ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Stephen King, stephen king-στεφεν κινγκ

HAPPY BIRTHDAY STEPHEN KING..

21 Σεπτεμβρίου. Σήμερα έχει γενέθλια ο βασιλιάς του τρόμου Stephen King. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κάνω κάποιο αφιέρωμα με βιογραφικά στοιχεία, γιατί υπάρχει και το Google. Μπορείτε να μάθετε που γεννήθηκε, τα παιδικά του χρόνια, ποτέ παντρεύτηκε, πόσα παιδιά έχει, τι σπούδασε, πότε κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο. Όλα υπάρχουν εκεί έξω. Εγώ θα γράψω γιατί τον θεωρώ τον μεγαλύτερο συγγραφέα όχι μόνο του τρόμου αλλά και άλλων έντονων ισχυρών συναισθημάτων όπως της θλίψης, της αγάπης, του πόνου κτλ. Η πρώτη μου επαφή με τον Βασιλιά ήταν όταν διάβασα ένα απόσπασμα στα Αγγλικά που είχε προδημοσιεύσει στο site του από το outsider. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση πως είχε ξοδέψει καμιά εικοσαριά σελίδες μόνο και μόνο για να περιγράψει κάτι για ένα σκυλί. Και επειδή γράφω ιστορίες ένιωθα ότι κάνω λάθος, υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να αναλύσεις, τόσες διαφορετικές πλευρές σε μια ιστορία που θα μπορούσες να γράφεις ατελείωτα για μερόνυχτα ολόκληρα. Το πρώτο κανονικό βιβλίο που διάβασα ήταν το Salems Lot. Και αυτό ήταν!!! Από τότε εως σήμερα διαβάζω ΜΟΝΟ King με λίγα διαλείμματα αραιά και που για να διαβάσω Agatha Christie, Edgar Alan Poe και τον Θεό των Θεών Lovecraft. Σε κάθε βιβλίο του δοκιμάζονται όλα μου τα συναισθήματα, που με έχουν ξαφνιάζει κιόλας γιατί δεν ήξερα ότι τα διαθέτω. Όλη η γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, ο Τρόμος, ο Φοβος, η Απόγνωση, η Συμπόνια, η Χαρά, η ΗΔΟΝΗ, η Δικαιοσύνη, η Απέχθεια, η Λύπη, η λίστα είναι ατελείωτη. Όλα όσα γράφει στις ιστορίες του είναι αρχέγονες αλήθειες. Είναι η πραγματικότητα. Απλά είναι μάστορας στο Τρόμο και ξέρει και τις στολίζει με μικρές-μεγάλες πινελίτσες Φρίκης. Για παράδειγμα στο Pet cemetary έχουμε γατιά και ανθρώπους ζόμπι και στοιχειωμένα μέρη. Νομίζετε, γατάκια. Η συγκεκριμένη Ιστορία πραγματεύεται την εξοικείωση των παιδιών με τον θάνατο, και άλλα θέματα όπως πως αποδέχονται οτι το αγαπημένο τους κατοικίδιο δεν υπάρχει πια, η αγάπη του πατέρα που μπορεί να φτάσει, και πως ο θάνατος δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Στο Σάλεμς Λοτ νομίζατε ότι είναι άλλη μια τρομακτική ιστορία με βαμπίρ; Όχι, έχει να κάνει με πολύ περισσότερα πράγματα, όπως πως η αρνητική ενέργεια συσσωρεύεται σε κάποιο χώρο τη «στοιχειώνει» και τη ξενοφοβία και το κουτσομπολιό που υπάρχει στα μικρά χωριά. Στο παιχνίδι του Τζέραλντ δεν είναι η φιγούρα που στοιχειώνει τη πρωταγωνίστρια ούτε το τρομακτικό σκυλί το θέμα μας. Το θέμα είναι η συζυγική βία, τι θεωρείται βιασμός και τι όχι ανάμεσα σε ενα ζευγάρι, η παιδική σεξουαλική κακοποίηση από τον γονέα και αν έχετε το θεό σας η οικονομική κρίση που ανάγκασε έναν πατέρα να εγκαταλείψει το σκυλί της κόρης του στο δρόμο κι εκείνο να μεταλλαχθεί σε κάτι σκοτεινό από τη πείνα. Όταν διάβασα την αστυνομία της βιβλιοθήκης είχα αηδιάσει τόσο πολύ από τη σκηνή του βιασμού του μικρού αγοριού αλλά και τη δολοφονία ενός άλλου μικρού αγοριού από τον αδελφό του και τη μητέρα του στο Mr Mercedes που δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να συνεχίσω να διαβάζω King (είχαν δοκιμαστεί ήδη οι αντοχές μου στο Νεκρωταφείο ζώων όπου είχα ανακαλύψει μια ψόφια γάτα στην αυλή μας και η μυρωδιά ήταν ότι πιο εφιαλτικό και αλήθεια νόμιζα ότι επειδή διάβαζα το βιβλίο έγινε κάτι μεταφυσικό και βρήκα τη γάτα) γιατί είμαι πολύ ευαίσθητη σε ότι έχει σχέση με παιδιά από τότε που έγινα θεία που δεν μπορούσα να ανεχτώ να διαβάζω τέτοια πράγματα. Μου γύριζε το στομάχι, ένιωθα διάφορα ψυχοσωματικά. Τον κατηγορούσα, σαν δε ντρέπεται τι γράφει. Μου πήρε καιρό να καταλάβω, όντας συγγραφέας (της δεκάρας) και η ίδια ότι δεν φταίει ο συγγραφέας. Εκείνος είναι το μέσο για να έρθουν στο κόσμο όλες αυτές οι ιστορίες. Όταν χτυπάει αυτό που λέμε έμπνευση δεν μπορείς να σταματήσεις γράφεις σαν υπνωτισμένος. Εξάλλου ο King είπαμε, χρησιμοποιεί ότι πιο σκοτεινό και ανώμαλο υπάρχει για να δώσει μηνύματα. Για να επισημάνει υπαρκτά προβλήματα. Στο the it που έπρεπε να κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να ψήσω τον εαυτό μου να το διαβάσει, πίστευα ότι αν το διάβαζα δεν θα ήμουν ποτέ ξανά η ίδια, ότι κάτι κακό θα με κυρίευε, ότι όλα όσα υπάρχουν στο βιβλίο θα πεταγόταν να με φ

Φάνε, Οκ το λέω τώρα λίγο κωμικά αλλά αλήθεια φοβόμουν να το διαβάσω. Αλλά το διάβασα. Και όντως είχα φρικάρει αλλά είναι από τα καλύτερα των καλύτερων όλων των εποχών.Θυμάμαι όταν πρωτο ξεκίνησα να τον διαβάζω ήμουν σαν ένα κουταβάκι με τα πατούνια μου σε στάση ικεσίας και τα σάλια μου να τρέχουν από το ορθάνοιχτο στόμα μου. Μου έκαναν τόση εντύπωση οι περιγραφές του (ποιος έχει περιγράψει ποτέ ξανά έτσι τον ουρανό;) οι παρομοιώσεις του (οι μικρές πόλεις σιγοβράζουν όπως η φασολάδα της θειάς σου της Σάντι) που ένιωσα όπως τότε που ήμουν παιδί και πηγαίναμε στο χωριό του μπαμπά μου και μας έδιναν χαρτζιλίκι και τρέχαμε στο μικρό μαγαζάκι με τα είδη δώρων στη γειτονιά. Θυμάμαι στεκόμουν στη μέση του μαγαζιού σήκωνα το κεφάλι να βλέπω μέχρι επάνω στα ψηλά ράφια και ανυπομονούσα να βρω το τέλειο παιχνίδι ή γλυκό να αγοράσω. Περίμενα με ανυπομονησία ρουφώντας άπληστα τις λέξεις του για όλα αυτά τα διαμάντια που υπήρχαν ανάμεσα στις σελίδες (ποιος άλλος περιγράφει με τόσο λυρισμό και καθαρόαιμη καύλα την κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένο κάποιο αγόρι;) Άλλαξε τον τρόπο που αντιμετώπιζα το γράψιμο, όσα έχω γράψει είναι ένα μάτσο σκουπίδια μπροστά του φυσικά αλλά αλήθεια νιώθω ότι άλλαξε το τρόπο που γράφω.

