ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

#team_merenda

Λοιπόν παίζει να έχω φάει δυο φορές στη ζωή μου νουτέλα μόνο. Γιατί πάντα ήμουν, είμαι και θα είμαι παιδί της μερέντας!!! Θυμάμαι εκείνα τα καλοκαίρια τα πασπαλισμένα με τα πορτοκαλίζοντα βιντατζ φίλτρα που είχαν οι φωτογραφίες της εποχής, τα ζεστά φασαριόζικα από τα τζιτζίκια απογεύματα που πηγαίναμε να παίξουμε με τα ξαδέλφια μας και η θεία μας έφτιαχνε ΠΆΝΤΑ μια μεγάλη φέτα μαλακό ψωμί (είναι η ιδέα μου ή η φρατζόλα τότε ήταν σαν απαλό σύννεφο χωρίς σκληρά κομμάτια και οτιδήποτε άλλο άνοστο που βρίσκεις σήμερα;) με πολύ Βιτάμ, χρυσό μαλακό κρεμώδη Βιτάμ που σου γέμιζε το παιδικό σου στοματάκι με παραδεισένια γεύση αγγέλων και από πάνω μια γενναιόδωρη δόση μερέντας. Ω θεοί πόσο νόστιμο ήταν (είναι, γιατί εγώ ακόμα έτσι το τρώω χε).

Στο σπίτι δεν είχαμε τόσο συχνά μερέντα, περισσότερο είχαμε μαρμελάδες, και κάναμε το εξής ανθυγιεινό: ψωμί εφτάζυμο χωριάτικο ζυμωμένο από τη γιαγιά το οποίο πασπαλίζαμε με ΚΑΝΟΝΙΚΉ ζάχαρη!!!! Λευκή!!!!! Την οποία ζάχαρη από πάνω ραντίζαμε με νεράκι για να κολλήσει στο ψωμί. Άγνοια περί υγείας πραγματικά αφού δεν υπήρχαν κάθε λίγο διατροφικά σκάνδαλα να φοβόμαστε οπότε ΑΥΤΌ ήταν το σνακ μας. Αυτό και το μελάτο αυγό με μπουκίτσες ψωμί στο ποτήρι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αργότερα, μεγαλώνοντας που πήγαινα γυμνάσιο στο δίπλα χωριό και μπορούσα να κάνω κοπάνα για να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ άρχισα να παίρνω και μερέντα με το χαρτζιλίκι μου (τι; Νομίζατε ότι έκανα κοπάνα να πηγαίνω για καφέ ή ραντεβουδάκια; Όχιιιιιι… ήμουν καλό κορίτσι μέχρι βλακείας κανονική ματίνα μανταρινάκη).. Φοιτήτρια πια, στο Ηράκλειο, η μερέντα πιστή σύντροφος στο ράφι μέσα στο σαραβαλάκι ψυγείο-αντίκα να μου γλυκαίνει τη ζωή (ήμουν πιο ψηλή από το ψυγείο που δε με λες και πρώτο μπόι, φαντάσου για τι καρούλι μιλάμε)…

Παιδί της μερέντας λοιπόν και δεν μπορώ να καταλάβω πως υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει περισσότερο η νουτέλα. Για να μη παρεξηγηθώ έχω δοκιμάσει νουτέλα καλή είναι αλλά η φουντουκένια γεύση που δένει αρμονικά με τη σοκολάτα της μερέντας δεν είναι το ίδιο με το ….συμπαγές της νουτέλα. Θυμάμαι μια φορά είχα δοκιμάσει πάστα κυδώνι, ένα τετράγωνο σαν ζελέ τρεμουλιαστό πράγμα. Έ αυτό μου θυμίζει η νουτέλα. Αλλά γούστα είναι αυτά. Κάπου διάβασα ότι η νουτέλα είναι για μεγάλους αφού η γεύση της είναι πιο ενήλικη και η μερέντα για παιδιά. Συμφωνώ. Τα παιδιά τι θέλουν; Τη μαμά και τον μπαμπά να τα αγαπάνε, παιχνίδια, παραμύθια, παρέες, καθαρά ρουχαλάκια ύπνο και φαγάκι. Μερέντα. Του παραδείσου. Κρεμώδη, τρυφερή, γλυκιά, ονειρική, παρήγορη, μερέντα.

Και φυσικά υπάρχουν δεκάδες τρόποι να την απολαύσεις. Συνοδεύει το αφράτο φραντζολάκι σου, το κρουασάν σου (όταν αγοράζω κρουασάν το πασαλείβω με μερέντα από πάνω κι ας έχει σοκολάτα μέσα), με άρτο (τον άρτο που θα παραγγείλουμε από το φούρνο (αρτοκλασία) για να τον πάμε στην εκκλησία όταν το έχουμε τάμα ή τον μοιράζει η εκκλησία σε συγκεκριμένες γιορτές κτλ. Με φράουλες που θα κόψεις από τον κήπο, και γενικά με διάφορα φρούτα, μπανάνες, αχλάδι, ροδάκινο. Με τσουρέκι πασχαλινό. Με ντόνατς, με τα κουλουράκια της μαμάς, με λουκουμάδες. Με κρέπες σπιτικές, με κέικ, με ψωμί του τοστ, με φτωχική φρυγανιά όταν δεν υπάρχει τί πο τα άλλο στο ντουλάπι. Με τα γαλατερά (τσουρέκια ψημένα στον ξυλοφουρνο που φτιάχνει η μαμά κάθε Πάσχα). Με το κουταλάκι ή με το μαχαίρι (έχω κόψει τη γλώσσα μου έτσι). Το πιο θεϊκό από όλα είναι με παγωτό. Το παγωτό κρύο η μερέντα ζεστή, τέλειος συνδυασμός.

