ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.. μέρος δεύτερο

 Είχαν περάσει μέρες ολόκληρες και εγώ καθισμένη επάνω στον βράχο συνέχιζα να κοιτάω το φωτεινό σημείο πάνω από τη κοιλιά μου να αλλάζει σχήματα.
Είχα τρομάξει για τα καλά όταν το φως πήρε το σχήμα δεινοσαύρου αλλά ή Ορτανσία με πληροφόρησε πως ο Ακετυλόσαυρος είναι το μεγαλείο ανθρωπιάς μου. Η σταθερότητα μου. Η ηθική μου. Εντυπωσιασμένη έσκασα ένα αδέξιο χαμόγελο γεμάτο θαυμασμό στον γιγάντιο δεινόσαυρο τη στιγμή που εξαφανιζόταν μέσα στο στομάχι μου με τη μορφή μια αχνής λάμψης.
Συνέχισα το ονειροπόληση μέσα στο στομάχι μου γεμάτη έξαψη για το τι θα αντίκριζα μετά. Ένας ολόλευκος μονόκερος γεμάτος χάρη ξεπήδησε μπροστά μου και με έκανε να χάσω την ισορροπία μου πάνω στον άβολο βράχο. Σωριάστηκα στο έδαφος γεμάτη δέος. Η Ορτανσία γέλασε «είναι το σχήμα της ψυχής σου αυτός ο μονόκερος»

«Τι σημαίνει αυτό»; τη ρώτησα μαγεμένη.
«Ο αθεράπευτος ακατανόητος ρομαντισμός σου»

Έτριψα το μέτωπο μου από αμηχανία.
«Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Η ευγένεια, η γλυκύτητα, η συστολή σου είναι δυσεύρετα. Πόσες ντροπαλές ρομαντικές τρυφερές κοπέλες υπάρχουν σήμερα;» μονολόγησε. «Μην ντρέπεσαι ποτέ για αυτό που είσαι»
Ο μονόκερος σηκώθηκε στα μπροστινά του πόδια και χάθηκε μέσα μου. Τα μάγουλα μου ήταν φλογισμένα.

«Αντέχεις να ανακαλύψεις τι άλλο κρύβεται εκεί μέσα;»
«Ναι σε παρακαλώ» είπα ενθουσιασμένη.
Ένα πανέμορφο μπλε μη με λησμόνει εμφανίστηκε αιωρήθηκε μπροστά μου.
«Το παιδί που αρνείται πεισματικά να σε εγκαταλείψει. Πόσο παρήγορο αλήθεια!» Αναφώνησε η Ορτανσία. «Οι άνθρωποι μεγαλώνουν και γεμίζουν πληγές που τους κάνουν να αλλάζουν. Κάποιοι ξεχνούν να διατηρήσουν την αθωότητα τους τον τρόπο να αντιμετωπίζουν τη ζωή. Γίνονται σκληροί. Και νοιάζονται περισσότερο για τα υλικά από ότι τα ψυχικά αγαθά.
Είσαι ένα παιδί που δε θα μεγαλώσει ποτέ. Το σώμα μόνο θα ξεγελάει τους πάντες και θα παραδοθεί  στη φυσική φθορά αλλά η ψυχή σου δε θα γεράσει ποτέ. Ένα γελαστό τρυφερό αθώο παιδί που μετράει μόνο τα σημαντικά: την αγάπη. Δεν θα φυλακιστείς δεν θα ξεπουληθείς ποτέ γιατί είσαι παιδί. Και τα παιδιά αγαπάνε χωρίς όρους»
Δακρυσμένη και αμίλητη κάθισα για ώρες πολλές αναλογιζόμενη τα όσα μου είχε πει η Ορτανσία. Ένιωθα πως για πρώτη φορά γνώριζα τον εαυτό μου και ένιωσα ντροπή που δεν πίστεψα ποτέ σε εκείνον.
Ένας μικρός πρίγκιπας με στέμμα που δεν του καθόταν καλά γιατί ήταν μεγαλύτερο από το κεφάλι του εμφανίστηκε στο φως που έβγαινε από μέσα μου.
«Είναι η αγάπη σου προς τα παιδιά. Ακόμα κι αν φοβάσαι να αποκτήσεις ποτέ ένα δικό σου το ξέρεις πολύ καλά πως θα ήθελες να κάνεις ένα δικό σου. Όχι για τους λόγους που οι περισσότεροι φέρνουν στο κόσμο παιδιά αλλά γιατί θέλεις να προσφέρεις τη τόση αγάπη που ρέει καυτή στις φλέβες σου και σε καίει γιατί δεν έχεις πουθενά να τη προσφέρεις» είπε η Ορτανσία.

 
Ένα μολύβι πήρε τη θέση του πρίγκιπα.
Είναι η ανάγκη σου για δημιουργία. Θέλεις να να εκφραστείς γιατί διαφορετικά πνίγεσαι.
Ένα μαύρο κοράκι εμφανίστηκε σβήνοντας προσωρινά τη φλόγα μου.
«Τι είναι αυτό;» είπα φοβισμένη.
«Σε αυτό ποντάρει μη το φοβάσαι»
«Δε καταλαβαίνω»
«Είναι ο φόβος σου μικρή μου. Και επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να επιβληθεί έχει επιλέξει αυτό το άσχημο σώμα για να προκαλεί φόβο και αρνητικά συναισθήματα. Μη του κάνεις τη χάρη και φοβηθείς. Κοίτα το κατάματα περιγέλασε το και ταπεινωμένο θα εξαφανιστεί»
«Θα κάνω κάτι καλύτερο» είπα μέσα από τα δόντια μου. Το άρπαξα από το λαιμό και άρχισα να το πνίγω. Εκείνο έκραξε και στη συνέχεια πάλεψε να ελευθερωθεί.
«Δεν είσαι πιο δυνατό από μένα φώναξα. Δεν έχεις καμία θέση ανάμεσα σε τόσα σπουδαία πλάσματα που ζουν μέσα μου. Θα σε πατάξω»

