι προήλθε από τις ΗΠΑ με

τις πλέκτριες του Τέξας να προσπαθούν να βρουν έναν δημιουργικό τρόπο για να χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα νημάτων, και έκτοτε εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο.
Το ξεκίνημα αυτού του κινήματος αποδόθηκε στην Magda Sayeg , τριάντα επτά ετών, από το Χιούστον, η οποία λέει ότι πήρε για πρώτη φορά την ιδέα το 2005 όταν κάλυψε τη λαβή της πόρτας της μπουτίκ της με ένα χειροποίητο πλεκτό.
Η Joann Matvichuk ίδρυσε την International Yarnbombing Day στις 11 Ιουνίου 2011.
Έ ξέρετε πως είναι αυτά, παιδί είμαι και ζηλεύω. Αποφάσισα λοιπόν να «ντύσω» και εγώ κάτι (εκτός από δέντρο), γιατί έτσι μου αρέσει. Έφτιαξα μαργαρίτες και έντυσα μια γλάστρα με τη μικρή μου εχεβέρια.
Να πω ότι φέτος λόγω κορωνοιου ακυρώθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την ιδιαίτερη αυτή μέρα.
Επίσης να υπενθυμίσω ότι η παγκόσμια ημέρα πλεξίματος σε δημόσιο χώρο εορτάζεται στις
(Είχα γράψει σχετικό κείμενο θα το βρείτε στο μπλογκ μου).

116431598_1469469726577365_7153247990731230903_n

116425715_1469468323244172_1259463094607357079_n
Το δικό μου bomb yarning
116375389_1469471379910533_4597626223402606279_n
Φωτογραφία από το ίντερνετ

 

Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ

Σήμερα 26 Ιουλίου είναι η παγκόσμια ημέρα της Θείας και του Θείου.
Αυτό είναι ένα κείμενο μόνο για τον Χαράλαμπο και τον Γιάννη.
Γιαννάκο μου μικρό μου ζουζουνάκι, Χαράλαμπε μεγάλε μου Πρίγκιπα, υπάρχει ένα μαγικό πράγμα που λέγεται Αγάπη. Και βρίσκεται στα όνειρα. Και στο τέλος του ουράνιου τόξου. Εκεί που τα έκπτωτα αστέρια συναντούνται. Εκεί θα βρίσκεται για πάντα η αγάπη μου όποτε τη χρειαστείτε… Για κάθε μέρα, για κάθε νύχτα, για κάθε δευτερόλεπτο. Είμαι η πιο τυχερή θεία του κόσμου γιατί έχω έναν Χαράλαμπο που εκφράζεται με ζωγραφιές και χρώματα, με γράμματα και ιστορίες, και έναν Γιαννάκο που παίζει και γελάει και βλέπει κινούμενα σχέδια που θέλει αγκαλίτσες και βόλτες. Δίνετε χαρά στη ζωή μου και νόημα.
Έχω τόσες πολλές ιστορίες να σας πω σαν μεγαλώσετε, όπως για τότε που έμαθα ότι θα ερχόσασταν στο κόσμο (και τις δυο φορές ήμουν η πρώτη από τα αδέλφια των γονιών που το μάθαινε και έπρεπε να το κρατήσω μυστικό μέχρι να επιβεβαιωνόταν το γεγονός από γιατρό και ήταν η πιο δύσκολη αποστολή του κόσμου, να θέλω να φωνάξω από τη χαρά μου και να πρέπει να υποκρίνομαι ότι τίποτα δε συμβαίνει), για τότε που είδα το πρώτο υπερηχογράφημα, μικρές κουκκίδες ύπαρξης, σαν έργο τέχνης κάποιου μοντερνιστή ζωγράφου, για τότε που σας αντίκρισα για πρώτη φορά στο μαιευτήριο (όταν ανεβαίναμε με το ασανσέρ έδωσα κλωτσιά στη πόρτα του ασανσέρ να ανοίξει, επειδή είχαμε αργήσει και ήθελα να δω την αδελφή μου πριν μπει να γεννήσει εσένα Χαράλαμπε μου, και για σένα Γιαννάκο μου έφυγα από το μαιευτήριο και πήγα και έφαγα ένα γύρο από το άγχος μου κάτω από το άγαλμα του Βενιζέλου στη πλατεία Ελευθερίας), για τότε που σας πήρα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, πόσο μικρά και εύθραυστα ήσασταν και πόσο βαριά μου φανήκατε, από τον φόβο μου μη μου πέσετε, για τότε που σας τάισα για πρώτη φορά με το μπιμπερό, για τότε που σε κρατούσα από το χέρι Χαράλαμπε για να κατέβεις προσεκτικά τα σκαλιά στον κήπο, για τότε που σας νανούριζα στην αγκαλιά μου, για τότε που σου κρατούσα το χεράκι και προσπαθούσαμε μαζί να γράψεις Γιαννάκο. Για τότε που σε παρακολουθούσα Γιαννάκο να κοιμάσαι με τα πλεκτά μου παιχνίδια παραταγμένα δίπλα στο μαξιλάρι σου. Για χιλιάδες τότε, για χιλιάδες στιγμές που έζησα μαζί σας, για τα γέλια και τα κλάματα για τις γλυκές φωνούλες σας και τα ματάκια σας τα αθώα τα γεμάτα καλοσύνη και εξυπνάδα. Για αυτό γιορτάζω σήμερα, για το προνόμιο του να είσαι θεία. Γιατί δεν υπάρχει χατήρι που δεν μπορώ να αρνηθώ, γιατί ο κόσμος είναι ομορφότερος επειδή είσαστε κομμάτι του. Γιατί σας αγαπώ. Γιατί είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να πάρω στη ζωή μου. Δυο δώρα. Δυο μικρούς Πρίγκιπες, δυο ξεχωριστά πλάσματα. Ο Χαράλαμπος, το πιο ζεστό, δοτικό, πονόψυχο, ευγενικό, ταλαντούχο, ευφυέστατο πλάσμα που με συγκλονίζει να γράφει ιστορίες ενώ είναι έξι ετών (όπως ο Κινγκ) που έχουν όλες τους ηθικό δίδαγμα και έντονο το αίσθημα του δικαίου. Αυτό με αφήνει άφωνη.
Με μαγεύει. Με συνεπαίρνει. Ένας μικρός ιππότης. Που κάνει όμορφα, στρωτά, με ελάχιστα ορθογραφικά λάθη, γράμματα. Που μου αφήνει σημειώματα μέσα στα τετράδια μου. Που έχουμε συμφωνήσει  μόλις μεγαλώσει λίγο ακόμα θα γράψουμε μαζί μια ιστορία.
Ο Γιαννάκος το πιο ζουζουνιάρικο, ατίθασο, χαρωπό, γλυκό, τρυφερό, πανέξυπνο πλάσμα που αγαπάει τα κινούμενα σχέδια, τα αμαξάκια, τα παιχνίδια και τις βολτίτσες και είναι πανέμορφος σπιρτούλης και έχει σπινθηροβόλα ματάκια γεμάτα όρεξη για ζωή και παιχνίδι.
Σας αγαπώ πλασματάκια μου…. μέχρι τον ουρανό και τα αστέρια, και το ουράνιο τόξο… μέχρι τον ήλιο, μέχρι το φεγγάρι. Μέχρι για παντοτινά………
Η θεία Χάτσον……
(ΥΓ το δημοσιεύω απόψε γιατί αύριο θα είμαι μαζί τους και θα παίζουμε παρέα…..