Σαφώς επηρεάστηκα (πως αλλιώς θα μου κατέβαινε η παρομοίωση με το καπέλο που μοιάζει με στραβα βαλμένο προφυλακτικό αχχαχ) προς το καλύτερο ελπίζω. Για μένα κάθε του βιβλίο είναι σαν φροντιστήριο, σαν μαθήματα δημιουργικής γραφής. Και αλήθεια μου κάνει εντύπωσημε κάποιους που λένε «το ταδε του βιβλίο δεν μου άρεσε» . Τι ακριβώς δεν σου άρεσε Παναή από τα Σούρμενα; Που κάνεις μπάφους και παίζεις προ; Που ακούς Παολάρα; Έχεις μούτρα να κρίνεις; Έχεις διαβάσει μεγάλους συγγραφείς του Τρόμου και ξέρεις; Άντε το πολυ πολύ να έχεις διαβάσει Κοέλιο και καμιά Δημουλίδου (🤮). Σοβαρά τώρα αν δεν σου αρέσει ο King τον διαβάζεις με τον λάθος τρόπο. Και κλείνω με τη λίστα όσων έχω διαβάσει:

-Η ΛΑΜΨΗ

-ΚΑΡΥ-

-ΜΙΖΕΡΙ

-ΟΡΓΗ (RAGE)

-ΠΕΡΙ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

-ΟΙ ΡΥΘΜΙΣΤΕΣ (THE REGULATORS)

-Η ΜΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ

-ΩΡΑΙΕΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ

-ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

-ΡΟΟΥΖ ΜΑΝΤΕΡ

-ΚΟΥΤΖΟ

-ΔΡ ΥΠΝΟΣ

-Η ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ (THE LIBRARY POLICEMAN)

-H ΑΦΙΕΡΩΣΗ (DEDICATION)

-ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΗΣ ΠΟΛΑΡΟΙΝΤ (THE SUN DOG)

-ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ (THE DARK HALF)

-ΕΡΓΑ ΟΔΟΠΟΙΊΑΣ

-ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ (JUST AFTER SUNSET)

-ΚΡΥΦΟ ΠΑΡΆΘΥΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΉΠΟΣ

-ΤΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΤΟΥ ΤΖΕΡΑΛΝΤ

-ΜΈΘΟΔΟ ΑΝΑΠΝΟΏΝ BREATHING METHOD)

-ΑΝΑΒΙΩΣΗ (REVIVAL)

-ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΤΗΣΗ 29 (LANGOLIERS)

-JOYLAND (ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ)

-ΤΟ ΑΥΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 1

-ΤΟ ΑΥΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 2

-ΜΠΛΕΙΖ

-ΝΤΕΣΠΕΡΕΙΣΟΝ

-Η ΓΚΟΥΕΝΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΤΙ (GWENDYS BUTTON BOX)

-ΝΤΟΥΜΑ ΚΗ

-RITA HAYWORTH AND SHAWSHANK REDEMPTION.

-Η ΟΜΙΧΛΗ (THE MIST)

-ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ (APT PUPIL, SUMMER OF CORRUPTION)

-ΣΑΛΕΜΣ ΛΟΤ

-ΜΡ ΜΕΡΣΈΝΤΕΣ

-FINDERS KEEPERS

Τώρα διαβάζω συγχρόνως το THE COLORADO KID και το NIGHT SHIFT…..

Και για αυτό είμαι ευτυχισμένη…..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ..

Όταν ο Τιμ Μπερνερς Λι ανακάλυψε το ίντερνετ δεν είχε στο μυαλό του φαινόμενα όπως το «porn revenge». Δυστυχώς υπάρχουν άντρες, αλήτες που για διάφορους λόγους (πχ τον έχουν μικρό) αποφασίζουν να δημοσιοποιήσουν βίντεο ή φωτογραφίες με προσωπικές στιγμές της πρώην τους. Είναι το λεγόμενο «πορνό εκδίκησης».

Συνήθως οι ίδιοι δεν φαίνονται και τόσο καλά στο βίντεο οπότε ο διασυρμός αφορά αποκλειστικά τη κοπέλα. Δεκάδες γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή τους βιώνουν κάτι τόσο τραγικό όπως το να δουν τις ιδιωτικές στιγμές τους να παραβιάζονται βάναυσα, η σεξουαλική τους ζωή γίνεται αντικείμενο διασυρμού και εκμετάλλευσης και ξέρετε ποιο πονάει περισσότερο; Ότι τη πουστιά αυτή τη κάνει κάποιος που ΑΓΑΠΗΣΑΝ πολύ και εμπιστεύτηκαν όσο τίποτα άλλο στο κόσμο. Είναι ένας βιασμός κανονικός το να βρίσκεται εκεί έξω ένα τόσο προσωπικό υλικό (βίντεο/φώτο).

Και είναι τόσο παράλογο να υπάρχουν άνθρωποι με υποκριτική σεμνοτυφία να θεωρούν το σεξ ντροπιαστικό, κυρίως για τη γυναίκα. Ότι τι; Δεν κάνει κανείς σεξ;

Και όσοι λένε ότι «ας πρόσεχε, να μην τραβούσε βίντεο» θα πω «είστε ηλίθιοι. Είναι κομμάτι του σεξουαλικού παιχνιδιού. Κάποιοι το κάνουν κάποιοι όχι. Δεν είναι τόσο κακό. Και επειδή είμαι γυναίκα μπορώ να καταλάβω τη ψυχολογία μιας γυναίκας ερωτευμένης που της ζητάει ο σύντροφος της να τραβήξουν μερικά πλάνα. Δεν σε τρελαίνει η ιδέα, δεν θα το έκανες ποτέ από μόνη σου αλλά θέλεις τόσο πολύ να ευχαριστήσεις να ικανοποιήσεις τον σύντροφο σου που το κάνεις και μπορεί να νομίζεις ότι ΘΑ το θέλεις και ΘΑ σου αρέσει. Απλά θέλεις να τον κάνεις ευτυχισμένο. Χέστηκα αν δεν σας αρέσει. Έτσι είναι. (Πολλές γυναίκες κάνουν μέχρι και στάσεις που δεν τους αρέσουν μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τον άντρα που έχουν δίπλα τους. Αυτό είναι ένα ένα άλλο μεγάλο θέμα γιατί έχει να κάνει με τον αυτοσεβασμό. Γνώμη μου είναι ότι πρώτα ΑΓΑΠΑΣ εσένα και μετά κάθεσαι και κάνεις χατίρια). Υπάρχουν κάτι παλιοσυντηρούκλες του κερατά που κατηγορούν το θύμα και όχι τον θύτη. Θα πουν «καλά να πάθει, τα γύρευε, τα ήθελε, τραβάτε με κι ας κλαίω είναι αυτή. Να μην καθόταν να τη τραβήξουν βίντεο». Είστε ηλίθιοι. Άμα είναι να σταματήσουμε να κάνουμε σεξ στη τελική. Είναι σαν μια περίπτωση στο Ηράκλειο πριν καιρό που ένα κορίτσι παραλίγο να βιαστεί από έναν Πακιστανό και γράφανε οι παλιόγριες στα ποστ «καλά να πάθει γιατί κυκλοφορούσε έξω;» Ήταν νωρίς, το κορίτσι πήγαινε φροντιστήριο έπρεπε να κλειδωθεί μέσα; Είναι σαν να σου λένε τι τρως φασολάδα αφού θα κλάσεις (το χειρότερο παράδειγμα στην ιστορία της ανθρωπότητας).

Είναι σαν να σου λένε γιατί έχεις πορτοφόλι αφού θα στο κλέψουν. Το να ντρέπεσαι που έκανες σεξ και ο τάδε αλήτης κυκλοφόρησε υλικό είναι παράλογο. Αυτός θα έπρεπε να ντρέπεται για τη συμπεριφορά του. Αυτός είναι ο θύτης όχι η κοπέλα. Η κοπέλα έκανε τη βλακεία να εμπιστευτεί, τίποτα άλλο. Υπάρχουν και οι άντρες που τα βλέπουν αυτά και λένε απίστευτες καφρίλες. Ακόμα υπάρχει η φράση από το περιβόητο βίντεο της κοπέλας στο Ηράκλειο τη δεκαετία του 1990 «Δημήτρη κλείσε τη κάμερα» όπου ένας μαλάκας που όχι μόνο της επέβαλλε τη κάμερα και τα γούστα του στο κρεβάτι κι εκείνη πες από έρωτα από αφέλεια από χαμηλή αυτοπεποίθηση τα δέχτηκε αλλά χρόνια τώρα διασύρεται γιατί το βίντεο σίγουρα θα υπάρχει εκεί έξω. Εγώ έμαθα για εκείνο το βίντεο από έναν πρώην (ναι εκείνον τον μαλάκα που μου ασκούσε ψυχολογική σωματική βία πριν χρόνια) που έκανε συλλογή από πορνό στον υπολογιστή του.