Συνέχισα να σφίγγω μέχρι που ξεψύχησε. Το πέταξα κάτω και εκείνο έγινε σκόνη και στροβιλίστηκε στον αέρα. Σκόρπισε στους ανέμους και χάθηκε μια για πάντα
Ένιωθα το λιοντάρι να με παρακινεί να προχωρήσω. Αποχαιρέτησα την Ορτανσία και πήρα έναν άγνωστο δρόμο. «Θα χαράξω νέα πορεία» συλλογιστικά και χάθηκα στο ηλιοβασίλεμα πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη από ποτέ.

 

 

*Ακετυλόσαυρος είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί ο Χαράλαμπος μου ❤

IMG_25981107666120

Η φωτογραφία είναι από την προ «ανορεξία/θυροειδής/φόβος» εποχή…. Με άγρια κόκκινα μαλλιά αληθινό χαμόγελο και άφοβα μάτια……

Αυτή σκοπεύω να γίνω ξανά

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Αφήστε με λίγο να σας μιλήσω για τη περιπλάνηση μου.  Πρώτα έκανα βόλτες στη θάλασσα για να με ηρεμεί το κυματάκι το απαλό. Τώρα περπατώ περπατώ εις το δάσος όταν οι λύκοι είναι εκεί και μου κλείνουν το μάτι. Εξάλλου εγώ δεν είμαι εκεί για να τους βλάψω. Είμαι εκεί για να βρω το μπαούλο μου στο ξέφωτο με τα κιτρινοκαφε φύλλα που τόσο αγαπώ να κοιτάζω. Το μπαούλο πάντα  εκεί ήταν όμως εγώ δεν το έβλεπα ή δεν ήμουν έτοιμη να το αναζητήσω. Τώρα που είμαι έτοιμη το είδα αμέσως και εκείνο με καλωσόρισε με χαρά.

 

«Εδώ» μου ψιθύρισε «μπορείς να βάλεις όσα σε βασανίζουν και σε αρρωσταίνουν, όσα σε βαραίνουν. Όλα όσα σε στοιχειώνουν. Όσα σε έκαναν να πονέσεις και να κλάψεις»

 
«Πως θα χωρέσουν τόσα πράγματα;» του είπα με απορία. «Ξέρεις πόσα πολλά βάσανα έχω εγώ;»

 

«Μη σε ξεγελάει το μέγεθος» μου απάντησε. «Για κοίτα προσεκτικά και πες μου τι βλέπεις»

 

Έσκυψα μέσα στο μπαούλο και μόλις το βλέμμα μου συνήθισε το σκοτάδι έκπληκτη διαπίστωσα πως το μπαούλο δεν είχε πάτο δεν είχε όρια. Ήταν απύθμενο σαν άβυσσος. Σηκώθηκα προβληματισμένη.

 

 

«Πως γίνεται να μην έχεις πάτο;» αναρωτήθηκα.
«Μόνο έτσι θα χωρέσουν όλα σου τα προβλήματα. Άρχισε να ρίχνεις» μου είπε κεφάτα. Γέλασα αδέξια. «Δηλαδή τι πρέπει να ρίξω;»
«Όλα. Συναισθήματα σκέψεις προβλήματα αναμνήσεις ανθρώπους όλα»
«Ανθρώπους!!» αναφώνησα και γυάλισε το μάτι μου. «Δηλαδή πρέπει να πάω να σου φέρω αυτόν που δεν θέλω να με βασανίζει άλλο;»
«Όχι δε χρειάζεται» γέλασε. «Απλά πες το όνομα του και δεν θα σε βασανίσει ποτέ ξανά»
Άρχισα να λέω ονόματα ενθουσιασμένη. Όσοι με πλήγωσαν στο παρελθόν. Όλα. Συναισθήματα, σκέψεις, προβλήματα, αναμνήσεις, ανθρώπους, όλα.

 

Μικρές δέσμες καπνού εμφανιζόταν από το πουθενά και έμπαιναν στο μπαούλο.  Συνέχισα για ώρες ατελείωτες μέχρι που με βρήκε το σκοτάδι. Και το πρωί ήρθε και εγώ συνέχιζα και έριχνα μέσα στο μπαούλο όλα όσα με χαλούσαν. Όταν επιτέλους τελείωσα το μπαούλο μου ζήτησε να το κλειδώσω. Έριξα το καπάκι και έβαλα το χοντρό λουκέτο και κλείδωσα.

 

«Το κλειδί πέταξε το» μου είπε το μπαούλο. Ανάλαφρη συνέχισα το δρόμο μου απολαμβάνοντας το πανέμορφο τοπίο με τη φθινοπωρινή βλάστηση.

 

«Τώρα ότι σε αγχώνει θα μπαίνει εδώ» μου είχε πει το μπαούλο λίγο πριν φύγω.
Στο δρόμο συνάντησα μια μπλε Ορτανσία που με χαιρέτησε ευγενικά.

