ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Σχετικά με το τελευταίο επεισόδιο του GAME OF THRONES…

61049282_1052289888295353_370409352680439808_n

61171130_1053164054874603_8904050602900717568_n
QUEEN MARIA HATSON OF THE MINOANS THE FIRST OF HER NAME LORD COMMANDER OF THE PSYCH WARD..

Γενικά η τεράστια αναμονή για την 8η και τελευταία σαιζόν του GAME OF THRONES έφερε απίστευτη γκρίνια. Σοβαρά τώρα κόσμε που γκρινιάζεις για:
Τα λίγα επεισόδια της σαιζόν
Για τη σκηνοθεσία
Για το ποιοι χαρακτήρες πέθαναν και ποιοι επέζησαν
Για το τι απέγινε ο Gost, η Numeria, ο τελευταίος δράκος
Για το αν θα έπρεπε να καταστραφεί ο iron throne
Για το ποιος θα έπρεπε να γίνει βασιλιάς
Για το αν υπάρχουν κρυμμένοι κάπου περισσότεροι δράκοι
Για το γεγονός ότι «ξέχασαν» να εξηγήσουν ποιος ήταν ο Night king..( Ίσως επειδή ετοιμάζουν prequel ξέρω γω;)
Για το αν ζει ο Στάνις (ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ Ο ΣΤΑΝΙΣ ΠΕΘΑΝΕ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ Η ΜΠΡΙΕΝ ΚΑΙ ΟΧΙ!!! ΔΕΝ ΕΠΕΖΗΣΕ ΕΠΕΙΔΗ «ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΕ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΖΕΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΊΑ ΓΙΑΤΙ Η ΣΕΙΡΑ ΑΠΛΆ ΒΑΣΊΣΤΗΚΕ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ !!!!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ!!!!!!!!!!!!

 

61296990_1052289934962015_3721242540943343616_n
Και μετά από το ξέσπασμα μου που πραγματικά έπρεπε, συνεχίζω…
Η γκρίνια από όλους αυτούς  πιστεύω ότι έγινε επίτηδες, στα πλαίσια τρολαρίσματος, θεωρώ ότι το έκαναν για σπάσιμο,  δεν είχε κανένα νόημα. Τώρα θα μου πεις γούστα είναι αυτά, σε άλλους άρεσε σε άλλους δεν άρεσε η σαιζόν. Συμφωνώ, και δεν είπα αυτό, ο καθένας έχει την άποψη του.

Εγώ αναφέρθηκα στην ανούσια, μίζερη γκρίνια που σε κάνει να διαγράφεις φίλους μπλοκάρεις σελίδες στα social media για να γλυτώσεις από τη τρολο-γκρίνια τους. Είναι όπως με έναν θείο μου. Από μικρή με πείραζε επειδή τσίμπαγα το δόλωμα. Όταν σταμάτησα να ενοχλούμαι από τις βλακείες που έλεγε σταμάτησε ως δια μαγείας να με πειράζει. Οπότε αν δεν δίνεις σημασία στους γκρινιάρηδες θα το βουλώσουν κάποια στιγμή.

60988768_1052290328295309_7661417311768674304_n

61504856_1052290471628628_6597298868801503232_n

61070330_1052290044962004_6628298572649463808_n

61569332_1052290774961931_1191180115501907968_n

61217293_1052304708293871_6947672495398846464_n

61089417_1052290271628648_989484955178369024_n

61207172_1052305244960484_1724612833167015936_n

61106840_1052305124960496_4808405394714001408_n

Επιστρέφω στο τελευταίο επεισόδιο. Καταρχάς έμεινα με ανοιχτό το στόμα για την απίστευτη μουσική, σκηνοθεσία, φωτογραφία και σαν μαντμαζελ μοδιστρούλα που είμαι δεν θα μπορούσα να μη προσέξω τα κουστούμια. Συγκλονιστικά δραματικό επεισόδιο έδινε την αίσθηση ότι παρακολουθούσες τη κορύφωση μιας όπερας. Στη γιγάντια σκηνή, ανάμεσα σε συντρίμμια, έχουν απομείνει κάποιοι από τους ηθοποιούς που αποκαμωμένοι δίνουν το τελευταίο κομμάτι της ψυχής τους για να ολοκληρωθεί η παράσταση και να χειροκροτήσει το κοινό εκστασιασμένο.

Ο Peter Dicklanse (Τύριον Λανιστερ) πραγματικά τόσο τόσο συγκλονιστικός. Η Emilie Clark (Νταινερις) με τον μονόλογο της ουσιαστικά φανερώνει το μέγεθος της παράνοιας της ηρωίδας της. Και ο kit Harigton σαστισμένος ανάμεσα στην αγάπη του και στο καθήκον του διαπράττει κάτι τελείως έξω (αλλά και τόσο μέσα) σε εκείνον. Ουσιαστικά με αυτή του τη πράξη καθορίζει τις εξελίξεις που δεν ήταν καθόλου αναμενόμενες.