Ακόμα και τα σκοτεινά και άραχνα χρόνια της ανορεξίας μου η μερέντα όσο περίεργο κι αν ακούγεται δεν έλειπε από το σπίτι. Θυμάμαι τότε που με έτρεχαν για εξετάσεις (είχα και το θυρεοειδή και μηδέν σίδηρο μπλα μπλα μπλα) και ένας γιατρός μου είχε πει το εξής: » Να παρακαλάς που δεν έπαθες τίποτα μπλα μπλα…(ανέλυσε με τρομακτικό τρόπο τι θα μπορούσα να έχω πάθει από την ανορεξία)…. αν δεν έτρωγες και μερέντα μπλα μπλα μπλα…»
Ουσιαστικά η μερέντα μου έσωσε τη ζωή χε χε.
Εννοείται ότι αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο τρώω μερέντα. Με το μαχαίρι.

67234316_1137600439764297_3333690118358695936_n

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

Περί ιστοριών τρόμου…

Αγαπώ τις ιστορίες τρόμου όπου καθετί άρρωστο που κρύβει η ανθρώπινη φύση ξεσηκώνεται και αναδύεται από τα απύθμενα κολασμένα σκοτάδια του πυρήνα της. Οι κακοί χαρακτήρες στη λογοτεχνία πάντα τραβούσαν τη προσοχή μου αν και ήμουν πάντα με το μέρος του Καλού, του ήρωα που θα κόψει κώλους και θα καθαρίσει το κόσμο από τα σκατά.

  Να αναφέρω πως είμαι και περίεργο άτομο καθώς πάντα οπτικοποιώ τα συναισθήματά μου, είναι δηλαδή σαν να έχω ταινιούλες μικρού μήκους με αυτά που νιώθω να γίνονται εικόνες. Δεν θέλω να σας τρομάξω και δεν ξέρω αν σας συμβαίνει και εσάς αλλά για μένα είναι κάτι φυσικό. Ας πούμε τις λέξεις πάντα τις «έβλεπα» στο μυαλό μου την ώρα που τις έλεγα, τις διάβαζα, τις έγραφα ή τις άκουγα. Για παράδειγμα η λέξη «τριαντάφυλλο» εμφανίζεται στο μυαλό μου σαν ένα ανοιχτό ρόδο που ανθίζει βλέπω δηλαδή με τα μάτια της φαντασίας μου ένα τριαντάφυλλο σε κίνηση να ανοίγει τα πέταλα του. Το ξέρω είμαι και γαμώ τα παιδιά πρέπει να με κάνεις παρέα. Ας πούμε η λέξη «σεξ» προβάλλεται στον προτζεκτορα του μυαλού μου σαν νέον πινακίδα με έντονο φωτισμό τριγύρω από τη λέξη σαν σε διάδρομο αεροδρομίου και σαν να είναι ξαπλωμένη-η λέξη- σε πτυχώσεις από σεντόνια ξέρω ‘γω. Είπαμε έχω ανεξάντλητη μη φυσιολογική φαντασία και μου  αρέσει.

Επιστρέφοντας στο θέμα μου που είναι οι ιστορίες τρόμου και η αέναη μάχη ανάμεσα στο ΚΑΛΟ και το κακό, και στη χαρά του να δημιουργείς σκοτεινούς αρρώστους διεστραμμένους χαρακτήρες που όμως τρώνε βρώμοξυλο στο τέλος από τον Ήρωα για αποκατάσταση της δικαιοσύνης, γιατί μόνο έτσι ικανοποιούμαι εγώ, με το να νικάει το Καλό γιατί έτσι νιώθω πως υπάρχει ελπίδα ακόμα όταν οι κακοί τιμωρούνται, σκέφτομαι να προσπαθήσω να αρχίσω να γράφω σε στυλ penny dreadfuls. Τι είναι αυτά; Μην μπερδευτείτε με την σειρά που υπάρχει που είναι μάλιστα από τις αγαπημένες μου.

Penny dreadful λοιπόν ήταν αυτοτελή ολιγοσέλιδa διηγήματα του 19ου αιώνα στην Γηραιά Αλβιώνα (καλέ πες Αγγλετέρα που λέει και η κατακουζίνα, που μου έμαθες και τη Γηραιά Αλβιώνα) που απευθυνόταν στην εργατική τάξη και κόστιζε μια πένα (penny). Ήταν μυθοπλασία, μυστηρίου, φαντασίας, τρόμου, και αστυνομικά με τέρατα και νοσηρούς χαρακτήρες, ήταν δηλαδή αυτά που αγαπώ να γράφω και να διαβάζω. Ο όρος penny dreadful σήμαινε σε ελεύθερη μετάφραση φτηνό σε τιμή και ποιότητα κακόγουστο ανάγνωσμα. Κόστιζε είπαμε μια πένα. Το περιβάλλον του Λονδίνου η σκοτεινή καταχνιά, τα λασπωμένα μαγαρισμένα σοκάκια από το αίμα που έχυνε (τι σικ) ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης φάνταζε το ιδανικό σκηνικό για να δημιουργήσει κανείς εξαθλιωμένους χαρακτήρες αδίστακτους που έκαναν φρικιαστικά πράγματα.