 

«Τι γυρεύεις μέσα στο δάσος ολομόναχη κορίτσι πράμα;» είπε παραξενεμένη
«Πήγα να βρω το μπαούλο μου»
«Ω καταλαβαίνω. Και τα κατάφερες;»
«Ναι του ξεφόρτωσα όλα μου τα προβλήματα και τώρα δεν έχω κανένα»
«Χαίρομαι. Δες πως λάμπεις»
«Αλήθεια;» τη ρώτησα γεμάτη απορία
«Ω ναι δε το βλέπεις πόσο όμορφη είσαι;»
«Σιγά καλέ που είμαι όμορφη εγώ»
«Μη γελάς και κοίταξε γερά μέσα σου και να καταλάβεις επιτέλους ποια είσαι και τι αξίζεις»
«Μέσα μου; Μα δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο»
«Λάθος σκέφτεσαι μικρή μου. Ο κάθε άνθρωπος έχει κι από ένα χάρισμα κι από ένα ελάττωμα. Έτσι επέρχεται η αρμονία. Εσύ κοιτάς μόνο τα στραβά σου και δε κοιτάς τα καλά σου. Εμπρός μέτρα τα» τίναξε τα όμορφα πεταλάκια της.

 

Προβληματισμένη κάθισα σε ένα βράχο. «Τι μπορεί να έχω εγώ που να το ζηλεύουν οι άλλοι; Είμαι καλή μαγείρισσα;»

 

«Έλα μπορείς καλύτερα από αυτό!!! Δεν μπορεί να μη ξέρεις να κάνεις κάτι αξιοθαύμαστο, κάτι για το οποίο θα σε ζήλευαν οι άλλοι»
«Είμαι καλή στο πλέξιμο στο κέντημα»
«Μόνο; Έλα τώρα»
«Ζωγραφίζω»
«Μόνο;»
«Γράφω ιστορίες. Αλλά κανείς δεν τις διαβάζει»
«Αυτό δε το ξέρεις σίγουρα»
«Κανείς δεν μου λέει ότι του αρέσουν»
«Επειδή δε στο λένε δε σημαίνει ότι δεν αρέσουν οι ιστορίες σου. Κάτι ποιο δυνατό. Μπες στο φωτεινό σημείο εκεί πάνω από τη κοιλιά σου και δες με τα μάτια μου τι θαυμαστά πράγματα έχεις»
Κοίταξα με επιμονή το φωτεινό σημείο. Κοίταζα για ώρες χωρίς να ξέρω τι αναζητούσα. Ξάφνου το φωτεινό σημείο άρχισε να παίρνει σχήμα. Κοίταξα ακόμα λίγο και εμφανίστηκε ένα λιοντάρι που βρυχόταν. Τινάχτηκα προς τα πίσω και παραλίγο να πέσω από τη πέτρα που καθόμουν.
«Μη φοβάσαι. Είναι το κουράγιο σου. Το θάρρος σου η δύναμη σου. Είσαι ένα θαρραλέο κορίτσι. Αυτό είναι ένα σημαντικό χάρισμα. Κοίταξε κι άλλο»

 
Κοίταξα το φωτεινό σημείο και είδα μια πεταλούδα να πετάει χαρωπά τριγύρω.

 

«Είναι η ψυχή σου, η ενσυναισθηση σου, η υπερευαισθησία σου, η συμπόνια σου. Η καλοσύνη σου. Μεγάλο προτέρημα μικρή μου»

 

Ενθουσιασμένη με όσα είχα ανακαλύψει συνέχισα να κοιτάζω μέσα μου.

 

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……………

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Celebrity crash

Καταρχάς

ο Robert Pattinson!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

48372759_938818876309122_2402154103183507456_n48361595_938818909642452_4440145960928018432_n

Από το 2009-10 που τον ανακάλυψα παραμένει η νούμερο ένα φαντασίωση μου. Ήταν τόσο μεγάλο το κόλλημα μου που έστειλα γράμμα στη Μ. Βρετανία στο γραφείο του μάνατζερ του για αυτόγραφο. Και πήρα όντως ένα αυτόγραφο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τώρα ποιος το υπέγραψε δεν έχω ιδέα. Υποθέτω πως την υπογραφή του τη τυπώνουν επάνω στο αυτόγραφο. Κάπως έτσι. Μάντεψε που έχω το αυτόγραφο. Σε κορνίζα στο δωμάτιο μου!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ναι δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει η ηλικία μου με το νούμερο ένα Celebrity crash μου… Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιον σταρ ως «απωθημένο» ως «καψούρα». Ένας πρώην μου είχε την Ίνα Λάζοπούλου, η μαμά μου είχε και έχει τον Νίκο Ξανθόπουλο.

 

 

Jamie Dornan

48371842_938201806370829_1641693086448877568_n

ΑΧ Τζειμι. Αυτό μόνο!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 
Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης

48255913_938201686370841_6616300109061685248_n
Η βραχνή σέξυ φωνή του τα φταίει όλα. Πείτε μου ότι δεν έχετε δει ακόμα το Έταιρος Εγώ.

 

 


Βασίλης Μίχας

48194685_938201716370838_1441104747787452416_n

Ο Βασίλης είναι σέξυ και όποιος αντέξει. Εμφανίζεται στην Επιστροφή και πραγματικά έχω σκαλώσει. Εκεί πάνω στα χείλη του.

 

 


Henry Cavil

48356746_938822186308791_1481490535725137920_n

Χαζεύοντας κάτι ταινίες με σουπερμαν με τον πατέρα μου ανακάλυψα τον Χενρυ. Από τότε έχω γίνει stalker στο instagram account του.

