ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αθώες αναμνήσεις… not

«Άντε μωρή κωλού»
Πρόσφατα θυμήθηκα τη συγκεκριμένη ανάμνηση λες και είχε επίτηδες καταποντιστεί στα έγκατα της ύπαρξης μου και βρήκε έναν τρόπο να αναδυθεί ξανά στην επιφάνεια του μυαλού μου όπου πιάστηκε από ένα σωσίβιο έως ότου περάσει η μνήμη μου με τη βάρκα και τη διασώσει.


Με λίγα λόγια θυμήθηκα στο δημοτικό που ένα παιδάκι με είχε αποκαλέσει κωλού (είχα μεγάλο κώλο δηλαδή σύμφωνα με τα γούστα μιας εννιάχρονης. Πως στο μπουτσο ένα μικρό παιδί γνώριζε τι σημαίνει κωλού; Ίσως το είχε ακούσει από τη μάνα της όταν και έβριζε την ερωμένη του συζύγου της).

Θυμήθηκα λοιπόν αυτό το παράδοξο γεγονός και μου έκανε εντύπωση γιατί με το κορίτσι αυτό είχαμε πάντα καλές σχέσεις και μέχρι σήμερα αν και δεν τη βλέπω καθημερινά. Κωλού λοιπόν. Πληροφοριακά ουδέποποτε υπήρξα, ίσα ίσα έχω ακούσει στη ζωή μου άκρως κολακευτικά σχόλια και έχουν κλάψει για το αντικείμενο του πόθου (true story).

Εντάξει πέρα από τη πλάκα ήμουν αδύνατο παιδί, στα φοιτητικά μου χρόνια πάχυνα κάπως και ήμουν παχουλή για χρόνια ώσπου το 2008 ξεκίνησα το τρομακτικό ταξίδι στην ανορεξία. Πάντως και στα πιο παχιά μου δε νομίζω να είχα κωλάρες. Τέλος πάντων με προβλημάτισε το γεγονός ότι δεν το θυμόμουν καθώς παίζει να είναι η πηγή της ανασφάλειας μου που με χαρακτήριζε πάντα και που με έσπρωξε τελικά στην ανορεξία. Ίσως δεν ήθελα να το θυμάμαι.

Τώρα όμως θυμάμαι καθαρά εκείνη την ανάμνηση. Θυμάμαι πως ένιωσα όταν με αποκάλεσε έτσι. Φούντωσαν οι λυγμοί στα μούτρα μου που θύμιζαν φλογισμένο Ιούνη και ένιωσα κατάφωρη αδικία. Και σαφώς πήγα χαλαρά και στη ψύχρα like a boss και την έδωσα στο δάσκαλο. «Κύριε η Ρ. με είπε κωλού»


«Τι είναι παιδί μου το κωλού;» Ντρεπόμουν να του εξηγήσω και του απάντησα ότι σημαίνει κάτι σε χοντρή. Δε θυμάμαι τι της είπε και αν έγινε κάτι. Πάντως συνεχίσαμε για χρόνια να κάνουμε παρέα και να πηγαίνουμε στο σπίτι της να ακούμε σε κασετόφωνο παραμύθια μάλιστα μια μέρα που την είχε δείρει η μαμά της είχα βάλει τα κλάματα. Η οποία μαμά της, είχε τεράστια συλλογή από γόβες ξέρεις εκείνες τις 80s σέξι γόβες σε απίστευτα χρώματα και ήθελα να μεγαλώσω να φοράω και εγώ τακούνια, τώρα καταλαβαίνω πως έπρεπε να έχει κάνει περισσότερη δουλίτσα με
τη κόρη της για να μην αποκαλεί άλλα παιδιά με απαίσια επίθετα αντί να το παίζει καρι μπραντσο στο κωλοχώρι που δεν υπήρχε ούτε στο χάρτη.