Η ανατριχίλα που νιώθω διαβάζοντας γράφοντας τέτοιες ιστορίες με κάνει να νιώθω σχεδόν ενοχές. Από πέρυσι σκέφτομαι πολύ έντονα τα penny dreadfuls, έχω ξεκινήσει μια ιστορία που διαδραματίζεται σε περασμένο αιώνα, χρονολογίες και τοποθεσίες τα έχω αφήσει λίγο θολά το μόνο που ξέρω είναι η ηρωίδα μου που είναι αστυνομικός ντυμένη με βικτωριανά ρούχα, ξέρετε δαντελένιοι γιακάδες, μακριές φούστες που  θροΐζουν γλύφονταν αισθησιακά το πάτωμα καθώς κινείται, μαλλιά δεμένα σε αυστηρό κότσο μυστηριώδη βλέμμα και φωτιά στη ψυχή. Η βικτωριανή ηρωίδα μου λοιπόν πάει σε μια έπαυλη για να ερευνήσει το φόνο του αλλοδαπού μπάτλερ και συναντάει κάποιον… που την κάνει να νιώθει κάπως…. δεν μου έχει αποκαλυφθεί πλήρως και έχει και αυτό τη γοητεία του γιατί ενώ το γράφω, παράλληλα νιώθω πως είμαι αναγνώστρια και διαβάζω μια ιστορία με αγωνία χωρίς να μπορώ να μαντέψω τη συνέχεια. Θέλω λοιπόν να εντάξω την ιστορία αυτή στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFUL TΗΣ ΜΑΦΙΑΣ που έχω δημιουργήσει εδώ στο blogg-ακι μου

67357652_1126823117508696_323761163122769920_n
Το στυλ της Έυα Γκριν στη τηλεοπτική σειρά penny dreadful είναι αυτό που φαντάζομαι για την ηρωίδα μου

Επίσης σκέφτομαι και μια άλλη ιστορία που γράφω καιρό αλλά έχει παγώσει τη ΡΟΟΥΖ που έχει σχέση με φόνους, με Πόρτλαντ και Μέριλιν Μονρόε να την εντάξω στα penny dreadful. Ήδη έχω βάλει τη ΜΟΡΙΓΚΑΝ, ΤΟΝ ΔΝΟΦΕΡΟ, ΚΑΙ ΤΟ TRICK OR TREAT στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFUL ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ. Ειναι ιστορίες που τις είχα δημοσιεύσει παλιά εδώ αλλά πιστεύω υπάγονται στη κατηγορία των penny dreadfuls. Οπότε απλά τους πρόσθεσα στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFULS ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ.

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να γράφει κάτι διαφορετικό… Νιώθω αυτή την ηδονή, την έξαψη όταν γράφω και διαβάζω τέτοιες ιστοριες δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε… Και δεν ήμουν πάντα έτσι. Εννοώ κάποτε τρελαινόμουν για ιστορίες αγάπης. Μεγάλες προσδοκίες, Ρωμαίος και Ιουλιέτα τέτοια.

Αλλά υπάρχει ένα αχανές σύμπαν τρόμου με κλειδοκράτορα βεβαίως βεβαίως τον Δάσκαλο, τον Master of Commander Stephen King που σε καλωσορίζει γενναιόδωρα σου δίνει καραμελίτσες και γλυκίσματα σε βάζει να καθίσεις σε αναπαυτική πολυθρόνα και ΜΠΟΥΜ μπροστά σου εμφανίζονται τέρατα, με ανθρώπινη και μη μορφή, πλάσματα του σκότους που σε κάνουν να δεις κατάματα τους μεγαλύτερους εφιάλτες σου, τη πηγή της κάθε σου φοβίας να παίζει γιουκαλιλι μπροστά σου.

Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλά η βουτιά σε τέτοιες ιστορίες σου δυναμώνουν το ανοσοποιητικό, διάολε σε κάνουν ακόμα και γενναίο. Σε κάθε μου ιστορία κουβαλάω την ίδια μου την ύπαρξη, τις πληγές μου, την άσβεστη ελπίδα μου και το αίσθημα, την ανάγκη για ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ που με καίει. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να αντιμετωπίσω τη ζωή: με το να ξέρω ότι ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΙΚΑΕΙ. Γιατί στο μυαλό μου όσοι μου έκαναν κακό και υπήρξαν πολλοί, παίρνουν αυτό που πρέπει να πάρουν.

Κουβαλάω τον Stephen King, τον Edgar Alan Poe, την Agatha Christie, και τον Arthur conan doyle. Πρωτίστως και πάνω από όλα όμως κουβαλάω και θα κουβαλάω για πάντα μαζί μου τον ΜΙΚΡΌ ΠΡΙΓΚΙΠΑ του Antoine De Saint Exupery. Γιατί όπως το απόλυτο κακό κρύβεται στους φόβους μας έτσι και το Καλό διαχέεται σε κάθε κύτταρο μας…..