 


Ο lord commander John Snow Kit Harigton

48269222_938201579704185_3226635644734275584_n

Άνευ σχολίων

 

 


Ο Τιτανομέγιστος Αλέξανδρος Κοντοπίδης

48260354_938201839704159_5351348780585189376_n

 

 

Ο Louis Graziatto

48365356_938201873037489_2149270058042392576_n

Αι αι αι .. Πραγματικά πόσο σέξυ με το σαξόφωνο του

 

 


O Σπάρτακος Liam McIntyre

48310403_938201763037500_5254691250258313216_n

Τι εννοείτε ΔΕΝ έχετε δει spartacus!!!! Από τα καλύτερες σειρές..

 

 

 


A man has no name Tom Wlaschiha (ως J hagar στο Game of thrones)

48373113_938201599704183_7120831102733778944_n

Valar Marghulis

 

 

 


O Kevin Lutolf

48277415_938201549704188_7537770249903407104_n

 

 

 


O Richard Madden (Rob Stark στο Game of thrones)

48207412_938201519704191_9132829251467214848_n

 

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν μερικοί ακόμα που μου αρέσουν αλλά όχι τόσο ώστε να μπουν στη λίστα…

Αυτά….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ..

Να σηκώσει το χέρι όποια έχει δεχτεί παρενόχληση. Αν και θεωρώ πως οι λέξεις είναι ποταπά τεχνάσματα για να περιγράψουν τόσο σοβαρά πράγματα αλλά αλήθεια πως μπορείς να δώσεις να καταλάβει κάποιος το πόσο άσχημη είναι η πράξη από μόνη της;
 Είτε είναι παρενόχληση είτε είναι προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας είτε βιασμός είτε όπως στο διάολο το ονομάζουν οι δικηγόροι ο νόμος οι εισαγγελείς η κοινωνία εγώ και εσύ, είναι κάτι απάνθρωπο σε όποια γυναίκα της συμβεί. Μήπως αν πεις ότι «έλα δεν έγινε κάτι σοβαρό απλά έβαλε το χέρι του ανάμεσα στα πόδια μου για να με χλευάσει» μήπως η πράξη θα χάσει την απαίσια ηχώ της;
Για μένα δεν υπάρχει ελαφρύ και βαρύ. Οτιδήποτε σε προσβάλλει, οτιδήποτε σε κάνει να κλάψεις, να νιώσεις ότι είσαι ένα τίποτα, οτιδήποτε σε κάνει να φοβάσαι είναι απαράδεκτο. Πόσες φορές δέχθηκα παρενόχληση οποιασδήποτε μορφής; Άπειρες. Και το έχω κάνει γαργάρα όπως οι περισσότερες. Δεν πήγα στην αστυνομία. Γιατί η αστυνομία και οι νόμοι είναι αφιλόξενοι σε διώχνουν.
Κάποιος μου ζήτησε τρίο με αντάλλαγμα πενήντα ευρώ. Δεν τον γνώριζα. Τι έκανα; Πέρα από το να τον κράξω στο fb τίποτα άλλο. Αυτός όμως ο τύπος μεθαύριο μπορεί να το κάνει σε κάποια άλλη ή και να τη βιάσει.
Κάποτε ένας άγνωστος με απειλούσε να του στείλω φωτογραφίες μου αλλιώς θα μου κατέστρεφε τη ζωή. Δεν ξέρω γιατί αλλά τον πίστεψα και πέρασα τη χειρότερη πρωτοχρονιά μου. Τον απείλησα τελικά με αστυνομία και εξαφανίστηκε με την ουρά στα σκέλια σαν δειλός αρουραίος. Πήγα στην αστυνομία τελικά; Όχι. Κι αν κάνει χειρότερα σε κάποια άλλη;
Κάποτε κάποιος με τον οποίο ήμουν ερωτευμένη, πάνω στα νεύρα του με έπιασε από τους καρπούς και με έσπρωξε ενώ ούρλιαζε. Το ίδιο άτομο κάποτε θύμωσε και οδηγούσε σαν τρελός μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα για να με σκοτώσει. Επίσης το ίδιο άτομο κάποτε με πήρε τηλέφωνο και ούρλιαζε ότι θα με σκοτώσει. Τι έκανα; Τίποτα απολύτως. Υπάρχει εκεί έξω ελεύθερος και ποιος ξέρει ποια πληρώνει τα νεύρα του.
Κάποτε ένας με τον οποίο έβγαινα μερικές μέρες με ρώτησε με πόσους έχω πάει. Τέτοιες ερωτήσεις τις θεωρώ γελοίες καθώς μπορώ να απαιτήσω να μάθω κι εγώ με πόσες έχει πάει αλλά δε το κάνω γιατί δεν με αφορά. Αρνήθηκα να απαντήσω και με έπιασε από τα χέρια ή από τους ώμους δεν θυμάμαι και πήγε να με χαστουκίσει. Έκανα πίσω και συγχρόνως κουνούσα το κεφάλι μου για να μη βρει στόχο. Ευτυχώς μπήκε το μαλλί μπροστά και απλά ένιωσα ένα ξύσιμο στο μάγουλο. Μετά ισχυρίστηκε πως ήθελε να με χαϊδέψει. Τι έκανα; Τίποτα απολύτως.
Οι παρενοχλήσεις, τα χυδαία προσβλητικά σχόλια, οι απειλές, οι εκβιασμοί το ελεεινό σεξιστικό χιούμορ είναι άπειρα. Χιλιάδες. Από μια απλή βρισιά «άντε μωρή να πλύνεις κανα πιάτο» μέχρι ότι χειρότερο μπορείς να φανταστείς. Είναι τρελό αν σκεφτείς πως το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι συνηθισμένο «έλα μωρέ το μαλάκα μη δίνεις σημασία»
Μα πρέπει να δώσεις σημασία. Κάτι θα υπάρχει που μπορείς να κάνεις.
Και ένα άλλο ζήτημα είναι με τους ανθρώπους εκείνους που λένε «καλά να πάθει» ή «τα ήθελε» «τα ζητούσε».
Τι ήθελε ακριβώς δεν μας είπανε. Να φάει ξύλο να πονέσει να αιμορραγήσει να κατακρεουργηθεί; Ακριβώς τι; Να νιώσει σκουπίδι; Ή να δολοφονηθεί;;;; Μα δε γίνεται να υπάρχουν τόσο ηλίθιοι άνθρωποι που να σκέφτονται με αυτό το τρόπο. Αν ήταν εκείνοι στη θέση των γυναικών αυτών που έχουν βιαστεί, παρενοχληθεί, δολοφονηθεί τότε τι θα έλεγαν; Δεν είναι δυνατόν να κατηγορούν τα θύματα αντί τους θύτες. «Πήγαινε γυρεύοντας» «Κοίτα πως ντύνεται» «Καλά να πάθει» «είναι εύκολη» «δες φωτογραφίες που βγάζει στο ίνσταγκραμ», «γιατί έχει fb;» «γιατί πήγε για καφέ;»
ΚΑΜΙΆ γυναίκα δεν είναι κτήμα κανενός. ΚΑΜΊΑ γυναίκα δεν αξίζει να περάσει οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης. Και δεν θα έπρεπε η κοινωνία, η κουλτούρα μας να αποδέχεται ούτε το χαστούκι ούτε το «άντε μωρή πλύνε κανένα πιάτο».
ΚΑΜΙΆ γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να ανέχεται μια κοινωνία που τη χαρακτηρίζει εύκολη. ΚΑΜΊΑ γυναίκα δεν χρειάζεται να ανέχεται τον κάθε πίθηκο που θεωρεί πως με τη βια θα κρύψει το οποιοδήποτε κόμπλεξ έχει. Όλοι αυτοί οι γραφιάδες, οι νομικοί, οι επιφανείς πνευματικοί άνθρωποι που όρισαν τι εστί παρενόχληση, βιασμός κτλ θα έπρεπε να ρωτήσουν τα εκατομμύρια των αδικημένων γυναικών που έχουν υποστεί οποιαδήποτε μορφή βίας. Να τους δώσουν φωνή. Γιατί η λέξη παρενόχληση, βιασμός, κακοποίηση δεν είναι αρκετές. Γιατί η κάθε γυναίκα βιώνει δισεκατομμύρια συναισθήματα ισοπεδωτικά.
του πόνου
της ντροπής
της απέχθειας προς τον εαυτό της
της απελπισίας
του αποτροπιασμού
της οδύνης
της αδικίας
της απογοήτευσης
του φόβου.
Και δύσκολα φεύγει ο φόβος. Μένει να τους κάνει συντροφιά……
Βρήκα κάποια κείμενα που αξίζει να διαβάσουμε….

