ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΒΛΈΜΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΆΦΟΥ….

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει το μάτι του φωτογράφου και οτιδήποτε κοιτάζει δημιουργεί θέματα για φωτογραφία. Το εξηγώ με δικά μου τελείως λόγια γιατί με αυτό το τρόπο το αντιλαμβάνομαι. Στη προ ιντερνετ και smartphone εποχή (των σπηλαίων) βολευόμουν με την κάπως παράξενη σε σχήμα, φωτογραφική μηχανή που μάρκα δεν θυμάμαι αλλά έμοιαζε πολύ με αυτήν στη φωτογραφία και με 24αρι φιλμ (αυτό που έμοιαζε με σκελετό γυαλιών).

Τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα, φοιτήτρια πια, αγόρασα με τις οικονομίες μου τη πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, η οποία κόστισε περίπου σαράντα χιλιάδες δραχμές όσο δηλαδή και το ενοίκιο του μικρούλι διαμερίσματος μου κάθε μήνα. Αδυνατώ να θυμηθώ τι μάρκα ήταν αλλά έμοιαζε πολύ με τη μηχανή της παρακάτω φωτογραφίας.

Ακόμα και τότε που είχα μηχανή δεν μπορούσα απλά να πιάσω να βγάλω ότι φωτογραφία ήθελα. Έπρεπε πρώτα να έχω χρήματα να αγοράσω φιλμ. Κόστιζε περίπου 1,500 δραχμές όσο το σούπερ μάρκετ μου δηλαδή. Μετά υπήρχε το μαρτύριο της τοποθέτησης του φιλμ καθώς μια λάθος κίνηση μπορούσε να αποβεί μοιραία και να καεί το φιλμ και να κλαις τα λεφτάκια σου.

Είχαν θυσιαστεί πολλά φιλμ στη προσπάθεια μου να μάθω να το τοποθετώ σωστά. Και μετά ερχόταν η χαρά του να βγάζεις φωτογραφίες. Η εμφάνιση των φωτογραφιών ήταν ένα άλλο μαρτύριο. Όχι μόνο κόστιζε περίπου 4 χιλιάδες (οι γονείς μου, μου έδιναν πέντε χιλιάδες δραχμές για να περάσω τη βδομάδα, να διαχειριστώ το νοικοκυριό μου, να πάω σούπερ μάρκετ, να πάω για καφέ στο ακτάρικα, τη καφετέρια του Γιάννη Σαβιδάκη στο Ηράκλειο, να πάω σινεμά, να ψωνίσω ότι χρειαζόμουν, τα εισιτήρια για τις μετακινήσεις μου κτλ) αλλά και η αγωνία μου να έχουν βγει όλες οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει, το καθιστούσαν ένα αξιοπρόσεκτο μαρτύριο.

Από τη τιμή που μου έλεγε ο φωτογράφος να πληρώσω καταλάβαινα αν είχαν βγει όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν πάνω από τέσσερις χιλιάδες είχαν εμφανιστεί όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν κάτω από τρεις χιλιάδες είχαν καεί αρκετές.

Μερικούς αιώνες μετά, το 2008 αγόρασα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή τη Sony Cyber shot περίπου 133 ευρώ, την οποία έχω ακόμα και σήμερα καθώς λειτουργεί άψογα!!!

20190318_102636

Το 2001 απέκτησα το πρώτο μου κινητό το οποίο ήταν αυτό ακριβώς: απλά ένα κινητό. Δεν είχε κάμερα, είχε μεγάλα πλήκτρα και μικρή οθόνη και η μόνη του πολυτέλεια ήταν το ραδιόφωνο.

Το πρώτο μου κινητό με κάμερα ( ΝΟΚΙΑ 6020) το απόκτησα πολύ πριν το 2010, διάολε πρέπει να ήταν πολύ πριν το 2008. Εκεί πλέον άφησα το καταπιεσμένο φωτογράφο να βγει από μέσα μου και να τραβάει ότι μπαρούφα έβρισκε. Από τότε έως σήμερα εννοείται ότι όσα κινητά απέκτησα ήταν με κάμερα οπότε ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να τραβάω ασύστολα φωτογραφίες χωρίς φιλμ, χωρίς αγωνίες και έξοδα (στρίτζο)
Το 2013 απέκτησα το πρώτο μου smartphone, το λατρεμένο μου Samsung Galaxy young (109 euro) που σημάδεψε μια ξεχωριστή εποχή για μένα εξαιτίας κοσμογονικών αλλαγών (να πιούμε καφεδάκι να στα πω μια μέρα) και ξεκίνησα τις «σπουδές» μου πάνω στο αντικείμενο σελφι στον καθρέπτη.