66726304_1126321677558840_5479051940845322240_o(1)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Στις καμπύλες των γραμμάτων…

Πάντα συγκρίνω τη διαδικασία της συγγραφής ενός μυθιστορήματος με το πλέξιμο, το ράψιμο, το γάζωμα και το κέντημα. Όπως η δημιουργία ενός πλεκτού, ενός κεντήματος, ενός ρούχου, ενός υφαντού απαιτεί πατρόν, προσχέδιο, ή οδηγίες, έτσι και η συγγραφή, στο ξεκίνημα της, πάνω από όλα, χρειάζεται το σκελετό του, τη βασική του ιδέα, το πατρόν δηλαδή, το σχέδιο του. Ο πρόλογος της ιστορίας είναι οι πόντοι που θα ρίξεις στο πλέξιμο και η αλυσίδα, η στάμπα και το μολύβωμα στο κέντημα, το τρώπωμα το πρόχειρο πιάσιμο δηλαδή μέχρι να γαζωθεί το ρούχο. Στο κυρίως θέμα η ανάπτυξη των χαρακτήρων, οι άπειρες λεπτομέρειες, οι παράγραφοι, οι χιλιάδες λέξεις, η μια πίσω από την άλλη, οι παρομοιώσεις, τα επίθετα, οι περιγραφές είναι όπως στο πλέξιμο που καθώς προχωρεί το πλεκτό και βλέπεις να σχηματίζονται τα σχέδια, το μοτίβο του που αποτελείται από άριχτα, από γαϊτανάκια, από βουβά γαϊτανάκια, από διπλά ποδαράκια, από τις αλυσίδες και άλλες πολλές τεχνικές, στο κέντημα το γέμισμα με τη κλωστή, τη σταυροβελονιά, τη ριζοβελονιά, στο ράψιμο και στο γάζωμα οι λεπτομέρειες του ρούχου, η ζώνη, τα κουμπιά, η φόδρα. Κάθε κεφάλαιο πρέπει να ενώνεται με το άλλο ομαλά με φυσική χάρη και απόλυτη συνάφεια όπως ενώνεις τις σειρές στο πλέξιμο, στο κέντημα τα φυλλαράκια, στα ρούχα τις ραφές. Και ο επίλογος, το φινάλε ανατρεπτικός απόλυτα άξιος στην όλη ιστορία έρχεται να αποκαταστήσει την ισορροπία και τη τάξη και να ικανοποιήσει αυτόν που το έγραψε και αυτόν που το διαβάζει, όπως στο πλεκτό που θα κλείσει με βουβό ή αλυσίδα και θα κόψεις και τραβήξεις το νήμα σφίγγοντας το. Το πλεκτό που θα αιχμαλωτίσει το βλέμμα, θα μαζέψει κοπλιμέντα και επαίνους και θα κάνει το δημιουργό του περήφανο. Όπως στο κέντημα που θα στερεωθεί καλά η κλωστή θα πλυθεί θα κολλαριστεί και θα κρεμαστεί στον τοίχο, στο ράψιμο γάζωμα που θα φρεσκοσιδερωθεί και θα φορεθεί με χάρη και θα αναπνεύσει στο καθαρό αέρα θα ονειρευτεί ανάμεσα στις πτυχώσεις του υφάσματος και θα κοκκινίσει ντροπαλά στη σκέψη ότι είναι μοναδικό. Είμαι περήφανη και ικανοποιημένη γεμάτη χαρά που μπορώ να κάνω πράγματα να δημιουργώ μοναδικά κομμάτια. Η ενασχόληση μου με το πλέξιμο το ράψιμο το κέντημα το γάζωμα με γεμίζει περηφάνια και χαρά. Και συγκρίνω αυτά τα συναισθήματα με τη συγγραφή γιατί νιώθω το ίδιο. Και όντως πρέπει να δουλέψω στο γράψιμο όπως δουλεύω και στο πλέξιμο στο κέντημα στο ράψιμο και στο γάζωμα. Πρώτα θα συλλάβω την ιδέα, μετά θα βρω σκελετό/προσχέδιο/πατρόν μετά θα το μολυβώσω, αναπτύξω, τροπώσω και μετά θα αφεθώ στη μαγική διαδικασία της συγγραφής των κεφαλαίων και τέλος θα βάλω τα δυνατά μου να κεντήσω το φινάλε με δεκάδες πλουμιστά στολίδια εντυπωσιακά.
Εσείς όταν βλέπετε ένα πλεκτό, ένα κέντημα, ένα εργόχειρο βλέπετε αυτά ακριβώς και τίποτα παραπάνω. Όσο θαυμάσια, πιτίδια και να είναι δεν παύουν να είναι εργόχειρα. Εγώ δεν τα αντιλαμβάνομαι έτσι. Για μένα είναι γραπτά κείμενα που αφηγούνται ιστορίες. Κάθε πόντος, κάθε βελονιά, κάθε κλωστή κάθε αλυσίδα κάθε είναι ιστορίες γραμμένες με πόνο με δάκρυα με γέλιο και αναστεναγμό. Και δεν έχει διαφορά το τσικ τσικ που κάνουν τα δάχτυλα μου πάνω στα πλήκτρα του υπολογιστή με το θρόισμα του υφάσματος όταν το τρυπά η βελόνα, ούτε με το φρουτ του χεριού καθώς χαϊδεύει πλέκει το νήμα και το μουρμουρητό από το μέτρημα των πόντων ούτε με τον επαναλαμβανόμενο μηχανικό ήχο της ραπτομηχανής καθώς γαζώνει ούτε με το τακα τουκ του αργαλειού. Για μένα είναι ένα μαγικός παιχνιδότοπος χτισμένος με εκατομμύρια μιλιούνα λέξεις, χιλιόμετρα λαχταριστών νημάτων, κουβάδες με βελόνια, ψαλίδια δαχτυλήθρες, τελάρα, βελόνες, μεζούρες, υφάσματα και άλλα ραφτικά. Και σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων μικραίνω και μεγαλώνω αναλόγως για να χωρέσω στις καμπύλες των γραμμάτων.

