ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ…..

Κυριακίλα. Η μέρα που μένεις μέχρι αργά το μεσημέρι στο κρεβάτι και παίρνεις σβάρνα τα παιδικά. Καθώς χάζευα λοιπόν ένα ιαπωνικό όπου μια κακόψυχη γραία με γαμψή μύτη τρομοκρατούσε ζουζούνια και μικρά ζωάκια του δάσους, εμφανίστηκαν κάτι γκομενάρες με γκλίτερ και την έβαλαν στη θέση τους. Επίσης δίδαξαν σε κάτι παιδάκια ότι κάθε ζώο και κάθε πλάσμα από το μικρό μέχρι το πιο τεράστιο έχουν δικαίωμα να ζουν στη γη.

Μετά είδα τους Πυτζαμο-ήρωες που αρέσει στα ανίψια μου και εκεί ο Γκέκο είχε άγχος και προσπαθούσε να τα προλάβει όλα, σχολείο υποχρεώσεις κτλ με αποτέλεσμα να προκαλεί μπελάδες. Οι φίλοι του ο Κατ-μπο’ι’ και η Ολέτ του είπαν να μην τρελαίνεται και να ασχολείται με ένα πράγμα τη φορά, έτσι θα τελειώνει νωρίτερα και δεν θα έχει άγχος.

Πιστεύω πως κάθε ενήλικας θα έπρεπε να παρακολουθεί κινούμενα σχέδια και να διαβάζει παραμύθια  μήπως μαλακώσει λίγο η σκληράδα και η κυνικότητα που υπάρχει γύρω μας και μέσα μας.

Τόσα όμορφα μηνύματα, διαβάστε διαβάστε γιατί χανόμαστε.

Η ταινία ΤΑ ΜΥΑΛΆ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ είναι  γεμάτη από συμβολισμούς και ερμηνείες της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όλα αυτά μου τα έχει πει ψυχολόγος. Πόσο σημαντικό είναι να βρίσκονται σε ισορροπία τα βασικά συναισθήματα, η λύπη, η χαρά, ο φόβος, ο θυμός κτλ.

Προσωπικά διαβάζω παραμύθια και βλέπω κινούμενα σχέδια όλη μου τη ζωή. Είμαι 41 ετών. Και 100 χρονών να πάω πάλι παιδικά θα βλέπω ( και τρώω κι μερέντα στα καπάκια)

Γιατί νιώθω ότι με ξεπλένει λίγο από τη σοβαροφάνεια την ενήλικης ζωής και σκάω αθώα γελάκια.

Για να μη μιλήσω για τα μαθήματα ζωής που βρίσκονται στον Μικρό Πρίγκιπα. Προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.

Και θα κλείσω με το σημείωμα που μου χάρισε μια μέρα ο Χαράλαμπος μου (με πανέμορφα καλλιγραφικά γράμματα και μόνο με δυο ορθογραφικά λάθη, μου θυμίζει τον εαυτό μου που εάν δεν γνώριζα την ορθογραφία μιας λέξης αρνιόμουν πεισματικά να τηγράψω στο πίνακα):

 

«ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

ΣΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ»

 

Τα παιδιά δεν μας αξίζουν. Είναι ανώτερα μας και θα έπρεπε να κυβερνούν το κόσμο.

Καλή χρονιά…

ΥΓ: θα προσπαθήσω να δημοσιεύω κάθε Κυριακή νέο κείμενο… Είπα θα προσπαθήσω…

ΥΓ2: Μια μίνι δημοσκόπηση: Τι σας αρέσει να διαβάζετε στο Marias blog, κείμενα με προσωπικές εμπειρίες απόψεις κτλ ή ιστορίες μυθοπλασίας;

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα πλέξιμο την ημέρα τη βαρεμάρα κάνει πέρα…

Το ξέρω, σας τα έχω κάνει κουδούνια για το πόσο αγαπώ το πλέξιμο αλλά και τι έγινε; Κουβέντα να γίνεται ρε παιδάκι μου. Αυτό πιθανών είναι το τελευταίο κείμενο για το 2019, σιγά μη κάτσω να γράφω Πρωτοχρονιάτικα, οπότε απολαύστε το.

Που λέτε παιδιά μου διάβαζα ένα ενδιαφέρον άρθρο περί διαφορών ανάμεσα στο πλέξιμο με βελονάκι που λέγεται chrochet και στο πλέξιμο με βελόνες που λέγεται knitting.

Στο chrocheting το πλέξιμο γίνεται αποκλειστικά στο χέρι με βελονάκι. Η ονομασία του διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, θα το ακούσεις τσιγκελάκι, άγκιστρο κτλ. Πάντως η λέξη προέρχεται από το το γαλλικό croc που σημαίνει γάντζος ή καμπύλο όργανο. Είναι πιο χαλαρό και εύκολο από το knitting γιατί το ξήλωμα ή το χάσιμο πόντων δεν αποτελεί καταστροφή για το πλεκτό μας.

Στο knitting είναι πιο σοβαρά τα πράγματα καθώς το πλέξιμο γίνεται μόνο με βελόνες κάτι που προσωπικά το βρίσκω πολύ άβολο. Γίνεται είτε στο χέρι είτε σε μηχανή ή σε loom και το θέμα είναι ένα αν χάσεις πόντο πάει ο κόπος σου πάεεειιιιιιιιιιιι…….

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι το 2012, ξεκίνησα με βελόνες και αργότερα πέρασα στο βελονάκι όπου πλέον έχω γίνει master of commander. Aυτό που αγαπώ στο πλέξιμο είναι οι δυνατότητες. Το πόσο εξελίσσεσαι μαζί με τις δημιουργίες σου, βελτιώνεσαι στην αυτοσυγκέντρωση, στην ηρεμία (καλείσαι να επιλύσεις σημαντικά ζητήματα όπως τα  λάθη στο σχέδιο, στο χάσιμο πόντων, και στο ατελείωτο ξήλωμα). Επίσης καλείσαι να αυτοσχεδιάσεις αρκετά συχνά καθώς το σχέδιο ή οι οδηγίες, γραπτές ή σε βίντεο, μπορεί να σου δίνουν ένα αποτέλεσμα που δεν σε εξυπηρετεί και δεν σου αρέσει. Και το πιο μαγευτικό είναι τα ταξίδια που κάνεις ανάμεσα στα χνουδωτά ζωηρόχρωμα νήματα σαν να βρίσκεσαι σε ένα παραμυθένιο μέρος όπου όλα είναι απαλά και αγνά. Αγνά σαν χάδι. Και δεν υπάρχει πόνος εκεί μέσα, ανάμεσα στις ίνες, εκεί όλα είναι στη θέση του; εκεί όπου πρέπει να είναι και νιώθεις μια πρωτόγνωρη θαλπωρή σαν ζεστή θερμοφόρα που απλώνει ηδονικά και παρήγορα κύματα  ηρεμίας και περισυλλογής. Και αυτό που γαμεί με το πλέξιμο φίλοι μου, αυτό που με κάνει να νιώθω τέτοια καύλα είναι ότι ο δικός μου εγκέφαλος χρειάζεται το πλέξιμο ως έναν τρόπο χαλάρωσης κάτι σαν γιόγκα ρε παιδάκι μου,  για να δραπετεύει από τη πεζή πραγματικότητα και να ελευθερώνεται από τα περιττά ώστε να αναπνέει και να είναι σε θέση να δημιουργεί. Εκεί μέσα στις ίνες των νημάτων βρίσκονται όλες οι ηρωίδες μου και οι ήρωες μου. Η Βεατρίκη, Ο Ρόμπερτ, η Έλινορ, ο Κρίστιαν, Ο Δνοφερός, ο Γουάιτ, η Μόριγκαν, η Θεία ΜαΦία, η Γκιουλμπαχάρ, η Ερευνήτρια. η Μαρία, ΟΔρ Ν, η Ρόουζ, η Ή., Η Ρόζαμουντ, ο Φοκ, η Σκαιλαρ, η Άγνωστη, η καφετζού, ο Άγιος Βασίλης, τα αμαξάκια του Χαράλaμπου.

Δεν είναι απλά πλέξιμο και σίγουρα για μένα δεν είναι ένα ακόμα χόμπι. Είναι διέξοδος.

