ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Βαριέμαι τα ανούσια λόγια

Προσπαθήστε λίγο να μπείτε στο μυαλό μου το ξέρω είναι τρομακτικό μέρος αλλά μη φοβάστε. Δείξτε λίγη γενναιότητα, ανάψτε κερί και μπείτε.
Είμαι λοιπόν από τα γεννοφάσκια μου δυναμική. Πάντα άφηνα γυναίκες άλλων εποχών να με οδηγήσουν στα λαμπρά μονοπάτια που είχαν χαράξει οι ίδιες.
Η γυναίκα των Όφεων με τα γυμνά στήθη και τα φίδια στα χέρια δεν μου επέτρεψε ποτέ να λιγοψυχήσω. Όσο και να φοβήθηκα όσο και να πίστεψα ότι είχε έρθει το τρομακτικό τέλος.
Οι συνωνόματες μου Μαίρη Γουλστονκραφτ και Μαρία Κιουρί με τις πένες τους, τις σημειώσεις τους μου υπενθύμιζαν πως ο χρόνος είναι απύθμενος και είναι ανεπίτρεπτο να τον σπαταλάς σε ανούσια πράγματα.
Η Υπατία μου έκλεινε πάντοτε το μάτι. Να μην απαρνηθώ τον εαυτό μου. Ακόμα κι αν με διώξουν για τα πιστεύω μου.
Η Μαντώ Μαυρογένους και η Μπουμπουλίνα βροντοφώναζαν να μην κρύβομαι με τη πρόφαση πως είμαι αδύναμο πλάσμα.
Αγαπημένη μου ηρωίδα δεν υπήρξε ποτέ η Barbie. Η Wonder woman και η Harley Quinn τροφοδοτούσαν τις φανταστικές περιπέτειες τις οποίες έπαιρνα μέρος.
Γιαυτό δεν δείλιασα ποτέ όσο κι αν φοβήθηκα. Για αυτό στο σχολείο αντί για «Αυτός Αυτή Αυτό» έλεγα «ΑΥΤΗ αυτός
αυτό» κι ας με κορόιδευαν.
Για αυτό βαριέμαι τα ανούσια λόγια και τις χαζές ευχές.
Δεν έχει νόημα να μας εύχονται χρόνια πολλά οι άντρες τέτοια μέρα.
Θα προτιμούσα να ΜΗΝ ξαναπείτε καμιά γυναίκα χοντρή ή άσχημη ώστε να μη πάθει ανορεξία και καταστρέψει την υγεία της.
Θα προτιμούσα να ΜΗΝ δολοφονείτε τις γυναίκες να ΜΗΝ τις βιάζετε να ΜΗΝ τις κακοποιείτε να ΜΗΝ τις μειώνετε να ΜΗΝ τις παρενοχλείτε.
Αυτό θέλω αυτό οφείλετε να κάνετε.
Είμαι η Μαρία! Είμαι 40 ετών. Είμαι 44 κιλά! Είμαι ηρωίδα! 

53862941_989686647889011_796310022127616000_n52813299_989686554555687_5694307798981017600_n53875460_989686594555683_6459490917509234688_n

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 30…

Δεσποινίς ετών 30 και κάτι ψιλά! Πως την έλεγαν την ταινία “δεσποινίς ετών 39”;; Κάπως έτσι. Συχνό το φαινόμενο για πολλές γυναίκες να κρύβουν ένα, δυο, πέντε, δεκατρία χρονάκια. Όπως κάτι παίκτριες ριάλιτι, παγωμένες για πάντα, η μία στα 19 και άλλη στα 30. Εδώ θα μου πεις τα κρύβουν οι άντρες τα χρόνια τους (εκεί κατάντησαν μετά την αποτρίχωση, τα κολάν παντελόνια τα ροζ πουά μπλουζάκια), οι γυναίκες δεν θα τα κρύβουν;

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Είναι ντροπή να μεγαλώνεις; Φυσικά και όχι. Προνόμιο και δώρο είναι. Μεγάλη ευλογία. Κι όμως κάποιες και κάποιοι ψεύδονται ασύστολα (Σούζι τρως και ψεύδεσαι για την ηλικία σου και τρως από πάνω). Τι κόμπλεξ βρε παιδιά μου κι αυτό. Άλλος έχει κόμπλεξ με το ύψος, άλλος με τα κιλά, άλλος με τη μυτόνγκα, χαλαρώστε βρε η ζωή είναι ωραία μη τη χαραμίζετε σε χαζομαρούλες.

Πιστεύω ότι όποιος φτάνει στο σημείο να πει ψέμματα για την ηλικία του έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και δίνει μεγαλύτερη σημασία στη γνώμη των άλλων φοβάται την απόρριψη γιαυτό δηλώνει άλλο από αυτό που είναι για να τον αποδεχτούν. Γιατί να με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων;