Συγγραφή

Πλέξιμο

Κέντημα

Ράψιμο

20190713_134426

Γάζωμα

20190713_134245

Αργαλειός

FB_IMG_1558037182706

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Σκέψεις…

Mε την επέτειο των 2 χρόνων λειτουργίας του #marias_blog αναζωπυρώθηκε η αγάπη μου για το blogging γιατί τελευταία το είχα παραμελήσει. Το βασικό του να έχεις blog είναι ότι σου δίνεται βήμα για να εκφραστείς και για μένα είναι ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΟ το να μπορώ να εκφραστώ και φυσικά η επικοινωνία που έχεις με άλλους bloggers που σε καλοσωρίζουν στο #blogoχωριό με αγάπη και νιώθεις ότι βρίσκεις άτομα σαν εσένα που έχουν αυτό το πυρετό της συγγραφής.

Και εννοείται ότι όταν γράφεις τις ιστορίες σου και βρίσκεις άτομα να τις διαβάζουν νιώθεις πως έχεις ένα σκοπό: να ολοκληρώσεις την ιστορία για χάρη τους. Όταν το ξεκίνησα πριν 2 χρόνια χωρίς προϋπηρεσία (εκτός κι αν πιάνεται ως προϋπηρεσία η συνήθεια μου να κρατάω ημερολόγιο από  την εφηβεία μου) δεν περίμενα να έχει τέτοια επίδραση στη ζωή μου σε τέτοιο βαθμό (χαρά, αυτοπεποίθηση, γνωριμίες με άλλες bloggers , κατανόηση, έκφραση, ξαλάφρωμα, θεραπεία, κατανόηση, χαμόγελο, αισιοδοξία, νόημα, βελτίωση συγγραφικών ικανοτήτων)….

Ο λόγος που δημιούργησα το blogακι μου ήταν γιατί ήθελα με κάποιο τρόπο να διαβάζουν τις ιστορίες μυθοπλασίας που έγραφα. Έλεγα πως ήταν το πρώτο σκαλί για να βρεθώ κάποτε να εκδόσω σε έντυπη μορφή τα βιβλία μου. Εν αναμονή της ολοκλήρωσης του τελευταίου κεφαλαίου της ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ που θα στείλω προς αξιολόγηση (νομίζω σήμερα κλείνει ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα να τη γράφω) τα οφέλη από το blogging μου δίνουν δύναμη και την απαιτούμενη ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ να διεκδικήσω ένα καλύτερο μέλλον για τις ιστορίες μου (μετάφραση: γερά με τσαμπουκά καμιά δεν είναι καλύτερη από μένα ούτε οι μανταδες ούτε οι δημουλιδες ούτε οι ντανοι και οι ντανες που έχουν μούτρα και κόβουν τα δεντράκια για να εκδίδονται οι μπούρδες τους. Τουλάχιστον οι δικές μου ιστορίες είναι γα μα τες) …. προτάθηκα/βραβεύτηκα πέντε φορές από τις άλλες bloggers για το βραβείο #versatile_award . Δηλαδή πέντε εμψυχωτικές ενέσεις που με ώθησαν να σκαρφαλώσω πάνω από τους φόβους μου και να νιώσω επαρκής κάνοντας όσα με εκφράζουν χωρίς ανασφάλειες και δεύτερες σκέψεις. Δε χωράνε ούτε χαμηλή αυτοπεποίθηση ούτε κόμπλεξ ούτε αμφιβολίες. Η ταν ή επι τας!!!! Νεντρανησα που λέτε με το blogακι blogακι (αναστήθηκα, δυνάμωσα), και συνεχίζω να εργάζομαι για να κάνω αυτό για το οποίο προορίζομαι…..

Σας φιλώ….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ας κάνουμε ένα «ασμπέτε»….

Λοιπόννν κάπου πήρε το μάτι μου ένα κείμενο μιας blogger όπου συστηνόταν μέσα από επτά αλήθειες και αυτό από ότι κατάλαβα ήταν το  #ασμπέτερ που ξεκίνησε η αγαπημένη πελαζί.

Για όσους δεν ξέρουν τι σημαίνει «ασμπέτε» βγαίνει από το «to know us better» που έλεγε η Κατερίνα Γιουλάκη  με τον Χρόνη Εξαρχάκο και την Νόρα Βαλσάμη σε μια παλιά ελληνική ταινία.