20190318_225503
Κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο χάθηκε ο έλεγχος. Κάποτε έκανα οικονομία για να καταφέρω να αγοράσω φιλμ και τώρα έχω στη διάθεση μου ανά πάσα στιγμή και ανέξοδα κινητό με μπροστινή και πίσω κάμερα (η κινητάρα μου το Samsung Galaxy j7) και τραβάω απεριόριστα δεκάδες, και δεν υπερβάλλω, φωτογραφίες μέσα στη μέρα. Έφτιαξα κεικ, τσακ, φωτογραφία, τρώω μερέντα, τσακ, φωτογραφία, πάω βόλτα, τσακ, φωτογραφία, συγγράφω την ιστορία μου που έχει καταντήσει αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο; τσααακ, φωτογραφία. Να το ηλιοβασίλεμα, να ένας υάκινθος που βγήκε στον κήπο, να τα ανίψια, να τα γλυκά, να το μάθημα ραπτικής, να οι σέλφι. Εθισμένη στη φωτογραφία λοιπόν. Και το χαίρομαι, το απολαμβάνω γιατί κάποτε μη τα ξαναλέμε μάζευα χρήματα για να αγοράσω φιλμ και μετά να εμφανίσω τις φωτογραφίες.

Λοιπόν χθες μια και λίγο αρρωστούλα (πριν μέρες έλεγα στην Άννα πως είμαι χαρούμενη γιατί το χειμώνα δεν αρρώστησα καθόλου και πιθανόν να οφείλεται στην σωστή διατροφή που κάνω πλέον. Και δυο μέρες αργότερα άρχισε να με πονάει ο λαιμός μου) και δεν μπορώ να βγαίνω έξω αποφάσισα να κάνω αυτό που απέφευγα συστηματικά. Να σβήσω τις χιλιάδες χωρίς υπερβολή φωτογραφίες που έχω στον υπολογιστή.

Τελικά το διασκέδασα, θυμήθηκα και αρκετά πράγματα (πρόσωπα μέρη ρούχα) που είχα ξεχάσει. Έσβησα πάνω από 2000 φωτογραφίες. Γιατί σκέφτηκα ότι 200 φωτογραφίες της μερέντας δεν νομίζω ότι θα τις βλέπω σε είκοσι χρόνια και θα λέω πόσο ανεκτίμητη φωτογραφία. Προσεκτικά επέλεξα και διέγραψα όλες τις ανούσιες φωτογραφίες. Εννοείται ότι θα εξακολουθήσω να βγάζω φωτογραφίες γιατί στη τελική γουστάρω απλά δεν θα αποθηκεύω εκείνες που είναι περιττές (να ένα κρουασάν, να ένα βρακί που αγόρασα προχθές, να μια γάτα πάνω σε ένα δέντρο κτλ)
Αυτό που θα παραδεχτώ είναι πως κάποιες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τις βρίσκω εξαιρετικές (με τα δικά μου γούστα πάντα). Σας αφήνω με ένα φωτογραφικό άλμπουμ από τυχαίες λήψεις που βρήκα στα αρχεία μου.
Φιλάκια αλλά από μακριά μη σας κολλήσω κιόλας χεχε

20171213_20040020181214_13453520181214_134830FB_IMG_1496771710823

Snapchat-134167574320190119_181036

20170709_183038201410517988_262896917234658_1140784026771235489_n14305193_521464944711186_8818372225153190850_o (2)20170611_10233720171111_233625.jpg

20180620_12185020180619_150507DSC08880 (2)DSC08901DSC08902 (2)DSC09382.JPG20180309_224623

20180426_122943.jpg

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αγαπημένες παιδικές συνήθειες…

Λοιπόν,

έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ήμουν παιδί, υπάρχουν όμως κάποιες συνήθειες που επιμένω να κρατάω είτε γιατί μου αρέσουν είτε γιατί έτσι….

Πρώτη και καλύτερη παιδική συνήθεια που έχει ριζώσει για τα καλά μέσα μου είναι η μερέντα. Γιατί σώζει τη μέρα περιμένοντας εκεί υπομονετικά να της κλέψεις μια κουταλιά. Γιατί η ζωή είναι καλύτερη όταν είναι γλυκιά. Για το παιδί που κρύβεις μέσα σου.

Συνεχίζω με τη πιτζάμα μέσα από τη κάλτσα σαν ποδοσφαιριστής… Γιατί απεχθάνομαι το βράδυ στον ύπνο μου να σηκώνεται το μπατζάκι και να κρυώνω.
Το φανελάκι μέσα από το βρακί. Όχι δε κάνω πλάκα. Προσπάθησε να βάλεις το τζιν σου ένα παγωμένο πρωινό που σηκώνεσαι και πρέπει να ντυθείς και να φύγεις. Το τζιν είναι κρύο από μόνο του, έχει και μεταλλικά κομμάτια, φερμουάρ κτλ τα οποία όταν έρχονται σε επαφή με το δέρμα ε κρυώνω.
Επίσης ζεσταίνω τα ρούχα πριν τα βάλω. Η μαμά όταν με έντυνε για το δημοτικό τα έβαζε πάνω  πάνω από το τζάκι, σε ένα ράφι. Σήμερα τα ζεσταίνω με το πιστολάκι πριν τα βάλω.


Πίνω γάλα αλλά μόνο με κακάο. Γιατί σκέτο το γάλα είναι μπλιαχ.