Και εδώ υπάρχει ένα άλλο τεράστιο θέμα η εμμονή των ανδρών με τις τσόντες. Ναι ναι είναι οπτικοί τύποι και παπάρια μάντολες. Οκ δες πορνό ταινία με επαγγελματίες πορνοσταρ που το κάνουν με τη θέληση τους. Το να βλέπεις ΠΑΡΑΝΟΜΟ βίντεο που ξέρεις ότι κυκλοφόρησε εν αγνοία της κοπέλας και διώκεται ποινικά είναι ξεφτίλα για μένα. Γιατί συμμετέχεις σε ένα άλλου είδους βιασμού.

Υπάρχουν αμέτρητες γυναίκες που έχουν βιώσει τον εφιάλτη και έχουν μείνει με τη ρετσινιά από πάνω. Τους αλήτες αυτούς που διακινούν τέτοια πράγματα δεν τους πειράζει ποτέ κανείς. Δεν είδαμε ποτέ το όνομα κάποιου που κυκλοφόρησε πορνό εκδίκησης. Είναι η κοινωνία έτσι, ο άντρας είναι ο μάγκας, ο γαμιάς και η γυναίκα είναι η πουτάνα.

Υπάρχουν κοπέλες που αυτοκτόνησαν γιατί δεν άντεξαν τον διασυρμό. Δεν είναι κοινωνία αυτή. Αφορμή για την ιστορία μου «Ερευνήτρια Α» ήταν μια τέτοια περίπτωση μιας κοπέλας που πήδηξε από τη φοιτητική εστία. Είναι θλιβερό, τόσο στενάχωρο να συμβαίνει αυτό. Σκέφτεται πόσο διεστραμμένος μπορεί να είναι κάποιος για να κάνει κάτι τέτοιο. Πόσα κιλά σκατά κουβαλάει στη ψυχή του. Πόσο πάτο έχει πιάσει. Και τελειώνοντας θα πω σε όσους αποκαλείτε τσούλα τη κάθε γυναίκα που μπλέκει σε τέτοιες ιστορίες, μην κατηγορείτε τις γυναίκες κατηγορήστε τους αλήτες που καταφεύγουν σε τέτοιες πράξεις γιατί είναι μικρά ποταπά ανθρωπάκια που δεν αγάπησαν και δεν αγαπήθηκαν ποτέ (ή πολύ απλά την έχουν μικρή).

Αυτά και καληνύχτα.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ε’ι’τίλα και ξερό ψωμί….

Επειδή τη δεκαετία του 80 ήμουν νιάνιαρο, μωράκι, ουα ουά, πως το λένε, ένα άχτι το έχω που δεν ήμουν έφηβη έστω, ώστε να φοράω όλα αυτά τα ρούχα που χαζεύω στις ταινίες όπως το «HEATHERS».

Καταρχάς εσείς που θεωρείτε κιτς τη μόδα εκείνης της εποχής, σας προκαλώ να το σκεφτείτε ξανά. Ήταν μια δεκαετία τολμηρή (καναρινί σκιά στο μάτι, φούξια κραγιόν), άναρχη, δεν ακολουθούσε κανόνες και λογική. Ήταν απελευθερωτική, δημιουργική, πολύχρωμη ολοζώντανη και ζωηρή.

Σαν abstract πίνακας του Καντίνσκι, του Πικάσο ακόμα και του Βαν Γκόγκ. Ότι και να ήταν πάντως βαρετή και μουρόχαβλη δεν ήταν!!!!! Τη θεωρώ συγκλονιστική, ναι ακόμα και τις βάτες, τα λαμέ ρούχα, τις παγιέτες, τις φράντζες, τα τερατώδη σκουλαρίκια, τις γκέτες. Τα λατρεύω με αφήνουν άφωνη. Η ζωή δεν ήταν βαρετή με τέτοια ρούχα.

Μόδα των 80s λοιπόν. Μόδα χορταστική, γενναιόδωρη, μόδα. Επειδή ήμουν έφηβη τη δεκαετία των 90s τα κολάν με το λαστιχο που έμπαινε κάτω από το πέλμα αυτό ήταν κιτς. Τα ταγιέρ που φορούσε η Μελανι Γκριφιθ στο «εργαζόμενο κορίτσι» με αθλητικά και κάλτσα αυτό ήταν κιτς.

Το στυλ της Ρένας Παγκράτη που τη θεωρώ τη βασίλισσα των 80ς ήταν κάτι παραπάνω από ευρηματικό και statement που λένε και οι βασικές.

Ξεχώριζε με το πλατινέ μαλλί,τα λεδερ κορμάκια με καλσόν και γάντια αλα Michael Jackson. Ήταν η Μαντόνα πριν την Μαντόνα, η Lady Gagaπριν τη Lady Gaga.

Ήταν ροκ και ντίσκο ήταν «χαι» και «αφασία» χωρίς να προσπαθεί. Ήταν ο εαυτός της. Η ξεχασμένη βασίλισσα των 80ς.

Ξεχωριστή αναφορά θέλω να κάνω στο σήμα κατατεθέν των δεκαετιών 80-90, το περιβόητο και λατρεμένο scrunchie, το ‘κοκαλάκι» για τα μαλλιά που όλες οι κορασίδες είχαμε και που φυσικά έχει επανέλθει στη μόδα τελευταία (έχω φτιάξει και στη ραπτομηχανή μου τέτοια). Το σκράντσι λοιπόν ήταν ιδέα του Rommy Revson που το κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1987.

Νομίζω με το τελευταίο μου επειχήρημα σας τάπωσα. Ίσως σας έκανα να αλλάξετε γνώμη και να αγαπήσετε τη λατρεμένη δεκαετία των 80ς.

Αν δεν συναίβει αυτό, μπορώω να αρχίσω να σας τα πρήζω με τη μουσική των 80ς.

Μη παρεξηγηθώ, λατρεύω τη δεκαετία του 90 άλλωστε εκείνη τη δεκαετία έζησα την εφηβελια μου και τα έχω όλα έντονα στο μυαλό μου ( τα θεικά φορεματάκια της Κέλι του Β Η 90210, τα τζίν συνδιασμένα με μπλέιζερ, τα κίτρινα μποτάκια τιμπερλαντ ή κατερπιλαρ, τα λατρεμένα μου μαύρα παπούτσια τύπου «οξφόρδη», τα περιβόητα Global Smack με το ασημένιο πεταλάκι από κάτω που όταν περπάταγες έκανε ένα «τσικ τσικ τσικ».

Τα μόνα που δεν χώνευα ήταν τα κολάν με το λάστιχο που αγκάλιαζε το πέλμα και τέντωνε σε όλο το πόδι και ένιωθα σαν να φοράω τέντα ή στολή κλόουν. Υπήρχαν κολάν χωρίς λάστιχο και ήταν τέλεια είχα ένα πολύχρωμο με ρίγες και η αδελφή μου ένα μάυρο με λευκά πουά.

Αυτά…..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Mia φωτογραφία μου….

Τη συγκεκριμένη φωτογραφία τη βρήκα τυχαία σε ένα παλιό ποστ, νομίζω είναι από πέρυσι. Μου άρεσε υπερβολικά πολύ και είπα να τη βάλω εδώ. Φοράω τον σκούφο μου, τον πρώτο που έπλεξα ποτέ (είναι με βελόνες πλεγμένος) και αν και έχω πλέξει και άλλους (πολλούς από αυτούς τους έχω ξηλώσει γιατί δεν μου έκαναν ή δεν μου άρεσαν) παραμένει ο αγαπημένος μου. Καταρχάς είναι εξ ολοκλήρου με την ανάποδη πλέξη και δίνει ένα ωραίο εφέ, το χρώμα του είναι από τα αγαπημένα μου και μου αρέσει πως δείχνω όταν τον φοράω. Είναι πολύ άνετος μου θυμίζει γαλλικό μπερέ και δεν πιτακώνει το μαλλί σαν να το έχουν γλύψει αγελάδες. χε χε.

Το κασκόλ τώρα, είναι στο ίδιο χρώμα, και αυτό με βελόνες και με την ίδια πλέξη (ανάποδη) που έπλεξα τον σκούφο. Είναι το τρίτο πρότζεκτ που έπλεξα ποτέ και το δεύτερο κασκόλ που έπλεξα ποτέ.

Παρόλο που ήμουν αρχάρια είχα ξεκινήσει με βελόνες να πλέκω και χρόνια αργότερα πέρασα στο βελονάκι. Τώρα το καλοκαίρι έπιασα πάλι τις βελόνες και έφτιαξα μερικά πραγματάκια. Και με παίδεψε πολύ να μάθω βελόνες από την αρχή αλλά τα κατάφερα. Είναι πολύ πιο εύκολο το βελονάκι αλλά και οι βελόνες δεν θέλουν να τους δείξεις ότι τις φοβάσαι. Και μετά είναι πανεύκολο.