Αποφάσισα να κάνω κι εγώ ένα ασμπέτε (ε ναι ζούλεψα λίγάκιιιι).

 

1. Είμαι 40 ετών και 41 κιλά! Έχω επιβιώσει από νευρική ανορεξία. Τρέφομαι κα νο νι κο τα τα με οδηγίες γιατρών αλλά αλλά αλλά (πάντα λέω τρία αλλά στη σειρά όταν θέλω να τονίσω αυτό που θα πω,το είδα ότι το έκανε η κατακουζίνα) δεν παίρνω εύκολα βάρος. Όσοι αγωνίζονται να χάσουν να ξέρουν ότι υπάρχει και το αντίθετο άκρο αυτό να παρακαλάς να παχύνεις.


2. Έχω τελειώσει κομμωτική την οποία απεχθάνομαι. Το όνειρό μου είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου γιαυτό εργαζομαι πυρετωδώς να ολοκληρώσω την Ερευνήτρια ώστε να τη στείλω προς αξιολόγηση.


3. Έχω δυο ζουζούνια ανίψια τον Χαράλαμπο και τον Γιαννάκο.


4. Λατρεύω τον Στίβεν Κινγκ


5. Ξεκίνησα να πλέκω το 2012 μετά από παρότρυνση μιας κυρίας που δούλευε στο κυλικείο του γυμνασίου όταν πήγαινα. Με το κέντημα, ράψιμο, γάζωμα ασχολήθηκα από το 2018. Η συνηθισμένη μου φράση είναι «α δε πλέξω α κουζουλαθώ»  (ναι είμαι Κρητικιά)

6. Λατρεύω τον μινωικό πολιτισμό.


7. Δεν καπνίζω ούτε πίνω αλκοόλ. Δεν πίνω καν καφέ. Λατρεύω το ψητό στο φούρνο με πατάτες. Τη μερέντα. Και πρωί πίνω πάντα γάλα.


8. Μου αρέσει το βεραμάν, οι αποχρώσεις του καφέ, ροζ, φούξια μοβ και χρυσό.  Λατρεύω τα φύλλα του φθινοπώρου, το Halloween και τις κολοκύθες. Τη θάλασσα τον ύπνο, τη Νικολούλη.


9. Μένω σε χωριό και σύντομα θέλω να μείνω σε μετακομίσω μέρος. Πιστεύω πως η θάλασσα είναι ομορφότερη το χειμώνα.


10. Με λένε Μαρία, με φωνάζουν Μαριλού, με έχουν αποκαλέσει Μαφία και το παρατσούκλι μου Χάτσον (από το Γουότσον τον βοηθό του Σέρλοκ Χόλμς)


11. Λατρεύω τις λέξεις και τη σημασία τους.


12. Απεχθάνομαι τη χλωρίνη και άλλα παρόμοια καθαριστικά.


13. Μου αρέσει να οδηγώ


14. Θα ήθελα να φορέσω γυαλιά μυωπίας


15. Παρακολουθώ ελληνικές ταινίες για να χαζεύω τα ρούχα των πρωταγωνιστών

Αυτά τα λίγα από μένα……

65309381_1103806403143701_5248420696790401024_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Κυριακάτικα….

Αυτό είναι ένα άρθρο ΑΓΑΝΆΚΤΗΣΗΣ και ΘΡΙΑΜΒΟΥ! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ επί της κάθε ΆΣΧΕΤΗΣ με τη τεχνολογία κυρίας που πιστεύει πως επιτελεί κοινωνικό έργο βγάζοντας βίντεο με οδηγίες για πλεκτά, κεντήματα κτλ και μαντέψτε ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΟΔΗΓΙΕΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΈΣΑ.

Δυστυχώς στερούνται έστω βασικών γνώσεων όπως πχ πως κάνουμε ζουμ, πως κρατάμε σταθερη τη κάμερα, φωτισμός, σωστό editing και για να το πω πιο απλά: Η ΚΑΜΕΡΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΘΟΛΗ ΕΣΤΙΑΣΗ ΔΕΝ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ ΚΑΝ ΣΕ ΠΟΙΑ ΤΡΥΠΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΒΕΛΟΝΑΚΙ (τι σικ) ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΜΙΣΤΆ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΣΚΑΤΟΛΟΙΔΙΑ ΠΑΝΩ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟ ΠΛΕΚΤΌ, ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΚΟΒΟΥΝ ΤΙΣ ΠΕΡΙΤΤΈΣ ΦΙΟΡΙΤΟΥΡΕΣ ΛΕΝΕ ΣΥΝΗΘΩΣ ΛΑΘΟΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΌΤΑΝΚΑΙ ΕΑΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΘΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΏΣΟΥΝ ΟΔΗΓΟΝΤΑΣ ΣΕ ΣΤΟ ΓΚΡΕΜΟ ΑΦΟΥ ΤΟΣΗ ΩΡΑ ΠΛΕΚΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΎ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΞΥΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

Εγώ όταν είμαι μόνη μου και κάνω βλακεία όχι μόνο στο πλέξιμο, ενώ μπορώ να το περάσω στο ντουκου και να κάνω τα στραβά μάτια, θα τα φέρω όλα τούμπα θα τα ξηλώσω θα τα χαλάσω για να τα κάνω όλα από την αρχή ΣΩΣΤΑ! Λέγεται ευσυνειδησία και ευθύνη,χαρακτήρας, και επαναλαμβάνω όχι μόνο στο πλέξιμο σε πολλά πράγματα που θα μπορούσα να τη περάσω λάδι εγώ θα τα χαλάσω όλα για να γίνει το σωστό.