20200725_181527

 

Επειδή ένας από τους τρόπους να εκδηλώνω την αγάπη μου είναι πλέξω κάτι και να το χαρίσω ένιωσα την ανάγκη να φτιάξω κάποια πράγματα, και επειδή για μένα τα δώρα μου είναι ο Χαράλαμπος και ο Γιάννης αποφάσισα, αντί να μου κάνουν δώρο να τους κάνω εγώ. Έπλεξα λοιπόν ένα κουνελάκι τον Μίμι και έναν γατούλη τον Κοκό. Άφησα να επιλέξουν εκείνοι ποιο θέλουν ο καθένας. Και για μένα έπλεξα ένα μονόκερο την Κιρίκα. Και κέντησα σε ύφασμα κάποιες ζωγραφιές του Χαράλαμπου ( ο Γιαννάκος είναι μικρούλι ακόμα δεν ζωγραφίζει)….

20200725_182339

20200725_182217

20200725_182232

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Little artists….

Πάντα με συγκλονίζουν οι ζωγραφιές του Χαράλαμπου. Καταρχάς με θεωρώ πολύ τυχερή που όταν έρχεται το παιδάκι μας στο σπίτι μπαίνει στο δωμάτιο μου, στη βιβλιοθήκη (την ίδια που μελετούσαμε ως παιδιά ο αδελφός μου, εγώ και η μαμά του) και να παίρνει τα μπλοκ που του αγοράζουμε και τους μαρκαδόρους και να ζωγραφίζει ότι θέλει. Όταν φεύγει τις κοιτάω προσεκτικά και φυσικά σημειώνω με μικρά γράμματα στο πίσω μέρος την ημερομηνία.
Με συγκλονίζει η ελευθερία που έχουν τα μικρά παιδιά καθώς δεν υπακούουν σε καλούπια ούτε νόμους, και μεταφέρουν αγνά και καθαρά στο πυρήνα τους, σχεδόν πρωτόγονα, τις αποχρώσεις της φαντασίας τους.
Από καιρό είχα διαβάσει ένα άρθρο για μια μητέρα την Inez Tan που είχε μετατρέψει σε κεντήματα τις ζωγραφιές της κόρης της.
Σήμερα διάλεξα και ήταν μια δύσκολη απόφαση, τρεις από τις ζωγραφιές του
Χαράλαμπου και τις μετέφερα σε ύφασμα.
Με συγκλόνισε η ζωγραφιά με τα σπιτάκια, τόσο πολύ, που έψαξα τις εγκυκλοπαίδειες των μεγάλων ζωγράφων που έχω (κάπου στο 2005 είχε κυκλοφορήσει μια σειρά από τη De Agostini που λεγόταν «Art Gallery» και κάθε τόμος φιλοξενούσε κι από έναν σπουδαίο ζωγράφο. Ήταν 99 τόμοι. Τα απέκτησα όλα γύρω στα 300 ευρώ είχα δώσει, τόσο κολλημένη με τη ζωγραφική, δεν είχα και ίντερνετ τότε🤣)