Αυτά τα λίγα. Απλά ήθελα να δημοσιεύσω τη φωτογραφία μου. χε χε ..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο ΚΑΘΕ ΑΝΤΩΝΗΣ…

Πρόσφατα έκανα λογαριασμό στο Twitter. Μη με ρωτάτε πως πάει, δεν ξέρω καν πως δουλεύει. Αναγκαστικά λοιπόν έπεσα πάνω στα διάφορα trends και «ενημερώθηκα» για πράγματα ακόμα κι αν δεν το ήθελα. Όπως για παράδειγμα τα όσα είπε ένας από τους παίκτες του ριαλιτι Big brother. Από την αρχή φάνηκαν οι περίεργες απόψεις του περί γκέι, «περί χοντρών που δεν τις θεωρεί καν γυναίκες, περί γυναικών που θέλουν καυλί να στρώσουν». Το αποκορύφωμα όμως ήταν η εξής φράση:

«με τις γκόμενες πάω με μία κάθε μέρα για να αδειάζει το πακέτο αλλιώς έχει βιασμό»….

Κάποιοι τον υποστήριξαν ότι έκανε πλάκα το αγόρι και ότι οι φεμιν-αζιστριες (το άκουσα ΚΑΙ αυτό,) κάνουν χαμό γιατί μισούν τους άντρες γενικά.

Όπως καταλαβαίνετε μας πήρε η μπάλα όλους εμάς τους Κρητικούς εξαιτίας της καταγωγής του παίκτη από το νησί. Καταρχάς όλοι οι Κρητικοί δεν είναι μαλάκες σαν εκείνον, όπως και όλοι οι μαλάκες δεν είναι από τη Κρήτη. Σκέφτηκα πόσες φορές στη ζωή μου δέχθηκα σεξουαλική παρενόχληση ή οποιαδήποτε άλλη σεξιστική συμπεριφορά από κάποιον «άντρα» σαν το άτομο αυτό.

Ήμουν μαθήτρια δημοτικού όταν δέχθηκα τη πρώτη παρενόχληση. Που δεν τη λες και παρενόχληση ακριβώς, προτροπή σε ασελγείς πράξεις από ανήλικο μπορείς να τη πεις. Ο πατέρας ενός συμμαθητή μας, ο Θανάσης Παπαθανασίου μας πέτυχε μια μέρα σε ένα σοκάκι στο χωριό εμένα κι άλλα κορίτσια της ηλικίας μου και άρχισε να φωνάζει στον γιο του «που ‘σαι ρε Βασίλη έλα να τις γαμήσεις όλες;». Εννοείται αρχίσαμε να τρέχουμε και εξαφανιστήκαμε δεν περιμέναμε κανέναν Βασίλη.

Ήμουν στο γυμνάσιο γύρω στα δεκατρία όταν ένας συμμαθητής ο Σπανάκης έβαλε ένα αγόρι του δημοτικού (ήμασταν έξω από το φροντιστήριο αγγλικών) να τρέξει την ώρα που έσκυβα να πιάσω κάτι από τη τσάντα μου και να χώσει το χεράκι του ανάμεσα στα μπούτια μου. Ξαφνιάστηκα και μέχρι να γυρίσω είχε φύγει. Απέναντι ο Σπανάκης τον χειροκροτούσε και του έλεγε μπράβο. Και άλλες φορές ο Σπανάκης που κανόνιζε πάντα να κάθεται πίσω από κοπέλες στη τάξη, έβαζε το χέρι του στα πλευρά μου ή προσπαθούσε να χώσει το χέρι του ανάμεσα στη μασχάλη μπας και φτάσει στήθος. Όλα τα κορίτσια στη τάξη είχαν φάει χούφτωμα. Μια μέρα δεν άντεξα και σήκωσα το χέρι μου. Είπα στον καθηγητή «κύριε ο Σπανάκης με ενοχλεί» και από εκείνη τη μέρα μέχρι που τελείωσα το γυμνάσιο δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μου.

Χρόνια αργότερα ενήλικη πλέον, τότε που έμενα στο Ηράκλειο και χρησιμοποιούσα τα ΚΤΕΛ για να πηγαινοέρχομαι στο χωριό, ακόμα μια επίθεση. Το λεωφορείο γεμάτο, εγώ όρθια. Κάποια στιγμή μια κοπέλα σηκώθηκε σαν ελατήριο από το κάθισμα της που ήταν σχεδόν μπροστά μου και χάθηκε στο διάδρομο. Πιστεύοντας ότι θα κατέβει αποφάσισα να καθίσω εγώ στη θέση της. Μου έκανε εντύπωση που την είδα να στέκεται πιο πέρα αλλά κάθισα. Και τότε κατάλαβα γιατί εγκατέλειψε τόσο περίεργα το κάθισμα. Ο κουρασμένος πενηντάρης που καθόταν ακριβώς πίσω από τη θέση της κοπέλας έβαλε το χέρι του ανάμεσα στα καθίσματα και μου ακούμπησε απαλά το πλευρό. Ξαφνιάστηκα αλλά ήμουν σίγουρη οτι στη προσπάθεια του να πιαστεί από το κάθισμα για να βολευτεί καλύτερα ακούμπησε κατά λάθος το σώμα μου. Μετά από λίγο επανέλαβε την ίδια κίνηση. Πριν καταλάβω τι γίνεται έκανε ξανά το ίδιο πράγμα. Γυρνάω πίσω το κεφάλι τον κοιτάω κατάματα και με υψωμένη φωνή του είπα «τι κάνεις;;;;;;» μετά κοίταξα στο βάθος τη κοπέλα που έστεκε ακόμα στο διάδρομο. Ήθελα να της πω «μίλησα εγώ για λογαριασμό σου δειλή».

Σηκώθηκε κι έφυγε για να γλυτώσει αδιαφορώντας αν θα καθίσει κάποια γυναίκα στη θέση της. Η αλληλεγγύη είναι από τα σημαντικότερα πράγματα ανάμεσα στις γυναίκες. Ποιος ξέρει πως νιώθεις καλύτερα από μια άλλη γυναίκα;;;; Ο τύπος ζάρωσε στο κάθισμα του και όταν έφτασε στο προορισμό του κατέβηκε βιαστικά χωρίς να με κοιτάξει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι κατέβηκε στο Αρκαλοχώρι.

Το 2013 όταν έφτιαξα για πρώτη φορά Facebook, ένας Κώστας Δαιλάκης, άγνωστος, μου έπιασε τη κουβέντα. Εγώ τελείως πρωτάρα πίστεψα ότι είναι καλό παιδί και ενδιαφέρεται για μένα. Δεν άργησε να φανερώσει το σκοπό του «στείλε μου γυμνές φωτογραφίες σου ΑΛΛΙΩΣ θα σε καταστρέψω, έχω τα μέσα, έχω τον τρόπο να σε βάλω φυλακή, να σου φάω τα λεφτά σου στη τράπεζα, να σου λερώσω το ποινικό σου μητρώο, να σε διασύρω σε ολόκληρη τη χώρα». Συγνώμη αλλά τον πίστεψα! Και έκλαιγα, τον παρακαλούσα να μη με πειράξει, να με αφήσει ήσυχη.

Πέρασα ένα εφιαλτικό 24ωρο με τα απειλητικά του μηνύματα να με έχουν τρομοκρατήσει για τα καλά. Την επομένη σαν να συνήλθα λίγο και τον αντιμετώπισα με θάρρος. «Ο αδελφός μου έχει έναν φίλο αστυνομικό και αυτή τη στιγμή του δείχνει τις φωτογραφίες σου. θα σε συλλάβει». Αμέσως με μπλόκαρε και εξαφανίστηκε.

Ο άντρας μιας γνωστής μου σε έναν αρραβώνα επέμενε να βγάλουμε μια σέλφι και έτσι όπως με αγκάλιασε για τη φώτο ξαφνικά άρχισε να με σφίγγει τόσο πολύ που ένιωθα ότι θα πάθω ασφυξία, σχεδόν έπεσε πάνω μου και εγώ προσπαθούσα να τον απωθήσω και όταν κατάφερα και ξέφυγα με άρπαξε από το μπράτσο για να πάμε λέει πιο πέρα να βγάλουμε φώτο. Ευτυχώς πρόλαβα κι έφυγα και γλύτωσα.

