ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Uncategorized

…….

Αυτό είναι ένα γρήγορο κείμενο απελπισίας….

Αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από τις κορίτσια και τα αγόρια του wordpress. Νιώθω ότι μόνο εσείς θα με καταλάβετε.

Γράφω πυρετωδώς στο open office την ιστορία που θα δημοσιεύσω στο Χαλογουιν, και ακούστε τι έπαθα:

Για έναν άγνωστο λόγο, εδώ και 2-3 μέρες, όποτε πάω να μπω στο open office, σε όλα τα κείμενα μου, σε όλες μου οι ιστορίες,  οι λέξεις εμφανίζονται υπογραμμισμένες με κόκκινες κυματιστές γραμμές ΕΝΏ ΈΧΟΥΝ ΣΩΣΤΉ ΟΡΘΟΓΡΑΦΊΑ.

Screenshot_1

Πρόσεξα το εξής: όταν κλικάρω το εικονίδιο του αυτόματου ορθογραφικού ελέγχου, όλες οι κόκκινες γραμμές εξαφανίζονται, και όταν το ξε-κλικάρω  εμφανίζονται οι γραμμές.

Τώρα!!! Δυο πράγματα πιστεύω πως μπορεί να φταίνε.

Πρώτον λίγο πριν δω για πρώτη φορά τις κόκκινες γραμμές ολούθε, είχε κάνει ενημερώσεις το λαπτοπ.

Δεύτερον έψαχνα να βρω τη καταμέτρηση λέξεων και κάτι άλλο πάτησα δεν θυμάμαι τι, και μετά εμφανίστηκαν οι γραμμές.

Οπότε ένα από τα δύο ευθύνονται .

Δυστυχώς το έκανα ακόμα χειρότερο γιατί στη προσπάθεια μου να διορθώσω το πράμα αυτό δεν έχω ιδέα τι πάτησα στις επιλογές και ΤΏΡΑ ΓΡΆΦΩ ΜΕ ΓΑΜΗΜΈΝΑ ΚΊΤΡΙΝΑ ΓΡΆΜΜΑΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Screenshot_2

 

΄Τώρα θα μου πείτε, «επέλεξε αυτόματο ορθογραφικό έλεγχο και είσαι κομπλέ»…. όχι δεν είμαι κομπλέ, όταν επιλέγω τον αυτόματο ορθ. έλεγχο, ναι μεν εξαφανίζονται οι κόκκινες γραμμές αλλά όταν όντως γράψω κάποια λέξη με λάθος ορθογραφία ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΊΖΕΙ ΚΌΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΉ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΣΗΜΆΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ, ΟΎΤΕ ΔΙΟΡΘΏΝΕΤΑΙ ΑΥΤΌΜΑΤΑ, ΑΠΛΆ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΛΆΘΟΣ ΛΕΞΗ ΣΚΕΤΗ…..

Επίσης δεν εμφανίζει επιλογές της ορθογραφίας των λέξεων όποτε κάνω δεξί κλικ πάνω σε μια λέξη.

Ένας χαμός!!!!!!!!!!!! Για να μη πω για την επικεφαλίδα που έχει γραμμές κίτρινες…….

 

Λοιπόν αγαπημένες συναδέλφισσες  bloggers, που με καταλαβαίνετε και με νιώθετε, γιατί γνωρίζετε πόσο σημαντικό είναι να έχετε ασφαλή τα κείμενα σας και τις ιστορίες σας, σκέφτηκα ότι εσείς θα μπορείτε να με βοηθήσετε.

 

όποιος γνωρίζει πως να διορθώσω αυτό το πρόβλημα ας μου γράψει στα σχόλια….. Θα το εκτιμήσω αφάνταστα

Σας φιλώωωωω

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Πως πέρασα το καλοκαίρι…..

Οκ αυτό θα μπορούσε να είναι επικεφαλίδα από έκθεση μαθήτριας δημοτικού χε χε. Αλλά αφού το κείμενο έχει τέτοια θεματολογία, τότε του ταιριάζει ταμάλα. Το καλοκαίρι που μόλις μας άφησε ήταν ένα καλοκαίρι που συνειδητοποίησα πολλά πράγματα, αυτονόητα για τους άλλους, τους νορμάλ, αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω. Δεν πήγα διακοπές όπως οι περισσότεροι, έμεινα στα αβγά μου που λένε (έλλειψη παρέας και χρημάτων) αλλά συνέβησαν αρκετά πολλά πράγματα που με γέμισαν αισιοδοξία. Ήταν άκρως δημιουργικοί αυτοί οι μήνες καθώς έπλεξα, έραψα κτλ. Σας έχω φώτο παρακάτω….. Δεν ξέρω πως θα ακουστεί αλλά επέλεξα να μην βγω κανένα ραντεβού ολόκληρο το καλοκαίρι γιατί ήθελα ηρεμία, χαλάρωση και γενικά δεν μου βγήκε. Δεν με έκανε κανένας να θέλω να βγω μαζί του (ή εγώ γεροντοκορεύω ή χάλασαν οι άντρες έγιναν μη πω) Όμως διάβασα πολύ!!!! ΠΆΡΑ ΠΟΛΎ Επίσης έγραψα σαν τρελή. Έγραψα όπως δεν έχω γράψει ποτέ μου…

Βρίσκομαι στο φινάλε της ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑΣ αλλά παράλληλα δούλευα και τις άλλες μου ιστορίες:

🦋Αλυσοδεμένη ψυχή
🌹Ρόουζ
🧙‍♀️ Η συνέχεια του «ΤΟ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΆΡΤΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ» ( έχω σκοπό να το δημοσιεύσω την βραδιά του Halloween αν προλάβω)

Μου συνέβη το εξής θαυμάσιο για πρώτη φορά από το 2012 που ξεκίνησα να γράφω: βλέπω τις συνέχειες των ιστοριών μου σαν να είναι φιλμάκια στον ύπνο μου και ξυπνάω μες στη νύχτα για να τα γράψω)

Επίσης συνειδητοποίησα πως:

δεν είμαι υποχρεωμένη να σκάω για οτιδήποτε στραβό συμβαίνει γύρω μου.
Δεν είναι δουλειά μου να διορθώσω τα αποτελέσματα του κωλο χαρακτήρα του οποιουδήποτε.
Είναι απελευθερωτικό να μην είσαι η «μαμά» κανενός.
Επίσης είμαι πολύ περήφανη για μένα γιατί κατάφερα να εξαφανίσω κάποιες φοβίες.
Και το πιο σημαντικό είναι η πορεία της επούλωσης μου… Από την ανορεξία. Και είμαι πάνω από τις λέξεις περήφανη για τον αγώνα μου που είναι δικός μου και δεν θα τον μάθει κανείς.