«Κι ύστερα ήρθαν οι κανίβαλοι…

Πρόσφατα ακούσαμε τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα να ουρλιάζουν εκκωφαντικά στ΄ αυτιά μας. «Τη βίασαν, τη βασάνισαν την πέταξαν ζωντανή στη θάλασσα. Τη δολοφόνησαν».
Η Ελένη Τοπαλούδη ήταν ένα κορίτσι 21 ετών. Φοιτήτρια στη Ρόδο. Οι δράστες, συνομήλικοι. Αντράκια, τίγκα στην τεστοστερόνη, τη βλακεία και τη διαστροφή. Το κορίτσι είπε «όχι» στις ορέξεις τους. Τα αρσενικά ούτε να το διανοηθούν… Και η αντίστροφη μέτρηση για την ζωή του κοριτσιού ξεκίνησε για να καταλήξει στον τραγικό της θάνατο. Πάγωσε ο κόσμος στο άγγελμα του φονικού. Οι γονείς τρόμαξαν για τα κορίτσια τους που σπουδάζουν σε άλλη πόλη. Κι ύστερα…
Κι ύστερα ήρθαν οι κανίβαλοι.
Δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και blogers, ένα πολιτικό στέλεχος της ΝΔ της Ρόδου και κάποια τοπική εφημερίδα, facebookάδες και λοιποί διαμορφωτές-διαστρεβλωτές της κοινής γνώμης με το που συνελήφθησαν οι δράστες και πριν στεγνώσει το κορμάκι του άτυχου κοριτσιού από το θαλασσινό νερό, έβαλαν μπρος τον αργαλειό να επιμερίσουν επιμελώς την ευθύνη ανάμεσα στους θύτες και το θύμα, έτσι, όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση κάνουν. Χρησιμοποιώντας ρατσιστικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς προσπάθησαν να λειάνουν τις αιχμές γύρω από το κάδρο των δύο δραστών, κυρίως του Έλληνα, γόνου εύπορης οικογένειας της Ρόδου. Και τα φόρτωσαν στον «Αλβανό». Όταν όμως αποκαλύφθηκε ότι ο «Αλβανός» είναι Βορειοηπειρώτης, κάποιοι σαν εκείνους που ανέδειξαν ως εθνικό ήρωα τον πιστολέρο βορειοηπειρώτη Κ. Κατσίφα, λούφαξαν και έκτοτε τον αναφέρουν απλά ως 19χρονο. Αν αυτό δεν είναι αφηγηματικός ελιγμός…
Ωστόσο, το τι είπαν και έγραψαν για το κορίτσι, δεν θα το αναπαράγω. Αρκετά με την πτωματολαγνεία κάθε φορά που μια γυναίκα βιάζεται και δολοφονείται από ένα διεστραμμένο αρσενικό.
Θα διευκρινίσω όμως ότι ο βιασμός και δολοφονία ή σκέτη δολοφονία μιας γυναίκας από έναν άντρα, μέσα από όποια σχέση έχει ή δεν έχει μαζί του, δεν ονομάζεται «έγκλημα πάθους», δεν λέγεται «οικογενειακή τραγωδία», δεν ισχύει ότι «οπλίζει η ζήλια