Σας αφήνω με μερικά από τα πραγματάκια που έπλεξα φέτος, έκανα πολλά και μικρά γιατί επισήμως το 2019 ήταν η χρονιά που διάβασα 20 βιβλία του Stephen King!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και απόλαυσα κάθε σελίδα, κάθε παράγραφο, κάθε λέξη. Είκοσι ταξίδια σε κόσμους φτιαγμένους από αγνό τρόμο που σαν παγωμένο αεράκι στροβιλίζεται γύρω από κάθε ιστό σου.

Βέβαια διάβασα και άλλα βιβλία από Λαβκράφτ, Πόε, Αγκάθα Κρίστι, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Χρηστομάνος (Κερένια κούκλα) και άκουσα και δυο poadcast, ένα με τον Benetict Cumberbatch να διαβάζει sherlock Holmes και ένα με την  ευχάριστα διαταραγμένη φωνή της υπέρ θεότητας Κατίνας Παξινού να διαβάζει τη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη. Στα στατιστικά μου στο Goodreads μου εμφανίζει ότι διάβασα 45 βιβλία. Η αλήθεια είναι πως διάβασα λιγότερα και αυτό επειδή έφτιαξα το προφίλ μου το 2019 οπότε πρόσθεσα όσα βιβλία μπορούσα να θυμηθώ ότι έχω διαβάσει από παλιότερες εποχές.

‘Αντε, με το καλό να μας μπει η χρονιά….

 

80607885_1292606324263707_3987573574637453312_o

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

2019 ΛΟΓΟΙ ΕΥΤΥΧΙΑΣ….

Αν με ρωτούσε κάποιος ποιοι είναι οι λόγοι που σε κάνουν χαρούμενη/ ευτυχισμένη/ ευγνώμων/ περήφανη κτλ θα απαντούσα «Έχω το Χαράλαμπο και τον Γιάννη, και αυτό είναι το βαρύτερο χρυσάφι του κόσμου»

Μια μέρα ο Χαράλαμπος ήθελε να φορέσει τα χαμηλά μποτάκια μου και του είπα πως δεν κάνει. γιατί θα χαλάσουν (τι θετε τώρα, αυτό σκέφτηκα) και μου απαντάει «θα σου πάρω άλλα όταν μεγαλώσω». Του τα έδωσα αμέσως.

Μια άλλη μέρα μου λέει ο Γιάννης πεντακάθαρα «Θεία.. Έλα» και πήγαινα χοροπηδήσουμε πάνω στο κρεβάτι μου και να τα γκρεμίσουμε όλα.

Πως να μη νιώθεις ευτυχία με αυτά τα πλάσματα; Πως να μη νιώθεις τυχερή που τα βλέπεις να μεγαλώνουν και τα καμαρώνεις;
Άλλος λόγος στη λίστα είναι το γεγονός πως τρώω ξανά και πήρα μετά από πολύ προσπάθεια κιλά. Εν το μεταξύ με βρίζουν όπου λέω ότι θέλω να πάρω βάρος ενώ εκείνοι θέλουν να χάσουν. Παιδιά όλα στο πρόγραμμα είναι. Όσο δύσκολο είναι να χάσεις τόσο δύσκολο είναι να πάρεις. Ο κάθε άνθρωπος έχει και ένα Γολγοθά να ανέβει. Χρειάστηκε πολύ ανάλυση και βοήθεια από γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων για να καταλάβω πως «Ή ταν Ή επί τας», ή παίρνω βάρος ή αντιμετωπίζω τις ΣΟΒΑΡΈΣ συνέπειες της ανορεξίας. Και να είναι καλά οι γιατροί μου που μου μίλησαν τρυφερά και πάντα με λίγο χιούμορ για να σκεφτώ χωρίς ΦΟΒΟ και να πάρω μια σημαντική και σωτήρια απόφαση. Τέρμα το άγχος ότι θα παχύνω, τέρμα η ανασφάλεια ότι μόνο αδύνατη θα είμαι όμορφη και σημαντική, τέρμα το ζύγισμα, τέρμα το μέτρημα θερμίδων, τέρμα οι ενοχές για την οποιαδήποτε τροφή που μου προκαλούσαν ψυχοσωματικά. Τέρμα όλα. Μηδενίζω το κοντέρ, τα διαγράφω όλα και αρχίζω από την αρχή σαν να μην είχα νοσήσει ούτε μια μέρα από ανορεξία. Πως να μην είμαι ευτυχισμένη που τρώω κανονικό φαγάκι ξανά; Χωρίς να φοβάμαι χωρίς να πονάω (ναι δεν έχετε ιδέα πόσο πονάει η ανορεξία σωματικά και ψυχικά), χωρίς να μετράω. Μου φαίνεται αδιανόητο να μπω στη διαδικασία να μετρήσω θερμίδες ξανά. Μου πήρε πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό να ισορροπήσω και να φτάσω εδώ που είμαι. Είμαι 44 κιλά και συνεχίζω. Το θεωρώ προσωπικό μου άθλο που τρώω ξανά και τρώω τροφές που είχα αιώνες να φάω. Όπως ψωμί, μακαρόνια, γιαχνιά, μιαμ μιαμ. Κανείς δεν φαντάζεται πόσο μακρύ σκοτεινό και επίπονο ταξίδι έκανα. Και πραγματικά show some respect σε όλα τα κορίτσια που παλεύουν με διατροφικές διαταραχές διότι κυρίες και κύριοι είναι ΗΡΩΊΔΕΣ.
Άλλος λόγος που με γεμίζει υπερηφάνεια και ευτυχία είναι η απόφαση να είμαι μόνη μου για όσο διάστημα χρειαστεί για να γιατρέψω τις πληγές από την κακοποιητική σχέση που είχα. Κόμπλεξ φοβίες και μια αφύσικη απέχθεια προς τους υπόλοιπους νορμάλ άντρες. Ξέρεις πολλές δε μιλάνε. Τις καταλαβαίνω. Και εγώ όταν τα περνούσα και αρκετό καιρό μετά το χωρισμό, τα έκρυβα. Ούτε στην αδελφή μου δεν τα έλεγα. Τι να της έλεγα; Ότι το αρχίδι με έπιασε από τα χέρια και με έσπρωχνε να βγω όξω από το σπίτι του; Η αδελφή μου, μου έλεγε μέρα νύχτα «φύγε από το μαλάκα θα σε βρουν σε χαντάκι πεταμένη». Και εγώ καθόμουν. Και τα περνούσα όλα. Μέχρι που φάνηκα αληθινά τυχερή και έφυγε ξεβρόμισε. Πόνεσα, έκλαψα, χτυπήθηκα. Για καιρό. Αλλά μετά στέγνωσε το δάκρυ. Και έμεινα μουδιασμένη, κενή, μετέωρη για καιρό. Και μετά από πάρα πάρα πολύ καιρό αποφάσισα να κάνω σχέση ξανά με ένα πολύ καλό παιδί. Και όντως ήταν το καλύτερο
Άψογος. Κανένα παράπονο. Αλλά εγώ ήμουν νευρωτική. Ανέτοιμη να εμπιστευτώ άντρα ξανά κι ας είχε περάσει ένα εκατομμύριο χρόνια. Και ξέσπασα. Τον έβρισα και χωρίσαμε. Χωρίς να μου κάνει το παραμικρό. Μετά από λίγο του ζήτησα συγνώμη και αποφάσισα να απέχω από το σπορ. Δεν φταίνε όλοι οι άντρες για τα πέντε δέκα καθίκια που φέρονται άσχημα στις γυναίκες. Οπότε δεν έχω το δικαίωμα να είμαι με κάποιον και να του κάνω μαύρη τη ζωή χωρίς να φταίει επειδή κάπου κάποτε κάποιος φέρθηκε πούστικα. Είναι γενναία απόφαση και για αυτό με γουστάρω και με θαυμάζω που την πήρα. Όσο περνάει ο καιρός νιώθω πιο χαλαρή και όλα έχουν τακτοποιηθεί μέσα μου οπότε λογικά κάποια στιγμή θα είμαι με κάποιον χωρίς να νιώθω ότι θα μου τη κάνει επειδή κάπου κάποτε κάποιος μου φέρθηκε χειρότερα κι από πούστικα. Βλέπω πολλά άτομα που με το που χωρίζουν βρίσκουν άλλον/άλλη και λέω πως το κάνουν αυτό; Ή ακόμα πριν χωρίσουν βρίσκουν αντικαταστάτη και τα χαλάνε με το σύντροφο τους το μεσημέρι και τα φτιάχνουν με τον επόμενο το ίδιο βράδυ. Σαν τα μαιμουδάκια που δεν αφήνουν το πρώτο κλαδί πριν πιάσουν το επόμενο.
Επόμενος λόγος και λίγο αλλοπρόσαλλος: θεραπεύτηκε η υπερευαισθησία μου!!! Από μωρό παιδάκι τα έμπηγα εύκολα. Με το παραμικρό έκλαιγα, πληγωνόμουν κτλ. Δεν είναι καλό να νιώθεις τα πάντα στον υπέρτατο βαθμό (καψουρες, απογοήτευση, πληγές, απόρριψη, αγενή συμπεριφορά, αδικία κτλ). Σου βάζει τρικλοποδιά στη ζωή σου και δεν πας μπροστά. Δε σου είπα να είσαι αναίσθητη γομάρα αλλά όχι και να νιώθεις σκουπίδι, ότι δεν αξίζεις επειδή ένας αγενής στη τράπεζα σου έκλεψε τη θέση στην ουρά!!! Μια ζωή γεμάτη κλάματα και πληγές. Μέχρι το περιβόητο καλοκαίρι του 2018. Είχα φτάσει στο πάτο. Και στα κιλά και στις φοβίες στις κρίσεις πανικού στο τρόμο στο φόβο στην ανισορροπία του οργανισμού (το τελευταίο από λάθος χάπι του θυρεοειδή από τον μουροχαβλο τον ενδοκρινολόγο. Ευτυχώς άλλαξα γιατρό by the way..). Βέβαια το να γράφω φοβίες και τρόμο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πως ένιωθα. Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα στο να μπλοκάρω συναισθηματικά. Για πρώτη φορά ένιωθα άδεια (φτενή που λέμε έδω), σαν πούπουλο, άνευ εσωτερικών διεργασιών, χωρίς συναισθήματα. Μπλόκαρα και σταμάτησα να κλαίω (μου πήρε πάνω από ένα χρόνο για να καταφέρω να κλάψω ξανά. Και έκλαψα από συγκίνηση όταν μου πήραν δώρο μια ραπτομηχανη!!! Τυχαίο; Δε νομίζω)