Η προσευχούλα πριν τον ύπνο «Πέφτω κάνω το σταυρό μου κι άγγελο έχω στο πλευρό μου δούλος του Θεού λογούμαι και κανέναν δε φοβούμαι»

Κοιμάμαι με αρκουδάκι. Μη γελάτε. Teddy bears protect innocent children from monsters who live under the bed


Παρακολουθώ καρτούν καθημερινά. Αυτό.


Πλέκω μαρτάκι κάθε 1 Μαρτίου.

Stay tuned….. ❤

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Βαριέμαι τα ανούσια λόγια

Προσπαθήστε λίγο να μπείτε στο μυαλό μου το ξέρω είναι τρομακτικό μέρος αλλά μη φοβάστε. Δείξτε λίγη γενναιότητα, ανάψτε κερί και μπείτε.
Είμαι λοιπόν από τα γεννοφάσκια μου δυναμική. Πάντα άφηνα γυναίκες άλλων εποχών να με οδηγήσουν στα λαμπρά μονοπάτια που είχαν χαράξει οι ίδιες.
Η γυναίκα των Όφεων με τα γυμνά στήθη και τα φίδια στα χέρια δεν μου επέτρεψε ποτέ να λιγοψυχήσω. Όσο και να φοβήθηκα όσο και να πίστεψα ότι είχε έρθει το τρομακτικό τέλος.
Οι συνωνόματες μου Μαίρη Γουλστονκραφτ και Μαρία Κιουρί με τις πένες τους, τις σημειώσεις τους μου υπενθύμιζαν πως ο χρόνος είναι απύθμενος και είναι ανεπίτρεπτο να τον σπαταλάς σε ανούσια πράγματα.
Η Υπατία μου έκλεινε πάντοτε το μάτι. Να μην απαρνηθώ τον εαυτό μου. Ακόμα κι αν με διώξουν για τα πιστεύω μου.
Η Μαντώ Μαυρογένους και η Μπουμπουλίνα βροντοφώναζαν να μην κρύβομαι με τη πρόφαση πως είμαι αδύναμο πλάσμα.
Αγαπημένη μου ηρωίδα δεν υπήρξε ποτέ η Barbie. Η Wonder woman και η Harley Quinn τροφοδοτούσαν τις φανταστικές περιπέτειες τις οποίες έπαιρνα μέρος.
Γιαυτό δεν δείλιασα ποτέ όσο κι αν φοβήθηκα. Για αυτό στο σχολείο αντί για «Αυτός Αυτή Αυτό» έλεγα «ΑΥΤΗ αυτός
αυτό» κι ας με κορόιδευαν.
Για αυτό βαριέμαι τα ανούσια λόγια και τις χαζές ευχές.
Δεν έχει νόημα να μας εύχονται χρόνια πολλά οι άντρες τέτοια μέρα.
Θα προτιμούσα να ΜΗΝ ξαναπείτε καμιά γυναίκα χοντρή ή άσχημη ώστε να μη πάθει ανορεξία και καταστρέψει την υγεία της.
Θα προτιμούσα να ΜΗΝ δολοφονείτε τις γυναίκες να ΜΗΝ τις βιάζετε να ΜΗΝ τις κακοποιείτε να ΜΗΝ τις μειώνετε να ΜΗΝ τις παρενοχλείτε.
Αυτό θέλω αυτό οφείλετε να κάνετε.
Είμαι η Μαρία! Είμαι 40 ετών. Είμαι 44 κιλά! Είμαι ηρωίδα! 

53862941_989686647889011_796310022127616000_n52813299_989686554555687_5694307798981017600_n53875460_989686594555683_6459490917509234688_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

‘Εφτιαξα τη Crafter granny μου….

Snapchat-945875625

Η Crafter granny μου είχε καρφωθεί εδώ και καιρό στο μυαλό και αλώνιζα όλο το YouTube να βρω κάποιο βίντεο με οδηγίες.  Δυστυχώς δε βρήκα ούτε ένα ρημαδο- βίντεο στα Ελληνικά που να φτιάχνουν τη συγκεκριμένη κούκλα.

Αλήθεια βρε κοριτσούδια εσείς που έχετε κανάλι εις τον Τύμβο γιατί τη σνομπάρετε τη κούκλα;; Από ότι έχω δει σε διάφορες ομάδες στο Facebook έχει πολύ πέραση η γιαγιά, δεν σκέφτηκε κάποια να τη φτιάξει;

Τέλος πάντως ήθελα να τη φτιάξω, έψαξα βίντεο, δεν βρήκα και απευθύνθηκα σε μια κυρία που έχει κανάλι στο YouTube και φτιάχνω πολλά πλεκτά με τα δικά της βίντεο. Μου εξήγησε ότι ένα θέμα με τα χέρια της δεν της επιτρέπει να φτιάξει τόσο περίπλοκο project.
Απευθύνθηκα στις ομάδες πλεξίματος που είμαι μέλος, αν κάποια γνώριζε τις οδηγίες αλλά οι περισσότερες έβαζαν φώτο της κούκλας από το pinterest. Απογοητευμένη άφησα το όνειρο της κούκλας στην άκρη. Πέρασε ο καιρός και πριν λίγες μέρες επιτέλους αποφάσισα να εξερευνήσω το άγνωστο για εμένα μέχρι πρότινος pinterest. Έπαθα πλάκα με τις χιλιάδες φώτο και φυσικά άρχισα να ξεσηκώνω ιδέες για διάφορες χειροτεχνίες.