το χέρι του δράστη». Είναι εντελώς έξω από κάθε πραγματικότητα όλα αυτά τα στερεοτυπικά άλλοθι που απλόχερα του προσφέρονται. Το έγκλημα που διαπράττεται σε βάρος της ζωής της γυναίκας λέγεται επισήμως γυναικοκτονία.
Ο ΟΗΕ δίνει τον ακριβή ορισμό και αυτός είναι ο εξής. «Γυναικοκτονία είναι η δολοφονία της γυναίκας επειδή ακριβώς είναι γυναίκα είτε αυτή διαπράττεται εντός της οικογένειας, ή της οικιακής σχέσης, ή οποιασδήποτε άλλης διαπροσωπικής σχέσης, ή από οποιονδήποτε στην κοινωνία, είτε διαπράττεται ή γίνεται ανεκτή από το κράτος ή τους αντιπροσώπους του».
Οπότε, μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι και η διαστρέβλωση των πτυχών των γεγονότων ενός τέτοιου εγκλήματος, τα σουσουρίσματα του αδηφάγου κοινού σε βάρος του θύματος και οι σεξιστικές και αυθαίρετες αξιολογήσεις δημοσιογραφίσκων, αποτελούν συμμετοχή και συνενοχή στο έγκλημα της γυναικοκτονίας του κάθε δολοφόνου.
Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν, γιατί κανείς από εμάς δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της μοίρας. Σήμερα το κορίτσι εκείνου, αύριο το δικό μου, το δικό σου….

Λίτσα Καραμπίνη
Χρονογράφημα δημοσιευμένο στην εφημερίδα Αττικό Βήμα»

 


«Το ΟΧΙ σημαίνει ΟΧΙ. Και δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας. Και δεν έχει σημασία τι φοράει. Να φοράει ή να μην φοράει, ό,τι γουστάρει. Και δεν έχει σημασία αν φλέρταρε. Άλλο το φλερτ, άλλο η συγκατάθεση για τα παρακάτω ρε αμοιβάδα, άντρακλα της συμφοράς. Και μας ρεζιλεύεις όλους τους άντρες κάθε φορά που δεν καταλαβαίνεις ότι δεν σου ανήκει κανένα κορμί πέρα απ΄ το δικό σου. Μόνο η συγκατάθεση σου ανήκει, για όσο το άλλο πρόσωπο σου την παραχωρεί. Και μας ρεζιλεύεις όλους τους άντρες κάθε φορά που ακόμα και λεκτικά στην καθημερινότητα, συμπεριφέρεσαι σα κανίβαλος. Και δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται τα αυτονόητα. Πώς θα τολμήσουν να ξανακοιτάξουν την μάνα τους; Την κόρη τους, την αδελφή τους, την κολλητή τους, την φίλη τους; Με τι μάτια; Με τι μούτρα; Γίνε άνθρωπος και μετά γίνε άντρας. Με αξιοπρέπεια, με ανάστημα, με τσαγανό. Καμία ανοχή στη ματσίλα που κηδεύει κορίτσια»  Κώστας Χρονόπουλος

 

«Tα βιασμένα κορίτσια δεν είναι μόνο σεξ χωρίς συναίνεση.
Είναι πνιγμός πριν τη διείσδυση χωρίς διείσδυση,
είναι βιασμένα από σχόλια νεκρικά «πως τις κανόνισαν».
Τα βιασμένα κορίτσια συχνά αλλάζουν όνομα.
Κάποτε τα λένε Έλενα με άλλο μήνα και χρονιά,
άλλοτε Αμάρυνθο και Ρόδο κι άλλοτε
τα κουβαλούν στη γλώσσα αντί με όνομα, με νούμερο:
4χρονη, 10χρονη,17χρόνη χωρίζονται σε ανήλικα και ενήλικες,

μεγαλώνουν και γίνονται «η 23χρονη», η «35χρονη»,
ένας ακόμα αριθμός.
Τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
απλώνουν στην γκαρνταρόμπα της κοινωνίας τα ρούχα τους,
να αποφασίσει η αρένα εάν προκάλεσαν το βιασμό τους,
τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
κρύβουν τα ρούχα με τα αίματα στο μπάνιο για να μη φάνε ξύλο.
Τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
απλώνουν στην αρένα τις κουβέντες τους, τι πίστευαν, τι έλεγαν,

μήπως ήταν ανακατεμένα με τα πολιτικά,
ήταν φιλήσυχες ή μήπως προκαλούσαν αντί με ρούχα με τις λέξεις;
Τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες, ζουν σε ιδρύματα,
σε οίκους ανοχής και σε ορφανοτροφεία,
σε ένα σπίτι στην Κυψέλη,
σε ένα υπόγειο στο χωριό σου, σε κάποια βίλα στη Σταμάτα,
σε ελληνικό νησί δίπλα σε αφίσα του ΕΟΤ.
Οι βιασμένες γυναίκες, οι τρανς βιασμένες γυναίκες
σε ανδρικές φυλακές με λεβέντες, οι βιασμένες γυναίκες,
τα βιασμένα κορίτσια παίζουν σε βίντεο στο κινητό των βιαστών τους,
γίνονται φωτογραφίες σε παρέες που γελάνε ή πληρώνουν,
τρίζουν τα δόντια τους, αμφισβητούν τον εαυτό τους,