Στέκομαι γερά στα πόδια που με στηρίζουν εδώ και 39 χρόνια γιατί να απαρνηθώ κάτι τόσο δικό μου; Για να με εγκρίνουν δυο μαλακισμένες; Δεν χρειάζομαι τέτοια άτομα στη ζωή μου. Λοιπόν γελάω με όσους κρύβουν την ηλικία τους γιατί πάνω κάτω υπολογίζεις πόσο είναι, το να πει ψέμματα αυτομάτως τον γελοιοποιεί στα μάτια μου. Καλύτερα να πει “δεν θέλω να πω” από το να πει ψέμματα. Εγώ πλέον την λέω με περίσσιο θράσσος (θα πω και τη χρονολογία έτσι για σπάσιμο. Του 1978 είμαι!!!!!!!so?????????). Κάποιες φορές μπορεί να μην είμαι καλά να έχω τα προβλήματα μου και να βαριέμαι φρικτά τη ψιλή κουβέντα οπότε θα πω “δεν θέλω να απαντήσω” και σταματάει εκεί.
Γιατί να απαρνηθώ τα χρόνια που τα έχω ζήσει με απύθμενο πόνο, ταλαιπωρία, νοσοκομεία, μιλάμε για την οδύσσεια μιας ανορεξικιάς. Με δάκρυα ποτάμια, πίκρα, απογοήτευση, πληγές ανοιχτές, κακοποίηση, αγώνες. Μη μιλήσω για εκμετάλλευση, προδοσίες, απιστίες. Αλλά και με ευτυχίες χαρές, ανίψια, γάμους τούρτες γενεθλίων πτυχία, οδήγηση, ταξίδια, θάλασσα, έρωτες, χαρές, οργασμούς.

Τόσες θύελλες, τόσες πυρκαγιές από τις οποίες βγήκα αλώβητη. Δυνατή. Γιατί να απαρνηθώ τόσες χιλιάδες στιγμές όλες δικές μου; Τις βίωσα τις έζησα τις ρούφηξα ως το μεδούλι τους. Γιατί να τις πετσοκόψω ξαφνικά; Για να αρέσω σε κάποιους; Να μου λείπει.

ΕΓΩ ΕΧΩ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΡΑ ΕΧΩ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΕΓΚΡΙΣΗ, ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΕΡΙΣΣΕΎΕΙ.

Αυτό είναι μαγκιά ρε φίλε! Να λες με γουστάρω όπως είμαι δεν με ενδιαφέρει τι λένε για μένα. Ποτέ μου δε κατάλαβα τη πρεμούρα με την ηλικία. Και το κάνουν οι πάντες. Έχω πιάσει μέχρι και τη μαμά μου να λέει ψέμματα για τα χρονάκια της. Τη κοίταξα με εκείνο το βλέμμα που με κοιτάζει αυτή οπότε κάνω βλακεία (ξέρεις που συνοδεύεται με τα χέρια στη μέση, κατίνα style, και την ατάκα “άμα σε πιάσω στα χέρια μου”).

Η ηλικία είναι ένας αριθμός. Δεν καθορίζει τη νοημοσύνη σου, τη προσωπικότητα σου, τα ταλέντα σου, τη ποιότητα σου ως άνθρωπο, τη καλοσύνη σου, τη προσφορά σου στους συνανθρώπους σου, την αγάπη που σκορπάς απλόχερα σαν νεραιδούλα ολόγυρα σου.

Καταλαβαίνω ότι μπορεί κάποιος να εχει δεχτεί bulling ή κάποια συμπεριφορά αρνητική, ακόμα και να έχει απορριφθεί από σύντροφο ή εργοδότη εξαιτίας της ηλικίας του γιαυτό να τη κρύβει.

Αλλά σοβαρά τώρα δε γίνεται δουλίτσα έτσι. Με τα ψέμματα απλά παραπλανείς για λίγο και στο τέλος γελοιοποιείς τον εαυτό σου (όποιος λέει ψέμματα μπαίνει μες στα αίματα όποιος λέει αλήθεια μπαίνει μες στα παραμύθια που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά).
Αλήθειες παιδιά να λέμε. Με όποιο κόστος. Εδώ ολόκληρος Ned Stark αποκεφαλίστηκε επειδή αποκάλυψε το μυστικό της Cersei Lannister και αντί να κάνει τη πάπια α πα πα πα είπε την αλήθεια. Εσύ θα μασήσεις με ηλικίες και βλακείες;

Πες παιδί μου τα κιλά σου, πες το ύψος σου, την ηλικία σου, πόσο καιρό έχεις να κάνεις σεξ (43 κιλά, 1,51 ύψος, 39 χρονών 6 μηνών και 4 ημερών, διάστημα χωρίς σεξ no comment). Η αλήθεια λυτρώνει. Δοκίμασε το!!! Εγώ τα λέω χύμα και όποιο πάρει ο χάρος.

Δε ξέρω, από μικρή είχα έναν ψυχαναγκασμό να πω την αλήθεια με κάθε πτυχή της. Όσες φορές έλεγα έλεγα μικρά ψεμματουλάκια τύπου “μαμά θα κοιμηθώ στη φίλη μου την Άρτεμις” και εγώ ήμουν με το αμόρε, ένιωθα ότι διέπραξα έγκλημα που ισοδυναμούσε με τετράκις ισόβια κάθειρξη. Σαν ένα βάρος μια μολυβένια μπάλα στο στήθος που σε βαραίνει. Τύψεις τρελές και η σκέψη πως αν το μάθουν οι γονείς μου θα τους απογοητεύσω/ ντροπιάσω.

Οπότε προτιμότερο είναι να λεω την αλήθεια, αφού η μαμά μου με εκπαίδευσε έτσι που ακόμα και όταν με αφήνει ελεύθερη, νιώθω ότι οφείλω να είμαι ειλικρινής. Από τα πιο απλά πράγματα, μέχρι τα πιο σοβαρά. Έτσι είμαι πάντα ήσυχη με την συνείδηση μου. Και κομπλέ. Γιατί όταν λες την αλήθεια δε χρειάζεται να θυμάσαι τι είχες πει τη προηγούμενη φορά που σε ρώτησαν.

Σας φιλώ  ❤ ❤