Μέχρι που έπεσα και πάλι πάνω σε φώτο με τη crafter granny. Γαμώτο! Με προκαλούσε απροκάλυπτα να τη φτιάξω. Έψαξα και πάλι βίντεο στο Υoutube και βρήκα  σε Πορτογαλικά, Ρώσικα, Γαλλικά οπότε αποφάσισα να ρισκάρω και να φτιάξω τη κούκλα παρακολουθώντας το γαλλικό βίντεο.

Εγώ γρι γαλλικά δε ξέρω πέρα από τα γαλλικούλια που κάναμε στον ΟΑΕΔ όταν πήγαινα κομμωτική (ουν σεγβιετ, ουν λισουαγ, ζε νε πα τραβαγιέ κλπ κλπ). Δυστυχώς το βίντεο διέθετε υπότιτλους μόνο στα γαλλικά αλλά τους ενεργοποίησα, τουλάχιστον αν έβλεπα τις λέξεις ένιωθα πως θα τις καταλάβαινα καλύτερα από το να τις ακούω.

Ευτυχώς το βίντεο είχε πολύ καλό φωτισμό, η τοποθέτηση της κάμερας ήταν σωστά, και το βασικότερο η γυναίκα που έπλεκε δεν είχε μακρυά ψεύτικα νύχια με πανάθλια χρώματα που έχουν οι περισσότερες και κρύβουν με αυτά το εργόχειρο.

Τα πήγαινα πολύ καλά, έπλεκα χωρίς πρόβλημα κι ας μη καταλάβαινα γρι μέχρι που η κυρία αποφάσισε (από βαρεμάρα;) να κάνει skip σε κάποιο σημείο. Εντάξει μαντάμ εσύ δίνεις τις οδηγίες και κλείνεις τη κάμερα για να το πλέξεις. Με ρωτάς εμένα αν κατάλαβα Χριστό; Αφού δε ξέρω γαλλικά λέμε. Εκείνη την ώρα ήμουν σε φάση «τι της έχω κάνει μωρέ της μαλακισμένης;»


Λέω πάει θα το ξηλώσω. Κρίμα τόσος κόπος. Τελικά αποφάσισα να αυτοσχεδιάσω, το είδα λίγο σαν πρόκληση. Τόσα χρόνια πλέκω. Έχω δημιουργήσει εκατομμύρια πράγματα, γιατί να μη μπορώ να το κάνω και αυτό; Πολύ σημαντική η αυτοπεποίθηση σε ότι κι αν κάνουμε στη ζωή μας. Λέω δε γεννήθηκε το πλεκτό που θα με νικήσει εμένα.

Βρήκα λοιπόν ένα βίντεο για λαγουδάκι από την πολύ καλή kiki chrochet  που τα εξηγεί πάντα τόσο αναλυτικά. Έπιασα άλλο νήμα και άρχισα να κάνω το κεφάλι του λαγού από το βίντεο της κικής.  Το σκεπτικό μου ήταν: κεφάλι το ένα κεφάλι και το άλλο. Πλέκω αυτό του λαγού Που είναι στα ελληνικά και συνεχίζω από το λαιμό και κάτω με το γαλλικό βίντεο.

Δυστυχώς το κεφάλι του λαγού δεν μπορούσε να περάσει για κεφάλι γυναίκας (χχχαχαχαχ τι λέω;) και το παράτησα. Έπιασα ξανά το άλλο κεφάλι, της granny, που είχα φτιάξει. Έψαξα στο Google translate μπας και βγάλω άκρη με τις οδηγίες της Φρανσέζας (που λέει και η Ελένη Βλαχάκη στο Κων και Ελένης) αλλά μάταια.

Αυτό το μυστήριο του πως θα έπλεκα από την 10η σειρά έως την 19η μεγάλωνε αφού αυτό το κομμάτι παρέλειπε η Γαλλίδα από το βίντεο. Και τότε μου ήρθε η επιφοίτηση (καθώς έτρωγα μερεντα. Αν έχεις κάποιο κόλλημα φάε μερέντα να ξεκολλήσεις).

Γιατί να μη κάνω στο κεφάλι της granny αυτό που έκανα στο κεφάλι του λαγού; Έτσι έπλεξα από τη 10η έως και την 19η σειρά αυτά που έπλεξα και στο λαγό. Αλλά με δυο αλυσίδες σε κάθε αρχή σειράς και πλέκοντας την πρώτη αλυσίδα πάντα. Προσάρμοσα δηλαδή τις οδηγίες του κουνελιού στο κεφάλι της γιαγιάς. Και ω τι θαύμα. Είχα δίκιο. Το κεφάλι πλεκόταν εξαιρετικά. Είχα δίκιο και πάντα εμπιστεύομαι το ένστικτό μου (ότι πω αυτό είναι).