τα βιασμένα κορίτσια φωνάζουνε πατέρα το βιαστή τους,
κι έπειτα,
τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
απολογούνται στα δικαστήρια γιατί τις βίασαν,
ανακρίνονται από την αστυνομία γιατί τις βίασαν,
παίρνουν μηνύματα με πέτρες στην πόρτα τους
« τα ήθελε ο κώλος σου»,

είναι οι ψεύτρες που ήθελαν να «καταστρέψουν το παιδί μας»
ή σήμερα είναι «ψόφα μωρή λαθρολάγνα»,
τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
είναι πράξη εκδίκησης με χαραγμένη σβάστικα,
είναι «γιατί δεν ήθελες μωρή» και «τώρα σου αρέσει».
Τα βιασμένα κορίτσια, περνούν την πόρτα της κοινωνικής υπηρεσίας
και τις διώχνουν,
γίνονται ψυχιατρικός φάκελος τα βιασμένα κορίτσια
με υπογραφή που λέει « ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» ή «ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ»,
τα βιασμένα κορίτσια κυκλοφορούν μέσα στις εκκλησίες,

βλέπουν σταυρούς και ράσα στον ύπνο τους,
βλέπουν κι άλλες στολές και αξιώματα,
γιατί είναι διαλεγμένα πάντα,
να είναι εκείνες που ποιός θα τις πιστέψει,
να είναι πρεζάκια και τρέλες,
να είναι υπάλληλοι και οικονομικά εξαρτημένες,
ψάχνουν για ψυχοφάρμακα , καμιά φορά αλλάζουν πόλεις,
καμιά φορά τα καταφέρνουν και γελάνε,
μα συνήθως έστω μια φορά θα κόψουνε τις φλέβες τους

καμιά φορά δεν προλαβαίνουν ούτε αυτό,
καμιά φορά είναι νεκρές πριν από αυτό,
καμιά φορά είναι πνιγμός στα βράχια,
καμιά φορά είναι Δεκέμβρης κόκκινος με το δικό τους αίμα,
γιατί είπαν σε έναν άντρα ΟΧΙ.»
Αναδημοσίευση από Βάλια Τσιριγώτη (Βάλια Κάλντα)]
Ο κάθε ‘άνθρωπος πριν μιλήσει θα πρέπει να βάζει τον εαυτό του στη θέση εκείνης. «Αν μου το έκαναν σε εμένα, στην γυναίκα μου, στην αδελφή μου, στη κόρη μου πως θα ένιωθα;»

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ξαράχνιασμα…

Δεν χρειάζεται να περιμένεις τη πρωτοχρονιά για να βάλεις τίποτα μεγάλους στόχους ούτε new year’s resolution. Μια στιγμή, οποιαδήποτε στιγμή, αρκεί για να πάρει ανάποδες στροφές το μυαλό και να δει το προφανές, αυτό που δεν έβλεπε τόσο καιρό. Καθόμουν που λέτε έτσι στο άσχετο μια μέρα σκέφτηκα πόσα άχρηστες επαφές  είχα στο κινητό μου. Πόσους πρώην ή παρολίγον γκόμενους είχα φίλους στο fb και δεν μιλάγαμε ποτέ. Πόσες άχρηστες συνομιλίες στο viber.

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου. Μόλις γύρισα σπίτι αμέσως διέγραψα συνομιλίες (ναι ναι είχα ακόμα τα μηνύματα του μαλάκα στον οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του Φέλιξ στην αλυσοδεμένη ψυχή), μπλόκαρα άχρηστους που μου έστελναν χυδαία πραγματάκια, μικρά αν με πιάνεις, (κατά τα άλλα, τέτοια άτομα λένε τις γυναίκες τσούλες. Όχι καριολάκο εσύ είσαι ο τσούλος που στέλνει ντικ πικ το πικολίνο σου γιατί έτσι έμαθες. Ότι θα πας 80 χρονών και θα σε ρωτάνε τα εγγονάκια «τι έκανες όταν ήσουν νέος παππού» και εσύ με περηφάνεια θα λες «η ώρα τρεις κι εμείς τον επέζαμε», εσωτερικό αστείο ανάμεσα στον Κοντοπίδη και στους φανατικούς).

Επίσης έβαλα τέλος σε μια χαμένη υπόθεση που κακώς την άφηνα να διαιωνίζεται. Τσεχία μου τι να σε κάνω μάνα μου, τούμπανος είσαι αλλά μαλάκας. Μείνε μόνος με τη καράφλα σου εγώ «νιετ πανιμαγιου» που έλεγε και η Μαρούσκα στους Δυο ξένους. 

Διαπίστωσα πως στο fb μου είχα φίλους δυο πρώην και κάνα δυο γκαβά προξενιά που μου είχαν κάνει πριν καιρό. Γιατί; Ποιος ο λόγος αλήθεια; Δεν μπορώ να ασχολούμαι με κάποιον με τον οποίο τα είχα πριν πέντε χρόνια. Δεν είμαι η ίδια Μαρία που ήμουν τότε. Ούτε εκείνοι πιστεύω είναι οι ίδιοι (λίγο χειρότεροι χα χα). Δεν υπάρχει χώρος για άτομα του παρελθόντος. Δεν είμαι της άποψης πως πρέπει να διατηρείς φιλικές σχέσεις με πρώην. Είτε ήταν μια απλή καψούρα είτε η σχεσάρα της ζωής σου δεν έχει καμία απολύτως λογική να μαθαίνεις νέα τους μέσα από τα σόσιαλ.