Τα παιδιά γίνονται πολύ κακά καμιά φορά γιατί μιμούνται τη συμπεριφορά των μεγάλων. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες αναλύοντας τα παιδικά μου χρόνια με τη βοήθεια ειδικών στην νευρική ανορεξία και είχα κατανοήσει το πως και γιατί έπαθα ανορεξία στα 30 μου. Σαφώς προϋπήρχε ένα συνονθύλευμα αρνητικών συναισθημάτων με βασίλισσα του καρναβαλιού την μαλακισμένη την ανασφάλεια που τη φαντάζομαι ως μια κακομοίρα ματίνα μανταρινάκη που με τα γιγάντια χέρια της σου βάζει φρένο στη καθημερινότητα σου αλλά και πάλι κάτι μου ξέφυγε προφανώς.

Παράδειγμα χαμηλής ανασφάλειας: Θέλεις να πας στου Γερμανού να εμφανίσεις κάποιες φώτο του Χαράλαμπου και του Γιάννη σου και ντρέπεσαι να μπεις μέσα γιατί υπάρχουν δυο νεαροί (ο ένας κούκλος, εσύ τους κούκλους τους ντρέπεσαι, και μια κοπελιά πιο όμορφη από σένα γιατί νομίζεις ότι είσαι το πιο άσχημο πλάσμα στο κόσμο και όλοι είναι ομορφότεροι από εσένα) και τελικά δεν μπαίνεις μέσα. Γιατί έχεις τη χαμηλή αυτοπεποίθηση να σου βάζει φρένο.

Και όχι μόνο αυτό, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση μπορούν να οδηγήσουν σε βλαβερές συμπεριφορές όπως η ανορεξία. Και ενώ τα έχω αναλύσει και τα έχω κατανοήσει και είχα πλήρη εικόνα πότε επλήγη η παιδική μου ψυχή από το καρναβάλι των αρνητικών συναισθημάτων που οδήγησαν πολύ αργότερα σε ανορεξία, πετάχτηκε η ανάμνηση της κωλούς και έμεινα μετέωρη. Για λίγο. Δε θα κάτσω να σκάσω κιόλας.

Θέλω να πω πως σίγουρα δεν μπορούμε να θυμόμαστε κάθε τι που συνέβη στη παιδική μας ηλικία και πως δεν οδηγούν όλα σε ψυχολογικά τραύματα ευτυχώς. Εννοώ πως είχα στο μυαλό μου ως αφετηρία της κακής σχέσης μου με το φαγητό το κυνηγητό στο πάρκο της γειτονιάς μου (τι πάρκο, πρώην νεκροταφείο ήταν) από τη μαμά για να φάω το μελάτο αβγουλάκι μου με το ψωμάκι και το αλατάκι στο ποτήρι. Και επειδή πίστευα ότι δεν με αγαπούσε κανείς γιατί δεν ήμουν αρκετά καλή ήθελα να τους τιμωρήσω με το να μη δέχομαι τη τροφή. Αυτό μου πήρε ένα χρόνο συζητήσεων για να το καταλάβω!!!!!!!

 Λογικά τέτοια φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα έβαζαν για χρόνια βενζίνη στο όχημα του καρναβαλιού των αρνητικών συναισθημάτων.

Γιατί άμα αρχίσω δε θα σταματάω. Θα πω για το χαστούκι της Βαγγελιώς, για τις αδελφές χοντριδου κτλ. Τώρα θα μου πεις σε τι χωριό μεγάλωσες ρε κοπέλα μου; Είδες!!! Δε θα πω περισσότερα για να μη σε ταράξω.


Γιατί η νύχτα εκεί είναι σκοτεινή και γεμάτη τρόμους.
(Game of thrones for life)


ΥΓ: Πάντως πληροφοριακά βρίσκομαι στο ευωδιαστό λιβάδι γεμάτο αγριολούλουδα του αγρού μυρωδάτα τριαντάφυλλα και φως άπλετο ζωηρό φως της αυτοεκτίμησης και δεν μου περνάει ΚΑΝ από το μυαλό α) να συγκρίνω τον εαυτό μου με άλλους και β) να νιώσω κατώτερη από κανέναν. Βασικά όλα όσα πέρασα και όση ανάλυση έκανα ήταν σαν ένεση με θετικά συναισθήματα ως προς τον εαυτό μου:
ΑΥΤΟΕΚΤΊΜΗΣΗ

ΑΥΤΟΠΕΠΟΊΘΗΣΗ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ
ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ
ΗΡΕΜΙΑ
ΧΑΡΑ
ΕΥΤΥΧΙΑ


Πόσο σπουδαίο είναι να μετατρέψεις όλο τον ΠΟΝΟ την ΑΠΟΓΝΩΣΗ τη ΠΙΚΡΑ την οποιαδήποτε ΠΛΗΓΗ σε θετικά συναισθήματα….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ας κάνουμε ένα «ασμπέτε»….