Ποιος περίμενε να γίνει βασιλιάς των έξι όχι των επτά Βασιλείων ένα αγόρι αλλά και πάλι δεν ήταν απλώς ένα αγόρι, οι ατάκες του δήλωναν πως τα γνώριζε όλα εξαρχής (((((σημείωση ο Βορράς είναι ανεξάρτητος και τον καβατζώνει η πιο ακατάλληλη. Αλλά και πάλι μπορεί να ήταν αυτό που λέω εγώ βασικιά αλλά στις τελευταίες σαιζόν επέδειξε γενναιότητα σε ένα δυο περιπτώσεις οπότε ποιος μπορεί να ξέρει πως θα λειτουργήσει σε μια ξαφνική απειλή; Αν ας πούμε εμφανιστεί κάποιος ξεχασμένος δράκος ή ο night king κολλήσει τα παγωμένα κομματάκια του χχαχα πλάκα κάνω..)))))))

Μεγαλειώδες λοιπόν το χαρακτηρίζω κυρίες και κύριοι και δεν με αφορά η γκρίνια κάποιων, ούτε τι έγινε στα βιβλία. Νομίζω πως έπρεπε να γίνουν κάπως έτσι τα πράγματα και η καταστροφή του θρόνου ήταν πάνω από όλα συμβολική δηλαδή και καλά αφού δεν υπάρχει θρόνος δεν υπάρχουν διεκδικητές. Ούτε Ταργκάριεν, ούτε Μπαράθεον (((((((μη ξεχνάμε το μανάρι τον Γκέντρι που είναι γιος του Ρόμπερτ Μπαράθεον)))))). Από την αρχή να γραφτεί ξανά η ιστορία με τον οίκο των Σταρκ να πρωταγωνιστεί

60940905_1052290968295245_6760504396234096640_n

Χαίρομαι που ολοκληρώθηκε, νιώθω πως έκλεισε ένας κύκλος, πως τακτοποιήθηκε κάτι. Αδικίες υπήρξαν εννοείται αλλά πάει πέρασε πια… Να σταματήσει και λίγο η γκρίνια…τουλάχιστον μέχρι να βγει το prequel…

61122485_1052305281627147_3360169012645330944_n

 

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ..

Το υπέροχο και κάπως τρομακτικό ταξίδι στο κόσμο του GAME OF THRONES ξεκίνησε το 2011 και ολοκληρώθηκε πριν λίγα 24ωρα. Πιστή μέχρι το κόκαλο (sic) έχω παρακολουθήσει όλες τις σαιζόν και όλα τα επεισόδια, για να μη πω ότι τα έχω δει δυο και τρεις φορές το καθένα. Είμαι από εκείνους που όταν έπεφτε το σήμα αρχής έβαζα τέρμα τον ήχο και ντου του του ρου του ουυυυυυ…. Έκλεινα τα αυτιά μου (αν και δε χρειάζεται τώρα τελευταία γιατί έχω κυψελιτιδα μπλιαχ οπότε δεν ακούω) σε όλους εκείνους που γκρίνιαζαν για το πως έπρεπε να σκηνοθετηθεί το κάθε επεισόδιο και τι θα έπρεπε να συμβεί στον κάθε χαρακτήρα.

Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία και δεν ξέρω αν θέλω. Γιατί εγώ γνώρισα το GAME OF THRONES από τη σειρά, αν τα βιβλία δεν μου αρέσουν; Βέβαια θέλω κάποια στιγμή να δω πως το συγγραφικό ύφος του G. Martin οπότε…
Τελείωσε λοιπόν, το καλύτερο σοού που υπήρξε ποτέ ή θα υπάρξει ποτέ και γράφω τις σκέψεις μου αποκλειστικά με δικιά μου ευθύνη. Θα ήθελα να αναφερθώ ειδικά στον αγαπημένο μου χαρακτήρα, την ARYA STARK. Η Άρυα είναι ένα κορίτσι που από τα πρώτα επεισόδια αντιλαμβανόμαστε πως είναι αυτό που απλοϊκά λέμε «αγοροκόριτσο». Γαμάτη θα τη χαρακτήριζα εγώ. Δεν αρκείται στο κέντημα (βέβαια Άρυα μου εδώ θα διαφωνήσω: το κέντημα γαμάει, σε βοηθάει να γυμνάζεις τον εγκέφαλο σου κάτι σαν γιόγκα. Θα μπορούσες να σχεδιάζεις τη λίστα σου ενώ πατάς τη σταυροβελονιά. Εξάλλου και το σπαθί σου Βελόνα το ονόμασες), όπως η ξενέρωτη (αργόσχολη, βασικιά, ματαιόδοξη, χαζή) αδελφή της η Σάνσα. Δεν είναι το κορίτσι που θέλει να διαλέγει φορέματα και να βρει γαμπρό (πάντως λάθος σου που έδωσες χυλόπιτα στον Γκέντρυ διότι είναι μανάρι) και δεν φοβάται ή ακόμα κι αν φοβάται δεν το βάζει κάτω σε ολόκληρο το μοναχικό, δύσκολο και τρομακτικό μονοπάτι της εκδίκησης που επιλέγει να ακολουθήσει. Η Άρυα παρόλο το νεαρό της ηλικίας της και το petite ανάστημα της επιδεικνύει τεράστιο θάρρος και είναι εκείνη που στο φινάλε καθαρίζει.
Μαγικό λοιπόν όσο και τρομακτικό το GAME OF THRONES. Σε κάνει να δεθείς με αρκετούς χαρακτήρες, τους οποίους τους δοκιμάζει ανελέητα (καλοί που κάνουν κακά πράγματα και κακοί που κάνουν καλά πράγματα) και τους δίνει την ευκαιρία μέσα από τα δεινά τους να εξιλεωθούν. Κάθαρση. Ανακούφιση. Έπος!!! Ο Theon Greyjoy. Ο Haound. Ο Jamie Lannister. Δάκρυα.

