ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ … ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ…

«Roses are red violets are blue there’s no a man alive who can tell me what to do…” σιγοτραγούδησε για εκατοστή φορά η Γκιούλ Μπαχάρ. Το κοινότυπο αυτό τραγουδάκι της το μουρμούριζε πάνω από τη κούνια η μαμά της. Με αυτόν τον ανώδυνο τρόπο της πέρασε την νούμερο ένα πεποίθηση των γυναικών Morbit. Δεν υπήρχε κανένα αρσενικό ζωντανό να τη χειραγωγήσει ή να της φερθεί άσχημα. Το τραγουδάκι χώθηκε στο υποσυνείδητο της όπως το σκουλήκι χώνεται μέσα στη σάρκα του μήλου. Θυμήθηκε τον πρώτο της έρωτα. Φίλε τη κατάληξη κι αυτή! Τον έλεγαν Αλβάρο και ήταν το πιο μελαγχολικό σέξι αγόρι που είχε δει ποτέ της. Είχα γαλανά μάτια σαν καλαΐτης λίθος.
Καθοδηγούμενη από τη μαμά, τη τρελο θεία αλλά και την αγαπημένη της συγγραφέα-σύμβουλο σχέσεων, mademoiselle Berenice, η Γκιούλ είχε φτάσει το καημένο τον Αλβάρο στα πρόθυρα του της παράνοιας.

Τον έκανε να την αγαπήσει παράφορα και μετά τον περιφρονούσε με αποτέλεσμα το φτωχό αγόρι να λιώνει μέρα με τη μέρα. Όταν εκείνη το μετάνιωσε ήταν αργά και δεν μπορούσε ούτε η μαγεία που κατείχε να τον βοηθήσει. Τη τελευταία φορά που άκουσε για εκείνον βρισκόταν σε ένα άσυλο τρελών. Έφυγε σαν κακομαθημένη ταξίδι στην Ευρώπη και μέχρι να επιστρέψει στο Darkville τον είχε ξεχάσει. Δεν μπήκε καν στο κόπο να μάθει αν ήταν ακόμα ζωντανός.

Η mademoiselle Berenice, αγνώστων λοιπόν στοιχείων, η Γκιούλ ήταν σίγουρη πως επρόκειτο για κάποια γεροντοκόρη, ήταν η Μάρθα Στιούαρτ των διεστραμμένων συμβούλων περί φόνων. Το τελευταίο βιβλίο της σε μορφή τσέπης, βόλευε το μέγεθος, με τίτλο “100 convenient ways to clean a man” ήταν ένα διασκεδαστικό και χρήσιμο ανάγνωσμα.
“Πως να ξεπαστρέψετε τον αφέντη σας σε 3 κινήσεις:
1) Αγοράζετε από το μπακάλικο ποντικοφάρμακο. 2) του φτιάχνετε ένα υπέροχο κέικ να μη μπορεί να αντισταθεί
3) του σερβίρετε ένα μεγάλο τεράστιο κομμάτι κέικ ποντικοφάρμακου-σοκολάτας και ψωνίστε τα μαύρα σας. Σημείωση: στιλιστικό τιπ οι πέρλες ταιριάζουν θαυμάσια με τα μαύρα. Αποφύγετε τις αν είστε κάτω από σαράντα. Σε αυτή τη περίπτωση επιλέξτε ένα κρεμαστό σε σχήμα καρδιάς ή δάκρυ που ταιριάζει στη περίσταση”