Το 2015 ή 2016 βρισκόμουν στο σπίτι του τότε φίλου μου (ο γνωστός μαλάκας που σας έχω πρήξει, που μου έτρωγε λεφτά και δεν είχα χρήματα να πάω οδοντογιατρό ή να πάρω μια κρέμα και είχε ξεραθεί το πρόσωπο μου, ο μαλάκας που έλεγε ότι η κόρη του είναι ανίψια του και την έκρυβε, που πήγαινε με άλλες και με κοροϊδεύει, αυτός ο μαλάκας) και σε έναν καβγά επάνω με άρπαξε από τους καρπούς και άρχισε να με σπρώχνει αλλά και να με ταρακουνάει. Ήθελε να με πετάξει έξω από το σπίτι του ενώ εγώ φορούσα ένα μποξεράκι. Έξω ακουγόταν φωνές, η σπιτονοικοκυρά του και τα παιδιά/εγγόνια της θα έβλεπαν έναν αλήτη να μεταχειρίζεται μια γυναίκα σαν πάνινη κούκλα. Τη τελευταία στιγμή με άφησε και γλύτωσα τα χειρότερα.

Μια άλλη φορά το ίδιο άτομο κι ενώ ήμασταν στο αμάξι του επειδή του είπα ότι κρατούσα το λαπτοπ μαζί μου και δεν θα μπορούσαμε την επομένη να πάμε για μπάνιο γιατί θα έμενε στο αμάξι το λαπτοπ και θα γινόταν φλαμπέ, άρχισε να οδηγεί σαν τρελός μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα και κάνοντας μπατιλίκια ή σπινιές ή όπως αλλιώς στο διάολο λέγονται αυτά τα πράγματα επειδή τον νευρίασα. Η δίνη που ένιωθα καθώς χτυπούσε το αμάξι από τη μια άκρη του δρόμου στην άλλη (ναι έριχνε το αμάξι στο όριο του δρόμου εκεί όπου ενώνεται με το χωράφι και κάνει κάτι υψωματάκια) ήταν απερίγραπτη. Μόνο όταν άρχισα να κλαίω και να ουρλιάζω σταμάτησε. Ήθελε να με σκοτώσει από τα νεύρα του. Μέχρι σήμερα θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που δεν ερχόταν κάποιο αμάξι εκείνη την ώρα ή που δεν έριξε το αμάξι με μεγαλύτερη φόρα εκεί που το έριχνε.

Ο ίδιος άνθρωπος κάποια φορά που είχαμε χωρίσει με είχε πάρει τηλέφωνο και ούρλιαζε ότι θα με σκοτώσει χωρίς να του έχω κάνει τίποτα. Και χιλιάδες φορές τα δυο χρόνια που ήμουν μαζί του με είχε βρίσει, προσβάλλει, μειώσει αβέρτα. Θυμάμαι μια φορά χαρακτηριστικά είχε πει ότι είμαι πόρνη κτλ και δε φταίει κανείς είναι στο DNA των γυναικών να είναι και πουτάνες και κατώτερες από τον άνδρα. Γενικά είχε πει πολλά όπως το άλλο το αμίμητο ότι γυναίκες σαν εμένα πουτάνες θα έπρεπε να ζουν στην Αθήνα που είναι τεράστια πόλη και έχει πολλές επιλογές να πηγαίνω κάθε βράδυ με άλλων και να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία του πλήθους. Αμ το άλλο ότι μου κάνει τιμή να είναι μαζί μου και ότι προσπαθεί να με διαμορφώσει να με αλλάξει για το καλό μου.

Μη με ρωτάτε γιατί έμεινα με κάποιον που με κακοποιούσε λεκτικά και ψυχολογικά και σωματικά επί δυο χρόνια. Το άτομο αυτό ήταν ένας κακός υπολογιστικός άνθρωπος, νάρκισσος και δάσκαλος του push and pull. Οπότε ήμουν έρμαιο στα χέρια του. Με είχε αγκιστρώσει τόσο καλά στα δηλητηριώδη αγκίστρια του που και ελεύθερη να με άφηνε εγώ δεν θα έφευγα. Τόσο με είχε μαγέψει τόσο άριστα μου είχε φυτέψει τον σπόρο της αμφιβολίας τόσο πολύ μου είχε πετσοκόψει την αυτοεκτίμηση μου που δεν πήγαινα πουθενά.

Μου είχε ευθαρσώς δηλώσει ότι όλοι οι φίλοι του, οι παρέες του και γενικά ολοι μα όλοι οι άντρες έχουν την εξής τακτική: «push and pull». Όταν βάζουν στο στόχαστρο μια γυναίκα της κάνουν το κόλπο «κοπλιμέντα/φτύσιμο». Push and pull δηλαδή. Σπρώχνω και τραβάω. Δηλαδή σου λέω κοπλιμέντα, γλυκόλογα να σε καψουρέψω και μετά αρχίζω να σου πετάω κακίες, προσβολές τύπου «πως είσαι έτσι;» ή «ούτε να μου το δεις» για να σε κάνω να αμφιβάλλεις να σε κάνω να με προσέξεις περισσότερο. Και αυτό γίνεται εναλλάξ για όσο χρειαστεί.

Αυτά λένε στις καφετέριες όταν κάθονται αντροπαρέες μη ξεγελιέστε. Και κανένα μήνυμα δεν είναι αθώο. Όλα είναι μελετημένα και έχουν το σκοπό τους. Είναι μέρος του σχεδίου push and pull.

Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι είναι και η παρενόχληση μέσω διαδικτύου. Από το «ιασου κοκλα» μέχρι το «για παρτούζα σε καλύπτει το πενηντάρικο;» δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο τέτοιες παρενοχλήσεις και οι φωτογραφίες με τα απόκρυφα τους (οι λεγόμενες dick picks) στην ημερήσια διάταξη. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην έχει παρενοχληθεί. Και το αντιμετωπίζουμε πια χωρίς να μας κάνει αίσθηση. Έχω δεχτεί απειλές για τη ζωή μου γιατί αρνήθηκα να στείλω φωτογραφία,

έχω ακούσει τα χειρότερα λόγια (πουτάνα, καριόλα, μπάζο, κωλόγρια), με έχουν προτρέψει σε αυτοκτονία, μου έχουν ευχηθεί να πάθω κακό. Επί καθημερινής βάσεως. Όλα αυτά βέβαια αν τα πεις κάπου θα σου πουν «έλα μωρέ σιγά πλάκα κάνουν» ή «τι δουλειά έχεις στο Facebook; καλά να πάθεις». Να σταματήσουμε τότε να κυκλοφορούμε και στο δρόμο.

Είναι θλιβερό αν αναλογιστείς το τεράστιο ποσοστό ανδρών εκεί έξω με τα ίδια μυαλά. Τι συμβαίνει και αναπτύσσουν τόσο κακές συμπεριφορές; Φταίει η μανούλα; Η κοινωνία; Ποιος; δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι τη πληρώνουν οι γυναίκες.

Είμαι μια γυναίκα που λατρεύω τους άντρες. Σαν πλάσματα. Τους θαυμάζω για κάποιους συγκεκριμένους λόγους. Και έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου ότι για όλα αυτά τα ρεμάλια φταίει η προσωπικότητα τους και το πόσο μαλάκες είναι. Αλλά με λύπη μου καταλαβαίνω ότι υπάρχει και η κουλτούρα του βιαστή κάπου εκεί έξω. Είναι πολύ μεγάλο θέμα και τρέμω να το αγγίξω.

Η Κρήτη είναι το μεγαλύτερο και πολυπληθέστερο νησί της χώρας μας. Είναι το πέμπτο σε έκταση μεγαλύτερο της Μεσογείου μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την Κύπρο και την Κορσική. Έχει πληθυσμό 623.065 κατοίκων.

Κατά τα έτη 3000 π.Χ.–1400 π.Χ. ήκμασε στο νησί ο Μινωικος πολιτισμός, ο αρχαιότερος πολιτισμός της Ευρώπης, με κυριότερα κέντρα του την Κνωσό, τη Φαιστό τα Μάλια, τη Ζάκρο και τα Γουρνιά όπου βρέθηκαν ανακτορικά συγκροτήματα.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο αμήχανο είναι να πρέπει να εξηγήσω τα αυτονόητα. Επειδή κάποιος με απαράδεχτη συμπεριφορά είναι από τη Κρήτη δε σημαίνει ότι όλοι εμείς οι Κρητικοί είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε να μας βρίζουν όλους και να βγάζουν το νησί μας σκάρτο. Όπως σε κάθε τόπο υπάρχουν και τα αρνητικά στοιχεία και τα θετικά έτσι και στη Κρήτη υπάρχουν οι καλοί Κρητικοί και οι κακοί Κρητικοί. Δεν γίνεται να μας παίρνει όλους οι μπάλα ούτε είμαστε ίσα κι όμοια όλοι. Ο συγκεκριμένος παίκτης αντιπροσωπεύει τον εαυτό του και τους ομοίους του όχι εμένα ούτε τους υπόλοιπους Κρητικούς.

Πραγματικά δεν έχω επίλογο…..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΑΧ ΧΑΜΟΥΡΙ ΤΑΚΑΜΟΥΡΙ….