Το να κλαις, να θυμώνεις, να φοβάσαι, όλα είναι φυσικά και απαραίτητα. Αλλά μέχρι ενός σημείου και σε ισορροπία το ένα με το άλλο. Όχι όπως εγώ που το είχα παρακάνει. Είναι ωραίο να μη κλαις όταν δεν υπάρχει λόγος. Είναι θεσπέσιο να έχεις το άγχος σου υπό έλεγχο, είναι ωραίο ρε γαμώτο να γελάς, να χαίρεσαι, και να κοιμάσαι τα βράδια σαν πουλάκι. Κατάφερα δηλαδή να μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματα μου όπως πρέπει και να νιώθω περισσότερο ευτυχισμένη παρά δυστυχισμένη (πρέπει να δείτε τη ταινία τα μυαλά που κουβαλάς. Σου δείχνει με απλό τρόπο βασικούς άξονες της ψυχολογίας. Τα συναισθήματα αρνητικά και θετικά είναι ΟΛΑ απαραίτητα αλλά σε νορμάλ δόσεις για να μπορεί ένας άνθρωπος να λειτουργεί φυσιολογικά). Οπότε ακόμα ένα respect to me λέμε. Νομίζω επιτέλους ότι ωρίμασα. Και μου αρέσει.
Άλλοι λόγοι για να είμαι ευτυχισμένη και υπερήφανη για τον εαυτό μου είναι η συγγραφή, το πλέξιμο, το κέντημα, το ράψιμο και η ραπτομηχανή.
Α) Συγγραφή. Δεν νομίζω ότι πρέπει να αιτιολογήσω το συγκεκριμένο. Αν δεν είχα την ικανότητα να δημιουργώ νέους κόσμους θα ήταν τόσο μίζερη η ζωή μου. Δεν θα είχα τρόπο να μιλήσω για όσα με έχουν πονέσει. Τώρα τελείως μάγκας εγώ, δημιουργώ χαρακτήρες τους βάζω να περνάνε όσα πέρασα και με αυτό αυτό το τρόπο νιώθω ότι όλα τα άσχημα που έχω ζήσει φεύγουν από πάνω μου και δεν με βαραίνουν. Μέγα παράδειγμα η αλυσοδεμένη ψυχή που αν δεν την έγραφα δεν θα έβρισκα τρόπο να πω τι είχα περάσει με τον μαλάκα και θα καθόμουν να τα σκέφτομαι και να υποφέρω ακόμα. Ενώ τώρα νιώθω πως δεν τα έζησα εγώ, τα έζησε μια άλλη και εγώ απλά τα διηγήθηκα μέσα από τη Σκαιλαρ. Εξαιρετικός τρόπος να ξαλαφρώσεις. Γιατί όπως είχε πει και ο Ερνέστ Χέμινγουεϊ «γράψε για ότι σε πονάει μέχρι να μη σε πονάει πια». Been there done that Ερνέστο!!!!!! Και ήταν και μια θαυμάσια αφορμή για να μιλήσω και για ένα θέμα που αφορά δυστυχώς πολλές γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί. Υπερήφανη και ευτυχισμένη λοιπόν για τις ιστορίες μου και δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να ΜΗΝ γράφω.

Περήφανη για τις ιστορίες μου. Περήφανη για την Μάγισσα Βεατρίκη,

περήφανη για το Halloween trick or treat

Περήφανη για το Μακάβριο πάρτι της Μόριγκαν
Περηφανη για τα ουρλιαχτά των μαγισσών,

περήφανη για την αλυσοδεμένη ψυχή

περήφανη για τον Δνοφερό Διηζήτωρ

περήφανη για την Έλινορ

περήφανη για την ερευνήτρια Α,

περήφανη για την καφετζού

περήφανη για τις αναμνήσεις μιας δολοφόνου,

περήφανη για τη Ροζαμουντ,

περήφανη για τη Ροουζ Μ.

Περήφανη για το ερωτικό ημερολόγιο,

περήφανη για τα παραμύθια μου «τη φυλακισμένη πριγκίπισσα» και τα «Χριστούγεννα και το σιροπάκι του Άγιου Βασίλη»