Άνοιξε τη βαλίτσα της πάνω στο κρεβάτι και άρχισε να τακτοποιεί τα πράγματα της. Στην εσωτερική διχτυωτή θήκη στο καπάκι της, μαζί με το βιβλίο της mademoiselle Berenice υπήρχε κι ένα φτηνό ανάγνωσμα από εκείνα που κάποτε στο Λονδίνο κυκλοφορούσαν κατά κόρον και κόστιζαν μια πένα. Φτηνά σε ποιότητα και τιμή αναγνώσματα τρόμου, τα περιβόητα penny dreadfuls. Κάποια άσημη συγγραφέας με το όνομα Μαρία Φ. είχε επιχειρήσει να επαναφέρει ξανά τα penny dreadfuls μήπως και αναβιώναν εκείνες οι μέρες αυθεντικού τρόμου. Το συγκεκριμένο ανάγνωσμα με τίτλο HALLOWEEN TRICK OR TREAT είχε γίνει το αγαπημένο της Γκιούλ, με πρωταγωνιστή κάποιο ανεπιθύμητο μωρό που μεταλλάχθηκε το DNA του μετά την βρώση αρουραίων, σε αιωνόβιο σαρκοβόρο αιμοπότη, που σκορπούσε τρόμο τη βραδιά του Halloween. Πιασάρικο το μόνο σίγουρο. Και υπήρχε κάτι ακόμα πιο τρομακτικό από κάθε διεστραμμένη φαντασία, όλα αυτά ήταν αληθινά, στο περίπου δηλαδή. Ο κόσμος δεν ήταν σε καμία περίπτωση αγνός ούτε όμορφος. Όποια ομορφιά υπήρχε είχε βιαστεί και κατακρημνιστεί από τις απύθμενες χαράδρες του διαβόλου.

Ο πρωταγωνιστής του Halloween ο Γουαιτ της έφερνε στο μυαλό έναν μακρινό ξάδελφο της μαμάς, τον οποίο έλεγαν κι εκείνον, ω τι σύμπτωση Γουαιτ. Δεν ήξερε πολλά για εκείνον πέρα από το ότι ήταν δύσμορφος και νάνος και είχε δολοφονηθεί από τη μαμά σε εκείνο το πάρτι Halloween που είχε οργανώσει πριν πολλά χρόνια και που είχε πάει κατά διαόλου.

Είχε ψάξει να βρει περισσότερα και για τη Μαρία Φ αλλά μάταια. Το διαδίκτυο δεν της έδωσε και πολλά στοιχεία, δεν είχε καν φωτογραφία της. Ίσως ήταν ψευδώνυμο κάποιας μεσόκοπης νοικοκυροπούλας που για να ξεφύγει από την σκληρή καθημερινότητα με έναν σύζυγο βίαιο ξεσπούσε στη συγγραφή γράφοντας για φόνους και αιμοδιψή πλάσματα.

Απόψε ήταν η έναρξη του συνεδρίου, που θα είχε διάρκεια ένδεκα ημέρες και θα κορυφωνόταν τη βραδιά των Αγίων Πάντων.

«Μια βραδιά σαν αυτή όλα είναι πιθανά» μουρμούρισε.
Ρίγησε καθώς η ανάμνηση του Αλβάρο πιάστηκε στη δαντέλα του μαύρου φορέματος της.

Έπρεπε να είναι έτοιμες μέχρι τις επτά και μισή για να κατέβουν στην τεράστια σάλα στο ισόγειο του ξενοδοχείου για την έναρξη του συνεδρίου. Θα ακολουθούσε ball masquerade για να έχουν το χρόνο όλοι οι συμμετέχοντες να γνωριστούν μεταξύ τους.

Η Μόριγκαν ήταν ήδη έτοιμη και σκότωνε τον χρόνο της χαζεύοντας το κλασικό Κριστίν του 1983, που βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο του μαιτρ των τρόμων Στίβεν Κινγκ.

Η θεία ΜαΦία έβαφε τα νύχια της και η Γκιούλ Μπαχάρ όπως πάντα προσπαθούσε να ετοιμαστεί τη τελευταία στιγμή. Φόρεσε τις μαύρες γόβες της που ταίριαζαν με το ιδιαίτερο φόρεμα της.

Τα κερασένια μαλλιά της τα είχε πιάσει μια αλογοουρά που παιχνίδιζε σκανδαλιάρικα στη πλάτη της, στους ώμους και το στήθος. Είχε τα χείλη της ροζ και τα μάτια γατίσια. Η Μόριγκαν σφύριξε καθώς την είδε να βγαίνει από το μπάνιο. “Είσαι πανέμορφη” της είπε ενώ η θεία ΜαΦία έβαλε και έβγαλε δυο τρεις φορές τα γυαλιά της για να τη παρατηρήσει από πάνω μέχρι κάτω.