Ξεκινάμε λοιπόν
ΙΟΥΝΙΟΣ
📓Οργάνωσα το τετράδιο με τις σημειώσεις ραπτικής/πλεξίματος. Έφτιαξα και κόλλησα δειγματάκια με τις βελονιές που έμαθα στα μαθήματα το χειμώνα.

70156940_1179798365544504_3430563449317359616_n70028206_1179798545544486_5296998791247822848_n
Καθάρισα τα αυτιά μου γιατί η ακοή μου είχε μειωθεί επικίνδυνα.
🍑 έφτιαξα ονειρεμένη μαρμελάδα βερίκοκο
Ⓜ️έπλεξα τα γράμματα του ονόματος μου και μετά τα έραψα σε μαξιλαράκι

70387559_1179803802210627_1375458178417819648_o
😘έπλεξα μια ραπτομηχανή μπρελόκ. Πήρα τις οδηγίες από ένα βίντεο για από ένα κουτί που είχε ραπτομηχανή στο καπάκι, τρέχα γύρευε δηλαδή καθώς δεν υπήρχε ούτε ένα βίντεο με ελληνικά ή έστω αγγλικά.

20190616_164631(0).jpg
😘έραψα ένα πουγγί με οδηγίες της πελαζί

69536050_1179812018876472_1376681904794763264_o
👩‍💻 γιόρτασα την επέτειο των 2 χρόνων στο blog μου δημοσιεύοντας νέο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης ψυχής (αν θυμάστε την είχα σταματήσει μέχρι να αποφασίσω ποια ιστορία θα στείλω σε εκδοτικό οίκο)
😋 έπλεξα ένα μαξιλάρι με ένα ιδιαίτερα δύσκολο νήμα που λέγεται κροκίδα και άνηκε στη γιαγιά μου.

70119035_1179815142209493_632108045102481408_o
📚Διάβασα το νεκροταφείο ζώων και όσο το διάβαζα είδα μια ψόφια γάτα στην αυλή κάτω από τον παλιό καναπέ. Σοκ. Ο Κινγκ με έκανε να φοβηθώ, αηδιάσω κτλ κτλ αλλά αυτή είναι η δουλειά του… Τον λατρεύω….

😘έπλεξα μια κολοκύθα

69813305_1179818435542497_4024326825265070080_n70356947_1179818352209172_6255228449074446336_n
🌹έπλεξα με διαφορετικά σχέδια τριαντάφυλλα

IMG_20190503_132309_37220190505_13110420190502_195155IMG_20190503_171408_501IMG_20190504_190350_051

IMG_20190702_140032_997

20190702_155403.jpg

68827206_1167960796728261_4450766341309202432_n

20190217_121543.jpg
👜Έκανα πρόοδο με τη πρώτη πλεκτή τσάντα που ξεκίνησα να πλέκω. Έβαλα φόδρα την οποία γάζωσα στη ραπτομηχανή μου. Σημείωση: το επίπεδο περηφάνιας οφείλεται στη μάχη με τη ραπτομηχανή καθώς σαν αρχάρια, συνήθως η κυρά ΜαΦία με αφήνει νοκ άουτ

69877234_1179825998875074_6579913403828011008_o(1)

ΙΟΥΛΙΟΣ
👨έκανε εγχείρηση ο μπαμπάς μου. Όλα πήγαν καλά.
🎨Με ζωγράφισε ο Χαράλαμπος

70149578_1179781362212871_2325229112903335936_n
😘Έπλεξα ένα βραχιόλι

70402108_1179829848874689_6800067775244009472_o
🤴αγόρασα τον Μικρό πρίγκιπα με σκοπό να τον χαρίσω στον Χαράλαμπο όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο και μετά να τον δώσει στον μικρότερο πρίγκιπα μας τον Γιάννη.

70406280_1179836488874025_3718563194315210752_o(1)
📚διάβασα τη Ρόουζ Μάντερ
📚Διάβασα το Κούτζο
👶Ο μικρός μου ανιψιός ο Γιαννάκος με είπε Χάτσον πρώτη φορά
🧒Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μαντινάδα
📚Διάβασα το Δρ Ύπνος
☑Με επέλεξαν ως τακτικό μέλος στην Εφορευτική επιτροπή στις εκλογές. Απίστευτη εμπειρία.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
👧Ανακάλυψα μια από την αγαπημένη μου εφηβική ταινία στο YouTube το Heathets και για να τιμήσω τα 90’s έραψα ένα Scrancy για τα μαλλιά.

IMG_20190816_133345_951
🏊‍♀️Δυστυχώς δεν πήγα καθόλου στη θάλασσα αλλά πήγα σε πισίνα μερικές φορές.
🦋 έκανα τατουάζ (χέννα που κράτησε αρκετές μέρες και μάλλον μου πήγαινε καθώς δέχθηκα κομπλιμέντο από ένα χωριανό 55αρη)

20190804_155037
📚διάβασα το Οργή
📚διάβασα το Ανεμοδαρμένα ύψη. Υπερεκτιμημένο.

👨‍⚕️ Άλλαξα Ενδοκρινολόγο. Είχα όλο το 2018 θέμα με απώλεια κιλών. Ναι ναι ξέρω, έχω ανορεξία χρόνια. Αλλά είχα δειλά δειλά αρχίσει να τρώω βραδινό ελαφρύ πάντα φαγητό από εκεί που δεν έτρωγα καθόλου εδώ και χρόνια. Οπότε άλλο είναι να χάνεις γιατί δε τρως και άλλο είναι να τρως έστω και λίγο και να χάνεις.