Περήφανη για το παραμύθι του Χαράλαμπου.
Β)πλέξιμο. Ξεκίνησε σαν μια λύση χαλαρωτική μια δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Και από τότε με συντροφεύει καθημερινά. Χειμώνα καλοκαίρι. Ακόμα κι όταν δεν έχω κάποιο προτζεκτ να ασχολούμαι πράγμα σπάνιο, πάντα θα βρω να κάνω κάτι μικρούλι έτσι να περάσει η ώρα ( κανένα μπρελόκ, κανένα, τριανταφυλλάκι, κανένα σελιδοδείκτη). Με κάνει ευτυχισμένη το πλέξιμο. Δημιουργείς κάτι το βλέπουν στον κύκλο σου, σου λένε θετικά σχόλια και νιώθεις μοναδικά. Γιατί και αυτό που έφτιαξες μοναδικό είναι. Άσε που σε κάνει να ξεχνιέσαι και να χαλαρώνεις. Αποδεδειγμένο και επιστημονικά πως ωφελεί τη μνήμη, ανεβάζει τη ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση και ρίχνει το άγχος τη πίεση, το ζάχαρο. Υπάρχουν άνθρωποι που αν δεν εκφράσουν τη δημιουργικότητα τους πνίγονται. Είμαι και εγώ μια από αυτούς.
Γ) Ράψιμο και κέντημα. Είμαι κάπως αρχάρια σε αυτά γιατί μπορεί να κεντούσα σαν παιδάκι αλλά δεν ασχολήθηκα συστηματικά και τώρα είναι ένας καινούργιο πεδίο για εξερεύνηση και ανυπομονώ. Έμαθα στο ράψιμο κάποιες βελονιές δύσκολες και νιώθω ακόμα πιο χαρούμενη και υπερήφανη. Άσε που το κέντημα μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια που πηγαίναμε όλα τα κορίτσια στο παρκάκι κοντά στο σπίτι μας και στην εκκλησία δίπλα του με ένα ραδιοφωνάκι και ακούγαμε Πασχάλη, Αλέξια, Γιοκαρίνη (Αχχχχ Ευλαμπία) και κεντάγαμε τα εργόχειρα μας. Και μετά παίρναμε κρυφά σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό για αφιερώσεις!!! Η Μαρία αφιερώνει το Ο τελευταίος χορός της Βίσση στη Νίκη, στη Μαρία, Στη Ρόη, στη Χρυσούλα, στη Βαγγελιώ, στη Κατερίνα, στη Ροδαμία» Άσε τρελό γέλιο. Μια φορά είχα πάρει και ο εκφωνητής μου έλεγε πως είμαι αγόρι δεν είμαι η Μαρία (wtf🤣🤣🤣🤣)…
4) Η Ραπτομηχανή!!!! Πριν λίγους μήνες είχα παραγγείλει μια μινι ραπτομηχανή από το ιντερνετ και δούλεψε 3-4 φορές και μετά δεν δούλεψε. Και είχα ξενερώσει. Γιατί γούσταρα να μάθω αλλά άμα δεν έχεις ραπτομηχανή πως θα μάθεις; Ο μπαμπάς μου ήταν ράφτης πριν παντρευτεί τη μαμά μου και μέχρι σήμερα μας δίνει τις γνώσεις του. Η μάνα μου είναι «μέγα πλέχτρουσα» έτσι τις λέμε εδώ τις ικανές ταλαντούχες που ασχολούνται με πλέξιμο κέντημα ράψιμο κτλ. Οπότε ήθελα και εγώ να φτάσω στο επίπεδο των γονιών μου. Έχουμε μια παλιά ραπτομηχανή σινγκερ από αυτές στο ντουλάπι και ακόμα μια πιο παλιά που δεν δουλεύει οπότε δεν είχα τρόπο να μάθω. Και πριν λίγες μέρες στα γενέθλια μου ο αδελφός μου και η νύφη μου, μου έκαναν δώρο μια ραπτομηχανή Victoria. Ήμουν λίγο ασχέτου γιατί δεν μπορούσα να γαζώσω ίσια πήγαινα καμπυλόγραμμα 😂. Αλλά προχθές έραψα με τις οδηγίες της νύφης μου που είναι και εκείνη μέγα πλέχτρουσα μια τσάντα!!! Εγώ που δεν μπορούσα να κρατήσω την ευθεία. Πιο υπερήφανη δε γίνεται!!!! Και ξέρεις γουστάρω να βλέπουν αυτά που βλέπουν και να τα ζηλεύουν.
Άλλος λόγος, τα βιβλία του Stephen king. Τον αγαπώ. Είναι τα πάντα. Είναι ο ψυχρός άνεμος στο πρόσωπο. Είναι ο τρόμος που ελλοχεύει στο σκοτάδι. Είναι για μένα ο μοναδικός ο ένας Βασιλιάς. Όχι. Τον αγαπώ!! Νιώθω τυχερή που μπορώ να τον διαβάζω.
Επιγραμματικά μερικοί λόγοι ακόμα:
Άλλαξα ενδοκρινολόγο που με είχε καταστρέψει.
Καθάρισα τα αυτιά μου. Είχε μειωθεί η ακοή μου.
Η Άννα. Αυτό.
Η σοκολάτα. Ναι γιατί; Με γεμίζει δύναμη και έμπνευση. Κι άλλα πολλά μικρά αλλά σημαντικά που σου κάνουν lift στη ψυχολογία, και σκας και ένα χαμόγελο. Τι να κάθομαι να γράφω. Που λατρεύω τις κουρτίνες μου που τις έφτιαξα μόνη μου; Το φθινόπωρο, τον Σερλοκ (αχ benedict), τον ύπνο, το κινητό μου ,το λαπτοπ; Τους ανθρώπους που μου χαμογελούν. Τον μπαμπά μου που όταν φτιάχνουμε γλυκά περιμένει να δοκιμάσει το πρώτο για να μας πει τη γνώμη του; Που έχω την υγειά μου, την οικογένεια μου;;;;;;; ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΑ ΑΠΕΙΡΕΣ ΜΙΚΡΈΣ ΦΟΒΊΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΥΣΚΟΛΗ?????????? Κανείς κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις μάχες μου γιατί είναι εσωτερικές και δικές μου.
Και στη τελική ρε φίλε, αναπνέεις… κάτσε καλά.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

birthday girl…

20191202_195628

 

Τρεις Δεκεμβρίου. Τα γενέθλια μου. Επιτέλους κόσμε, ήρθε η ημέρα όπου τρώω τούρτα και γλυκά μέχρι σκασμού, παίρνω δωράκια και  κάνωωωω πάρτι… Γιατί όπως έχει πει και η Ζωζώ Σαπουντζάκη «τρελαίνομαι για τη τούρτα και δεν με νοιάζει πόσο κεράκια έχει επάνω»

Κλείνω λοιπόν τα σαράντα και μπαίνω στα σαράντα ένα. Και είμαι πολύ υπερήφανη για αυτό…… Με όσα πέρασα αξίζει να γιορτάζω κάθε μέρα….

Δεν θα γράψω πολλά μόνο ότι νιώθω ευγνωμοσύνη

Και αφήνω τις φώτο να μιλήσουν για μένα……………..

Happy birthday to me……………………

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αθώες αναμνήσεις… not

«Άντε μωρή κωλού»
Πρόσφατα θυμήθηκα τη συγκεκριμένη ανάμνηση λες και είχε επίτηδες καταποντιστεί στα έγκατα της ύπαρξης μου και βρήκε έναν τρόπο να αναδυθεί ξανά στην επιφάνεια του μυαλού μου όπου πιάστηκε από ένα σωσίβιο έως ότου περάσει η μνήμη μου με τη βάρκα και τη διασώσει.


Με λίγα λόγια θυμήθηκα στο δημοτικό που ένα παιδάκι με είχε αποκαλέσει κωλού (είχα μεγάλο κώλο δηλαδή σύμφωνα με τα γούστα μιας εννιάχρονης. Πως στο μπουτσο ένα μικρό παιδί γνώριζε τι σημαίνει κωλού; Ίσως το είχε ακούσει από τη μάνα της όταν και έβριζε την ερωμένη του συζύγου της).

Θυμήθηκα λοιπόν αυτό το παράδοξο γεγονός και μου έκανε εντύπωση γιατί με το κορίτσι αυτό είχαμε πάντα καλές σχέσεις και μέχρι σήμερα αν και δεν τη βλέπω καθημερινά. Κωλού λοιπόν. Πληροφοριακά ουδέποποτε υπήρξα, ίσα ίσα έχω ακούσει στη ζωή μου άκρως κολακευτικά σχόλια και έχουν κλάψει για το αντικείμενο του πόθου (true story).

Εντάξει πέρα από τη πλάκα ήμουν αδύνατο παιδί, στα φοιτητικά μου χρόνια πάχυνα κάπως και ήμουν παχουλή για χρόνια ώσπου το 2008 ξεκίνησα το τρομακτικό ταξίδι στην ανορεξία. Πάντως και στα πιο παχιά μου δε νομίζω να είχα κωλάρες. Τέλος πάντων με προβλημάτισε το γεγονός ότι δεν το θυμόμουν καθώς παίζει να είναι η πηγή της ανασφάλειας μου που με χαρακτήριζε πάντα και που με έσπρωξε τελικά στην ανορεξία. Ίσως δεν ήθελα να το θυμάμαι.