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο για τη Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο, από τον δόκτωρ Τσουκάλα. Ξέρω ότι πάσχω από θυρεοειδή (ή θυροειδή) και συγκεκριμένα από τη Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο από το 2012. Κατά διαστήματα έχω ανισορροπίες από ΥΠΟθυρεοειδισμό να το γυρίζει σε ΥΠΕΡθυρεοειδισμό (δίπορτο το ‘χει ο μαγκάκος). Το συγκεκριμένο άρθρο λοιπόν με πολύ απλό τρόπο για εμάς που δεν είμαστε γιατροί, εξηγεί τι εστί βερίκοκο, παρντόν Χασιμότο. Δεν πάσχω λοιπόν απλά από θυρεοειδή, πάσχω από Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο!!! (Χαϊδευτικά χαμούρι τακαμούρι). Ας ξεκινήσουμε από το τι είναι αυτό.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ:

«Η θυρεοειδίτιδα ή νόσος του Χασιμότο είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, όπου το ανοσοποιητικό σύστημα δεν αναγνωρίζει τα κύτταρα του θυρεοειδή αδένα ως δικά του, τους επιτίθεται και σταδιακά τα καταστρέφει, οδηγώντας τελικά σε υποθυρεοειδισμό»

ΣΥΜΠΤΏΜΑΤΑ

-Κόπωση, χαμηλή ενέργεια

-αύξηση βάρους

-κατακρατήσεις υγρών

δυσκοιλιότητα

– ξηρό δέρμα

-μελαγχολία, κακή διάθεση

-τριχόπτωση-

δυσανεξία στο κρύο

-μειωμένη εφίδρωση

-υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας

-απώλεια μνήμης

-πόνοι στις αρθρώσεις, μυϊκές κράμπες

ΑΙΤΙΑ

1. Χαμηλός μεταβολισμός (λόγω οξείδωσης και ελλείψεων σε βιταμίνες και άλλα στοιχεία)

2. Διαταραχή στο μεταβολισμό της γλυκόζης

3. Έλλειψη βιταμίνης D3

4. Ψυχογενές στρες

ΤΙ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ:

– διόρθωση ελλείψεων του οργανισμού σε βιταμίνες και άλλα στοιχεία

– η αποκατάσταση του μεταβολισμού-

η ρύθμιση του βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα

-διόρθωση διάθεσης

-αύξηση ενέργειας.

Με όσα διάβασα εντόπισα τις αιτίες που υποφέρω από Χασιμότο. Και με σόκαρε. Η ανορεξία λοιπόν φίλοι μου και η απύθμενη στεναχώρια του 2012 με οδήγησαν στη γειτονίτσα του Χασιμότο (ε ρε χαμούρη τακαμούρι τα καλύτερα παιδιά βασανίζεις). Για το πρώτο φταίω εγώ (ανορεξία). Δεν φταίω για τις βαθιά ριζωμένες φοβίες μου και τραύματα αλλά φταίω που δεν προσπάθησα να τα νικήσω πριν με καταπλακώσουν. Για το δεύτερο (στεναχώρια) δε φταίω εγώ γιατί προκλήθηκε από ένα γεγονός που προκλήθηκε από ένα άλλο άτομο. Όμως φταίω που το χειρίστηκα έτσι, δεν επέδειξα σθένος και το άφησα να με καταναλώσει.

Δε ξέρω αν νιώθω ανάλαφρη από τη λύση του μυστηρίου, εντόπισα τα πως και τα γιατί του θυρεοειδή μου. Αλλά νιώθω σοκαρισμένη γιατί φέρω ευθύνη έστω και κατά το ήμισυ. Αλλά νιώθω επίσης φωτισμένη. Ξέρω πως προκλήθηκε άρα μπορώ να το δουλέψω όλο αυτό και να βελτιωθεί η ποιότητα της καθημερινότητας μου, να νιώσω σε κάποια πράγματα ανακούφιση. Είναι ένα όπλο στα χέρια μου αυτό σίγουρα. Και αυτή η απλή εξήγηση με έκανε να νιώσω τρόμο και δέος για το τι συμβαίνει μέσα στο σώμα μου, στον οργανισμό μου.

Το γεγονός ότι ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΘΥΡΕΟΕΙΔΉ ΑΛΛΟΙΏΘΗΚΑΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΣΕ ΣΗΜΕΊΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΌ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΌΣΟ ΣΚΛΗΡΆ με ξεπερνά!!!!!!!! Εγώ πολεμάω εμένα!!!! Καλέ ούτε σενάριο στον Πόλεμο των άστρων να ήταν!!!!!!!!! Κάτι σαν κανιβαλισμός δηλαδή. Εγώ τρώω εμένα…

OMG που λέει και ο Χαράλαμπος μου. Αυτό μου δίνει και μηνύματα ξέρεις! Να με φροντίσω περισσότερο σίγουρα. Και αυτό σκοπεύω να κάνω. Έκανα ένα πλάνο με τίτλο «ΠΡΌΤΖΕΚΤ ΧΑΣΙΜΟΤΟ» εν συντομία χαμούρη τακαμούρι. Σε αυτό το χαρτί γράφω τα 2-3 που χρειάζονται για να βρω ισορροπία στη ζωή μου. Δουλειά/Σπίτι/ταξίδια/βιβλίο. Θα αρχίσω να δουλεύω αυτό το πλάνο. Γιατί αυτά είναι το κλειδί για να είμαι ήρεμη και εγώ και ο Χασιμότος μου…….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ιστορία με τη κούπα…

Κάπου στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς ή στην αρχή της φετινής είχα δει σε ένα γραφείο (δημόσια υπηρεσία) μια φλιτζάνα (έτσι λέμε τη κούπα στη Κρήτη γιατί κούπα εδώ έχει άλλη έννοια σημαίνει το ποτήρι το κρασί που πίνεται μονορούφι) ντυμένη με μια πλεκτή θήκη.
Με ξέρετε εμένα, μη δω πλεκτό ξεμυαλίζομαι. Έβγαλα λοιπόν με τρόπο το κινητό μου και τη τράβηξα μια φωτογραφία.
IMG_20200226_090005_375
Είχα δοκιμάσει στο παρελθόν να πλέξω κάτι μόνο από φωτογραφία (μιλάμε άλλο level) χωρίς οδηγίες και τα είχα καταφέρει.
Ο καιρός πέρασε ο κορωνοιος ήρθε, μαζί του και η καραντίνα και κάπως το ξέχασα. Είχα και άλλα projects που ασχολιόμουν (να μετατρέψω τις ζωγραφιές του Χαράλαμπου σε κέντημα, να πλέξω amigurumi, να γαζώσω τσάντες κτλ) και κάπως έτσι δεν ήταν προτεραιότητα μου πλέον. Προχθές όμως που επιτέλους δεν είχα κάτι να κάνω είπα να βάλω τη φωτογραφία με τη φλιτζανα σε μια από τις ομάδες πλεκτικής που είμαι μέλος στο fb. Πλάκα πλάκα όσες φορές έχω ζητήσει βοήθεια με τα projects οι κοπελιές βοηθάνε.
Έτσι και σε αυτή τη περίπτωση μου είπαν την πλέξη που έπρεπε να ακολουθήσω. Είναι με βελόνες, δυο καλές (knitting) τρεις ανάποδες (purl). Το πρόβλημα ήταν ότι έχω αρκετό καιρό να πιάσω βελόνες.
Όταν ξεκίνησα το πλέξιμο το 2012 είχα ξεκινήσει με βελόνες και στη πορεία ασχολήθηκα με το βελονάκι οπότε υπέθεσα πως θα μου ερχόταν πάλι πίσω η ικανότητα. Τίποτα. Παιδευόμουν για μέρες πλέκοντας και ξυλώνοντας. Τα βίντεο που παρακολουθούσα στο YouTube με μπέρδευαν αντί να με βοηθήσουν. Μου πήρε 18 προσπάθειες για να μάθω τις δυο βασικές πλέξεις των βελονών την καλή και την ανάποδη. Τελικά τα κατάφερα αφού με τη λογική παρατηρώντας το πως πήγαιναν οι βελόνες κατάλαβα πότε έπρεπε να ανεβάζω το νήμα πάνω και πότε κάτω από τη βελόνα. Έτσι λοιπόν έπλεξα τη θήκη με πολύ προσπάθεια και αυτό με κάνει διπλά περήφανη.
Για δείτε λίγο και τις φωτογραφίες.
IMG_20200724_185113_520IMG_20200724_190014_188IMG_20200724_190730_261IMG_20200724_192028_503IMG_20200724_200224_183IMG_20200724_223427_134IMG_20200724_225856_511IMG_20200725_130023_211IMG_20200725_130201_599IMG_20200725_132352_642IMG_20200725_164303_10220200728_233248IMG_20200725_171910_065IMG_20200725_173005_957

IMG_20200727_215913_993
15η προσπάθεια και βγήκε καλή γιατί μου έκανε την αρχή η μαμά. Όμως δεν ήθελα να φτιάξω κάτι με βοήθεια έτσι παράτησα και συνέχισα τις προσπάθειες μόνη μου.