για να βρω παρόμοια έργα, αν μπορούμε να κατατάξουμε σε κάποιο ρεύμα ή κίνημα τη σαρωτική αχαλίνωτη φαντασία ενός εξάχρονου παιδιού.
Βρήκα ομοιότητες με τρεις ζωγράφους. Ο Μορίς Ουτρίλο ο τελευταίος μεγάλος καλλιτέχνης της Μονμάρτης. Μελαγχολικός και μποέμ δεν μπορείς να τον κατατάξεις σε καμιά κατηγορία, ίσως λίγο αφαιρετικός, με εξαιρετικούς πίνακες που θύμισαν λίγο τα σπίτια του μικρού μου ζωγράφου, και συγκεκριμένα «Η Πλας Ντι Τερτρ στις 14 Ιουλίου» του 1911που απεικονίζει μια συνοικία της Μονμάρτης με αφαιρετικές γραμμές στους σοβάδες των σπιτιών.
Αλλά και στο «Ο Πύργος του Πιερφον» οι κωνικές στέγες των αχνών σπιτιών θα μπορούσε να θυμίζει τα σπίτια του Χαράλαμπου. Και το  «Ένας δρόμος της Περιφέρειας» του 1916.
20200717_195243
Στη ζωγραφιά τώρα του κίτρινου λαγού με τα γαλάζια πόδια, σίγουρα θα μπορούσε να ένα αλλόκοτο πλάσμα σε πίνακα του Χουάν Μιρό, έναν από τους πατέρες της μοντέρνας ζωγραφικής. Τα έργα του Μιρό ήταν παιγνιώδη και οι φιγούρες του σχεδόν παραμορφωμένες και συγκεκριμένα στον πίνακα «Σκύλος που γαβγίζει στο φεγγάρι» του 1926 που θα μπορούσε να είναι και φιγούρα του Γουώλτ Ντίσνεϊ. Υπάρχει ακόμα ένας πίνακας που μου θύμισε τον λαγό του Χαράλαμπου με τίτλο «Εγώ και το χωριό μου» (1911) του Μαρκ Σαγκάλ που κράτησε αποστάσεις από τα σημαντικά ρεύματα της εποχής του και δημιούργησε το δικό του ύφος όπου συνδύαζε τη φαντασία με τη πραγματικότητα.
20200717_195252
Με χαρά λοιπόν έπιασα να κεντήσω τις υπέροχες ζωγραφιές του Μικρού μου Πρίγκιπα και με αυτό το τρόπο να αφήσω λίγη από την απύθμενη αγάπη μου να βρει δρόμο να εκφραστεί. Να ενσαρκωθεί σε κάτι απτό, χειροπιαστό. Όλο αυτό με τις ζωγραφιές των παιδιών είναι για μένα κάτι μοναδικό, μεγάλοι καλλιτέχνες μέσα σε μικρά πλασματάκια. Και δεν μπόρεσα να μη το πάω ένα βήμα πιο κάτω και να αναρωτηθώ τι θα συνέβαινε αν οι ζωγραφιές των παιδιών γινόταν πραγματικότητα.
Στο βιβλίο του μέγιστου Stephen King » Οι Ρυθμιστές» πραγματεύεται ακριβώς αυτό με καταστροφικές συνέπειες, τον ξέρετε τον King, είναι αυτός ο τύπος που τα ίδια τα πνεύματα τρομάζουν όταν τον διαβάζουν. Στο βιβλίο λοιπόν έχουμε ένα κακό πνεύμα/ δαίμονα που κάνει κατάληψη στο σώμα ενός μικρού παιδιού και ότι κινούμενα σχέδια, ότι ζωγραφιές κάνει το παιδί γίνονται πραγματικότητα. Και ξαφνικά ένα πρωί στο ήσυχο προάστιο που μένει ο μικρός, ροζ εξωγήινα τανκς βγαίνουν περίπατο,

τρελαμένοι καουμπόηδες και σεξοβόμβες με κολάν αρχίζουν και ξεπαστρεύουν κόσμο. Συγκλονιστικό βιβλίο δεν λέω κάτι άλλο για να μη κάνω σποιλερ.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο Κινγκ αυτό που μας λέει στο βιβλίο είναι ότι η φαντασία των παιδιών που δεν έχει πειραχτεί ακόμα από την ορθή σκέψη μπορεί να είναι μαγευτική αλλά και τρομακτική στα μάτια ενός ενήλικα. Πάντα ο Κινγκ στα βιβλία του πραγματεύεται αληθινά γεγονότα, συναισθήματα, καταστάσεις που όμως περίτεχνα και με μαεστρία τους βάζει περιτύλιγμα τρόμου και φρίκης γιατί είναι και ο master of horror. Λέει αλήθειες αυτό θέλω να πω. Μέσα από μυθικά και ψεύτικα πλάσματα λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Πως γίνεται να ξεκινάω με τις ζωγραφιές του Χαράλαμπου και να καταλήγω στον King;;;;; Υποθέτω πως ο King ταιριάζει παντού γιατί έχει γράψει για ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Για όλα τα παγιωμένα συναισθήματα των ανθρώπων, τους φόβους που σουλατσάρουν στο σκοτάδι και γρατζουνούν τις παλιές σαθρές σανίδες του υποσυνείδητου, για την αρχέγονη βία, για τη σύγχρονη ζωή, για τα αρχαία ένστικτα, για τα νέα κόλπα των ανθρώπων, για το τι γίνεται ένα παιδί όταν μεγαλώσει. Για τα νοσταλγικά χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, για τη κόλαση της ενήλικης ζωής. Για όλα. Για σεξ. Για πείνα. Για δίψα. Για φόβο. Για όλα σου λέω μη το ψάχνεις. Το έχω ψάξει εγώ για σένα.
Και για να κλείσω με το ίδιο θέμα που ξεκίνησα, μη πετάτε τις ζωγραφιές των παιδιών. Είναι μικροί θησαυροί γεμάτοι χρώμα και χαρά μέσα στην μαλακισμένη καθημερινότητα. Τώρα που το σκέφτομαι έχω και εγώ κρατήσει ζωγραφιά από τα παιδικά μου χρόνια. ίσως τη κάνω κι εκείνη κέντημα. Πληροφοριακά, τα σπίτια τα κέντησα με long and short βελονιά, δεν ξέρω πως λέγεται στα ελληνικά, το λουλούδι με satin stitch και στα περιγράμματα πάντα με την αγαπημένη μου πισωβελονιά.

 

ΥΓ: Στις 26 Ιουλίου είναι η ημέρα της Θείας και του Θείου και το παραπάνω κέντημα το έκανα για να τιμήσω εκείνη την ημέρα. Για να συμπληρωθεί όμως ήθελα να κάνω μικρά δωράκια στα ανίψια μου. Γιατί αν δεν ήταν εκείνα τα δυο ζουζούνια εγώ δεν θα ήμουν η Θεία Χάτσον. Οπότε έπλεξα δυο γλυκούλια αμιγκουρούμι, το γατούλη Κοκό και το Μίμι το κουνελάκι.
  Snapchat-918074080
(κείμενο προσεχώς)

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αγαπημένα ρούχα….