Βέβαια υπήρξαν και οι κακοί χαρακτήρες που παρέμειναν κακοί και που η τιμωρία τους ήταν ήταν ποιητική. Δικαιοσύνη. Πύρινη ρομφαία. Ο Little finger. Ηδονικός αποκεφαλισμός. O Ramsey. Η Cersei. Αν και είχα φανταστεί διαφορετικά το τέλος της, δεν μπορώ να μην νιώσω την σκονισμένη ηδονή να αναδύεται κάτω από τα συντρίμμια στα οποία θάφτηκε. Υπήρξαν και εκείνοι που δεν ήταν ούτε καλοί ούτε κακοί, ήταν πάνω από όλα άξιοι σε όποιο στρατόπεδο κι αν άνηκαν. Ο Turion Lannister. Ο Tιγουιν Λανιστερ. Ο Varys.
Πόσοι δεκάδες χαρακτήρες τόσο πολυδιάστατοι που έμοιαζαν σχεδόν αληθινοί. Και υπήρξαν και οι Σταρκ. Για μένα ήταν αυτονόητο από την αρχή να υποστηρίξω τους Stark. Αυτονόητο για τον χαρακτήρα την ηθική και τη προσωπικότητα που έχω. Γιατί σε κάποιον άλλον μπορεί να άρεσε ο Ramsey (σοβαρά αν υποστηρίζεις Ραμσευ έχεις πρόβλημα). Οι Σταρκ λοιπόν. Ο Νεντ. Ο θάνατος του ήταν η πρώτη γεύση από τις δεκάδες αδικίες που θα ακολουθούσαν στις επόμενες σαιζόν. Ο Ρομπ Σταρκ. Η Κέιτλιν. Ο Ρικον. Για να μη μιλήσω για τους ανταρόλυκους.
Και είναι τόσο αληθινά όλα αυτά, θέλω να πω, και στην πραγματική ζωή κάπως έτσι είναι τα πράγματα, χωρίς ανταρόλυκους και δράκους φυσικά αλλά με αδικία, συκοφαντίες, συνωμοσίες, βια. Δε ζούμε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί. Τελείωσε λοιπόν ένα αληθινά καλό σήριαλ που ζωντάνεψε αμέτρητους ολοκληρωμένους ανθρώπινους χαρακτήρες. Θα μου λείψει η Arya, ο John/Aegon, o Hound, o Tyrion, o Theon, o Bran,
Θα μου λείψει το αδύνατο που γίνεται δυνατό, θα μου λείψει η μαγεία, η συγκίνηση….

Χαίρε Παιχνίδια του θρόνου, του στέμματος ή όπως αλλιώς σε ονόμασαν… WINTER IS OVER… γιατί όταν παίζεις το παιχνίδι του θρόνου κερδίζεις ή πεθαίνεις. Εκτός κι αν είσαι κορίτσι χωρίς όνομα γιατί τότε ζεις και περιπλανάσαι αέναα επειδή η αγέλη επιζεί….

61114085_1051705778353764_5056808818302779392_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ, Η ΧΑΡΟΥΠΙΑ, ΤΟ ΦΟΡΚΣ ΚΑΙ Ο ΒΟΣΚΟΣ..

Πέρυσι λοιπόν διόρθωνα τη Βεατρίκη🧛‍♀️ που την είχα γράψει το 2012 ((((((((προ υπολογιστή εποχή, γραμμένη στο χέρι σε μπλε τετράδια🖊📘, το 2015 που απέκτησα υπολογιστή 💻τη μετέφερα👩‍💻 στο οπεν όπου πήρε τη τελική της μορφή))))))))….
Και ενώ διόρθωσα τη Βεατρίκη🧛‍♀️((((((((σαν πρώτη μου συγγραφική απόπειρα καταλαβαίνετε ότι ήταν και αναλόγου ποιότητας, ένα υβρίδιο θα έλεγα, λυκόφωτος 🧛‍♀️🧛‍♂️και vampire diaries📔📖, πλιαχχχχχ κάποτε ήμουν άρρωστη με τα βαμπίρ, βέβαια όταν δεν έχεις διαβάσει ποτέ ΚΙΝΓΚ👑 τι προσέγγιση περιμένεις να έχεις στο μύθο του βρικόλακα;)))))))))))….. κι ενώωωω λοιποννννν ετοίμαζα τη μπεατρίξ μου (((((((το λατρεύω αυτό το όνομα)))))), ένα περιστατικό τέτοιες μέρες πέρυσι μου γέννησε μέσα μου την ιστορία που γράφω μέχρι τώρα την περιβόητη ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α.🕵️‍♀️