Ο παλιός ενδοκρινολόγος στον οποίο πήγαινα από το 2012 που ανακάλυψα το θυρεοειδή ήταν μουρόχαυλος και ένιωθα παραμελημένη (ορίστε το είπα). Σας είχα πει ότι το καλοκαίρι του 2018 ήταν πανάθλιο, δεν ήμουν καθόλου καλά σωματικά και ψυχολογικά και η μαμά επιτέλους θορυβήθηκε και με άκουσε (χρόνια γκρίνιαζα ότι δεν μου αρέσει ο γιατρός που με στέλνει) και βρήκαμε καινούργια Ενδοκρινολόγο στις αρχές του 2019. Με ξετίναξε στις εξετάσεις, όλα από την αρχή και ανακαλύψαμε για πιο λόγο δεν ένιωθα καλά και για ποιο λόγο ενώ είχα αρχίσει σιγά σιγά να τρώω σαν φυσιολογικό άτομο, έχανα κιλά αντί να πάρω. Ο λόγος ήταν το λάθος χάπι που μου έδινε ο παλιός ενδοκρινολόγος. Με τη παρότρυνση λοιπόν της καινούργιας μου γιατρού άρχισα να τρέφομαι κανονικά. Μου εξήγησε τα πάντα στο σώμα μου και για πιο λόγο ένιωθα έτσι και τι μου έκανε το λάθος χάπι και τι θα μου κάνει το σωστό χάπι. Πέρασαν μήνες μέχρι να πάρω έστω κι ένα γραμμάριο και με μεγάλη υπερηφάνεια δηλώνω πως επιτέλους ανέβηκε ο δείκτης της ζυγαριάς και αυτή τη στιγμή είμαι 43 κιλά!!!!! Στον αγώνα αυτό μπήκε και ο οικογενειακός μας γιατρός όπου κι εκείνος με βοήθησε με το χιούμορ του πάνω από όλα να δω κάποια πράγματα. Ο γιατρός, αγάπη μου όπως και ο γκόμενος αν δεν είναι ο κατάλληλος σε καταστρέφει…..
😘 Με ένα αυτοσχέδιο χάρτινο αργαλειό δημιούργησα το πρώτο μου Υφαντό. Από μικρή είχα κόλλημα με τον τεράστιο αργαλειό της γιαγιάς Μαρίας αλλά δυστυχώς έναν δύσκολο χειμώνα που είχαμε παπαριάσει στις βροχές, πλημμύρισε το παλιό πατρικό της γιαγιάς και ο πρόχειρα αποθηκευμένος αργαλειός σάπισε. Οπότε μέχρι να καταφέρω να αγοράσω έναν δικό μου, βρήκα ευκολάκι τρόπο να φτιάχνω μικρά πραγματάκια.

69398115_1165618446962496_7088840588585336832_n
😘Έπλεξα μια θήκη για το στικάκι μου

🎧 Έπλεξα μια θήκη για τα ακουστικά του κινητού μου

IMG_20190901_215955_856

📚Η αστυνομία της βιβλιοθήκης. Σοκαριστικό…

👝Έφτιαξα ένα πορτοφολάκι και ανακάλυψα το back bumb. Αυτό που με κάνει να καμαρώνω ακόμα πιο πολύ για το συγκεκριμένο γιατί στο κάτω κάτω ένα απλό πορτοφολάκι πρόκειται, είναι πως κατάφερα να το ολοκληρώσω σχεδόν μόνη μου καθώς οι δυσνόητες έως ελλιπείς γραπτές οδηγίες της με δυσκόλεψαν οπότε τις παράτησα και αυτοσχεδίασα.

20190831_192636.jpg
🎎Παρακολούθησα Θέατρο Σκιών
🤸‍♀️🤸‍♂️🤸‍♂️Πήγα στη παιδική χαρά με τα ανίψια
😘Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μια Μαντινάδα
😘‘Έφτιαξα νήμα plarn (plastic+yarn) από ναύλον σακούλες και έπλεξα ένα καλαθάκι για να βάζει ο Χαράλαμπος τους μαρκαδόρους του όταν ζωγραφίζει στο δωμάτιο μου

69109721_1170654986458842_8156699196448047104_o
🥧Έφτιαξα τη πρώτη επιτυχημένη Φανουρόπιτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
😘Έφτιαξα νήμα από ένα παλιό  σεντόνι και έπλεξα ένα καλάθι με παραθυράκι για να περνάει το νήμα όταν πλέκω τα projects μου.

20190831_122730.jpg
👨‍🏫 Παρακολούθησα τη τρίτη σαιζόν του Casa de papel. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ!!! Εννοείται είμαι #team_Berlin #team_nairobi #team_professor #team_palermo
👨‍🎤👩‍🎤 Παρακολούθησα συναυλία για το ρεμπέτικο. Απλά ήταν δωρεάν και ήταν στο χωριό οπότε πήγα να ξεσκάσω.
😘 Έφτιαξα ένα πουγκί

69736716_1179860872204920_8903373308032974848_o
😘Κέντησα σε τελάρο ένα γυμνό γυναικείο σώμα. Το δικό μου.
😘Έπλεξα φύλλα σφένδαμου (maple) και βελανιδιάς (oak)