Έχετε κάποιο ρούχο που παρόλο που έχει περάσει ένας αιώνας από τότε που συνηθίζατε να το φοράτε είτε γιατί η μόδα του έχει περάσει ανεπιστρεπτί, είτε γιατί δε σας κάνει πλέον (είναι φαρδύ ρε γαμώτο), είτε είναι σε κατάσταση «μη φορέσιμη» δηλαδή είναι φθαρμένο, έχει ξεβάψει, έχει μια τρούπα να, κτλ. κτλ.
Κι όμως δεν μπορείτε επουδενί να το ξεφορτωθείτε, δεν το φοράτε αλλά δεν το πετάτε κιόλας. Ίσως ήταν πολύ ακριβό (true story: έχω κακόγουστη χρυσομυγί τουαλέτα 100% μετάξι με πούλιες, χάντρες και balloon τελείωμα 300 ευρώ) και δεν υπάρχει περίπτωση να πετάξεις κάτι για το οποίο ξόδεψες χρήματα που μάζευες δεκάρα δεκάρα, ούτε κάτι που έχει εξαίσια υφή (hello 100% μετάξι).
Ή μπορεί να σου θυμίζει ευτυχισμένες και ένδοξες στιγμές του παρελθόντος και έναν εαυτό που ανυπομονείς να ξαναβρεις γιατί οι συνθήκες σε ανάγκασαν να τον αποχωριστείς και είναι πίσω από έναν τοίχο και σε περιμένει να τον γκρεμίσεις για να είσαστε και πάλι μαζί.
Έχω λοιπόν μια denim φούστα Strativarious με υπέροχη εφαρμογή και στο αγαπημένο μου μήκος κάπου εκεί στο γόνατο. Και είναι και ένα μπλουζάκι φανέλα με αθλητική πλάτη, με τη φράση «rock has no face get your sound». Με τρουκς και ροζ γκλιτερ.
Αυτά τα ρούχα που έχουν ταξιδέψει παντού, που πήγαν στα Φαλάσαρνα, στα Χανιά, στο Ελαφονήσι, στο Λέντα, στο Ζαρό, στη Χερσόνησο, στη Παντάνασσα, στο Θησέα, στη Ρογδιά, στην Αμνισσό, στο Ηράκλειο Μου, στη Λυγαριά, στο Παλαιόκαστρο, στο Ρέθυμνο, στην Αγία Πελαγία, σε όλες τις παραλίες της Κρήτης, σε κάμπινγκ, σε βουνά και λαγκάδια, στο Κατσοματάδω, στο Σεληνάρι, στο Βασιλικό, στο Κερατόκαμπο, στη Δροσιά. Που πήγαν σινεμά, που έγιναν αντικείμενο σχολιασμού (γρια πήρε τη μάνα μου τηλέφωνο πριν μερικά καλοκαίρια να τη ρωτήσει που πήγαινα με το «κοντό φουστάκι» αν έχεις το Θεό σου), που λερώθηκαν με παγωτό και με κερί (μη καθίσετε σε παγκάκι έξω από εκκλησία οι γριές τα έχουν λερώσει με στάμπες από κεριά, τα οποία κεριά κολλάνε ανελέητα στο ρούχο και αναγκάζεσαι να τα πλύνεις με πετρέλαιο- true story), που φιλοξενούσαν το πολύτιμο κορμί μου και τη ψυχή μου, τα θέλω μου και τα νιάτα μου. Δεν με νοιάζει πόσο ξεβαμμένα ξεχειλωμένα και άθλια είναι.
Τα βλέπω και ταξιδεύω στις μέρες τις ξεγνοιασιάς μου και είναι η υπενθύμιση μου για το ΤΙ ΩΦΕΙΛΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΜΟΥ ΝΑ ΚΆΝΩ. Μέχρι την επανένωση με τον εαυτό μου και μέχρι να τα αντικαταστήσω με άλλα αγαπημένα ρούχα που μέσα τους θα ζήσω ανάλογες και καλύτερες στιγμές……
IMG_20200718_125441_150Snapchat-184142479

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΡΑΠΤΟΜΗΧΑΝΗΣ…

Και λίγα λέω… Η Βασίλισσα της ραπτομηχανής, του βελονιού, της βελόνας, της δημιουργικότητας και της φαντασίας.

Εκεί που την είχα πάρει από φόβο τη ραπτομηχανή μου μια κουβέντα της νύφης μου με έκανε να αποκτήσω την απαιτούμενη αυτοπεποίθηση και να ασχοληθώ πραγματικά.

Τώρα λοιπόν που είναι καλοκαιράκι και δεν μπορώ να πλέξω και τόσο γιατί ιδρώνει το χέρι και η επαφή με τα νήματα είναι μαρτύριο, έχω πέσει με τα μούτρα στη Βικτόρια. Καλέ όχι δεν άλλαξα σεξουαλικό προσανατολισμό στα σαράντα μου, Βικτόρια είναι η ραπτομηχανή μου.

Σε προηγούμενα κείμενα μου σας έδειξα τις πρόσφατες δημιουργίες μου. Ε μάλλον θα βαρεθείτε να τις βλέπετε γιατί ακολουθεί ακόμα μια επίδειξη τάπερ, φωτογραφιών των τελευταίων μου δημιουργιών. Τώρα θα μου πείτε «γιατί δεν περιμένεις κάθε τέλος του μήνα να μαζεύεις όλες τις δημιουργίες σε ένα κείμενο να μη μας πρήζεις και εμάς;»

Σωστό κι αυτό. Κάποια άλλη φορά. χε χε.

Ακολουθούν λοιπόν οι φωτογραφίες με τις δημιουργίες μου των τελευταίων ημερών….

 

Ήθελα να φτιάξω μια θήκη για καρφίτσες από εκείνες που φορούσαν οι παλιές μοδίστρες. Την έφτιαξα χωρίς πατρόν όπως την είχα στη μνήμη μου από κάποια μοδίστρα που πήγαινα σαν παιδί (σας ράβανε και εσάς ζιπ κιλότ και ντεπιεδάκια όταν ήσασταν παιδάκια ή μόνο εγώ;)

Το μόνο που ήξερα ήταν ότι ήθελα να έχει τα εξής στοιχεία: Καπιτονέ όψη, ρέλι και οβάλ κορυφή.

6 7 2020

 

 

Ο διάολος μου όταν πήγαινα στα μαθήματα ραπτικής ήταν να ξεφτίζω το ύφασμα για να κάνω αζούρι και να φτιάχνω τις εσωτερικές γωνίες σε εκείνες τα άψογες μύτες.

Μέχρι σήμερα το κέντημα σε λευκό λινό δεν είναι το καλύτερο μου ενώ το κοφτό το Α Π Ε Χ Θ Α Ν Ο Μ Α Ι .