Μετά πήγα να συνεχίσω το πλέξιμο ακολουθώντας το γαλλικό βίντεο και ελπίζοντας να μη μου δημιουργήσει παρακάτω κι άλλα κενά αλλά έπεσα πάνω σε κάποιες καρτέλες στο pinterest που έγραφαν πως πλέκονται οι σειρές της crafter granny αναλυτικά!!!! Λέω χέσε τη Γαλλίδα, εδώ είμαστε. Διαβάζοντας τις καρτέλες διαπίστωσα πως οι σειρές από τη δέκατη έως και την δέκατη ένατη οι οδηγίες ήταν όπως τις είχα πλέξει κι εγώ κλέβοντας από το βίντεο με το λαγό!!!

Ένιωσα απίστευτα περήφανη για τον εαυτό μου και αποφάσισα να ακολουθήσω τις οδηγίες τις καρτέλας.

52513934_979338568923819_6102188430626652160_n52504095_979338665590476_1816836965106974720_n52584283_979338698923806_1510397989204525056_n52602047_979338635590479_774589006712143872_n52793066_979338542257155_7110032962246148096_n(1)

Νοιώθω ότι με αυτή τη πρόκληση ωρίμασα σαν πλέχτρουσα. Αν μπορώ να διαβάζω πατρόν ή κρυπτογραφημένα κείμενα ή αν αυτοσχεδιάζω με τόση επιτυχία σημαίνει πως είμαι έτοιμη να φτιάξω πολύ δύσκολα projects. Συνέχισα το πλέξιμο και όταν ολοκλήρωσα το κεφάλι και το γέμισα με εκείνο το χνουδωτό που έχουν μέσα τα λούτρινα αρκουδάκια (έσφαξα ένα και πήρα το μέσα) μου θύμισε το επεισόδιο από τον Macgyver με την ανάπλαση του κρανίου που στοίχειωσε τη παιδική μου ηλικία, άσχετο.

Το σώμα ήταν πολύ πιο εύκολο και συνέχισα ακάθεκτη. Να το λαιμουδάκι, να οι ώμοι, ο κορμός, η μεσούλα, η φούστα.. Όλα εκεί γραπτά και κατανοητά. Το σώμα δεν το γέμισα στη συγκεκριμένη φάση. Κατόπιν έφτιαξα το μαλλί σε κότσο που θύμιζε καπέλο και τη κορδέλα, μετά τα χεράκια χωριστά.

Έπρεπε να βρω με τι θα γέμιζα το εσωτερικό της κούκλας ώστε να στέκεται όρθια. Πήρα ένα μικρό μπουκάλι νερού το γέμισα με όσπρια φακές ρύζι κτλ. Τοποθέτησα το μπουκάλι στο εσωτερικό, αφού πρώτα είχα βάλει ένα πλαστικό σωληνάκι από ένα μπουκάλι άζαξ ώστε να στέκεται όρθιο το κεφάλι, και όλα τα υπόλοιπα κενά τα γέμισα με το βαμβάκι. Πήρα ένα μεταλλικό καπάκι από ένα βάζο μέλι για να μπει στο πάτο και μετά έπλεξα ένα κύκλο με άρικτα και το ένωσα με το κάτω μέρος του φορέματος κλείνοντας έτσι το εσωτερικό της κούκλας.

Ούφ! Το δύσκολο όμως δεν ήταν αυτό. Για δοκίμασε να φτιάξεις τη ποδιά. Δυστυχώς δεν μπορούσα να ακολουθήσω τις οδηγίες από τη καρτέλα και αναγκαστικά παρακολούθησα  βίντεο για να πάρω μια ιδέα αφού μιλούσαν είπαμε γαλλικά ρώσικα κτλ. Αυτοσχεδίασα και λιγάκι και μετά από δύο μέρες ήταν έτοιμη  η ποδιά!!!!

Πάντως αν ήξερα πόσο θα με παίδευε η ποδιά μπορεί και να μην ασχολιόμουν καθόλου.

Είμαι περήφανη όμως που το κατάφερα και ξέρω πλέον πως δεν θα με αμφισβητήσω ξανά. Δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορώ να το κάνω.

Αποφάσισα να ονομάσω τη κούκλα μου Μαφία, έτσι με είχε ονομάσει μια γλυκιά μπλόγκερ εδώ μέσα και μου άρεσε τόσο ώστε δημιούργησα έναν χαρακτήρα τη θεία Μαφία που πλέκει τα μαγικά πόντσο της κατάρας από ξερά έντερα ανδρών στην μίνι ιστορία μου  ΤΟ ΜΑΚΆΒΡΙΟ ΠΑΡΤΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ (ΜΟRΙGΑΝ ΜΟRBIT)

Snapchat-1341675743Snapchat-70896413420190302_173644Snapchat-192658088Snapchat-341792812Snapchat-418435749Snapchat-730430994Snapchat-762491780Snapchat-1248906742

Καθώς έπλεκα λοιπόν μες στη τρελή χαρά και νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που εφηύραν το πλέξιμο άρχισα να σκέφτομαι πως ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία του πλεξίματος;