61044545_1053190584871950_7076708976716414976_n

70000257_1179866425537698_4729715718336020480_o
📚Διάβασα το σκυλί της πολαροιντ

Σημαντική συνειδητοποίηση ήταν πως όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι την όποια στιγμή α)δεν θα κρατήσει για πάντα β) όσο δυσάρεστα κι αν νομίζω ότι νιώθω ή όσο κόπο νομίζω ότι ξοδεύω αξίζει το πόσο ωραία νιώθω με  το αποτέλεσμα
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατάφερα να ξεπεράσω μια όχι φοβία όσο κόλλημα. Βλέπετε υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζετε για εμένα. Υπήρχε μια Σκοτεινή Περίοδος (όπως η γαλάζια περίοδος του Πικάσο ξέρω γω) όπου ήμουν ένα διαφορετικό άτομο από αυτό (το τσαχπίνικο) που είμαι σήμερα. Είναι βαρετό να αναλύσω εκείνη την εποχή, οπότε μένω στο θέμα. Είχα λοιπόν από απροσδιόριστη ηλικία βλαστική ακμή όχι στο πρόσωπο το οποίο παραδόξως ήταν πεντακάθαρο αλλά στο ντεκολτέ (άκου τώρα). Ένα μπουκέτο με πέντε έξι μεγάλα κόκκινα σπυράκια από εκείνα που πονάνε ότι και να κάνεις τα αγγίξεις τα σκουπίσεις ότι αφρόλουτρο και να τα πλύνεις. Τα είχα για αρκετά χρόνια δε ξέρω γιατί. Ήμουν χαζή προφανώς γιατί υπάρχουν και γιατροί ξέρω γω και δεν είναι ότι δεν θα έβρισκα τα χρήματα. Ήμουν ντροπαλή, άβουλη δε ξέρω πως να με χαρακτηρίσω. Είχα λοιπόν χαμηλή αυτοπεποίθηση που εν μέρη οφειλόταν ΚΑΙ στα σπυράκια. Φανταστείτε, δεν έβαζα ανοιχτέ μπλούζες άσε δε που ντρεπόμουν όταν απέκτησα αγόρι μήπως μάθει για τα σπυριά και εξαφανιστεί. Κάποια στιγμή με παρακίνησε η μαμά και πήγα σε δερματολόγο. Ξεκίνησα μια χρονοβόρα θεραπεία και ευτυχώς το δέρμα καθάρισε χωρίς να αφήσει ουλές ενθύμια των αντιπαθητικών «καυλόσπυρων» όπως τα αποκαλούσε η αδελφή μου. Από τότε πρόσεχα σε σημείο υστερίας για να μην ξαναβγάλω σπυράκια. Συγκεκριμένο υγρό σαπουνάκι από το φαρμακείο για χρόνια και όταν δεν το έβρισκα πια το σαπουνάκι παραγγελία από το ίντερνετ από Αθήνα. Πλούσια είχα κάνει τη Castalia. Και φυσικά δεν φορούσα κοσμήματα μπλούζες κλειστές μέχρι πάνω ούτε κασκόλ δεν έβαζα δεν ήθελα να με αγγίζει τίποτα εκεί. Ναι καλά μαντέψατε, ούτε και το μποιφρεντ. Μου έχουν κάνει παράπονα γιαυτό αλλά μόνο αν μπει κάποιος στη θέση μου θα με καταλάβαινε. Δεν ήταν κακό που δεν ήθελα να γεμίσω σπυριά και πάλι. Βέβαια το παράκανα. Το φετινό καλοκαίρι λοιπόν μετά από έναν περίεργο χειμώνα που δεν ήθελα να με αγγίζει ούτε το νερό εκεί μη με ρωτάτε πως έκανα μπάνιο μόνο ο Θεός ξέρει, δεν ξέρω πως μου βγήκε και σταμάτησα να χρησιμοποιώ καθημερινά το σαπουνάκι, άρχισα να βάζω και άλλα αφρόλουτρα χωρίς να ανησυχώ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Ανυπομονώ για ένα όμορφο φθινόπωρο…

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

#team_merenda

Λοιπόν παίζει να έχω φάει δυο φορές στη ζωή μου νουτέλα μόνο. Γιατί πάντα ήμουν, είμαι και θα είμαι παιδί της μερέντας!!! Θυμάμαι εκείνα τα καλοκαίρια τα πασπαλισμένα με τα πορτοκαλίζοντα βιντατζ φίλτρα που είχαν οι φωτογραφίες της εποχής, τα ζεστά φασαριόζικα από τα τζιτζίκια απογεύματα που πηγαίναμε να παίξουμε με τα ξαδέλφια μας και η θεία μας έφτιαχνε ΠΆΝΤΑ μια μεγάλη φέτα μαλακό ψωμί (είναι η ιδέα μου ή η φρατζόλα τότε ήταν σαν απαλό σύννεφο χωρίς σκληρά κομμάτια και οτιδήποτε άλλο άνοστο που βρίσκεις σήμερα;) με πολύ Βιτάμ, χρυσό μαλακό κρεμώδη Βιτάμ που σου γέμιζε το παιδικό σου στοματάκι με παραδεισένια γεύση αγγέλων και από πάνω μια γενναιόδωρη δόση μερέντας. Ω θεοί πόσο νόστιμο ήταν (είναι, γιατί εγώ ακόμα έτσι το τρώω χε).

Στο σπίτι δεν είχαμε τόσο συχνά μερέντα, περισσότερο είχαμε μαρμελάδες, και κάναμε το εξής ανθυγιεινό: ψωμί εφτάζυμο χωριάτικο ζυμωμένο από τη γιαγιά το οποίο πασπαλίζαμε με ΚΑΝΟΝΙΚΉ ζάχαρη!!!! Λευκή!!!!! Την οποία ζάχαρη από πάνω ραντίζαμε με νεράκι για να κολλήσει στο ψωμί. Άγνοια περί υγείας πραγματικά αφού δεν υπήρχαν κάθε λίγο διατροφικά σκάνδαλα να φοβόμαστε οπότε ΑΥΤΌ ήταν το σνακ μας. Αυτό και το μελάτο αυγό με μπουκίτσες ψωμί στο ποτήρι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αργότερα, μεγαλώνοντας που πήγαινα γυμνάσιο στο δίπλα χωριό και μπορούσα να κάνω κοπάνα για να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ άρχισα να παίρνω και μερέντα με το χαρτζιλίκι μου (τι; Νομίζατε ότι έκανα κοπάνα να πηγαίνω για καφέ ή ραντεβουδάκια; Όχιιιιιι… ήμουν καλό κορίτσι μέχρι βλακείας κανονική ματίνα μανταρινάκη).. Φοιτήτρια πια, στο Ηράκλειο, η μερέντα πιστή σύντροφος στο ράφι μέσα στο σαραβαλάκι ψυγείο-αντίκα να μου γλυκαίνει τη ζωή (ήμουν πιο ψηλή από το ψυγείο που δε με λες και πρώτο μπόι, φαντάσου για τι καρούλι μιλάμε)…

Παιδί της μερέντας λοιπόν και δεν μπορώ να καταλάβω πως υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει περισσότερο η νουτέλα. Για να μη παρεξηγηθώ έχω δοκιμάσει νουτέλα καλή είναι αλλά η φουντουκένια γεύση που δένει αρμονικά με τη σοκολάτα της μερέντας δεν είναι το ίδιο με το ….συμπαγές της νουτέλα. Θυμάμαι μια φορά είχα δοκιμάσει πάστα κυδώνι, ένα τετράγωνο σαν ζελέ τρεμουλιαστό πράγμα. Έ αυτό μου θυμίζει η νουτέλα. Αλλά γούστα είναι αυτά. Κάπου διάβασα ότι η νουτέλα είναι για μεγάλους αφού η γεύση της είναι πιο ενήλικη και η μερέντα για παιδιά. Συμφωνώ. Τα παιδιά τι θέλουν; Τη μαμά και τον μπαμπά να τα αγαπάνε, παιχνίδια, παραμύθια, παρέες, καθαρά ρουχαλάκια ύπνο και φαγάκι. Μερέντα. Του παραδείσου. Κρεμώδη, τρυφερή, γλυκιά, ονειρική, παρήγορη, μερέντα.