Πριν λίγες μέρες όμως είχα πλέξει μια μπορντούρα που ξεσήκωσα το σχέδιο από ένα παλιό πλεκτό της μαμάς ή της γιαγιάς δεν ξέρω ποια το έκανε, και ήθελα να φτιάξω ένα πετσετάκι για να του τη βάλω (λατρεύω τις χρωματιστές δαντέλες). Όμως δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω με καύσωνα να βασανίζομαι με γωνίες, και αζούρια. Έτσι τη λύση μου την έδωσε ακόμα μια φορά το διαδίκτυο καθώς βρήκα ένα κολπάκι για να φτιάχνω τις εσωτερικές γωνίες. Οπότε είμαι πολύ υπερήφανη για το παρακάτω πετσετάκι.

 

Είχα πριν καιρό πλέξει ένα μικρό πορτοφολάκι σε γκρι, λευκό και καφέ και του έβαλα επιτέλους μια φόδρα σε ανοιχτό μπεζ. Ο συνδυασμός πλεκτού- υφάσματος με ξετρελαίνει.

 

 

Ακόμα ένα σταντ για το κινητό και ελπίζω να μην τη ξηλώσω κι αυτή και φτιάξω άλλο.

 

Αυτά τα λίγα από μένα. Ελπίζω να σας άρεσαν…. Τα φιλιά μου…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ- ΓΙΑΜΙ

Σήμερα λέει γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα σοκολάτας (άντε καλέ, κάθε μέρα τη γιορτάζουμε). Μια ματιά στο Google  με πληροφόρησε πως στις 7 Ιουλίου του 1550 η σοκολάτα (γιάμι) έφτασε στην Ευρώπη (αλληλούια).

Το 2015 με τη συμπλήρωση των 465 χρόνων από τότε που εισήχθη στην Ευρώπη αποφασίστηκε πως η 7η Ιουλίου θα γιορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Σοκολάτας (γιάμι).

Οι πρώτοι κόκκοι κακάο έφτασαν την Ευρώπη από τον Χριστόφορο Κολόμβο ύστερα από την τέταρτη επίσκεψη του στον «Νέο Κόσμο» ανάμεσα στο 1502 και στο 1504. Επειδή όμως δεν ενδιαφέρθηκαν και πολύ για το κακάο (άκου τώρα) καθώς άλλοι θησαυροί που είχε φέρει μαζί του θεωρήθηκαν να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον, ο Χερμάν Κορτέζ θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε και έφερε μαζί του το κακάο, ο οποίος το 1519 προσάραξε με το στόλο του στη χερσόνησο Γιουκατάν.

Ο Daniel Peter εφηύρε τη σοκολάτα γάλακτος .

Ο Δημήτριος Παυλίδης, ο δισέγγονος του Σπυρίδωνα Παυλίδη του ανθρώπου που έφερε τη σοκολάτα πρώτη φορά στην Ελλάδα, δημιούργησε το 1981 τη ΜΕΡΕΝΤΑ.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι μόχθησαν, εργάστηκαν για να απολαμβάνω εγώ σήμερα τη σοκολάτα. Περιττό να σας πω ότι θεωρώ τη σοκολάτα τη μοναδική γεύση που αξίζει να διασωθεί στον αιώνα τον άπαντα. Τη καταναλώνω δε από παιδιόθεν οπότε αν ποτέ εξαφανιστεί η σοκολάτα θα φταίω εγώ.

Ακόμα και στις σκοτεινές εκείνες εποχές της ανορεξίας έτρωγα σοκολάτα καθώς είμαι το μοναδικό πλάσμα στον πλανήτη όπου η σοκολάτα ΔΕΝ με παχαίνει. Καρα τσεκαρισμένο. Προσπάθησα στο παρελθόν να κόψω τη σοκολάτα για ένα μήνα και πήρα τρία κιλά. Και άλλη μια φορά είχα αντικαταστήσει τη μερέντα με μέλι και πάλι πήρα κιλά.

Το 2013 που γυρνούσα στους γιατρούς μετά το στραπάτσο του 2012, ένας γιατρός μου είχε πει «απορώ πως περπατάς και δε σωριάζεσαι κάτω. Πάλι καλά που τρως μερέντα αλλιώς …..»

Το 2011 έγραψα ένα ποίημα αφιερωμένο ειδικά στη μερέντα, ας μην το στερήσω από την ανθρωπότητα.

«ΩΔΗ ΣΤΗ ΠΡΑΛΙΝΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΟΥ

Πραλίνα φουντουκιού στον πάγκο αφημένη

κι η Μαρία η καημένη

γλύφει τα χειλάκια και τρίζει τα δοντάκια

……………………………………………………………………

Από μικρούλι η Χάτσον τη μερέντα της τη τρώει

και για αυτό είναι από σόι

Δεν αντέχει θα ορμήσει

και το βάζο θα ξαφρίσει

δε θα αφήσει ούτε γραμμάριο

και θα γίνει της κολάσεως

…………………………………………………………………..

Θέλει τη γλυκιά της γεύση

μες στη κοιλίτσα της να πέσει

και παρηγοριά να νιώσει

 που δεν έρχεται ο Γιώργος να τη σώσει

…………………………………………………………………..

Τη λαχταριστή πραλίνα όπως όπως

η μικρούλα Χάτσον τρώει

με ψωμάκι ζεστό

κατευθείαν στη καρδούλα της πηγαίνει

……………………………………………………………………

Με κέικ, με καρύδια,

με σταφίδες,

φραουλίτσες και μπανάνες,

σνακ λαχταριστό

…………………………………………………………………

Μα πιο  πολύ από όλα

της αρέσει το δάχτυλο αργά

στο βάζο να βυθίζει

και να παίρνει μια γλυψιά

και συγχρόνως μουρμουρίζει

«σοκο σόκο νοστιμιά, τι γεύση μαγικιά,

δεν αντέχω μακρυά σου

θέλω να ΄μαι όλο κοντά σου»

………………………………………………………………..