Γιατί αυτό είναι το ιδιαίτερο με εμάς που γράφουμε: οτιδήποτε γύρω μας μπορεί να μας δώσει την έμπνευση για να δημιουργήσουμε μια ιστορία. Νομίζω πως έχω μιλήσει για αυτή τη περιπέτεια που είχα ζήσει στο λόφο που μου πυροδότησε την ανάγκη να δημιουργήσω την ιστορία της ερευνήτριας. Μπορώ όμως να τα ξαναπώ χε χε…

Ζω στη φύση σε ένα χωριουδάκι🏡 που αγγίζει τα όρια της γραφικότητας από κάθε άποψη αρνητική και θετική. Βρίσκομαι στο Δήμο Μινώα 🗺 (((((((ο τόνος στο ω, και μόλις διαπίστωσα πως έχει το ίδιο όνομα ένας βασικός μου χαρακτήρας, με τον τόνο στο ι))))))))

Κοντά στο σπίτι μας που είναι σε ανηφορικό σημείο, υπάρχει ένας λόφος και ακόμα πιο πάνω κείτονται ατάραχα τα βουνά Κοπροκεφάλας και Σκαπεταρά 🌄 . Στο λοφίσκο λοιπόν υπάρχει ένα τετράγωνο χτίσμα🏗🏛 με μια επιγραφή ότι χτίστηκε το 1955. Εμείς το ονομάζουμε δεξαμενή🛁 γιατί ουσιαστικά το τετράγωνο είναι το σπιτάκι🏠 με τα υδραυλικά της δεξαμενής που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του, τώρα το συνειδητοποίησα και αυτό!

Επάνω στο τετράγωνο🏛 λοιπόν έχει πεζούλια. Και ολόγυρα στις ρίζες του ενός βουνού έχει κυπαρίσσια🌲🌳. Τα δέντρα ήταν η αφορμή και ονόμασα τη περιοχή Forks (((((((((από το twilight 🧛‍♀️🧛‍♂️ναι κάποτε είχα κόλλημα με αυτό γιατί ήταν μια περίεργη δεύτερη εφηβεία που είχα βιώσει και η ταινία τη στιγμάτισε. Όπως το Beverly Hills 90210🏫👩‍🏫💑 είχε στιγματίσει την κανονική μου εφηβεία τότε εκεί στα 13 μου))))))))))))))

Forks λοιπόν λόγο της ομοιότητας με τα κυπαρίσσια ((((((((στη ταινία το χωριό της Bella λέγεται φορκς και έχει πολλά κυπαρίσσια)))))))). Εκεί πηγαίνω λοιπόν εδώ και πολύ καιρό κρατώντας κρατώντας πάντα ένα ή παραπάνω βιβλίο 📚 το κινητό μου📱, τα ακουστικά μου🎧 για να διαβάσω, να ακούσω μουσική🎶, να διαλογιστώ🧘‍♀️, να γράψω🖋📃…. εκεί είχα πάει πέρυσι και ενώ τραβούσα φωτογραφίες📸 άκουγα θόρυβο και θεωρώντας πως είναι καμία κατσικούλα 🐐((((((((((((((((((((άκουγα σύρσιμο φύλλων🍂🍃 και είχα δει στα κυπαρίσσια 🌳μια κατσίκα 🐐να τρώει φύλλα 🍂από μια χαρουπιά, στη χαρουπιά που εγώ👩‍💻 η αδελφή μου🤱 και η Καίτη🤱 είχαμε φτιάξει πριν αιώνες το περιβόητο ΣΤΕΚΙ μας. Ανοίγω παρένθεση να εξηγήσω τι εστι ΣΤΕΚΙ. Είχαμε βρει τη χαρουπιά🌲🌿 με τα τεράστια κλαδιά που έπεφταν σχεδόν μέχρι το βραχώδες έδαφος 🏔 σαν κουρτίνες προσφέροντας προσφέροντας μας ένα απομονωμένο σημείο που μπορούσε η καταπιεσμένη εφηβεία μας να βρει διέξοδο. Εκεί πηγαίναμε να ξεσκάσουμε χωρίς να μας ρωτάει καμιά θειά με τσεμπέρι αν δικαιωθήκαμε αν μας ήρθε δηλαδή περίοδος γιατί αν μας είχε έρθει ήταν ώρα να ξεκινήσουν τα προξενιά χα! Εσείς της πόλης δεν έχετε ιδέα πόσο σκληραγωγημένα είναι τα παιδιά στα χωριά… πηγαίναμε λοιπόν να γελάσουμε να μιλήσουμε για αγόρια, να διαβάσουμε Κατερίνα να ακούσουμε μουσική να φάμε γλυκά. Είχαμε φτιάξει και μυστικές ταυτότητες, ακόμα την έχω κρατήσει τη δικιά μου)))))))))))))))).