Και φυσικά υπάρχουν δεκάδες τρόποι να την απολαύσεις. Συνοδεύει το αφράτο φραντζολάκι σου, το κρουασάν σου (όταν αγοράζω κρουασάν το πασαλείβω με μερέντα από πάνω κι ας έχει σοκολάτα μέσα), με άρτο (τον άρτο που θα παραγγείλουμε από το φούρνο (αρτοκλασία) για να τον πάμε στην εκκλησία όταν το έχουμε τάμα ή τον μοιράζει η εκκλησία σε συγκεκριμένες γιορτές κτλ. Με φράουλες που θα κόψεις από τον κήπο, και γενικά με διάφορα φρούτα, μπανάνες, αχλάδι, ροδάκινο. Με τσουρέκι πασχαλινό. Με ντόνατς, με τα κουλουράκια της μαμάς, με λουκουμάδες. Με κρέπες σπιτικές, με κέικ, με ψωμί του τοστ, με φτωχική φρυγανιά όταν δεν υπάρχει τί πο τα άλλο στο ντουλάπι. Με τα γαλατερά (τσουρέκια ψημένα στον ξυλοφουρνο που φτιάχνει η μαμά κάθε Πάσχα). Με το κουταλάκι ή με το μαχαίρι (έχω κόψει τη γλώσσα μου έτσι). Το πιο θεϊκό από όλα είναι με παγωτό. Το παγωτό κρύο η μερέντα ζεστή, τέλειος συνδυασμός.

Ακόμα και τα σκοτεινά και άραχνα χρόνια της ανορεξίας μου η μερέντα όσο περίεργο κι αν ακούγεται δεν έλειπε από το σπίτι. Θυμάμαι τότε που με έτρεχαν για εξετάσεις (είχα και το θυρεοειδή και μηδέν σίδηρο μπλα μπλα μπλα) και ένας γιατρός μου είχε πει το εξής: » Να παρακαλάς που δεν έπαθες τίποτα μπλα μπλα…(ανέλυσε με τρομακτικό τρόπο τι θα μπορούσα να έχω πάθει από την ανορεξία)…. αν δεν έτρωγες και μερέντα μπλα μπλα μπλα…»
Ουσιαστικά η μερέντα μου έσωσε τη ζωή χε χε.
Εννοείται ότι αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο τρώω μερέντα. Με το μαχαίρι.

67234316_1137600439764297_3333690118358695936_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

Περί ιστοριών τρόμου…

Αγαπώ τις ιστορίες τρόμου όπου καθετί άρρωστο που κρύβει η ανθρώπινη φύση ξεσηκώνεται και αναδύεται από τα απύθμενα κολασμένα σκοτάδια του πυρήνα της. Οι κακοί χαρακτήρες στη λογοτεχνία πάντα τραβούσαν τη προσοχή μου αν και ήμουν πάντα με το μέρος του Καλού, του ήρωα που θα κόψει κώλους και θα καθαρίσει το κόσμο από τα σκατά.

  Να αναφέρω πως είμαι και περίεργο άτομο καθώς πάντα οπτικοποιώ τα συναισθήματά μου, είναι δηλαδή σαν να έχω ταινιούλες μικρού μήκους με αυτά που νιώθω να γίνονται εικόνες. Δεν θέλω να σας τρομάξω και δεν ξέρω αν σας συμβαίνει και εσάς αλλά για μένα είναι κάτι φυσικό. Ας πούμε τις λέξεις πάντα τις «έβλεπα» στο μυαλό μου την ώρα που τις έλεγα, τις διάβαζα, τις έγραφα ή τις άκουγα. Για παράδειγμα η λέξη «τριαντάφυλλο» εμφανίζεται στο μυαλό μου σαν ένα ανοιχτό ρόδο που ανθίζει βλέπω δηλαδή με τα μάτια της φαντασίας μου ένα τριαντάφυλλο σε κίνηση να ανοίγει τα πέταλα του. Το ξέρω είμαι και γαμώ τα παιδιά πρέπει να με κάνεις παρέα. Ας πούμε η λέξη «σεξ» προβάλλεται στον προτζεκτορα του μυαλού μου σαν νέον πινακίδα με έντονο φωτισμό τριγύρω από τη λέξη σαν σε διάδρομο αεροδρομίου και σαν να είναι ξαπλωμένη-η λέξη- σε πτυχώσεις από σεντόνια ξέρω ‘γω. Είπαμε έχω ανεξάντλητη μη φυσιολογική φαντασία και μου  αρέσει.

Επιστρέφοντας στο θέμα μου που είναι οι ιστορίες τρόμου και η αέναη μάχη ανάμεσα στο ΚΑΛΟ και το κακό, και στη χαρά του να δημιουργείς σκοτεινούς αρρώστους διεστραμμένους χαρακτήρες που όμως τρώνε βρώμοξυλο στο τέλος από τον Ήρωα για αποκατάσταση της δικαιοσύνης, γιατί μόνο έτσι ικανοποιούμαι εγώ, με το να νικάει το Καλό γιατί έτσι νιώθω πως υπάρχει ελπίδα ακόμα όταν οι κακοί τιμωρούνται, σκέφτομαι να προσπαθήσω να αρχίσω να γράφω σε στυλ penny dreadfuls. Τι είναι αυτά; Μην μπερδευτείτε με την σειρά που υπάρχει που είναι μάλιστα από τις αγαπημένες μου.