Τώρα όμως θυμάμαι καθαρά εκείνη την ανάμνηση. Θυμάμαι πως ένιωσα όταν με αποκάλεσε έτσι. Φούντωσαν οι λυγμοί στα μούτρα μου που θύμιζαν φλογισμένο Ιούνη και ένιωσα κατάφωρη αδικία. Και σαφώς πήγα χαλαρά και στη ψύχρα like a boss και την έδωσα στο δάσκαλο. «Κύριε η Ρ. με είπε κωλού»


«Τι είναι παιδί μου το κωλού;» Ντρεπόμουν να του εξηγήσω και του απάντησα ότι σημαίνει κάτι σε χοντρή. Δε θυμάμαι τι της είπε και αν έγινε κάτι. Πάντως συνεχίσαμε για χρόνια να κάνουμε παρέα και να πηγαίνουμε στο σπίτι της να ακούμε σε κασετόφωνο παραμύθια μάλιστα μια μέρα που την είχε δείρει η μαμά της είχα βάλει τα κλάματα. Η οποία μαμά της, είχε τεράστια συλλογή από γόβες ξέρεις εκείνες τις 80s σέξι γόβες σε απίστευτα χρώματα και ήθελα να μεγαλώσω να φοράω και εγώ τακούνια, τώρα καταλαβαίνω πως έπρεπε να έχει κάνει περισσότερη δουλίτσα με
τη κόρη της για να μην αποκαλεί άλλα παιδιά με απαίσια επίθετα αντί να το παίζει καρι μπραντσο στο κωλοχώρι που δεν υπήρχε ούτε στο χάρτη.

Τα παιδιά γίνονται πολύ κακά καμιά φορά γιατί μιμούνται τη συμπεριφορά των μεγάλων. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες αναλύοντας τα παιδικά μου χρόνια με τη βοήθεια ειδικών στην νευρική ανορεξία και είχα κατανοήσει το πως και γιατί έπαθα ανορεξία στα 30 μου. Σαφώς προϋπήρχε ένα συνονθύλευμα αρνητικών συναισθημάτων με βασίλισσα του καρναβαλιού την μαλακισμένη την ανασφάλεια που τη φαντάζομαι ως μια κακομοίρα ματίνα μανταρινάκη που με τα γιγάντια χέρια της σου βάζει φρένο στη καθημερινότητα σου αλλά και πάλι κάτι μου ξέφυγε προφανώς.

Παράδειγμα χαμηλής ανασφάλειας: Θέλεις να πας στου Γερμανού να εμφανίσεις κάποιες φώτο του Χαράλαμπου και του Γιάννη σου και ντρέπεσαι να μπεις μέσα γιατί υπάρχουν δυο νεαροί (ο ένας κούκλος, εσύ τους κούκλους τους ντρέπεσαι, και μια κοπελιά πιο όμορφη από σένα γιατί νομίζεις ότι είσαι το πιο άσχημο πλάσμα στο κόσμο και όλοι είναι ομορφότεροι από εσένα) και τελικά δεν μπαίνεις μέσα. Γιατί έχεις τη χαμηλή αυτοπεποίθηση να σου βάζει φρένο.

Και όχι μόνο αυτό, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση μπορούν να οδηγήσουν σε βλαβερές συμπεριφορές όπως η ανορεξία. Και ενώ τα έχω αναλύσει και τα έχω κατανοήσει και είχα πλήρη εικόνα πότε επλήγη η παιδική μου ψυχή από το καρναβάλι των αρνητικών συναισθημάτων που οδήγησαν πολύ αργότερα σε ανορεξία, πετάχτηκε η ανάμνηση της κωλούς και έμεινα μετέωρη. Για λίγο. Δε θα κάτσω να σκάσω κιόλας.

Θέλω να πω πως σίγουρα δεν μπορούμε να θυμόμαστε κάθε τι που συνέβη στη παιδική μας ηλικία και πως δεν οδηγούν όλα σε ψυχολογικά τραύματα ευτυχώς. Εννοώ πως είχα στο μυαλό μου ως αφετηρία της κακής σχέσης μου με το φαγητό το κυνηγητό στο πάρκο της γειτονιάς μου (τι πάρκο, πρώην νεκροταφείο ήταν) από τη μαμά για να φάω το μελάτο αβγουλάκι μου με το ψωμάκι και το αλατάκι στο ποτήρι. Και επειδή πίστευα ότι δεν με αγαπούσε κανείς γιατί δεν ήμουν αρκετά καλή ήθελα να τους τιμωρήσω με το να μη δέχομαι τη τροφή. Αυτό μου πήρε ένα χρόνο συζητήσεων για να το καταλάβω!!!!!!!

 Λογικά τέτοια φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα έβαζαν για χρόνια βενζίνη στο όχημα του καρναβαλιού των αρνητικών συναισθημάτων.

Γιατί άμα αρχίσω δε θα σταματάω. Θα πω για το χαστούκι της Βαγγελιώς, για τις αδελφές χοντριδου κτλ. Τώρα θα μου πεις σε τι χωριό μεγάλωσες ρε κοπέλα μου; Είδες!!! Δε θα πω περισσότερα για να μη σε ταράξω.


Γιατί η νύχτα εκεί είναι σκοτεινή και γεμάτη τρόμους.
(Game of thrones for life)


ΥΓ: Πάντως πληροφοριακά βρίσκομαι στο ευωδιαστό λιβάδι γεμάτο αγριολούλουδα του αγρού μυρωδάτα τριαντάφυλλα και φως άπλετο ζωηρό φως της αυτοεκτίμησης και δεν μου περνάει ΚΑΝ από το μυαλό α) να συγκρίνω τον εαυτό μου με άλλους και β) να νιώσω κατώτερη από κανέναν. Βασικά όλα όσα πέρασα και όση ανάλυση έκανα ήταν σαν ένεση με θετικά συναισθήματα ως προς τον εαυτό μου:
ΑΥΤΟΕΚΤΊΜΗΣΗ

ΑΥΤΟΠΕΠΟΊΘΗΣΗ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ
ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ
ΗΡΕΜΙΑ
ΧΑΡΑ
ΕΥΤΥΧΙΑ


Πόσο σπουδαίο είναι να μετατρέψεις όλο τον ΠΟΝΟ την ΑΠΟΓΝΩΣΗ τη ΠΙΚΡΑ την οποιαδήποτε ΠΛΗΓΗ σε θετικά συναισθήματα….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Επαρχία και τα μυαλά στα κάγκελα…

Έχεις δει ένα τελευταίο θρίλερ που κάποια παιδιά είχαν ξεμείνει σε μια έρημη κωμόπολη (νομίζω έπαιζε ο Ράμσει μπολτον από το game of thrones) και κάτι ανισόρροπα άτομα  τους έκαναν κέρινα ομοιώματα;; Του γιατρού χαχαχαχχαχα)…. και υπάρχουν πολλά θρίλερ και βιβλία που σκιαγραφούν εξαιρετικά την στενομυαλιά και τη ξενοφοβία που καταντάει αρρώστια και που δυστυχώς φυραίνει το μυαλό, το λιγοστεύει το αχρηστεύει και οδηγεί τον άνθρωπο σε ακραίες συμπεριφορές μη φυσιολογικές. Είναι η επιμονή τους να γραπώνονται σε ανούσια κατάλοιπα του παρελθόντος.

Κάποτε οι άνθρωποι δεν είχαν τη τεχνολογία που έχουμε σήμερα. Δεν επικοινωνούσαν με άτομα που έμεναν έξω από το χωριό τους εκτός κι αν πηδούσαν στη ράχη του γαϊδουριού και κυκλοφορούσαν και λίγο έξω. Οπότε λογικό είναι να είχαν μια κλειστοφοβική ζωή και να φοβόταν οτιδήποτε εκτός χωριού που τους φαινόταν ξένο άρα απειλή. Η μόνη τους μορφή επικοινωνίας ήταν τα γράμματα και το στόμα τους. Για αυτό και υπήρχε το φαινόμενο του κουτσομπολιού. Ήταν και αυτό μια μορφή επικοινωνίας.