60963499_1051978664993142_3913886478597357568_o

 

Στη  χαρουπιά λοιπόν της εφηβείας μας η αναίσχυντη κατσίκα μασούλαγε τα φύλλα της. Εγώ συνέχισα να βγάζω φώτο λίγα μέτρα πιο πέρα στα πεζούλια του τετράγωνου χτίσματος. Έχοντας την εντύπωση ότι ο θόρυβος προέρχεται από τη κατσίκα συνέχισα να κάνω τα δικά μου, ώσπου κοιτώντας πίσω από τον ώμο μου είδα έναν κρίπι βοσκό 🤡👨‍🌾να κρύβεται πίσω από ένα κυπαρίσσι. Με το που κατάλαβε ότι τον είδα άρχισε να τρέχει 🏃‍♂️και το ίδιο έκανα και εγώ🏃🏻‍♀️. Έφυγα έτρεξα προς το σπίτι μου🏡 και δεν θα αναφερθώ στο γεγονός ότι τον άκουσα να με ειρωνεύεται ούτε και στο ότι τα είπε στη μανούλα του και η δική του στη δικιά μου για να με κατσαδιάσει (((((((((για τι ακριβώς έπρεπε να φάω κατσάδα δεν κατάλαβα από τη στιγμή μάλιστα που  εγώ ήμουν εκείνη που παρακολουθούνταν..)))))))))))

Αυτό είναι το κλίμα που επικρατεί στα γραφικά χωριουδάκια εν έτη 2019……….. Αυτό το κλίμα της σχιζοφρένειας 🧟‍♂️των άρρωστα καθυστερημένων αντιλήψεων🧙‍♀️ και της ανθυγιεινής προσκολλήσεως προς το παρελθόν 🤶με έκανε να δημιουργήσω το κόσμο της ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ Α🕵️‍♀️. Αν και είναι μια φανταστική ιστορία🦄 μέσα υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σαν μικρά κομματάκια γυαλιού🍷. Δεν είναι τυχαίο που αποκαλώ το συμπαθητικό κατά τα άλλα χωριουδάκι μου ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΡΆΚΟΥΛΑ (σε προκαλώ να κυκλοφορήσεις χειμώνα μετά τις 8 στα σκοτεινά σοκάκια του, ανατριχίλα εγγυημένη). Αυτά λοιπόν περί φορκς ερευνήτριας, χαρουπιάς, και κριπι βοσκών…. 📖

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ ΕΣΥ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ..

Την αγαπώ τη Eurovizion. Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, τόσες κουλτούρες, τόσες χώρες, όλοι μαζί σε ένα μαγικό ταξίδι που ακροβατεί ανάμεσα σε διαφορετικούς ήχους και κίτς ρούχα και καμιά φορά ακραίες αισθητικές. Από το 1956 που ξεκίνησε να διοργανώνεται ο διαγωνισμός έχουμε δει άπειρα μαλλιά με λακ, παγιέτες, γκέτες, βάτες, φιγούρες, κουστούμια.Και τραγούδια που είναι και το βασικό, με έξυπνους ή μη στοίχους, κολλητική μουσική που σου μένει ή και όχι. Στο κάτω κάτω ένας διαγωνισμός τραγουδιού είναι.

Μάζεψα λοιπόν, έτσι πολύ βιαστικά τα αγαπημένα μου γιουροβιζιονικά τραγούδια.
💃WORRIOR, NINA SUBLATTI, ΓΕΩΡΓΙΑ, 2Ο15
💃QELE QELE, SIRUSH0, ARMENIA, 2008
💃DIVA, DANA INTERNATIONAL, ΙΣΡΑΗΛ, 1998
🕺FAIRYTALE, ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΡΙΜΠΑΚ, NORWAY, 2009
💃SATELITE, LENA, GERMANY, 2010
💃EUPHORIA, ΛΟΡΙΝ, SWEDEN, 2012
💃ΑΝΟΙΞΗ, ΒΟΣΣΟΥ, ΕΛΛΑΔΑ, 1991
💃ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΓΑΡΜΠΗ, ΕΛΛΑΔΑ, 1993
🕺 SAGAPO, ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ, ΕΛΛΑΔΑ, 2002
💃ΜY NUMBER ONE, ΠΑΠΑΡΙΖΟΥ, ΕΛΛΑΔΑ, 2005

💃AFRODISIAC, ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, ΕΛΛΆΔΑ, 2012
🕺LOVE INJECTED, AMINATA, LATVIA, 2015
🕺SHE GOT ME, LUCA HANII, ΕΛΒΕΤΙΑ, 2019
🕺HEROES, MANS ZELMERLOW, ΣΟΥΗΔΙΑ, 2015
🕺DANCING LASHA TUMBAI, VERKA SERDUCHKA, ΟΥΚΡΑΝΙΑ
💃🕺ALWAYS, AYSEL & ARASH, AZERBAIJAN, 2009
💃ΑΣΠΡΟ ΜΑΥΡΟ, ΑΛΕΞΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ, 1987
💃FUEGO, ΦΟΥΡΕΙΡΑ, ΚΥΠΡΟΣ, 2018
💃SHOW ME YOUR LOVE, TINA KAROL, ΟΥΚΡΑΝΙΑ, 2006
💃DUM TEK TEK, HADISE, ΤΟΥΡΚΙΑ, 2009
💃SHADY LADY, ANI LORAK, ΟΥΚΡΑΝΙΑ, 2008

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΡΌΣΕΧΕ ΤΙ ΕΎΧΕΣΑΙ….