Penny dreadful λοιπόν ήταν αυτοτελή ολιγοσέλιδa διηγήματα του 19ου αιώνα στην Γηραιά Αλβιώνα (καλέ πες Αγγλετέρα που λέει και η κατακουζίνα, που μου έμαθες και τη Γηραιά Αλβιώνα) που απευθυνόταν στην εργατική τάξη και κόστιζε μια πένα (penny). Ήταν μυθοπλασία, μυστηρίου, φαντασίας, τρόμου, και αστυνομικά με τέρατα και νοσηρούς χαρακτήρες, ήταν δηλαδή αυτά που αγαπώ να γράφω και να διαβάζω. Ο όρος penny dreadful σήμαινε σε ελεύθερη μετάφραση φτηνό σε τιμή και ποιότητα κακόγουστο ανάγνωσμα. Κόστιζε είπαμε μια πένα. Το περιβάλλον του Λονδίνου η σκοτεινή καταχνιά, τα λασπωμένα μαγαρισμένα σοκάκια από το αίμα που έχυνε (τι σικ) ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης φάνταζε το ιδανικό σκηνικό για να δημιουργήσει κανείς εξαθλιωμένους χαρακτήρες αδίστακτους που έκαναν φρικιαστικά πράγματα.

Η ανατριχίλα που νιώθω διαβάζοντας γράφοντας τέτοιες ιστορίες με κάνει να νιώθω σχεδόν ενοχές. Από πέρυσι σκέφτομαι πολύ έντονα τα penny dreadfuls, έχω ξεκινήσει μια ιστορία που διαδραματίζεται σε περασμένο αιώνα, χρονολογίες και τοποθεσίες τα έχω αφήσει λίγο θολά το μόνο που ξέρω είναι η ηρωίδα μου που είναι αστυνομικός ντυμένη με βικτωριανά ρούχα, ξέρετε δαντελένιοι γιακάδες, μακριές φούστες που  θροΐζουν γλύφονταν αισθησιακά το πάτωμα καθώς κινείται, μαλλιά δεμένα σε αυστηρό κότσο μυστηριώδη βλέμμα και φωτιά στη ψυχή. Η βικτωριανή ηρωίδα μου λοιπόν πάει σε μια έπαυλη για να ερευνήσει το φόνο του αλλοδαπού μπάτλερ και συναντάει κάποιον… που την κάνει να νιώθει κάπως…. δεν μου έχει αποκαλυφθεί πλήρως και έχει και αυτό τη γοητεία του γιατί ενώ το γράφω, παράλληλα νιώθω πως είμαι αναγνώστρια και διαβάζω μια ιστορία με αγωνία χωρίς να μπορώ να μαντέψω τη συνέχεια. Θέλω λοιπόν να εντάξω την ιστορία αυτή στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFUL TΗΣ ΜΑΦΙΑΣ που έχω δημιουργήσει εδώ στο blogg-ακι μου

67357652_1126823117508696_323761163122769920_n
Το στυλ της Έυα Γκριν στη τηλεοπτική σειρά penny dreadful είναι αυτό που φαντάζομαι για την ηρωίδα μου

Επίσης σκέφτομαι και μια άλλη ιστορία που γράφω καιρό αλλά έχει παγώσει τη ΡΟΟΥΖ που έχει σχέση με φόνους, με Πόρτλαντ και Μέριλιν Μονρόε να την εντάξω στα penny dreadful. Ήδη έχω βάλει τη ΜΟΡΙΓΚΑΝ, ΤΟΝ ΔΝΟΦΕΡΟ, ΚΑΙ ΤΟ TRICK OR TREAT στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFUL ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ. Ειναι ιστορίες που τις είχα δημοσιεύσει παλιά εδώ αλλά πιστεύω υπάγονται στη κατηγορία των penny dreadfuls. Οπότε απλά τους πρόσθεσα στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFULS ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ.

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να γράφει κάτι διαφορετικό… Νιώθω αυτή την ηδονή, την έξαψη όταν γράφω και διαβάζω τέτοιες ιστοριες δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε… Και δεν ήμουν πάντα έτσι. Εννοώ κάποτε τρελαινόμουν για ιστορίες αγάπης. Μεγάλες προσδοκίες, Ρωμαίος και Ιουλιέτα τέτοια.

Αλλά υπάρχει ένα αχανές σύμπαν τρόμου με κλειδοκράτορα βεβαίως βεβαίως τον Δάσκαλο, τον Master of Commander Stephen King που σε καλωσορίζει γενναιόδωρα σου δίνει καραμελίτσες και γλυκίσματα σε βάζει να καθίσεις σε αναπαυτική πολυθρόνα και ΜΠΟΥΜ μπροστά σου εμφανίζονται τέρατα, με ανθρώπινη και μη μορφή, πλάσματα του σκότους που σε κάνουν να δεις κατάματα τους μεγαλύτερους εφιάλτες σου, τη πηγή της κάθε σου φοβίας να παίζει γιουκαλιλι μπροστά σου.

Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλά η βουτιά σε τέτοιες ιστορίες σου δυναμώνουν το ανοσοποιητικό, διάολε σε κάνουν ακόμα και γενναίο. Σε κάθε μου ιστορία κουβαλάω την ίδια μου την ύπαρξη, τις πληγές μου, την άσβεστη ελπίδα μου και το αίσθημα, την ανάγκη για ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ που με καίει. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να αντιμετωπίσω τη ζωή: με το να ξέρω ότι ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΙΚΑΕΙ. Γιατί στο μυαλό μου όσοι μου έκαναν κακό και υπήρξαν πολλοί, παίρνουν αυτό που πρέπει να πάρουν.

Κουβαλάω τον Stephen King, τον Edgar Alan Poe, την Agatha Christie, και τον Arthur conan doyle. Πρωτίστως και πάνω από όλα όμως κουβαλάω και θα κουβαλάω για πάντα μαζί μου τον ΜΙΚΡΌ ΠΡΙΓΚΙΠΑ του Antoine De Saint Exupery. Γιατί όπως το απόλυτο κακό κρύβεται στους φόβους μας έτσι και το Καλό διαχέεται σε κάθε κύτταρο μας…..