Τα χρόνια περάσανε οι εποχές αλλάξανε ευτυχώς. Η τεχνολογία ήρθε η επικοινωνία είναι ευκολότερη από ποτέ και αμάξια φτιάξανε και έξω από το χωριό πήγανε και όλα κομπλέ. Νομίζεις!!!!!! Γιατί υπάρχουν ακόμα κατάλοιπα τέτοιων ουγκα μπουγκα συμπεριφορών όχι από γραίες όπως θα περίμενε κανείς, που δείχνεις και κάποια κατανόηση αλλά κι από νεότερους ανθρώπους που γεννήθηκαν το 1980 ξέρω γω, που υπήρχε επικοινωνία κτλ. Γιατί ένας νέος άνθρωπος λοιπόν επιλέγει να κρύβεται παρακολουθώντας το γείτονα για να πάει μετά να τον κουτσομπολέψει;;;; Δεν έχει κάποιο χόμπι;; Δεν έχει μοντέρνα μυαλά;;; Φταίει που συμβιώνει με ηλικιωμένους;;; Και άλλοι μένουν με τους γονείς ή με τον παππού αλλά τέτοια κατάντια δεν έπαθαν. Μήπως είναι καθαρά θέμα χαρακτήρα;;; Επιλέγει δηλαδή να κρύβεται και να παρακολουθεί γνωρίζοντας ότι είναι μη φυσιολογικό;;

Ναι το ξέρω ότι η περιέργεια είναι έμφυτη στον άνθρωπο, έτσι πήγε μπροστά αλλά δεν είναι φυσιολογική περιέργεια  να κρύβομαι πίσω από μια εκκλησία και να ακολουθώ για αρκετά μέτρα μια κοπελιά να δω που πάει. Υγιής περιέργεια είναι να ακούσεις ένα αυτοκίνητο να περνάει έξω από το σπίτι σου και να κοιτάξεις για λίγο αν είσαι κοντά στο παράθυρο μήπως είναι κάποιος συγγενείς ξέρω γω.

Αλλά πραγματικά τόσα χρόνια που ζω στο χωριό (όχι από επιλογή μου) καθημερινά αντιμετωπίζω τέτοια περιστατικά. Τα οποία με κάνουν και γελάω εννοείται αλλά με προβληματίζουν λίγο.


Σας έχει συμβεί να αντιληφθείτε ότι σας παρακολουθούν; Είναι ανατριχιαστικό αλήθεια! Σαν να πρωταγωνιστείς σε αναθεματισμένο θρίλερ. Καλά εγώ όποτε τη βλέπω αυτή τη 39χρονη (δεν το χωράει το μυαλό μου τόσο νέα γυναίκα να κάνει τέτοια γεροντίστικα πράγματα) να με παρακολουθεί σκάω στα γέλια. Και κάπου θέλω να της πω «άμε γαμήσου». Και δεν είναι το μόνο περιστατικό σε αυτό το τρελοχώρι που ζω.

 Η κυράτσα που σκαρφαλώνει στις καρέκλες για να κοιτάξει από το παράθυρο κάτω στο δρόμο ποιος περνάει και μετά λέει ψέμματα στη μάνα σου ότι «έχει μάτια και βλέπει».. δε πα να έχεις και φρύδια!!!! Πως έχεις γλυτώσει τη μπουνιά από μένα απορώ. Την αντιμετωπίζω όμως και με μια λύπηση, στο κάτω κάτω από εκείνη εμπνεύστηκα ένα από τα πρώτα μου κείμενα στη blogαρα μου. Δες το εδώ. Υπήρξε και ο βοσκός πίσω από τα χαρούπια (διάβασε το αντίστοιχο κείμενο μου εδώ). Ποιον να πρωτοθυμηθώ. Πλειάδα τεράτων στο freak show κυρίες και κύριοι μου.


Το να είσαι γυναίκα, νέα ανύπαντρη ενοχλεί. Σπάει τους κανόνες. Τους δικούς τους. Γιατί εγώ ουδεπόποτε θα έφτιαχνα τέτοιους δυσκοίλιους κανόνες. Αν δεν ακολουθείς τους ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΌΝΕΣ θέλουν απεγνωσμένα να μάθουν ΓΙΑΤΙ.

Ε λοιπόν Νιπιδιτέ περήφανε που σαι στη ρίζα ρίζα, ευθαρσώς σου απαντώ το γιατί: ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΥΛ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΌΡΦΩΘΩ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΝΟΝΕΣ. Γιατί είμαι νέα γυναίκα προσγειωμένη γιατί δεν έχω κόμπλεξ που ΑΚΟΜΑ δεν παντρεύτηκα ( επιλογή μου όχι γιατί αναγκάζομαι να είμαι μόνη ΔΕΝ ΘΕΛΩ).

Δε θέλω να σας σοκάρω αλλά υπάρχει κάτι που λέγεται ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΒΟΎΛΗΣΗ. Που σημαίνει ότι αν θέλω παντρεύομαι, αν δε θέλω, δε παντρεύομαι, αν θέλω να κάνω παιδιά θα κάνω, αν δε θέλω να κάνω παιδιά δεν θα κάνω. Αν θέλω να φάω ζυμαρικά τριβέλι με γιαούρτι θα φάω τριβέλι με γιαούρτι, αν δεν θέλω να φάω φακές δε θα φάω φακές. Αν θέλω να κάνω σεξ (άντε καλέ κόβεται το σεξ που λέει και η θεοπούλα) θα κάνω σεξ. Αν δεν θέλω να κάνω σεξ, δεν θα κάνω σεξ. Νιώθω λίγο ότι εξηγώ τα αυτονόητα, αλλά αυτό πρέπει να κάνεις σε άτομα που δεν τους κόβει, δεν εννοώ για υστέρηση εννοώ για αντίληψη κατανόηση, σε άτομα που παρακατσεύουν (παρακολουθούν κρυμμένοι) κάνοντας παρκουρ από ταράτσες και παράθυρα από εκκλησίες και κάγκελα.

Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και χαρακτήρες ΔΕΝ είναι καθόλου συμπτωματική. Υπάρχουν, κυκλοφορούν ανάμεσα μας και προπάντων ψηφίζουν!!!

ΥΓ: Δεν θα αναφερθώ καθόλου στον ψυχολογικό πόλεμο που δέχομαι  πάνω στο θέμα «προξενιά» καθώς αποτελεί ξεχωριστή κατηγορία από μόνο του……