40 χρονών και 41 κιλά. Η δασκάλα μου η κυρία Βασιλική καθώς το συζητούσαμε σχολίασε «ένα κιλό για κάθε χρόνο»
Κάποτε θα γελούσα ευτυχισμένη που το όνειρο μου βγήκε αληθινό. Να τρώω και να μη παχαίνω. Πρόσεχε όμως τι εύχεσαι γιατί μπορεί να το πάθεις. Και ίσως να μην είναι όσο τέλειο πίστευες. Δεν μετράω πια θερμίδες. Μεγάλωσα. Δεν κάνω «κόλπα» να γλυτώνω γεύματα και να τους ξεγελώ όλους.

Γιατί τώρα ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΩΡΙΜΟ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΓΕΊΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΝΟΜΊΖΕΙ ΟΜΟΡΦΙΑ.

Τώρα τρέχω και δε φτάνω. Τώρα έχει μια φωτεινή επιγραφή στο κεντρικότερο σημείο του εγκεφάλου μου που γράφει ΥΓΕΙΑ. Δεν γράφει ΑΔΥΝΑΤΗ. Τώρα κάνω εξετάσεις ξανά και ξανά, ανέχομαι τα μαλώματα γιατρών, φαρμακοποιών, γειτόνων, γνωστών, «να τρως να τρως»

ΑΣΤΟΔΙΑΟΛΟΑΛΗΘΕΙΑ? ΠΩΣ ΔΕ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΝΑ ΦΑΩ!!!!!! Λες και δεν προσπαθώ πάνω από τις δυνάμεις μου να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται. Ναι δείχνουν ενδιαφέρον το ξέρω. Όμως αν δεν είσαι εγώ δεν μπορείς να ξέρεις πόσο παλεύω. Και το κατσάδιασμα λίγο μου χτυπάει στον εγκέφαλο σαν χαλασμένο δόντι (και κάποιες φορές πρέπει να σκέφτεσαι τι λες στον άλλον. Γιατί μου λες μια φορά αδυνάτισες. Αύριο που θα με δεις θα είμαι πάλι αδύνατη. Σε ένα μήνα το ίδιο. Θέλει χρόνο όλο αυτό, ηρέμησε λίγο να ηρεμήσω και εγώ)

Είμαι λοιπόν 41 κιλά. Και τι κέρδισα;;;; Απολύτως τίποτα. Είμαι αδύναμη και κοκαλιάρα. Τώρα πρέπει να παχύνω. Όχι «πρέπει». ΕΠΙΒΆΛΛΕΤΑΙ. Τώρα. Αμέσως. Το επόμενο δευτερόλεπτο. Είναι σαν να με εκδικείται το σώμα μου για όσα το ανάγκασα να περάσει. Τόσα χρόνια με τη μαλάκο την ανορεξία (καριόλαμησεπετυχω) να λιμοκτονώ, να στερούμαι. Πόσα να αντέξει ένα κορμί; Και έφτασα στο σημείο που παρακαλάω να δω τη ζυγαριά να ανεβαίνει.

Τρώω ξανά! Και νιώθω όμορφα που συμπεριλαμβάνω στη διατροφή μου τροφές που είχα χρόνια να φάω. Όπως τα ζυμαρικά. Το πλήρες γιαούρτι. Το ψωμί!!!! Ψωμάκι του Θεού. Το καλύτερο πράγμα του κόσμου είναι να μπορείς να φας. Να τρως χωρίς να φοβάσαι ότι θα παχύνεις ή ότι θα σε πειράξει. Δεν μπορώ να περιγράψω την ευτυχία μου που είμαι ξανά σε θέση να απολαύσω φαγητά που τα θεωρούσα απαγορευμένα.

Είναι τόσο σημαντικό να έχουμε καλή σχέση με το σώμα μας, να γνωρίζουμε τις ανάγκες του και να μη το παιδεύουμε. Έπρεπε να υποφέρω τόσο πολύ για να το μάθω αυτό. Αλλά αυτό το μάθημα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Για πες μου τώρα να παραλείψω γεύμα. Πρώτη κάθομαι στο τραπέζι, τελευταία σηκώνομαι. Φαγάκι και αγάπη…. Γιατί μαζί με τα ζυμαρικά που άρχισα να τρώω ξανά, επανήλθα στο οικογενειακό τραπέζι με την οικογένεια, δεν τρώω πλέον μόνη μου. Απαραίτητο και βασικό……….