Φαντάστηκα την εποχή των σπηλαίων όπου οι άνθρωποι ήταν  υποχρεωμένοι  να παράγουν όλα όσα είχαν ανάγκη και πώς μπορεί να στερέωναν τα δέρματα ζώων πάνω τους. Έφτιαχναν μπότες στα πόδια τους, πως τις έδεναν, πότε ξεκίνησε το ράψιμο και τι χρησιμοποιούσαν για βελόνα. Πως ξεκίνησαν να επεξεργάζονται τα φυτά ώστε να φτιάξουν ανθεκτικά  «δεματικά» και αργότερα νήματα;

Απίστευτες σκηνές ξεπήδησαν στον εγκέφαλο μου (έχω ζωηρή φαντασία η αλήθεια είναι). Καθώς οι εποχές άλλαζαν και ο κόσμος εξελισσόταν προόδευε και η εφευρετικότητα του ανθρώπου. Πότε ξεκίνησαν  τα πρώτα υφαντά; Ποιος πεφωτισμένος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε να κάνει ένα άρρηκτο ή ένα βουβό στο πλέξιμο; Θυμήθηκα το ομηρικό έπος Οδύσσεια όπου η Πηνελόπη ύφαινε όσο έλειπε ο Οδυσσέας. Άρα τόσο παλιά είναι αυτή η τέχνη, άρα θα υπάρχουν πηγές και στην μυθολογία περί πλεκτο-ραπτο-κεντηματο-υφαντουργίας (δικιά μου λέξη και φαίνεται).

Επειδή εγώ την μυθολογία τη παίζω στα δάχτυλα (τι σικ) ήταν εύκολο να θυμηθώ κάποια και κάποια άλλα να τα γκουγκλάρω.

Η Αράχνη μια θνητή προκάλεσε την θεά Αθηνά σε μονομαχία υφαντικής. Έχασε φυσικά και αυτοκτόνησε. Η Αθηνά γαρ Θεάρα την επανέφερε στη ζωή ως αραχνούλα για να υφαίνει τον ιστό της.

Δεν υπάρχουν πολλά περί πλεξίματος στην μυθολογία άρα είναι κάτι σχετικά νέο. Πότε και πως είναι δύσκολο να διευκρινιστεί. Και δεν με απασχολεί κιόλας. Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει σήμερα και εγώ το απολαμβάνω.

Απλά θαυμάζω την εφευρετικότητα του ανθρώπου που η ανάγκη του για κάτι συμπαγές και ενιαίο που θα του πρόσφερε κάλυψη και ζεστασιά σε δύσκολες καιρικές συνθήκες τον έκανε να συλλάβει κάτι τόσο όμορφο, δημιουργικό, ζεστό και παρήγορο.

Κλείνοντας να δώσω τον σύνδεσμο από τον οποίο πήρα τις καρτέλες (pdf είναι αλλά εγώ έβγαλα screenshot τη κάθε σελίδα για να τις έχω στο κινητό μου για εύκολη πρόσβαση)

Θα το βρείτε εδώ

και ξεκίνησα τη κούκλα από αυτό το βίντεο:

 

 

 

 

 

 

Snapchat-1071659824

Η κούκλα αυτή έχει απεριόριστες δυνατότητες. Μπορείς να της προσθέσεις πράγματα όπως γυαλιά, σάλι, τσαντούλα, λουλούδια κτλ και να τη φτιάξεις τελείως του γούστου σου. Για αυτό με είχε ενθουσιάσει αρχικά αυτό το project….

Ελπίζω να σας άρεσε ❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Τι παρακολουθώ στοYou tube

Λοιπόν από τη στιγμή που υπάρχει το You Tube δεν υπάρχει βαρεμάρα στη ζωή μου. Τις ώρες που εργάζομαι με το κέντημα ή το πλέξιμο και αργά τη νύχτα κουκουλωμένη κάτω από τα ζεστά παπλώματα χρειάζομαι κάποιο χαλαρό και ξεκούραστο βίντεο να με συνοδεύει.

Σε κάποιες φάσεις άκουγα μουσική, τα ίδια αγαπημένα λατρεμένα μου τραγούδια ξανά και ξανά, σε άλλες άκουγα ήχους των κυμάτων, ή έβλεπα όλες τις ταινίες του Ξανθόπουλου και του Ζώρα Τσαπέλη.. Τώρα περνάω τη φάση όπου θέλω να βλέπω παλιά σήριαλ από το πρώτο έως το τελευταίο επεισόδιο.

Ακολουθεί λίστα με τα σήριαλ που έχω δει:

Κωνσταντίνου και Ελένης

Ρετιρέ

Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος

Κάτω Παρτάλι

Όλες τι εκπομπές της Σίας Λιαροπούλου

Θέλω να δω:

Καντι Κάντι

Ο Κακός Βεζύρης

Σχεδόν ποτέ

Οι επιλογές είναι αμέτρητες…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Περι γενεαλογικού μου δέντρου..

Οι Νικόλαος και Μαρία Απ ήταν οι προπροπροπαππούδες μου.

Από τον γιο τους τον Κωνσταντίνο και τη γυναίκα του τη Βασιλική, γεννήθηκε ο προπάππους μου ο «Κοτσιφάλης» (Νικόλαος Απ) που δούλευε στο Ηράκλειο σαν τυπογράφος! Ήταν γεννηθείς το 1911 στο Νιπιτό (παλαιά ονομασία του Νιπιδιτού).