Γρήγορα το βάζο αδειάζει

και ο μπαμπάς όλο φωνάζει

«που θα πάει αυτό για πες μου

έχουν τελειώσει οι αντοχές μου

δεν αντέχω να πληρώνω

όλο βάζα να μαζεύω

και η Χάτσον μου τα τρώει

σαν λυσσάρικο παπόι»

ΤΕΛΟΣ

 

ΥΓ1: Χάτσον είναι το παρατσούκλι μου

ΥΓ2: Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός ο Γιώργος που αναφέρω

ΥΓ3: Τα παπόι είναι από το «ΕΓΩ Ο ΑΠΑΙΣΙΟΤΑΤΟΣ»

20200708_160246

ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ (ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΟΣ ΠΟΥ ΠΟΝΑΩ)

20200704_201332

 

 

WOMEN IN HISTORY

~ The Spanish seamstress, Manuela Malasaña Oñoro ~

Manuela Malasaña Oñoro (1791-1808) was a seamstress from Madrid, Spain. She was one of the townspeople who lost their lives during the May 2, 1808 uprising in Madrid against the troops of Napoleon I of France during the Peninsular War.
With many other young Madrilenes, the young woman went to the defence of the Monteleón artillery park (the current Plaza del 2 de Mayo)
After resisting rape by the French troops, she was imprisoned and executed on the grounds that she had been carrying a weapon : a pair of scissors. She was buried in the Hospital de la Buena Dicha along with many others killed in that uprising. She is number 74 in the list of victims kept in the military archives of Madrid, out of 409. Her portrait is in the Hall of Heroines in the Museo del Ejército.

Having become famous for dying so young in what would become known in Spain as the Spanish War of Independence, she was hailed as a heroine. She is commemorated by the name of a neighbourhood in Madrid and by a street and metro station in Móstoles.

107319969_1450120868512251_2516927456412679688_n
Painting : Manuela Malasaña Oñoro (1887), by Eugenio Álvarez Dumont 🎨
ΥΓ: το παραπάνω κείμενο το βρήκα από το διαδίκτυο αλλά δεν θυμάμαι από που χαχαχχα

 

WOMEN IN HISTORY

HADY LAMARR, ΑΝ ACTOR AND Α TECHNOLOGY PIONEER..

Σήμερα διάβασα κάτι που μου έκανε εντύπωση για μια από τις Χολυγουντιανές Θεές που θαύμαζα για το στυλ και την ομορφιά της.  Ο λόγος για τη Hedy Lamarr πρωταγωνίστρια των ταινιών Ectasy (1933), Ziegfeld Girl (1941), Samson and Delilah (1949).
Η Χέντι Λαμάρ λοιπόν εκτός από ταλαντούχα ηθοποιός ήταν και επιστήμων καθώς  μαζί με τον συνθέτη Τζορτζ Άνθεϊλ έλαβαν στις 11 Αυγούστου του 1942 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για συσκευή που εφηύραν αποκαλούμενη Secret Communication System (Σύστημα Κρυφής Επικοινωνίας).
Η πρώιμη αυτή συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων χρησιμοποιούσε ένα κύλινδρο αυτόματου πιάνου προκειμένου να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 διαφορετικών συχνοτήτων με απώτερο σκοπό την απόκρυψη των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών από τα εχθρικά ραντάρ και την μείωση της πιθανότητας παρεμβολών. Η ιδέα υπήρξε αμφιλεγόμενη και πολύ προηγμένη για την εποχή της. Η συγκεκριμένη τεχνολογία τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1962,[76] και αφού είχε λήξει η πατέντα. Οι δύο αρχικοί εφευρέτες δεν έλαβαν ποτέ το παραμικρό χρηματικό ποσό από την εφεύρεσή τους.
Η ιδέα της Χέντι για την εναλλαγή των συχνοτήτων υπήρξε η βάση για τη μοντέρνα τεχνολογία της διασποράς φάσματος που χρησιμοποιείται στις μέρες μας σε ένα ευρύ φάσμα συσκευών από τα ασύρματα τηλέφωνα μέχρι τις ασύρματες ευρυζωνικές συνδέσεις (συμπεριλαμβανομένων των GPS, Bluetooth, και WiFi).
Αν λοιπόν αυτό δεν είναι άξιο αναφοράς τότε ποιο είναι;
106496151_1444715879052750_2762639507719699448_n106746002_1444715925719412_2783311472245663511_n
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

THE CREATIVE ADULT IS THE CHILD WHO SURVIVED…

Συνεχίζω με αμείωτο κέφι τα πραγματινια τα κοκοψίνια που μου έρχονται σαν έμπνευση και δημιουργώ στη ραπτομηχανή μου και με τα βελονάκια μου βεβαίως βεβαίως… έβαλα λοιπόν φόδρα σε ένα πορτοφόλι νεσεσέρ που είχα πλέξει πριν καιρό και μάλιστα είχα ταλαιπωρηθεί ταμάλα καθώς οι οδηγίες από την wannabe youtuber/πλέχτρουσα ήταν μπερδεμένες και όταν είχα φτάσει στο καπάκι αδυνατούσα να προχωρήσω. Είχα επικοινωνήσει μαζί της ζητώντας της βοήθεια αλλά μέχρι να απαντήσει στο μύνημα μου (έκανε περίπου ένα τρίωρο) εγω είχα αυτοσχεδιάζει και το είχα ολοκληρώσει. Ακριβώς εξαιτίας του βαθμού δυσκολίας που είχε, παραμένει από τις αγαπημένες μου δημιουργίες. Του έραψα μια φορά από ροζ ύφασμα και του έραψα ενα κουμπί τριαντάφυλλο.
IMG_20200624_141236_689
Και κουμπάκι τριαντάφυλλο
Έπλεξα ένα δαχτυλίδι τριαντάφυλλο σε μπεζ ροζ που αγαπώ. Το συγκεκριμένο pattern το έχω πλέξει αρκετές φορές και το έχω χαρίσει κιόλας σε κοπελιές που συμπαθώ. Είναι περισσότερο χειμωνιάτικο αξεσουάρ αλλά ήθελα από καιρό να πλέξω ένα γιατί είχα χαρίσει αρκετά και είχα ξεμείνει με ένα γαλάζιο καφέ που δεν μου άρεσε καθόλου.
IMG_20200624_194903_285
Γλυκουλι ροζ

Το επόμενο project ήταν άκρως χαριτωμένο μπορώ να πω. ‘Έφτιαξα ένα νεσεσέρ σε σχήμα χειλιών.