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Περί συγγραφής…

Ξεκίνησα να γράφω ιστορίες το 2012. Δεν είχα υπολογιστή τότε. Ούτε smartphone. Είχα ένα παλιό Nokia 6125, εκείνο με το πορτάκι. Άρα κάθε λέξη, κάθε πρόταση γραφόταν χειρόγραφα σε εκείνα τα μπλε τετράδια από το σούπερ μάρκετ. Κάθε συγγραφέας όταν γράφει μια ιστορία, είτε είναι μυθοπλασία, έχει να κάνει δηλαδή με φανταστικά πλάσματα, είτε αστυνομική, δραματική, ρομαντική, κωμική, είναι απαραίτητο το να κάνει μια έρευνα για να χτίσει την ιστορία του. Πρέπει να ρίξει δηλαδή τα μπετά πριν από όλα και μετά να κάνει τα υπόλοιπα.
Έρευνα για να πάρεις τις πληροφορίες εκείνες που θα δώσουν στην ιστορία σου μια αληθοφανή προσέγγιση.
Για παράδειγμα, θυμάμαι τότε, το 2012 που έγραφα την Βεατρίκη, τη πρώτη μου ιστορία, και δεν είχα υπολογιστή, σημείωνα τις απορίες μου και όταν πήγαινα επίσκεψη στο σπίτι του γαμπρού μου και της αδελφής μου έκανα κατάληψη στον υπολογιστή τους ώστε να ερευνήσω με την ησυχία μου και να συλλέξω όλες εκείνες τις πληροφορίες που χρειαζόμουν για να δομήσω την ιστορία μου. Για παράδειγμα, είχα βάλει την ηρωίδα μου τη Βεατρίκη να ταξιδέψει με τον αγαπημένο της από την Καλιφόρνια κάπου, στο Λονδίνο περίοδο Χριστουγέννων. Έπρεπε λοιπόν να ερευνήσω από ποιο αεροδρόμιο θα απογειωνόταν δυο κάτοικοι της συγκεκριμένης περιοχής σε συγκεκριμένη ημερομηνία και σε ποιο αεροδρόμιο θα προσγειωνόταν. Θυμάμαι ώρες ατελείωτες να προσπαθώ να βγάλω άκρη με τα δρομολόγια. Αλλά το διασκέδασα. Η έρευνα βοηθάει τον συγγραφέα να φτιάξει πραγματικούς ήρωες ακόμα κι αν πρόκειται για μυθικά πλάσματα, και τον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί τους. Όταν απέκτησα το πρώτο μου smartphone το 2013
και είχα πρόσβαση στο ίντερνετ, ναι μεν συνέχισα να γράφω στο χέρι αλλά η έρευνα πλέον γινόταν πιο εύκολα. Δεν χρειαζόταν να περιμένω να βρεθώ μόνη με τον υπολογιστή του γαμπρού μου, είχα 24ωρη πρόσβαση στο παγκόσμιο ιστό. Το 2015 που απέκτησα το λαπτοπ μου σαφώς τελείωσαν τα βάσανα μου και στο κομμάτι γράψιμο στο χέρι.
Σε μια άλλη μου ιστορία τη ROSE M. θυμάμαι έκανα έρευνα πόσο αμείβεται μια δασκάλα δημοτικού σε μια συγκεκριμένη κωμόπολη στην Αμερική. Έπρεπε να κατανοήσω πρώτα το εκπαιδευτικό σύστημα της Αμερικής (κοπελιά το χόντρυνες), να διαβάσω για τα κολέγια τους κτλ κτλ.. Κουραστικό αλλά διασκεδαστικό. Η έρευνα είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα στη συγγραφή. Μαθαίνεις πράγματα που διαφορετικά δεν θα έμπαινες καν στη διαδικασία να μάθεις ποτέ. Για παράδειγμα αυτή τη στιγμή που γράφω το φινάλε της αγαπημένης λατρεμένης μου ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑΣ Α. έπρεπε να ερευνήσω το πως δουλεύει ο μηχανισμός στις χειροπέδες!!! Διασκεδαστικό αν μη τι άλλο!!! Έχω άπειρα παραδείγματα παράξενων ερευνών που έχω κάνει στα τόσα χρόνια που γράφω και χρειάζομαι χρόνο και χώρο για να τα γράψω όλα. Αλλά νομίζω πιάσατε το γενικό νόημα για το πόσο ζωτικής σημασίας είναι η έρευνα. Έχω γράψει δεκαπέντε ιστορίες μέχρι σήμερα!! Συμπεριλαμβανομένων και των μίνι παραμυθιών (ναι έχω γράψει και από δαύτα). Ακολουθεί η λίστα με τις ιστορίες μου (έχω σβήσει κάποια ονόματα στις ιστορίες που σκοπεύω κάποια στιγμή να εκδώσω). Δίπλα στη κάθε ιστορία αναφέρω το αν είναι ολοκληρωμένη, ή συνεχίζω να τη γράφω ακόμα. Το παραμυθάκι του Χαράλαμπου να αναφέρω είναι δημιούργημα του ανιψιού μου. Πάνω στο παιχνίδι κάποτε είχε ξεκινήσει να λέει μια ιστορία. Είχα εντυπωσιαστεί από τις λεπτομέρειες που ανέφερε, τη δομή, καθώς είχε αρχή μέση και τέλος, και τι τέλος μάλιστα!! Με ηθικό δίδαγμα!! Αμέσως είχα πιάσει και την είχα καταγράψει φοβούμενη μήπως τη ξεχάσω.