Λοιπόννν κάπου πήρε το μάτι μου ένα κείμενο μιας blogger όπου συστηνόταν μέσα από επτά αλήθειες και αυτό από ότι κατάλαβα ήταν το  #ασμπέτερ που ξεκίνησε η αγαπημένη πελαζί.

Για όσους δεν ξέρουν τι σημαίνει «ασμπέτε» βγαίνει από το «to know us better» που έλεγε η Κατερίνα Γιουλάκη  με τον Χρόνη Εξαρχάκο και την Νόρα Βαλσάμη σε μια παλιά ελληνική ταινία.

Αποφάσισα να κάνω κι εγώ ένα ασμπέτε (ε ναι ζούλεψα λίγάκιιιι).

 

1. Είμαι 40 ετών και 41 κιλά! Έχω επιβιώσει από νευρική ανορεξία. Τρέφομαι κα νο νι κο τα τα με οδηγίες γιατρών αλλά αλλά αλλά (πάντα λέω τρία αλλά στη σειρά όταν θέλω να τονίσω αυτό που θα πω,το είδα ότι το έκανε η κατακουζίνα) δεν παίρνω εύκολα βάρος. Όσοι αγωνίζονται να χάσουν να ξέρουν ότι υπάρχει και το αντίθετο άκρο αυτό να παρακαλάς να παχύνεις.


2. Έχω τελειώσει κομμωτική την οποία απεχθάνομαι. Το όνειρό μου είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου γιαυτό εργαζομαι πυρετωδώς να ολοκληρώσω την Ερευνήτρια ώστε να τη στείλω προς αξιολόγηση.


3. Έχω δυο ζουζούνια ανίψια τον Χαράλαμπο και τον Γιαννάκο.


4. Λατρεύω τον Στίβεν Κινγκ


5. Ξεκίνησα να πλέκω το 2012 μετά από παρότρυνση μιας κυρίας που δούλευε στο κυλικείο του γυμνασίου όταν πήγαινα. Με το κέντημα, ράψιμο, γάζωμα ασχολήθηκα από το 2018. Η συνηθισμένη μου φράση είναι «α δε πλέξω α κουζουλαθώ»  (ναι είμαι Κρητικιά)

6. Λατρεύω τον μινωικό πολιτισμό.


7. Δεν καπνίζω ούτε πίνω αλκοόλ. Δεν πίνω καν καφέ. Λατρεύω το ψητό στο φούρνο με πατάτες. Τη μερέντα. Και πρωί πίνω πάντα γάλα.


8. Μου αρέσει το βεραμάν, οι αποχρώσεις του καφέ, ροζ, φούξια μοβ και χρυσό.  Λατρεύω τα φύλλα του φθινοπώρου, το Halloween και τις κολοκύθες. Τη θάλασσα τον ύπνο, τη Νικολούλη.


9. Μένω σε χωριό και σύντομα θέλω να μείνω σε μετακομίσω μέρος. Πιστεύω πως η θάλασσα είναι ομορφότερη το χειμώνα.


10. Με λένε Μαρία, με φωνάζουν Μαριλού, με έχουν αποκαλέσει Μαφία και το παρατσούκλι μου Χάτσον (από το Γουότσον τον βοηθό του Σέρλοκ Χόλμς)


11. Λατρεύω τις λέξεις και τη σημασία τους.


12. Απεχθάνομαι τη χλωρίνη και άλλα παρόμοια καθαριστικά.


13. Μου αρέσει να οδηγώ


14. Θα ήθελα να φορέσω γυαλιά μυωπίας


15. Παρακολουθώ ελληνικές ταινίες για να χαζεύω τα ρούχα των πρωταγωνιστών

Αυτά τα λίγα από μένα……

65309381_1103806403143701_5248420696790401024_n