 

Έφτιαξα ακόμα ένα σταντ κινητού στη ραπτομηχανή αν και δεν με ξετρέλανε.

IMG_20200628_162731_872 

Και μια και τελείωσα το True Blood είπα να πλέξω και το ταίρι του Πάτρικ που είχα πλέξει πριν δεν θυμάμαι πότε, τον Μπομπ Σφουγγαράκη. Ήταν πολύ εύκολο πάτερν αλλά το τρίπτυχο χέρια/πόδια/μύτη με παίδεψε χωρίς λόγο και αποφάσισα να τον αφήσω μισοτελειωμένο μέχρι να βρω πως θα τα πλέξω.
IMG_20200628_185844_292
Αυτά προς το παρών γιατί είμαι σίγουρη πως θα συνεχίσω να σας ενοχλώ με τα πραγματίνια που φτιάχνω συνέχεια. Αφού γκόμενο δεν έχουμε να πάμε καμιά βόλτα ας φτιάξουμε και κάτι να περάσει η ώρα…
Σας φιλώ….
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Uncategorized

3 ΧΡΌΝΙΑ MARIAS BLOG….

25 6 2020
Καλέ γιορτάζουμε σήμερα. Το blog-ακι μου κλείνει τα τρία και πολύ χαίρομαι. Ε δεν είναι και λίγο το να γράφεις και να σε διαβάζουν, έστω αυτοί οι τρεις τέσσερις, από εκεί που όσα έγραφες τα χαιρόταν τα σκοτεινό συρτάρι.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω. Γράφω πολύ. Έγραφα στον πίνακα (εκτός από τις φορές που με σήκωνε ο δάσκαλος και εγώ δεν έγραφα τη λέξη αν δεν γνώριζα την ορθογραφία της), έγραφα σε τετράδια, έγραφα στο μυαλό μου. Οι λέξεις δε, είχαν τρομερό αντίκτυπο πάνω μου που με σύμμαχο τη ζωηρή φαντασία μου ενσαρκωνόταν σε κινούμενες εικόνες. Ήταν- είναι σαρωτικό και εξουθενωτικό το να έχεις το δικό μου το μυαλό. Αλλά είμαι περήφανη για αυτό γιατί αν δεν το είχα δεν θα δημιουργούσα τις ιστορίες μου.
Έγραφα λοιπόν γιατί το αγαπούσα, γιατί έτσι «αιχμαλώτιζα» τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου ακίνητα, παγωμένα, αιώνια στο χαρτί. Και αναπόφευκτα κάποια στιγμή ξεκίνησα τη συνήθεια του να κρατάω ημερολόγιο (το 1993). Συνήθεια που δεν με εγκατέλειψε ποτέ!!!! Εξακολουθώ να κρατάω ημερολόγιο μέχρι και σήμερα, με το που τελειώσει το ένα αρχίζω το επόμενο. Είναι μια συνήθεια παρήγορη που ξέρω ότι είναι εκεί και είναι δικιά μου έτοιμη να με ακούσει και να με ξεκουράσει. Γράφεις όσα πέρασες καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, τις σκέψεις σου και με το που κλείνεις το ημερολόγιο έχεις ξεχάσει και νιώθει έτοιμη για την καινούργια μέρα που θα ξημερώσει.
Θυμάμαι στη πριν υπολογιστή/ ίντερνετ εποχή παρακολουθούσα το sex and the city (εντάξει ντρέπομαι που το παρακολουθούσα αλλά ήμουν μικρή δεν ήξερα ‘ντάξει;) τη Carrie Bradshaw να γράφει στον
υπολογιστή της κοντά στο παράθυρο τις αμπελοφιλοσοφίες της και ζήλευα. Με φανταζόμουν να έχω υπολογιστή (η μόνη μου επαφή με υπολογιστή ήταν στα 16 στη τρίτη Γυμνασίου στο τελευταίο τρίμηνο που μας έφεραν υπολογιστές και φοβόμουν να πατήσω το πληκτρολόγιο μήπως ενεργοποιηθεί καμιά βόμβα ξέρω ‘γω και χρόνια μετά όταν ο γαμπρός μου μου είχε χαρίσει έναν αρχαϊκό υπολογιστή αυτόν τον τεράστιο με το περίεργο σχήμα από πίσω, σαν τηλεόραση έμοιαζε και έπαιζα παιχνίδια δεν ήξερα να κάνω κάτι άλλο και μια φορά τον είχα σηκώσει και μου έπεσε πάνω στο νύχι του ποδιού μου και έγινε μπλε- το νύχι, η οθόνη πάλι έγινε πράσινη- πέραν τούτου μηδέν).
Και τα χρόνια πέρασαν και με φανταζόμουν να γίνομαι συγγραφέας πάντα αναρωτιόμουν ΠΩΣ έγραφαν τα βιβλία οι συγγραφείς, μα ΠΩΣ, κεραυνοβολημένη έλεγα και ξανάλεγα ΠΩΣ, πως δημιουργούσαν τόσους κόσμους, τόσες ιστορίες, ΠΩΣ γέμιζαν τις γραμμές ΠΩΣ…. τώρα ξέρω. Και συνέχιζα να γράφω ημερολόγιο να αναρωτιέμαι τι προσόντα πρέπει να έχει ένας μελλοντικός συγγραφέας, και να ονειρεύομαι ότι γράφω σε έναν υπολογιστή.
Ώσπου ήρθε το ευλογημένο 2015 και ο μπαμπάς μου χάρισε το laptop HP το οποίο έχω μέχρι σήμερα!!!!!! Ήταν τότε που αντί για το επίδομα των 180 ευρώ (ιλιγγιώδες ποσό για έναν αγρότη που σκύβει είλωτας και μοχθεί κάτω από το καυτό ήλιο ή πάνω από τη δροσάτη γη και το πολικό ψύχος. Σαν κόρη αγρότη ΞΕΡΩ πόσο εξουθενωτική δουλειά είναι. Τεσπά έδιναν τότε αντί για το επίδομα laptop ή tablet. Έτρεξα εγώ για τα χαρτιά και το πήραμε στο όνομα του μπαμπά αλλά εννοείται ότι μου το χάρισε αμέσως, τι να το κάνει εκείνος; (μπαμπά σ’ αγαπώ ρε συ). Ήρθε λοιπόν το laptop στη ζωή μου και μαζί του

ήρθαν όλα εκείνα τα καλούδια (που λέει ο κύριος Αντώνης ο καθηγητής μου στα σεμινάρια υπολογιστών που τελειώνουν το Σάββατο), το internet, το open office (καλά θα προτιμούσα Word αλλά από το ολότελα καλή και η Παναγιώτενα), τα κοκοψίνια και τα ψιψικόκια που μου επέτρεψαν επιτέλους να αρχίζω να προσεγγίζω το όνειρο της ζωής μου που είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου.