Ερευνώντας και γράφοντας νιώθω αληθινή ευτυχία, γεμίζουν τα μέσα μου, ψηλώνω, γίνομαι αέρας και ταξιδεύω στη στρατόσφαιρα. Με γεμίζει απόλυτα, με ξαλαφρώνει, με ταξιδεύει, με κάνει να νιώθω καλά!!! Γα μη με να καλά. Με όλη τη σημασία της λέξης. Πέρα από το ότι η συγγραφή είναι το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου που με τροφοδοτεί απύθμενη δύναμη, αν δεν υπήρχε σαν πράξη, σαν ασχολία στη καθημερινότητα μου δεν θα ήμουν καθόλου καλά. Θα τα είχα παίξει. Τόσο απλά. Αυτό και το πλέξιμο.
Γράψιμο, διάβασμα, πλέξιμο. Η σωτηρία μου.
Ένα άλλο πράγμα που λατρεύω στη συγγραφή είναι το να μη ξέρεις από που ξεκινάς εσύ και που τελειώνει ο ήρωας σου. Πάντα βάζω δικά μου στοιχεία (εμφάνισης, χαρακτήρα, συμπεριφοράς, συνηθειών, εμπειριών κτλ) στους ήρωες μου και πολλές φορές παίρνω τα βουνά (ανεβαίνω στη Σκαπεταρά και ξανίγω τα χαράκια, Κρητικά άνευ μετάφρασης) και «παίζω» στο μυαλό μου κάποια σκηνή πριν τη γράψω. Βλέπω έτσι αν είναι αληθοφανή και αν στέκει. Επίσης μ’αρέσει να τους βάζω τις δικές μου διατροφικές συνήθειες. Καταρχάς είναι ένας τρόπος να ξορκίσω τη κατάρα της ανορεξίας καθώς κανένας ανορεξικός δεν αντέχει να μιλάει για φαγητό. Για παράδειγμα η Σκαιλαρ στην ΑΛΥΔΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ πάσχει από ανορεξία όπως και γω αλλά όταν τα πράγματα καταλήγουν στη σφαγή του Φέλιξ και την οδηγούν στο να διαλέξει τη ζωή της τιμωρού, τρέφεται πλέον κανονικά. Σπαταλάω αρκετές σειρές να περιγράφω τι τρώει για πρωινό κτλ και πιστέψτε με νιώθω καλά. Εγώ που σαν πολύπαθο ανορεξικό πλάσμα ήθελα να εξαφανιστούν όλα τα φαγητά και δεν άντεχα να ακούω άνθρωπο να μασουλάει. Και τώρα γράφω τι έφαγε για πρωινό και είναι απολύτως φυσιολογικό γιατί οι άνθρωποι ακόμα και οι αμαζόνες τιμωροί πρέπει να φάνε.
Σε μια άλλη ιστορία τις «Αναμνήσεις μιας τάδε» περιγράφω το πως τρώει τη φρυγανιά.
Αλειμενη με μαρμελάδα και βουτηγμένη σε κρύο γάλα είναι κάτι που ανακάλυψα τώρα το καλοκαίρι και τρώω καθημερινά. Επίσης τα παγωμένα μακαρόνια είναι η αδυναμία μου. Μόλις τα μαγειρέψεις με ελαιόλαδο, τα σουρώνεις τα ανακατεύεις με γιαουρτάκι και για λίγο στο ψυγείο να κρυώσουν. Κι αυτό τελευταία το ανακάλυψα καθώς δεν έτρωγα ζυμαρικά από το 2009..Σπαταλάω τόση φαιά ουσία σε περιγραφές φαγητού γιατί επιτέλους έχω ισορροπήσει. Και δεν με τρομάζει το να παχύνω. Ίσα ίσα αυτό είναι το ζητούμενο. Όταν είσαι 35 κιλά και 40 ετών, η ζωή είναι κάπως δύσκολη. Και όταν φτάνεις στο σημείο να μην μπορείς να πάρεις αγκαλιά το μικρό μωράκι της αδελφής σου τον Γιαννάκο μας, τότε ξυπνάς και λες ανορεξία αμε γαμήσου.
Αυτά περί φαγητού.
Άλλο που λατρεύω στη συγγραφή είναι πως ενώ γράφω πολλές ιστορίες συγχρόνως, δεν μπερδεύομαι ποτέ και πάντα μου έρχονται οι ιδέες για τη κάθε μια ιστορία από εκεί που την έχω αφήσει!!! Ακόμα κι αν πάθω writers block (ο τρόπος του εγκεφάλου σου να σου πει ότι το παρακανες μανδάμ, χρειάζομαι ξεκούραση) όταν θα επανέλθω, θα συνεχίσω από εκεί που το είχα αφήσει. Και το καλύτερο, πολλές φορές βλέπω στον ύπνο μου κάποια σκηνή και ξυπνάω μες στη νύχτα τη καταγράφω στο κινητό (πάντα δίπλα μου το κινητό) και μετά κοιμάμαι ξανά. Επίσης λατρεύω να χρησιμοποιώ χαρακτηριστικά ανθρώπων που γνωρίζω, το υλικό είναι ανεξάντλητο, μπορώ να χρησιμοποιήσω χαρακτηριστικά δυο ή και τριών ανθρώπων για να φτιάξω τον ήρωα μου.
Επίσης μου δίνεται η ευκαιρία να γράψω για οδυνηρές αναμνήσεις και με αυτό το τρόπο να τις μαλακώσω λίγο, να τις δω από απόσταση σαν να συνέβησαν σε κάποιον άλλον με αποτέλεσμα να νιώσω ξαλαφρωμένη. Ο Ερνέστ Χέμινγουεϊ είχε πει «γράψε για ότι σε
πονάει μέχρι να μη πονάει πια». Μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να παραδεχτώ ότι ήμουν μια από εκείνες τις γυναίκες που τις κατηγορούν ως άβουλες ή άξιες της μοίρας τους καθώς επιτρέπουν σε έναν άντρα να τις κακοποιεί και δεν περνάει ούτε σαν κόκκος άμμου από το ανύπαρκτο μυαλό τους ότι η γυναίκα αυτή είναι αλυσοδεμένη από τον φόβο πρώτον και ίσως από κάποια άλλα πράγματα που δεν μπορώ να αναλύσω αυτή τη στιγμή για αυτό και υπομένει αυτή την εξευτελιστική συμπεριφορά. Πονούσα και μόνο που το σκεφτόμουν. Κόλαση να παραδεχτείς ότι ο άντρας που λάτρευες περισσότερο κι από τη ζωή σου, σε κακοποιούσε. Αυτό πως το παραδέχεσαι στον εαυτό σου; Είναι μια χοντρή κακάσχημη αλήθεια πιο άσχημη κι από κομποστοποιημενα σκατά. Το να φτιάξω μια ιστορία την αλυσοδεμένη ψυχή και να βάλω την ηρωίδα μου τη Σκαιλαρ να τραβήξει κάποια πράγματα που τράβηξα εγώ μου έδωσε την αφορμή να μιλήσω για αυτά να τα βγάλω από μέσα μου και να τα νιώσω ξένα πια. Ότι δεν υπάρχουν πλέον να με στοιχειώνουν. Και όχι μόνο σε αυτή τη περίπτωση. Πολλές φορές χρησιμοποίησα εμπειρίες μου σε αρκετές ιστοριες μου, τις μοίρασα και ελευθερώθηκα. Νιώθω ότι δεν συνέβησαν επειδή μου άξιζαν ή επειδή είμαι κακό άτομο ή ανάξιο, ή επειδή είμαι μαζόχα και τα δέχομαι άρα καλά να πάθω. Συνέβησαν γιατί υπάρχουν κακοί άνθρωποι που κάνουν κακά πράγματα για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με σένα (αυτό πάλεψα πολύ μέχρι να το κατανοήσω) και δυστυχώς καμιά φορά διασταυρώνουν το μονοπάτι τους μαζί σου.
Αυτό που ξεχνούν όλοι να πουν για τις γυναίκες αυτές είναι το πόσο ανθεκτικές είναι και πόσο
ηρωίδες.
Το να είσαι συγγραφέας είναι μια διέξοδος από τη πεζή πραγματικότητα και πιστέψτε με εδώ που ζω χρειάζομαι αυτή τη διέξοδο. Είναι αναθεματισμένα καλό ρε γαμώτο. Ότι και να σου συμβεί μπορείς να το χρησιμοποιήσεις στις ιστορίες σου. Για παράδειγμα προχθές πήγαινα με τα πόδια στις ελιές. Οι γονείς μου είχαν πάει από το πρωί και κάποια στιγμή κατέβηκα και εγώ λίγο έξω από το χωριό να τους βρω στο λιόφυτο. Καθώς λοιπόν περπατούσα πετάγεται από ένα στενό μια μαυροφορεμένη γραία (εδώ τις λέμε γρετζόλες) με τσεμπέρι, γαμψή μύτη, όλο το πακετάκι. Άρχισε να παραμιλάει δεν άκουγα ακριβώς τι έλεγε καθώς ήμουν κάμποσα μέτρα μακρυά της. Κάνω να πισωγυρίσω να πάω από ένα διαφορετικό δρόμο να μη φτάσω εκεί που ήταν εκείνη και βλέπω μια κοπελιά να έχει κολλήσει στο τοίχο και παρακολουθούσε όλη τη σκηνή. Και συγχρόνως κοιτάω ψηλά και βλέπω απέναντι στη τζαμαρία μια άλλης γρετζόλας να κοιτάει με αμείωτο ενδιαφέρον. Λέω μπρος γριές και πίσω κουτσομπόλα, που να πάω η γυναίκα;;; Αποφάσισα να συνεχίσω το δρόμο μου, δεν ήμουν εγώ εκείνη που έπρεπε να ντρέπομαι, άλλες κάνουν παρκούρ και παρακολουθούν τι κάνει η κάθε μια. Και καλά από τις παλιόγριες περιμένεις τέτοια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά καθώς μεγάλωσαν σε διαφορετικά καθεστώτα και πλέον είναι πολύ αργά να αλλάξουν. Η άλλη 39 χρονών νέα γυναίκα που με παρακολουθούσε αντί να βρει κανένα μανάρι να πνίξει κανένα
κουνελάκι υιοθετεί τέτοιες συνήθειες τραγικές;;;;;;;;;
Εξαιρετικό τραγελαφικό περιστατικό, και ένα κλασικό δείγμα σύγχρονης ζωής σε χωριά της ελληνικής επαρχίας. Αντί να μιζεριάζω με τόσο κουλούς ανθρώπους τριγύρω μου χρησιμοποιώ τέτοια περιστατικά για να σκιαγραφήσω περισσότερο τις ιστορίες μου που έχουν σχέση με επαρχία όπως στην ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ (μη ξεχνάμε πως την εμπνεύστηκα μετά το περιστατικό με τον βοσκό βλέπε το κείμενο εδώ) και στη πιο πρόσφατη ιστορία μου που μόλις ξεκίνησα να γράφω. Όπως γράφει ο STEPHEN KING στο salems lot
«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»
Και μια που έπιασα το κομμάτι Stephen king να πω ότι έχω επηρεαστεί βαθιά από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω τα βιβλία του. Κάθε ιστορία είναι ευκαιρία για μάθημα και τη μελετάω ζεστά. πάντα ήμουν μελετηρό παιδί κι ας απειλούσε η μαμά να μου σκίσει τα χαρτιά μου (τετράδια, βιβλία). Κάθε που ξεκινάω να διαβάζω τη κάθε του ιστορία κρατάω σημειώσεις στο κινητό μου. Προτάσεις, λέξεις, περιγραφές, παρομοιώσεις οτιδήποτε μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.
Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα εξής βιβλία του:
-Μακρυά Πορεία
-Κοιμισμένες ομορφιές
-Καρυ
-Λάμψη
-Σαλεμς Λοτ

-Μιζερι
-Νεκρωταφείο ζώων
-Ροουζ Μαντερ
-Κούτζο
-Δρ Ύπνος
-‘Οργή
-Η αφιέρωση
-Αστυνομία της βιβλιοθήκης
-Το σκυλί της πολαροιντ
-Περί συγγραφής
-Το πρόσωπο του φόβου
-Έργα οδοποιίας
-Ιστορίες του Λυκόφωτος
-Κρυφό παράθυρο, μυστικός κήπος
-Το παιχνίδι του Τζέραλντ
-ο κύριος Μερσέντες
Φυσικά έχω επηρεαστεί και από άλλους συγγραφείς όπως ο Λοβκραφτ, ο Ποε, ο Παπαδιαμάντης (η Φόνισσα), ο Χρηστομάνος (Κερένια κούκλα) που βάζει τα γυαλιά σε οποιονδήποτε wannabe συγγραφέα γοτθικού μυθιστορήματος , Αγκάθα Κρίστι κτλ και βιβλία με ήρωες όπως ο Σέρλοκ Χολμς είναι πρώτης τάξεως «φροντιστήρια» για
συγγραφείς και απολαμβάνω τη κάθε τους λέξη.
Δεν έχω επίλογο για το συγκεκριμένο κείμενο ήθελα απλά να μιλήσω λίγο για το σκοπό μου σε αυτή τη ζωή. Και να πω ότι δεν έχει σημασία αν θα πετύχω ή όχι το στόχο μου που είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου, το σημαντικό είναι να μη σταματήσω το γράψιμο.
Γιατί από μόνο του είναι ένα γοητευτικό εντυπωσιακό μαγευτικό θεραπευτικό ταξίδι…