60346456_1041239542733721_6560767882731454464_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΧΟΜΠΙ…

Έχω μέρες να γράψω κάποιο κείμενο και πολύ τo πεθύμησα. Τι κάνετε; Χριστός Ανέστη, πως περάσατε;
Συνήθως όταν παραμελώ κάτι είναι γιατί με απορροφά κάτι άλλο. Είμαι πολυάσχολο άτομο έχω χιλιάδες χόμπι, από αυτά τα δημιουργικά, και κάποιες φορές δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα μαζί. Και έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο. Φαντάσου να μην είχα. Συνήθως σημειώνω όσες ιδέες μου έρχονται για να μην τις ξεχάσω. Τώρα θα μου πεις τι σόι χόμπι είναι αυτά που αντί να τα κάνεις για να περάσει η ώρα σου εσύ τα σημειώνεις ως υποχρεώσεις; Δεν είναι υποχρεώσεις, απλά έχω τη τάση να ξεχνάω που και που και είναι χρήσιμο να υπάρχουν γραπτές υπενθυμίσεις. Τα αγαπάω είναι η αλήθεια, είναι μέρος της ταυτότητας μου πέρα από τη χαλάρωση και τη ψυχική ηρεμία αλλά και δύναμη που μου δίνουν. Όσοι έχετε ξαναδιαβάσει κείμενο μου (εσάς τους λίγους σας ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου) σίγουρα ξέρετε το κόλλημα με το πλέξιμο. Επίσης ξέρετε για το κέντημα και το ράψιμο που είναι τα νέα μου χόμπι, παρακολούθησα μάλιστα και μαθήματα με την αγαπημένη μου δασκάλα κυρία Βασιλική.  Έχω ξεκινήσει να φτιάχνω από την αρχή μια φούστα (λίγο ακόμα και την τελειώνω), και έχω τολμήσει να βάλω χέρι (σικ) σε ρούχα που εχω εδώ και χρόνια αλλά δεν τα φοράω πλέον είτε γιατί είναι περασμένη η μόδα τους είτε γιατί  θέλουν στένεμα. Κάποιες φορές ασχολούμαι και με τη ζωγραφική αλλά δεν της αφιερώνω τόσο πολύ χρόνο. Επίσης χόμπι και μάλιστα μου τρώει πολύ χρόνο (χαλάλι) είναι το διάβασμα. Κατεβάζω  βιβλία δωρεάν σε PDF. Έτσι τώρα έχω σε αναμονή δεκάδες βιβλία του Στιβεν Κινγκ (κρατάω σημειώσεις από κάθε βιβλίο του, έχει μοναδικές παρομοιώσεις, άγνωστές λέξεις κτλ), Ποε, τη κερένια κούκλα τη φόνισσα του παπαδιαμάντη τα Ανεμοδαρμένα ύψη και πολλά άλλα. Άλλο τρελό χόμπι είναι να παρακολουθώ σειρές και ελληνικές ταινίες στο YouTube. Έχω δει όλα τα επεισόδια από τις παρακάτω σειρές
Κάτω Παρταλι
Ρετιρέ
Ντόλτσε Βίτα
Όλες όλες όλες τις εκπομπές της Σίας Λιαροπούλου
Κωνσταντίνου και Ελένης
Αυτές τις μέρες παρακολουθώ τα animation Mr Bean
Επίσης θέλω να δώ τη Σαμπρίνα τη μικρή μάγισσα και τον Τεν τεν.
Το περπάτημα και γενικά η φύση είναι θα έλεγα άλλο ένα χόμπι. Θα συμπληρώσω και τη θάλασσα φυσικά.
To Game of thrones είναι μια κατηγορία μόνο του, γενικά παρακολουθώ περισσότερο σειρές από ότι ταινιες. Τελευταία είδα το και θέλω να δω το Casa de papel οπωσδήποτε.
Τέλος να πω ότι το γράψιμο δεν ειναι χόμπι είναι απαραίτητο όπως το οξυγόνο. Και δε γραφω για να περνάει η ώρα μου. Επενδύω σε κάτι μελοντικό, αγγίζω σιγά σιγά το όνειρο μου. Έχω γράψει αρκετές ιστορίες αλλά την αφοσίωση που έχω στην ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑ Α, δεν την είχα σε καμία άλλη. Φτάνω τις 159 σελίδες και έχω ήδη βρει το φινάλε της. Τώρα προσπαθώ να μαζέψω όλα τα μέτωπα που είχα ανοίξει να τα κεντήσω με σταυροβελονιά και να ολοκληρώσω το crime story μου.
🌹

Αυτά περί χόμπι…. σας φιλώ…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο aντρας Ζουλάντερ κι άλλα δεινά…

Κοριτσούδια, gather up η θεία Χάτσον* θα σας πει μια ιστοριούλα τρόμου… Κάποτε λοιπόν υπήρχαν άντρες κανονικοί ξέρετε λίγο αρκουδιάρηδες με τη τρούχα, λίγο νυχάκι στο μικρό δαχτυλάκι, με φρύδια φυσικά. Γομάρια, κλασικά αρσενικά δηλαδή. Τα τελευταία χρόνια με την ανακάλυψη κιόλας του Instagram γεννήθηκε ένα νέο είδος αρσενικού. Ο επονομαζόμενος ζουλάντερ με αμωνιαζόλ.