Είχα ξεκινήσει να γράφω τη ΠΡΩΤΗ μου ιστορία το 2012 τη ΒΕΑΤΡΊΚΗ με στυλό σε κάτι μπλε τετράδια (αυτά τα φτηνά που όλοι είχαμε στο σχολείο). Να αναφέρω ότι το 2012 με χτύπησε ο θυροειδής και πραγματικά με θεωρώ ηρωίδα με όσα πέρασα τότε, με τόσα λιποθυμικά επεισόδια, με τόσο πανικό να έχω ορθή σκέψη και ειρμό και να γράφω ιστορία μου κάνει τρομερή εντύπωση. Σε αυτά τα τετράδια έγραφα και σπαρακτικά σημειώματα όταν με κυρίευε ο τρόμος.
Το 2015 λοιπόν η ζωή μου έγινε ευκολότερη και μετέφερα όλο αυτό το πάκο των τετραδίων στο open office διορθωμένο και έτοιμο. Πίστευα ότι εκείνη την ιστορία θα έστελνα για αξιολόγηση σε εκδοτικό οίκο. Αλλά μετά άρχισαν να μου έρχονται κι άλλες ιδέες και άρχισα να γράφω μαζεμένες αρκετές ιστορίες όλες στον υπολογιστή.

 

Σήμερα γράφω πέντε ιστορίες συγχρόνως και το απολαμβάνω ασυζητητί. Ο υπολογιστής και το ίντερνετ είναι απαραίτητα όπλα για έναν συγγραφέα, θυμάμαι το 2012 που έγραφα τη Βεατρίκη σε τετράδια και για την έρευνα που έπρεπε να κάνω αναγκαζόμουν να σημειώνω όσα ήθελα να ερευνήσω και όταν πήγαινα επίσκεψη στο σπίτι του γαμπρού μου και της αδελφής μου και έκανα κατάληψη στον υπολογιστή τους για να ψάξω τις πληροφορίες που χρειαζόμουν. Σήμερα πλέον είμαι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια με όλες αυτές τις έρευνες που έχω κάνει γνωρίζω για παράδειγμα τι χρήματα παίρνει μια δασκάλα δημοτικού στο Πόρτλαντ του Μέιν στην Αμερική, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τους Ρομανώφ, πότε και για ποιο λόγο τοποθετήθηκε η πινακίδα του Hollywood κτλ.
Το 2017 ήρθε στη ζωή μου το Maria’s blog. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μαγευτικό για μένα, όχι απλά ζούσα ένα κομμάτι του ονείρου μου αλλά έκπληκτη άναυδη μπορώ να πω έβλεπα να ξετυλίγονται μπροστά μου όλες αυτές οι δυνατότητες. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ. Τη λατρεύω αυτή τη λέξη!!! Μπορούσα να γράφω τις ιστορίες μου αλλά και πιο προσωπικές μου σκέψεις και αυτό με έκανε ευτυχισμένη πέρα από όσο οι λέξεις που τόσο αγαπώ, δεν μπορούν να περιγράψουν. Ποια Carrie και ποιο Cosmopolitan (είχα στείλει email στο Cosmo να γίνω αρθρογράφος στο περιοδικό αλλά ΔΕΝ μου απάντησαν ποτέ 🤣).
Σήμερα λοιπόν κλείνω τρία χρόνια στη blog-οσφαιρα και χαίρομαι που έχω αυτό το βήμα να γράφω όσα σκέφτομαι και να με διαβάζουν όσοι τέλος πάντων με διαβάζουν. Εκφράζομαι όπως θέλω και αυτό μου δίνει απίστευτη ανακούφιση. Θέλω να πω είμαι ο εαυτός μου και γράφω τις σκέψεις μου σαν να γράφω στο ημερολόγιο μου (μου το είχε πει κάποτε η Αναστασία από το μολύβι και χαρτί). Χρόνια πολλά λοιπόν στο blog-ακι μου, χρόνια πολλά σε μένα, και του χρόνου να έχω εκδοθεί επιτέλους και το blog-ακι μου να γίνει blog-αρα…..
FB_IMG_1593120608205
Η χαρά του να γράφεις, να εξωτερικεύεις τις σκέψεις σου, να επικοινωνείς με άλλους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με σένα (Αναστασία Αιναφέτς,, Βάσια, Αθηνά, Σταυρίνα, μπουκίτο, Μαρίνα, Ματομπούκαλο, Φακίδα, Μαρία, Twin mirrors, Sweet jane eyre, pote pote tin kiriaki, τη Μάνια που μου χάρισε το παρατσούκλι ΜαΦία, αλλά και τα αγόρια Μιχάλης και Γιάννης  που με αγκάλιασαν χωρίς κόμπλεξ προσφέροντας μου βοήθεια όσες φορές τη χρειάστηκα και πολλά γλυκά καραμελένια λόγια να με ξεδιψούν κάθε φορά που ένιωθα τη δίψα της ανασφάλειας), να ακούς έναν καλό λόγο που κατευνάζει τις ανασφάλειες σου, να έχεις ένα σκοπό (σήμερα blogger, αύριο κανονικό βιβλίο), να γουστάρεις έτσι για την αλητεία να αγγίζεις σιγά σιγά το bigger than life όνειρο σου. Είναι ένα ανεπανάληπτο δώρο…
Σας φιλώ γλυκά……