20200728_22333920200728_22345420200728_223545

Συνέχισα με την δέκατη ένατη προσπάθεια η οποία ήταν και η τελική (σταμάτησα να βιάζομαι και παρατήρησα δυο πράγματα: κίνηση χεριών, φορά νήματος διαφορετική στη καλή διαφορετική στην ανάποδη.

Μετά έπρεπε να πλέξω χωριστά λίγο με την καλή και λίγο με την ανάποδη για να ξεπάρει το χέρι.

Μετά ήταν ζήτημα μιας μέρα να πλέξω τη θήκη. Είχε ένα δυο λαθάκια αλλά στις βελόνες ΠΟΤΕ δεν ξηλώνεις γιατί απλά χάνεις το πλεκτό, και για να πω την αλήθεια ακόμα κι αν είχα την επιλογή να το ξηλώσω για να το διορθώσω δεν θα το έκανα. Γιατί θέλω να βλέπω τα λαθάκια αυτά και να καμαρώνω που δεν τα παράτησα παρόλο τη δυσκολία να ξαναμαθω να πλέκω με βελόνες.

20200801_00234520200801_00241220200801_00255820200801_00265420200802_192352

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

masters of sex

Κάποια δροσερά βράδια που δεν παίζει τίποτα και εγώ κάνω διάλειμμα από το διάβασμα, τη συγγραφή και το πλέξιμο βλέπω ένα σήριαλ στο mtv με τίτλο «masters of sex». Παίζει η Lizzy Caplan και ο εξαιρετικός Michael Sheen. Διαδραματίζεται στην δεκαετία του ’50 πράγμα που σημαίνει τέλεια ρούχα, μαλλιά και μακιγιάζ. Η υπόθεση είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα: δυο επιστήμονες ερευνούν την σεξουαλική συμπεριφορά σε μια πουριτανική Αμερική. Η σειρά παιζόταν από το 2013 για τέσσερις σαιζόν και δυστυχώς ακυρώθηκε το 2016. Το έψαξα και ω ναι οι κεντρικοί χαρακτήρες υπήρξαν και στη πραγματικότητα. Η Virginia Johnson και ο William Masters γυναικολόγος pioneers πρωτοπόροι δηλαδή πάνω στην έρευνα για την ανθρώπινη σεξουαλική απόκριση και διάγνωση και θεραπεία σεξουαλικών διαταραχών και δυσλειτουργιών από το 1957 έως τη δεκαετία του 1990.
Ξεκίνησαν το έργο τους στο Τμήμα Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον
στο Σεντ Λουις και συνεχίστηκε στο ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό ερευνητικό ίδρυμα που ίδρυσαν το 1964, το οποίο αρχικά ονομάστηκε Reproductive Biology Research Foundation και μετονομάστηκε Ινστιτούτο Masters and Johnson το 1978.
Τα ευρήματά τους, ιδιαίτερα σχετικά με τη φύση της γυναικείας σεξουαλικής διέγερσης (κολπική λίπανση, οργασμός κτλ)

διέλυσε τη παρανόηση που υπήρχε γύρω από τόσο σημαντικά θέματα.
Έγραψαν από κοινού δύο κλασικά κείμενα στον τομέα αυτό, την Ανθρώπινη Σεξουαλική Ανταπόκριση και την Ανθρώπινη Σεξουαλική Ανεπάρκεια , που δημοσιεύθηκαν το 1966 και το 1970, αντίστοιχα.
Τώρα στα πιο προσωπικά τους η Τζόνσον και ο Μαστερς έκαναν τους εαυτούς τους εθελοντές στην έρευνα (υπήρχαν αμειβόμενοι εθελοντές που ασχολούνται με σεξουαλική δραστηριότητα ενώ συνδέονταν με καλώδια στο εργαστήριο τους). Κατόπιν αιτήματος του Masters, οι δυο τους συμμετείχαν στη συνουσία ως αντικείμενο της δικής τους μελέτης και τελικά έγιναν εραστές. Χε χε … Πονηρό. Μ’ αρέσει. Tο αξιοσημείωτο ήταν ότι και οι δυο ήταν παντρεμένοι όταν συμμετείχαν ως εθελοντές.
Το 1971, παντρεύτηκαν. Χώρισαν το 1993, αν και συνέχισαν να συνεργάζονται επαγγελματικά.

116765501_1469489599908711_1124253979407920390_n
Αριστερά: οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν το ζευγάρι των Μάστερς και Τζόνσον. Δεξιά: το πραγματικό ζευγάρι των επιστημόνων.

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

YARN BOMBING….

Σύμφωνα με τη Manuela Farinosi και τη Leopoldina Fortunati, το yarn bombing έχει γίνει συνώνυμο με το τρέχον φεμινιστικό κίνημα που οφείλεται εν μέρει στην αποκατάσταση των παραδοσιακά γυναικείων τεχνών του πλεξίματος (kintting= βελόνες) και / ή του κροσέτ (chrochet=βελονάκι) για να συμμετάσχει στην παραδοσιακά αρσενική και κυρίαρχη σκηνή γκράφιτι. Οι γυναίκες και τα κορίτσια που απαρτίζουν το yarn bombing ποικίλλουν ως προς τη φυλή, την ηλικία, τη σεξουαλικότητα, την τάξη κ.λπ. και δημιουργούν χώρο για τις ίδιες και την τέχνη τους παντού, από πανεπιστημιουπόλεις έως δημόσια πάρκα.
Οι δημιουργίες αυτές (εγώ τις λέω ρουχαλάκια) μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια, θεωρούνται μη μόνιμες και, σε αντίθεση με άλλες μορφές γκράφιτι μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν εάν είναι απαραίτητο. Παρ ‘όλα αυτά, η πρακτική εξακολουθεί να είναι τεχνικά παράνομη σε ορισμένες δικαιοδοσίες, αν και συχνά δεν διώκεται έντονα. Εμένα η μόνη μου ένσταση είναι το αν είναι καλό ή όχι να τυλίγεις/πλέκεις νήμα πάνω στους κορμούς τον δέντρων. Εννοώ αν τα πληγώνει ή αν αρρωσταίνει τη φλούδα τους, δε ξέρω. Και αν είναι φιλικό προς το περιβάλλον.
Η συγκεκριμένη πρακτική πιστεύεται ότι προήλθε από τις ΗΠΑ με

τις πλέκτριες του Τέξας να προσπαθούν να βρουν έναν δημιουργικό τρόπο για να χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα νημάτων, και έκτοτε εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο.
Το ξεκίνημα αυτού του κινήματος αποδόθηκε στην Magda Sayeg , τριάντα επτά ετών, από το Χιούστον, η οποία λέει ότι πήρε για πρώτη φορά την ιδέα το 2005 όταν κάλυψε τη λαβή της πόρτας της μπουτίκ της με ένα χειροποίητο πλεκτό.
Η Joann Matvichuk ίδρυσε την International Yarnbombing Day στις 11 Ιουνίου 2011.
Έ ξέρετε πως είναι αυτά, παιδί είμαι και ζηλεύω. Αποφάσισα λοιπόν να «ντύσω» και εγώ κάτι (εκτός από δέντρο), γιατί έτσι μου αρέσει. Έφτιαξα μαργαρίτες και έντυσα μια γλάστρα με τη μικρή μου εχεβέρια.
Να πω ότι φέτος λόγω κορωνοιου ακυρώθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την ιδιαίτερη αυτή μέρα.
Επίσης να υπενθυμίσω ότι η παγκόσμια ημέρα πλεξίματος σε δημόσιο χώρο εορτάζεται στις
(Είχα γράψει σχετικό κείμενο θα το βρείτε στο μπλογκ μου).

116431598_1469469726577365_7153247990731230903_n

116425715_1469468323244172_1259463094607357079_n
Το δικό μου bomb yarning

116375389_1469471379910533_4597626223402606279_n
Φωτογραφία από το ίντερνετ

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Little artists….