Ξέρετε τον Ζουλάντερ; Το τοπ μόντελ στην ομώνυμη ταινία με τον Μπεν Στιλερ που κάνει ΤΗ γκριμάτσα. Το σουφρωμένο χειλάκι και τα αγκιστρωμένα φρύδια. Ανατριχιαστικό θα μου πείτε. Κάτσε να δείτε παρακάτω. Διότι δεν μένουν μόνο στις γκριμάτσες ολόκληροι γάιδαροι, φοράνε κοντά κάπρι (ψαράδικα τα λέγαμε εμείς στην εποχή μου/χωριό μου) με σοσονάκια κάλτσες (απαράδεκτο εκτός κι αν είσαι 6 ετών και κορίτσι) και φυσικά αποτριχωμένη γάμπα. Κλαρινογαμπροί, φλώροι, ποζέρια, χλεχλέδες και άλλες ευφυέστατες λέξεις που όμως δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν επακριβώς τα αγόρια αυτά (που ξέχασαν να μεγαλώσουν).

Υπάρχουν παντού ανάμεσα μας και κάθε φορά που σερφάρω στο ινστα ανατριχιάζω καθώς πέφτω πάνω σε δεκάδες ζουλάντερ που δεν έχουν καταλάβει ότι α) δεν είναι μοντέλα και β) ότι το έχουν παρακάνει. Κοίτα δε λέω να είναι άπλυτος, βρομύλος ο άλλος αλλά όχι και να με συναγωνίζεται στο καλλωπισμό. Είναι ένα φαινόμενο της εποχής, αναγκαίο επακόλουθο της αλόγιστης χρήσης του ίντερνετ. Και δυστυχώς συνοδεύεται με την ανάλογη συμπεριφορά.

Συμπεριφορά που θυμίζει έφηβο κοράσιο. Σου τη πέφτουν με θράσος αγνοώντας α) την ηλικία σου που πραγματικά τους βλέπεις με τα κιάλια και δεν περνάει καν από το μυαλό σου να τους δεις σαν άντρες γιατί πολύ απλά είναι παιδάκια, κάτι σαν τους συμμαθητές του Χαράλαμπου ένα πράμα (σιγά μωρή και συ που λέει η αδελφή μου) και β) βασικούς κανόνες της ΑΕΝΑΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΦΛΕΡΤ ανάμεσα σε μια γυναίκα γυναικάρα και έναν Άντρα αλλά άντρα με το Α το κεφαλαίο. Άντρα που γνωρίζει πέντε πράγματα και τα σέβεται. Ξέρει πως πρέπει να φλερτάρει χωρίς να προσβάλλει ή να μειώσει ή να ξενερώσει τέλος πάντων τη γυναίκα.

Πως λοιπόν το 25χρονο να καταλάβει, να νιώσει, με την έπαρση της νιότης που την έχει δει ο γκόμενος της Κάτω Μαγουλίτσας, τίγκα στο καυλόσπυρο, τις αραιές τριχούλες και την ανύπαρκτη εμπειρία. Βιάζεται να τη πέσει, να αποδείξει ότι είναι αρσενικό και ως γνωστόν όποιος βιάζεται σκοντάφτει και τρώει τα μούτρα του. Και γίνεται και ρεζίλι. Βγάζει λοιπόν σελφι με το χειλάκι να σουφρώνει ναζιάρικα και νομίζει πως είναι η επιτομή του αρσενικού, του άντρακλα που θα τον δει μια γυναίκα και θα πέσει ξερή σαν σε αποπληξία.

Και αν είναι κοριτσάκι ανάλογης ηλικίας εκεί γύρω στα 16 έως 26 ναι μπορεί να τσιμπήσει γιατί στη τελική κι αυτή τα ίδια μυαλά κουβαλάει, αλλά εδώ είπαμε μιλάμε για γυναίκες γυναικάρες όχι μούσμουλα.

Φαινόμενο της εποχής λοιπόν ο Ζουλάντερ και μην αρχίσω για τα κορίτσια… άλλο θέμα αυτό…

 

*Χάτσον: Το παρατσούκλι μου εδώ και πολλά χρόνια. Οι δικοί μου με φωνάζουν Χάτσον, ακόμα και ο Χαράλαμπος μου (ο Γιαννάκος ακόμα δε μιλάει, όταν μιλήσει θα με φωνάζει κι αυτός). Βγαίνει από το Γουάτσον, τον βοηθό του Σέρλοκ Χόλμς. Όταν η αδελφή μου αρραβωνιάστηκε και μετακόμισε αλλού με τον άντρα της μου ζητούσε να της λέω τα «νέα του χωριού». Ήθελε να ενημερώνεται για να μη ξεχάσει το χωριό της (άκου τώρα) οπότε κι εγώ όταν είχα κανένα καλό κουτσομπολιό την ενημέρωνα. Άρχισε να με φωνάζει ο γαμπρός μου  Γουάτσον. Ε πες το μια δυο τρεις, πετάγεται και η αδελφή μου και λέει «Χάτσον». Αυτό ήταν.