Η προγιαγιά μου η Ευθυμία γεννήθηκε στη Μεσκινιά (σημερινή Χρυσοπηγή) Ηρακλείου από τον Μανώλη και τη Δοξανιώ Κρητ.

Η Μεσκινιά ήταν μια συνοικία όπου τα σπίτια ήταν χτισμένα σε σπηλιές στις πλαγιές (η αρχική του ονομασία ήταν Μαρουλάς από την εποχή των Βενετών). Το 1648 όταν άρχισε ο πολιορκία της  πόλης του Ηρακλείου, έπαψε να υφίσταται ο οικισμός του Μαρουλά. Το 1717 κατοικήθηκε ο Μαρουλάς από λεπρούς ανθρώπους. Έφτιαξαν τα σπιτικά τους μέσα στις σπηλιές που υπήρχαν εκεί. Οι σπηλιές μέχρι σήμερα λέγονται Μαγαράδες (τούρκικη ονομασία). Μετονομάστηκε από Μαρουλάς σε Μεσκινιά, από το «μισκίν» που σημαίνει λεπρός στα τούρκικα.

Από το 1717 έως το 1904 ζούσαν εκεί μέχρι που μεταφέρθηκαν στη Σπιναλόγκα.

Από το 1852 πολλοί λεπροί έφεραν τις οικογένειες τους στη Μεσκινιά μέχρι που έγινε ένα μικτό μέρος με υγιείς και λεπρούς κατοίκους. Υπήρχε ανάπτυξη σαν κοινωνία, είχαν φούρναρη, γιατρό, τσαγκάρη κτλ. Σε μια σπηλιά έφτιαξαν μια εκκλησία και την ονόμασαν Παναγιά η Χρυσοπηγή. Μετά τη Μικρασιάτικη κατάστροφή με την ανταλλαγή τον πληθυσμών, φύγανε πολλοί Τούρκοι και ήρθαν πολλοί Έλληνες με αποτέλεσμα να αλλάξουν το όνομα της συνοικίας από Μεσκινιά που είπαμε ήταν τούρκικο, σε Χρυσοπηγή.

Γνωρίστηκαν ο Νικολής και η Ευθυμία και πάρθηκαν λοιπόν. Τα πρώτα χρόνια τα έζησαν στη Μεσκινιά. Εκεί γεννήθηκε ο παππούς μου ο Γρηγόρης το 1934 και το 1940 στο πόλεμο ήρθαν στο Νιπιτό και στήσανε το σπιτικό τους από την αρχή. Οι συγγενείς του Νικολή δεν την ήθελαν την Ευθυμία. Ήταν ξένη προς εκείνους. Φορούσε «φελλούς» εσπαντρίγες και είχε κοντά μαλλιά (μοντέρνα) κάτι που δεν άρεσε στις γυναίκες του χωριού που είχαν μακρυά μαλλιά τα οποία τα έπλεκαν κούρλους (πλεξούδες) και τα έκρυβαν κάτω από τα τσεμπέρια τους. Οι γονείς της Ευθυμίας έμειναν στη Μεσκινιά μέχρι το θάνατο τους. Κανείς από την οικογένεια μου δεν ξέρει που είχαν στήσει το σπιτικό τους ακριβώς.. Τόσα χρόνια μετά  αναρωτιέμαι «ποιοι να μένουν στων προπαπουδων μου το σπιτικό;»

Ο παππούς μου ο Γρηγόριος Απ. σαν μεγάλωσε ερωτεύτηκε μια κοπελιά από το χωριό (Νιπιτό) τη Μαρία. Μια μέρα ο παππούς Γρηγόρης της ζήτησε νερό, περνώντας από το χωράφι όπου εργαζόταν . Ήπιε το νερό και της είπε «τη δροσιά του να έχεις κοπελιά». Η γιαγιά μου η Μαρία ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι λυγερόκορμο με πλεξούδες που έφταναν μέχρι τη μέση. Είχε αμυγδαλωτά καστανά μάτια και γλυκό πρόσωπο. Ο παππούς ήταν δεκαοχτώ χρονών και η γιαγιά δεκατεσσάρων και πάρθηκαν. Έκαναν τη μαμά Ελένη και άλλα δυο αγόρια τον Μανώλη και τον Νίκο.

Ο θείος μου ο Νίκος όταν έγινε δεκαοχτώ χρονών αγόρασε μια μηχανή. Και σκοτώθηκε τη πρώτη μέρα που την καβάλησε.

Οι γονείς της γιαγιάς Μαρίας ήταν ο Δημήτρης και η Αννίκα (κενό)

Η προγιαγιά μου η Αννίκα ήταν από το Λασίθι, από το «γέρο το μούρη» τον σημερινό Άγιο Γεώργιο.

Οι γονείς του Δημήτρη ήταν ο περιβόητος Κωνσταντάκης και η (κενό)


Ο παππούς μου ο Μανώλης Φαν. δούλευε στο Ηράκλειο. Οι γονείς του ήταν ο Ιωάννης (από τη Παναγιά του Δήμου Μινώα, ενδοχώρα του Ηρακλείου) και η Αγγελική από τη Σμύρνη. Έμεναν στη Παναγιά.