Πάντα με συγκλονίζουν οι ζωγραφιές του Χαράλαμπου. Καταρχάς με θεωρώ πολύ τυχερή που όταν έρχεται το παιδάκι μας στο σπίτι μπαίνει στο δωμάτιο μου, στη βιβλιοθήκη (την ίδια που μελετούσαμε ως παιδιά ο αδελφός μου, εγώ και η μαμά του) και να παίρνει τα μπλοκ που του αγοράζουμε και τους μαρκαδόρους και να ζωγραφίζει ότι θέλει. Όταν φεύγει τις κοιτάω προσεκτικά και φυσικά σημειώνω με μικρά γράμματα στο πίσω μέρος την ημερομηνία.
Με συγκλονίζει η ελευθερία που έχουν τα μικρά παιδιά καθώς δεν υπακούουν σε καλούπια ούτε νόμους, και μεταφέρουν αγνά και καθαρά στο πυρήνα τους, σχεδόν πρωτόγονα, τις αποχρώσεις της φαντασίας τους.
Από καιρό είχα διαβάσει ένα άρθρο για μια μητέρα την Inez Tan που είχε μετατρέψει σε κεντήματα τις ζωγραφιές της κόρης της.
Σήμερα διάλεξα και ήταν μια δύσκολη απόφαση, τρεις από τις ζωγραφιές του
Χαράλαμπου και τις μετέφερα σε ύφασμα.
Με συγκλόνισε η ζωγραφιά με τα σπιτάκια, τόσο πολύ, που έψαξα τις εγκυκλοπαίδειες των μεγάλων ζωγράφων που έχω (κάπου στο 2005 είχε κυκλοφορήσει μια σειρά από τη De Agostini που λεγόταν «Art Gallery» και κάθε τόμος φιλοξενούσε κι από έναν σπουδαίο ζωγράφο. Ήταν 99 τόμοι. Τα απέκτησα όλα γύρω στα 300 ευρώ είχα δώσει, τόσο κολλημένη με τη ζωγραφική, δεν είχα και ίντερνετ τότε🤣)

για να βρω παρόμοια έργα, αν μπορούμε να κατατάξουμε σε κάποιο ρεύμα ή κίνημα τη σαρωτική αχαλίνωτη φαντασία ενός εξάχρονου παιδιού.
Βρήκα ομοιότητες με τρεις ζωγράφους. Ο Μορίς Ουτρίλο ο τελευταίος μεγάλος καλλιτέχνης της Μονμάρτης. Μελαγχολικός και μποέμ δεν μπορείς να τον κατατάξεις σε καμιά κατηγορία, ίσως λίγο αφαιρετικός, με εξαιρετικούς πίνακες που θύμισαν λίγο τα σπίτια του μικρού μου ζωγράφου, και συγκεκριμένα «Η Πλας Ντι Τερτρ στις 14 Ιουλίου» του 1911που απεικονίζει μια συνοικία της Μονμάρτης με αφαιρετικές γραμμές στους σοβάδες των σπιτιών.
Αλλά και στο «Ο Πύργος του Πιερφον» οι κωνικές στέγες των αχνών σπιτιών θα μπορούσε να θυμίζει τα σπίτια του Χαράλαμπου. Και το  «Ένας δρόμος της Περιφέρειας» του 1916.
20200717_195243
Στη ζωγραφιά τώρα του κίτρινου λαγού με τα γαλάζια πόδια, σίγουρα θα μπορούσε να ένα αλλόκοτο πλάσμα σε πίνακα του Χουάν Μιρό, έναν από τους πατέρες της μοντέρνας ζωγραφικής. Τα έργα του Μιρό ήταν παιγνιώδη και οι φιγούρες του σχεδόν παραμορφωμένες και συγκεκριμένα στον πίνακα «Σκύλος που γαβγίζει στο φεγγάρι» του 1926 που θα μπορούσε να είναι και φιγούρα του Γουώλτ Ντίσνεϊ. Υπάρχει ακόμα ένας πίνακας που μου θύμισε τον λαγό του Χαράλαμπου με τίτλο «Εγώ και το χωριό μου» (1911) του Μαρκ Σαγκάλ που κράτησε αποστάσεις από τα σημαντικά ρεύματα της εποχής του και δημιούργησε το δικό του ύφος όπου συνδύαζε τη φαντασία με τη πραγματικότητα.
20200717_195252
Με χαρά λοιπόν έπιασα να κεντήσω τις υπέροχες ζωγραφιές του Μικρού μου Πρίγκιπα και με αυτό το τρόπο να αφήσω λίγη από την απύθμενη αγάπη μου να βρει δρόμο να εκφραστεί. Να ενσαρκωθεί σε κάτι απτό, χειροπιαστό. Όλο αυτό με τις ζωγραφιές των παιδιών είναι για μένα κάτι μοναδικό, μεγάλοι καλλιτέχνες μέσα σε μικρά πλασματάκια. Και δεν μπόρεσα να μη το πάω ένα βήμα πιο κάτω και να αναρωτηθώ τι θα συνέβαινε αν οι ζωγραφιές των παιδιών γινόταν πραγματικότητα.
Στο βιβλίο του μέγιστου Stephen King » Οι Ρυθμιστές» πραγματεύεται ακριβώς αυτό με καταστροφικές συνέπειες, τον ξέρετε τον King, είναι αυτός ο τύπος που τα ίδια τα πνεύματα τρομάζουν όταν τον διαβάζουν. Στο βιβλίο λοιπόν έχουμε ένα κακό πνεύμα/ δαίμονα που κάνει κατάληψη στο σώμα ενός μικρού παιδιού και ότι κινούμενα σχέδια, ότι ζωγραφιές κάνει το παιδί γίνονται πραγματικότητα. Και ξαφνικά ένα πρωί στο ήσυχο προάστιο που μένει ο μικρός, ροζ εξωγήινα τανκς βγαίνουν περίπατο,

τρελαμένοι καουμπόηδες και σεξοβόμβες με κολάν αρχίζουν και ξεπαστρεύουν κόσμο. Συγκλονιστικό βιβλίο δεν λέω κάτι άλλο για να μη κάνω σποιλερ.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο Κινγκ αυτό που μας λέει στο βιβλίο είναι ότι η φαντασία των παιδιών που δεν έχει πειραχτεί ακόμα από την ορθή σκέψη μπορεί να είναι μαγευτική αλλά και τρομακτική στα μάτια ενός ενήλικα. Πάντα ο Κινγκ στα βιβλία του πραγματεύεται αληθινά γεγονότα, συναισθήματα, καταστάσεις που όμως περίτεχνα και με μαεστρία τους βάζει περιτύλιγμα τρόμου και φρίκης γιατί είναι και ο master of horror. Λέει αλήθειες αυτό θέλω να πω. Μέσα από μυθικά και ψεύτικα πλάσματα λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Πως γίνεται να ξεκινάω με τις ζωγραφιές του Χαράλαμπου και να καταλήγω στον King;;;;; Υποθέτω πως ο King ταιριάζει παντού γιατί έχει γράψει για ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Για όλα τα παγιωμένα συναισθήματα των ανθρώπων, τους φόβους που σουλατσάρουν στο σκοτάδι και γρατζουνούν τις παλιές σαθρές σανίδες του υποσυνείδητου, για την αρχέγονη βία, για τη σύγχρονη ζωή, για τα αρχαία ένστικτα, για τα νέα κόλπα των ανθρώπων, για το τι γίνεται ένα παιδί όταν μεγαλώσει. Για τα νοσταλγικά χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, για τη κόλαση της ενήλικης ζωής. Για όλα. Για σεξ. Για πείνα. Για δίψα. Για φόβο. Για όλα σου λέω μη το ψάχνεις. Το έχω ψάξει εγώ για σένα.
Και για να κλείσω με το ίδιο θέμα που ξεκίνησα, μη πετάτε τις ζωγραφιές των παιδιών. Είναι μικροί θησαυροί γεμάτοι χρώμα και χαρά μέσα στην μαλακισμένη καθημερινότητα. Τώρα που το σκέφτομαι έχω και εγώ κρατήσει ζωγραφιά από τα παιδικά μου χρόνια. ίσως τη κάνω κι εκείνη κέντημα. Πληροφοριακά, τα σπίτια τα κέντησα με long and short βελονιά, δεν ξέρω πως λέγεται στα ελληνικά, το λουλούδι με satin stitch και στα περιγράμματα πάντα με την αγαπημένη μου πισωβελονιά.

 

ΥΓ: Στις 26 Ιουλίου είναι η ημέρα της Θείας και του Θείου και το παραπάνω κέντημα το έκανα για να τιμήσω εκείνη την ημέρα. Για να συμπληρωθεί όμως ήθελα να κάνω μικρά δωράκια στα ανίψια μου. Γιατί αν δεν ήταν εκείνα τα δυο ζουζούνια εγώ δεν θα ήμουν η Θεία Χάτσον. Οπότε έπλεξα δυο γλυκούλια αμιγκουρούμι, το γατούλη Κοκό και το Μίμι το κουνελάκι.
  Snapchat-918074080
(κείμενο προσεχώς)