Όταν έχεις ένα κανάλι στο YouTube και θέλεις να είσαι σωστός απέναντι σε όσους έκαναν το κόπο να σου δώσουν μια ευκαιρία να δουν αυτό που ετοίμασες ΩΦΕΙΛΕΙΣ να φτιάχνεις σωστά βίντεο. Πως απαιτείς να σου κάνουν λάικ και σασκραιμπ; Έτσι κι όλοι όσοι σε παρακολουθούν απαιτούν να δουν ένα ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΈΣ βίντεο που να μην τους κουράζει, μπερδεύει, αποπροσανατολίζει τους κάνει να βλαστημούν την ώρα και τη στιγμή που πάτησαν το κωλο βίντεο σου. Υπάρχει κάτι επίσης που λέγεται φιλότιμο.
Είναι λοιπόν κείμενο αγανάκτησης και ΘΡΙΑΜΒΟΥ γιατί εγώ σαν Μαρία, Μαφία,  θεία χάτσον (έτσι με λέει ο Χαράλαμπος), Μα-ι-α (έτσι με φωνάζει ο Γιαννάκος),  querida condesa, ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΆΩ ΠΟΤΕ!!!!!!

Δεν τα παράτησα ούτε στις πιο σκοτεινές ώρες του τρόμου και της απελπισίας, ούτε καταμεσής της κολάσεως, δεν τα παράτησα ποτέ γαμημένε κόσμε γιατί έτσι είμαι εγώ. Γιατί δε γεννήθηκε ακόμα εκείνος που θα με κάνει να λιποψυχήσω να κιοτέψω να το σκάσω από τη μάχη. Προχωράω αθεράπευτα ρομαντική ακόμα κι όταν σκάνε οι βόμβες δίπλα μου. Και θριαμβεύω μετά κόπων και βασάνων αλλά ΘΡΙΑΜΒΕΥΩ…και δε μιλάω μόνο για το πλέξιμο. Μιλάω γενικά στη ζωή μου. Γιατί οι κοντές ξέρουν γιατί είναι επικίνδυνοι οι ρομαντικοί που ονειροβατούν.
Επανέρχομαι στην αγανάκτηση κατά των κυριών που ΔΕΝ έχουν βασικές γνώσεις αλλά με περισσό θράσος φτιάχνουν βίντεο για να μας παιδεύουν. Δυο μέρες προσπαθώ να φτιάξω ένα μινι μπρελοκ-ραπτομηχανή. Σε ολόκληρο το YouTube υπάρχει μόνο ένα βίντεο στα Ισπανικά (yo amores espanol) και αυτό όχι για μπρελόκ αλλά για ένα κουτί (το έχω παρακάτω το επίμαχο βιντεο) και είπα είναι παιχνιδάκι για εμένα, αλλά πραγματικά ήταν τόσο άθλιο, χωρίς εστίαση (θολωμένο μου μυαλό) και η κυρία έπλεκε ξεχνιόταν έφευγε το πλεκτό εκτός κάμερας, το θυμόταν επανερχόταν και ξανά πάλι το ίδιο. Κουραστικό και εξοργιστικό αλλά δεν βρήκα κανένα άλλο. Βρήκα μόνο σε μια άγνωστη γλώσσα στο pinterest και η μετάφραση στα Ελληνικά τρισάθλια.

Πείσμωσα όμως! Γιατί έχω κάνει πιο δύσκολα projects και γιατί στα αλήθεια ήθελα ένα μπρελόκ ραπρομηχανή στο back pack μου (γιατί έτσι γουστάρω! Γιατί μπορώ! Γιατί άμα θέλω κάνω τώρα ένα παιδί και το ονομάζω Κοκράνα πεντιγκρι 762- κοντοπίδης χιούμορ).

Αποφάσισα να αγνοήσω το συναίσθημα του να σπάσω το laptop και να αρχίσω να ουρλιάζω και ανασκουμπώθηκα. Ήπια χυμό για να δώσω ζάχαρη στον εγκέφαλο και ξεκίνησα. (βλέποντας σκουμπι ντου) και αυτοσχεδιάζοντας, σε πολλά σημεία δεν μπορούσα κανα δω τίποτα από ότι έκανε η κυρία είπαμε έβγαζε εκτός κάμερας το πλεκτό και αφού δεν γνωρίζω Ισπανικά δεν με βοηθούσε σε τίποτα έτσι αυτοσχεδίασα με τη δική μου νοημοσύνη και το ένστικτό της πλέκτρουσας και ω του θαύματος το πέτυχα. Βγήκε σε σωστό σχήμα η ραπτομηχανή. Αυτοσχεδίασα όπως και στη περίπτωση της κούκλας granny.