Η γιαγιά μου η Νικούλα ήταν από την Αυλή ένα χωριό πολύ κοντά στη Παναγιά. Οι γονείς της, Αντώνης και Άννα είχαν έρθει από τη Σμύρνη το 1922. Τους έδωσαν γη και το επίθετο «Κρητικού». Έκαναν παιδιά. Ο Μανώλης και η Νικούλα πάρθηκαν και έμειναν στο Ηράκλειο πιθανόν στη περιοχή της Αλικαρνασσού (όσα γράφω είναι από διηγήσεις των γονιών παππούδων οπότε κάποια πράγματα λογικό είναι να μη τα θυμούνται).

Ο παππούς Μανώλης εργαζόταν ως μαραγκός (ξυλουργός). Κάποια στιγμή πούλησαν το σπίτι τους στο Ηράκλειο για 22 χιλιάδες δραχμές και επέστρεψαν στο χωριό από το οποίο καταγόταν η γιαγιά Νικούλα (Αυλή.) Η Αυλή ήταν γνωστή ως η «γη της επαγγελίας» εξαιτίας του χώματος που είναι ευλογημένο και «ότι φυτεύεις πιάνει». Ήταν παντρεμένοι για επτά χρόνια χωρίς να μπορούν να κάνουν παιδιά και ξαφνικά έκαναν μετά από τόσα χρόνια τον μπαμπά μου και άλλα έξι παιδιά!!!!!! Άραγε ποιοι μένουν στο σπίτι των προππαπούδων μου στη Σμύρνη;

Ο μπαμπάς μου Γιάννης Φαν σταμάτησε το σχολείο για να εργαστεί. Έμενε στην Αυλή. Λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα, στο Νιπιδιτό υπήρχε ένα ρακοκάζανο. Εκεί έκανε κάποια μεροκάματα. Είχε γνωρίσει τον Γρηγόρη Απ και του ζήτησε τη κόρη του Ελένη να τη παντρευτεί. Η μαμά Ελένη ήταν 18 χρονών, ο μπαμπάς εικοσιένα. Έκαναν τέσσερα παιδιά, επέζησαν τα τρία. Ο Μανώλης, η Μαρία (εγώ) και η Νίκη..

Ο Μανώλης πήρε την Μαίρη με καταγωγή από το χωριό Αυλή

Η Νίκη πήρε τον Κριτόλαο από το Μονοφάτσι και έκαναν τον ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ και τον ΓΙΆΝΝΗ

Και εγώ έγινα συγγραφέας……..

ΥΓ: το γενεαλογικό μου δέντρο το δουλεύω χρόνια. Κατάφερα να συγκεντρώσω τον βασικό κορμό της οικογένειας μου. Δυστυχώς όσο περνάνε τα χρόνια οι αναμνήσεις χάνονται και οι παλιοί που έχουν απομείνει με δυσκολία θυμούνται ονόματα και τοποθεσίες με αποτέλεσμα να μην έχω καταγράψει σημαντικά παρακλάδια του δέντρου μου. Πάντως είμαι περήφανη που κατάφερα να καταγράψω ακόμα και αυτά τα λίγα. Να αναφέρω πως γνωρίζω πάρα πολλές λεπτομέρειες για ξαδέλφια θείους κτλ αλλά επειδή είναι πολλά δεν τα έγραψα εδώ.

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ     

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΓΩ ΜΟΥ

Όταν στέκομαι στο κέντρο του οβάλ αντικέ καθρέπτη με τα χέρια στη μέση, με ευχαριστεί αυτό που βλέπω!! Απόλυτα!!!!

Δεν υπάρχει πόρος, τρίχα, κοιλότητα, ατέλεια, ρυτίδα, που να μην αγαπώ πάνω μου. Κάθε μου κομμάτι, κάθε μου ουλή, την αγαπώ γιατί είναι δικά μου απόλυτα και ολοκληρωτικά.

Ήταν ένα μακρύ οδυνηρό ταξίδι όπου βούτηξα στα σκοτάδια της ψυχής μου, στα έγκατα της ύπαρξης μου για να καταφέρω να βρω κάθε κατεστραμμένο μου κύτταρο να το περιθάλψω, να του πασπαλίσω με αστερόσκονη και μέλι όλα του τα ψεγάδια, όλα του τα κουσούρια, να τα λειάνω, να τα μαλακώσω στις άκρες, ώστε από Γολγοθάς να γίνει Ιλίσια Πεδία. Αποτέλεσμα η πλήρης και καθολική αποδοχή! Δες με! Είμαι εγώ! Και είναι η ψυχή μου πανέμορφη.

ΥΓ: Θα μου ταίριαζε θαυμάσια ένα φόρεμα σε στιλ 50’s όμως…. Όπως αυτό που φορούσε η Audrey Hepburn το 1955 για τον Dior


52345129_978357509021925_5196274549661892608_n52263833_978357409021935_6342828516144316416_n