66726304_1126321677558840_5479051940845322240_o(1)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Στις καμπύλες των γραμμάτων…

Πάντα συγκρίνω τη διαδικασία της συγγραφής ενός μυθιστορήματος με το πλέξιμο, το ράψιμο, το γάζωμα και το κέντημα. Όπως η δημιουργία ενός πλεκτού, ενός κεντήματος, ενός ρούχου, ενός υφαντού απαιτεί πατρόν, προσχέδιο, ή οδηγίες, έτσι και η συγγραφή, στο ξεκίνημα της, πάνω από όλα, χρειάζεται το σκελετό του, τη βασική του ιδέα, το πατρόν δηλαδή, το σχέδιο του. Ο πρόλογος της ιστορίας είναι οι πόντοι που θα ρίξεις στο πλέξιμο και η αλυσίδα, η στάμπα και το μολύβωμα στο κέντημα, το τρώπωμα το πρόχειρο πιάσιμο δηλαδή μέχρι να γαζωθεί το ρούχο. Στο κυρίως θέμα η ανάπτυξη των χαρακτήρων, οι άπειρες λεπτομέρειες, οι παράγραφοι, οι χιλιάδες λέξεις, η μια πίσω από την άλλη, οι παρομοιώσεις, τα επίθετα, οι περιγραφές είναι όπως στο πλέξιμο που καθώς προχωρεί το πλεκτό και βλέπεις να σχηματίζονται τα σχέδια, το μοτίβο του που αποτελείται από άριχτα, από γαϊτανάκια, από βουβά γαϊτανάκια, από διπλά ποδαράκια, από τις αλυσίδες και άλλες πολλές τεχνικές, στο κέντημα το γέμισμα με τη κλωστή, τη σταυροβελονιά, τη ριζοβελονιά, στο ράψιμο και στο γάζωμα οι λεπτομέρειες του ρούχου, η ζώνη, τα κουμπιά, η φόδρα. Κάθε κεφάλαιο πρέπει να ενώνεται με το άλλο ομαλά με φυσική χάρη και απόλυτη συνάφεια όπως ενώνεις τις σειρές στο πλέξιμο, στο κέντημα τα φυλλαράκια, στα ρούχα τις ραφές. Και ο επίλογος, το φινάλε ανατρεπτικός απόλυτα άξιος στην όλη ιστορία έρχεται να αποκαταστήσει την ισορροπία και τη τάξη και να ικανοποιήσει αυτόν που το έγραψε και αυτόν που το διαβάζει, όπως στο πλεκτό που θα κλείσει με βουβό ή αλυσίδα και θα κόψεις και τραβήξεις το νήμα σφίγγοντας το. Το πλεκτό που θα αιχμαλωτίσει το βλέμμα, θα μαζέψει κοπλιμέντα και επαίνους και θα κάνει το δημιουργό του περήφανο. Όπως στο κέντημα που θα στερεωθεί καλά η κλωστή θα πλυθεί θα κολλαριστεί και θα κρεμαστεί στον τοίχο, στο ράψιμο γάζωμα που θα φρεσκοσιδερωθεί και θα φορεθεί με χάρη και θα αναπνεύσει στο καθαρό αέρα θα ονειρευτεί ανάμεσα στις πτυχώσεις του υφάσματος και θα κοκκινίσει ντροπαλά στη σκέψη ότι είναι μοναδικό. Είμαι περήφανη και ικανοποιημένη γεμάτη χαρά που μπορώ να κάνω πράγματα να δημιουργώ μοναδικά κομμάτια. Η ενασχόληση μου με το πλέξιμο το ράψιμο το κέντημα το γάζωμα με γεμίζει περηφάνια και χαρά. Και συγκρίνω αυτά τα συναισθήματα με τη συγγραφή γιατί νιώθω το ίδιο. Και όντως πρέπει να δουλέψω στο γράψιμο όπως δουλεύω και στο πλέξιμο στο κέντημα στο ράψιμο και στο γάζωμα. Πρώτα θα συλλάβω την ιδέα, μετά θα βρω σκελετό/προσχέδιο/πατρόν μετά θα το μολυβώσω, αναπτύξω, τροπώσω και μετά θα αφεθώ στη μαγική διαδικασία της συγγραφής των κεφαλαίων και τέλος θα βάλω τα δυνατά μου να κεντήσω το φινάλε με δεκάδες πλουμιστά στολίδια εντυπωσιακά.
Εσείς όταν βλέπετε ένα πλεκτό, ένα κέντημα, ένα εργόχειρο βλέπετε αυτά ακριβώς και τίποτα παραπάνω. Όσο θαυμάσια, πιτίδια και να είναι δεν παύουν να είναι εργόχειρα. Εγώ δεν τα αντιλαμβάνομαι έτσι. Για μένα είναι γραπτά κείμενα που αφηγούνται ιστορίες. Κάθε πόντος, κάθε βελονιά, κάθε κλωστή κάθε αλυσίδα κάθε είναι ιστορίες γραμμένες με πόνο με δάκρυα με γέλιο και αναστεναγμό. Και δεν έχει διαφορά το τσικ τσικ που κάνουν τα δάχτυλα μου πάνω στα πλήκτρα του υπολογιστή με το θρόισμα του υφάσματος όταν το τρυπά η βελόνα, ούτε με το φρουτ του χεριού καθώς χαϊδεύει πλέκει το νήμα και το μουρμουρητό από το μέτρημα των πόντων ούτε με τον επαναλαμβανόμενο μηχανικό ήχο της ραπτομηχανής καθώς γαζώνει ούτε με το τακα τουκ του αργαλειού. Για μένα είναι ένα μαγικός παιχνιδότοπος χτισμένος με εκατομμύρια μιλιούνα λέξεις, χιλιόμετρα λαχταριστών νημάτων, κουβάδες με βελόνια, ψαλίδια δαχτυλήθρες, τελάρα, βελόνες, μεζούρες, υφάσματα και άλλα ραφτικά. Και σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων μικραίνω και μεγαλώνω αναλόγως για να χωρέσω στις καμπύλες των γραμμάτων.

Συγγραφή

Πλέξιμο

Κέντημα

Ράψιμο

20190713_134426

Γάζωμα

20190713_134245

Αργαλειός

FB_IMG_1558037182706

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Σκέψεις…

Mε την επέτειο των 2 χρόνων λειτουργίας του #marias_blog αναζωπυρώθηκε η αγάπη μου για το blogging γιατί τελευταία το είχα παραμελήσει. Το βασικό του να έχεις blog είναι ότι σου δίνεται βήμα για να εκφραστείς και για μένα είναι ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΟ το να μπορώ να εκφραστώ και φυσικά η επικοινωνία που έχεις με άλλους bloggers που σε καλοσωρίζουν στο #blogoχωριό με αγάπη και νιώθεις ότι βρίσκεις άτομα σαν εσένα που έχουν αυτό το πυρετό της συγγραφής.