Ήταν ωραίο το συναίσθημα του να κόβεις δεσμούς που είχαν γίνει θηλιές. Ιστοί αράχνης πες καλύτερα. Από αυτούς που τυλίγουν τα πάντα και δεν κόβονται εύκολα. Εγώ όμως σαν νοικοκυροκόριτσο έβαλα φακιόλι και ποδίτσα και του έδωσα και κατάλαβε με το  ξαράχνιασμα. Δεν έμεινε μάνα μου μήτε χνούδι.

Τα φιλιά μου

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Μην ταιριάζεις σου λέω..

Το ξέρω!!! Το τραγούδι δεν ταιριάζει με την εποχή, αλλά και τι έγινε; Το ακούω για τρεις λόγους:

1 Μου αρέσει η Σακίρα

2 Μου αρέσει ο ρυθμός του

3 Είναι το πρώτο τραγούδι που άκουσα σήμερα ύστερα από μια μακρυά περίοδο ησυχίας!!! Είχα σταματήσει να ακούω μουσική γιατί δεν ήμουν καλά. Τώρα είμαι καλά.

Καλοκαιρινό τραγούδι μέσα στις γιορτές στο κρύο και στη παγωνιά….. Δοκιμάστε και εσείς να κάνετε κάτι αταίριαστο με την εποχή. Θα νιώσετε καλά αυτό είναι το μόνο σίγουρο..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Γενέθλια…

Σήμερα λοιπόν είναι τα γενέθλια μου! Να ζήσω να με χαίρεστε και τα τοιαύτα. Και η ηλικία μου αν με ρωτήσεις…. Καταρχάς είναι αγένεια να ρωτάς ηλικίες. Δεν είσαι ληξίαρχος.  Όμως επειδή δεν έχω να κρύψω απολύτως τίποτα και το κυριότερο μικροδείχνω, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα να πω ότι μπήκα στα 40. Ναι ναι το ξέρω δεν μου φαίνεται. Αν μου φαινόταν θα έκρυβα μερικά χρονάκια χε χε..

Νιώθω πολύ καλά σαν να είμαι στη κορυφή ενός βουνού και απολαμβάνω τη θέα μετά από μια μακρυά δύσκολη διαδρομή. Επίσης νιώθω πως έχω αναβαθμιστεί κάπως. Τι εννοώ; Όπως όταν παίζεις  ένα videogame και σε πυροβολούν τα Ορκ σε γεμίζουν πληγές σε ανατινάζουν αλλά σε κάποιες κρυφές γωνιές υπάρχουν items κρυμμένα όπλα σπαθιά ζωές vitality για να σε βοηθήσουν να περάσεις στην επόμενη πίστα. Κάπως  έτσι νιώθω τώρα. Κάθε τι που έχω περάσει μου έχει αφήσει πληγές όμως έχω βρει τα κρυμμένα όπλα. Ένα κράνος και το σπαθί μου. Και πολλές ζωές.

Με ρώτησαν σήμερα ποια είναι τα πέντε πλεονεκτήματα μου στην εξωτερική μου εμφάνιση (σιγά μη σας πω) και ποια τα πέντε πλεονεκτήματα ψυχικά.

Απάντησα:

Η απύθμενη υπομονή μου

Το χιούμορ μου. Ο τρόπος να διακωμωδώ/ ξεφτιλίζω κάθε σοβαρό και άσχημο που συμβαίνει για να τα απαλύνω να μην ενοχλούν τόσο.

Η εξυπνάδα μου

Η φαντασία μου.

Η παιδική μου αθωότητα. Ο ενθουσιασμός μου στα απλά καθημερινά πράγματα.

Ήθελα να αναφέρω την υπερευαισθησία και το να είσαι δοτικός αλλά τα πήρα πίσω επειδή το να είσαι υπερευαίσθητος σε πάει πίσω κάποιες φορές και σε αποδυναμώνει και η δοτικότητα βλάπτει όταν τα δίνεις όλα αδειάζεις και δεν αφήνεις τίποτα για σένα δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Πρέπει να τα έχεις και τα δυο στις σωστές αναλογίες αλλιώς για μένα μετράνε ως μειονεκτήματα.

 

Όσο μεγαλώνεις διαπιστώνεις τι είναι σημαντικό για σένα και τι όχι. Κάνεις focus εκεί που θέλεις να πας χωρίς λοξοδρομήσεις. Και είναι εύκολο αν το ξεκαθαρίσεις μέσα σου. Κάνεις ένα πλάνο: θέλω να πάω εκεί. Και πας.

Δεν αξίζει:
Να πεινάς
Να κλαις
Για κανένα και τίποτα!!!
Μην τα ξαναφτιάξεις με κανένα πρώην είναι σαν να προσπαθήσεις να βάλεις το σκατό πίσω στο κώλο.
Να γελάς να γελάς να γελάς
Δεν αξίζει να χαλιέσαι αγχώνεσαι για Τ Ι Π Ο Τ Α
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να τον σέβεσαι
Και για όνομα tου θεού ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ
Να διαβάζεις Στίβεν Κίνγκ
Να μελετήσεις τον Μικρό Πρίγκιπα

Να αγαπάς τα παιδιά να γίνεσαι και εσύ παιδί μαζί τους
Και τέλος

Την ευτυχία σου πρέπει να τη φτιάξεις μόνος σου

Σας φιλώ

20181202_104627FB_IMG_1538478036172