Ίσως εγώ έπρεπε να έχω κανάλι στο YouTube στο κάτω κάτω ξέρω περισσότερα και μου κόβει από ότι φαίνεται από άλλες αχμ αλλά το ελάττωμα μου είναι πως είμαι τελειομανής και είμαι υπερβολικά υπεύθυνη γιαυτό άστο καλύτερα γιατί για να βγάζω άψογα αποτελέσματα θα περνάω εγώ άσχημα για να είναι άλλοι ευχαριστημένοι.
Βλέποντας αυτές τις ακατάλληλες για αυτή τη δουλειά κυρίες δεν έχω άλλη επιλογή από το να εκτιμώ διπλά και τριπλά τις άλλες τις αληθινές κυρίες χωρίς εισαγωγικά και υπονοούμενα που όντως φτιάχνουν εξαιρετικά βίντεο κατατοπιστικά και εύκολα. Όπως η λατρεμένη μου πελαζι, η Μαρια Γκρασια..
Μια χαρούμενη Κυριακή και μακρυά από θολά τοπία.
Salud!
Hasta la vista

20190616_141225.jpg

20190616_164611.jpg

20190616_164631(0).jpg

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

μπελλα τσαο μωρό μου…

Ακούω το bella ciao. Ομολογώ πως έπαθα ψύχωση με το λος καζελος ντε παπελος ( la casa de papel ντε). Ράβω παράλληλα. Ακούω το bella ciaο και ράβω! Μήπως δεν είναι επανάσταση να ράβεις τη σημερινή εποχή που κοπέλες στην ηλικία σου ντύνονται πανομοιότυπα χωρίς ειρμό από γνωστές εταιρίες ρούχων όπως το bershka (και γω θα ψωνίσω από το μπέρσκα ενίοτε αλλά α)δεν θα φορέσω «στολή» ρούχα σεταρισμένα έτοιμα χωρίς προσωπικότητα και β) ράβω κιόλας! Οπότε…)
Μήπως το να τολμάς να λες ανοιχτά ότι είσαι παλαιών αρχών με μοντέρνα ωστόσο πινελιά (θα σου εξηγήσω άλλη φορά) δεν είναι επανάσταση; Το να λες δεν παντρεύομαι, δεν παντρεύομαι εγώ δε σοβαρεύομαι, δεν είναι επανάσταση; Κι ας σε κοιτάνε με μισό μάτι που ΔΕΝ παντρεύεσαι, δηλαδή δε θέλεις, πράγμα ακατανόητο για το μυαλό τους που είναι αραχνιασμένο ίσως έχει παρέλθει και η ημερομηνία λήξης. Ίσως πάλι χρειάζεται ρεκτιφιέ. Κι εσύ εξακολουθείς να τους σπας τα νεύρα ρε γαμώτο που δε παντρεύεσαι. Χελοου άμα ήθελα θα είχα παντρευτεί ξερωγω.

Μήπως δεν είναι επανάσταση να είσαι πιστός στα όνειρα σου; Μήπως δεν είναι επανάσταση να τολμάς να ονειρεύεσαι big ( θα εκδώσω το βιβλίο μου και όχι μόνο θα γίνει bestseller αλλά στη παρουσίαση θα το προλογίσει η ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ);;;;; Επανάσταση δεν είναι το γλυκό σου το χαμόγελο αντί για τα πικρά σου δάκρυα;


Επανάσταση δεν είναι να είσαι το πιο συνεσταλμένο, ντροπαλό πλάσμα (#οδυνηρά_ντροπαλή) και να αντέχεις να εκτίθεσαι (τουτέστιν να έχεις blog);;;; Επανάσταση δεν είναι να θεωρείς σπουδαιότερους τον Παπαδιαμάντη και τη Λιλή Ζωγράφου από κάποιους δήθεν ψευτοκοέλιο;


Επανάσταση δεν είναι όταν παλεύεις να διορθώσεις παλιές αμαρτίες όπως η ανορεξία και να πιάνεις τη σκύλα από τα μαλλιά να την πετάς στο υπόγειο και να αρχίζεις να τρως (έχω πάθει κόλλημα, με τις μπάμιες, τα ρεβίθια και τις αγκινάρες άκου τώρα);;;;;;. Μεγάλος αγώνας αυτός, να νικήσει η θέληση και η λογική σου την πιο τραγική σου ανασφάλεια που βρίσκεται βαθειά ριζωμένη στα παιδικά σου χρόνια. Αλλά όταν βλέπεις ότι δεν πας καλά και ότι έχεις πρόβλημα τότε πεισμώνεις «όχι χαμουρή τακαμούρη δε θα με νικήσεις» που λέει και Ελένη Βλαχάκη στο Κωνσταντίνου και Ελένης.


Μήπως δεν είναι επανάσταση να είσαι δυνατός όταν περνάς δύσκολα; Μήπως το να είσαι ο ήρωας σου είναι η μεγαλυτέρα των επαναστάσεων; Γιατί πως αλλιώς λέγεται ένα εύθραυστο λουλούδι, ένα άνθος του αγρού που ο άνεμος το λυγίζει αλλά δεν το σπάει; Επανάσταση δεν είναι το να φοβάσαι αλλά να συνεχίζεις ότι και να γίνει; Επανάσταση φίλοι μου, μια γενναία πράξη στο πόλεμο που λέγετε ζωή!!!! 😋

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)….