Και εννοείται ότι όταν γράφεις τις ιστορίες σου και βρίσκεις άτομα να τις διαβάζουν νιώθεις πως έχεις ένα σκοπό: να ολοκληρώσεις την ιστορία για χάρη τους. Όταν το ξεκίνησα πριν 2 χρόνια χωρίς προϋπηρεσία (εκτός κι αν πιάνεται ως προϋπηρεσία η συνήθεια μου να κρατάω ημερολόγιο από  την εφηβεία μου) δεν περίμενα να έχει τέτοια επίδραση στη ζωή μου σε τέτοιο βαθμό (χαρά, αυτοπεποίθηση, γνωριμίες με άλλες bloggers , κατανόηση, έκφραση, ξαλάφρωμα, θεραπεία, κατανόηση, χαμόγελο, αισιοδοξία, νόημα, βελτίωση συγγραφικών ικανοτήτων)….

Ο λόγος που δημιούργησα το blogακι μου ήταν γιατί ήθελα με κάποιο τρόπο να διαβάζουν τις ιστορίες μυθοπλασίας που έγραφα. Έλεγα πως ήταν το πρώτο σκαλί για να βρεθώ κάποτε να εκδόσω σε έντυπη μορφή τα βιβλία μου. Εν αναμονή της ολοκλήρωσης του τελευταίου κεφαλαίου της ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ που θα στείλω προς αξιολόγηση (νομίζω σήμερα κλείνει ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα να τη γράφω) τα οφέλη από το blogging μου δίνουν δύναμη και την απαιτούμενη ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ να διεκδικήσω ένα καλύτερο μέλλον για τις ιστορίες μου (μετάφραση: γερά με τσαμπουκά καμιά δεν είναι καλύτερη από μένα ούτε οι μανταδες ούτε οι δημουλιδες ούτε οι ντανοι και οι ντανες που έχουν μούτρα και κόβουν τα δεντράκια για να εκδίδονται οι μπούρδες τους. Τουλάχιστον οι δικές μου ιστορίες είναι γα μα τες) …. προτάθηκα/βραβεύτηκα πέντε φορές από τις άλλες bloggers για το βραβείο #versatile_award . Δηλαδή πέντε εμψυχωτικές ενέσεις που με ώθησαν να σκαρφαλώσω πάνω από τους φόβους μου και να νιώσω επαρκής κάνοντας όσα με εκφράζουν χωρίς ανασφάλειες και δεύτερες σκέψεις. Δε χωράνε ούτε χαμηλή αυτοπεποίθηση ούτε κόμπλεξ ούτε αμφιβολίες. Η ταν ή επι τας!!!! Νεντρανησα που λέτε με το blogακι blogακι (αναστήθηκα, δυνάμωσα), και συνεχίζω να εργάζομαι για να κάνω αυτό για το οποίο προορίζομαι…..

Σας φιλώ….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ας κάνουμε ένα «ασμπέτε»….

Λοιπόννν κάπου πήρε το μάτι μου ένα κείμενο μιας blogger όπου συστηνόταν μέσα από επτά αλήθειες και αυτό από ότι κατάλαβα ήταν το  #ασμπέτερ που ξεκίνησε η αγαπημένη πελαζί.

Για όσους δεν ξέρουν τι σημαίνει «ασμπέτε» βγαίνει από το «to know us better» που έλεγε η Κατερίνα Γιουλάκη  με τον Χρόνη Εξαρχάκο και την Νόρα Βαλσάμη σε μια παλιά ελληνική ταινία.

Αποφάσισα να κάνω κι εγώ ένα ασμπέτε (ε ναι ζούλεψα λίγάκιιιι).

 

1. Είμαι 40 ετών και 41 κιλά! Έχω επιβιώσει από νευρική ανορεξία. Τρέφομαι κα νο νι κο τα τα με οδηγίες γιατρών αλλά αλλά αλλά (πάντα λέω τρία αλλά στη σειρά όταν θέλω να τονίσω αυτό που θα πω,το είδα ότι το έκανε η κατακουζίνα) δεν παίρνω εύκολα βάρος. Όσοι αγωνίζονται να χάσουν να ξέρουν ότι υπάρχει και το αντίθετο άκρο αυτό να παρακαλάς να παχύνεις.


2. Έχω τελειώσει κομμωτική την οποία απεχθάνομαι. Το όνειρό μου είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου γιαυτό εργαζομαι πυρετωδώς να ολοκληρώσω την Ερευνήτρια ώστε να τη στείλω προς αξιολόγηση.


3. Έχω δυο ζουζούνια ανίψια τον Χαράλαμπο και τον Γιαννάκο.


4. Λατρεύω τον Στίβεν Κινγκ


5. Ξεκίνησα να πλέκω το 2012 μετά από παρότρυνση μιας κυρίας που δούλευε στο κυλικείο του γυμνασίου όταν πήγαινα. Με το κέντημα, ράψιμο, γάζωμα ασχολήθηκα από το 2018. Η συνηθισμένη μου φράση είναι «α δε πλέξω α κουζουλαθώ»  (ναι είμαι Κρητικιά)

6. Λατρεύω τον μινωικό πολιτισμό.


7. Δεν καπνίζω ούτε πίνω αλκοόλ. Δεν πίνω καν καφέ. Λατρεύω το ψητό στο φούρνο με πατάτες. Τη μερέντα. Και πρωί πίνω πάντα γάλα.


8. Μου αρέσει το βεραμάν, οι αποχρώσεις του καφέ, ροζ, φούξια μοβ και χρυσό.  Λατρεύω τα φύλλα του φθινοπώρου, το Halloween και τις κολοκύθες. Τη θάλασσα τον ύπνο, τη Νικολούλη.


9. Μένω σε χωριό και σύντομα θέλω να μείνω σε μετακομίσω μέρος. Πιστεύω πως η θάλασσα είναι ομορφότερη το χειμώνα.


10. Με λένε Μαρία, με φωνάζουν Μαριλού, με έχουν αποκαλέσει Μαφία και το παρατσούκλι μου Χάτσον (από το Γουότσον τον βοηθό του Σέρλοκ Χόλμς)


11. Λατρεύω τις λέξεις και τη σημασία τους.


12. Απεχθάνομαι τη χλωρίνη και άλλα παρόμοια καθαριστικά.


13. Μου αρέσει να οδηγώ


14. Θα ήθελα να φορέσω γυαλιά μυωπίας


15. Παρακολουθώ ελληνικές ταινίες για να χαζεύω τα ρούχα των πρωταγωνιστών

Αυτά τα λίγα από μένα……

65309381_1103806403143701_5248420696790401024_n