“Φταίνε τα γονίδια” είπε κεφάτα η Γκιούλ Μπαχάρ.

“ Κλασική ομορφιά Μόρμπιτ” συμφώνησε με αυτοπεποίθηση η θεία ΜαΦία. Και είχε δίκιο. Και η ίδια υπήρξε μια καλλονή που έκοβε την ανάσα.Στην εποχή της έμοιαζε στην Hedy Lamarr με πλούσια κόκκινα μαλλιά να πλαισιώνουν το ελκυστικό πρόσωπο της.
Η Μόριγκαν είχε επιλέξει ένα μακρύ φόρεμα σε μπορντό αιθέριο που θροϊζε με χάρη σε κάθε κίνηση της.

Η θεία ΜαΦία η πιο συντηρητική από όλες είχε επιλέξει ένα ροζ στο χρώμα της πούδρας κομψό μέχρι το γόνατο φόρεμα και τολμηρές κόκκινες γόβες. Το χρώμα των γυναικών Μόρμπιτ ήταν το κόκκινο.

There once was a witch

Be -lieve it if you can,

She tapped on the win- dows and

she run, run run

she run helt-ter-skel-terwith her toes in the air,

corn stalks flying from the witch-s hair

“swish” goes the broomstick

“meow” the cat

“plop” goes the hoptoad

sitting on her hat

“Whee!” chuckled I,

“What fun! What fun!”

Halloween night when the witches run”

Η βασίλισσα των μαγισσών, η Εκάτη εμφανίστηκε στη κορυφή της σκάλας τραγουδώντας μελίρρυτα. Με γαμψή μύτη, ολόλευκη επιδερμίδα σαν μαργαριτάρι Peregrina, πανύψηλη και με καλλίγραμμο κορμί θύμιζε άγγελο αντί για δαιμονική μάγισσα. Φορούσε γυάλινο στέμμα στο κεφάλι θυμίζοντας τις αιχμηρές άκρες των σταλακτιτών.

Ύψωσε τα χέρια θεατρικά “παιδιά των καλαμποκοχώραφων, ακούστε με!” Συνέχισε να κατεβαίνει ώσπου έφτασε σε ένα μικρό βάθρο και ανέβηκε όλο χάρη επάνω του. Η αίθουσα ήταν χαώδης με τις κόκκινες βελούδινες κουρτίνες να δεσπόζουν στο χώρο. Επάνω στο βάθρο βρισκόταν ένας χρυσός βαρύς θρόνος. Από το ταβάνι κρεμόταν δεκάδες πολυέλαιοι που έμοιαζαν μαγεμένοι καθώς πάνω στα δεκάδες κρυστάλλινα κομμάτια τους χόρευαν δέσμες φωτός από τους υπολοίπους που άλλαζαν αποχρώσεις σαν δεκάδες εκστασιασμενα ουράνια τόξα.

Σε ένα στρογγυλό τραπέζι υπήρχαν τακτοποιημένα μικρές ταμπελίτσες με τα ονόματα της κάθε μάγισσας.

Οι γυναίκες morbid πλησίασαν τον μπουφέ και σερβιρίστηκαν με παραδοσιακό κοκτέιλ δηλητηριώδη μήλου με ξηρό πάγο που άχνιζε.

Τα φώτα έσβησαν απότομα βυθίζοντας την αχανή αίθουσα στο σκοτάδι. Ένα δυνατό σούσουρο που έμοιαζε με φίδι που σερνόταν ανάμεσα σε ξερά χόρτα, απλώθηκε στην ατμόσφαιρα, Δέσμες κόκκινου φωτός άρχισαν να χορεύουν σκορπώντας ζέστη στην ήδη θερμή βραδιά. Ύστερα ένας προβολέας έριξε το διαμαντένιο φως του στο βάθρο φωτίζοντας την, το μοναδικό άτομο που άξιζε να έχει καρφωμένο ένα τέτοιο φως επάνω του,
“Ησυχία” είπε με αυστηρό ύφος και όλες σίγησαν από σεβασμό. “Είμαι περήφανη που απόψε θα σας παρουσιάσω τον μαθητή μου. Όπως όλες γνωρίζετε επιλέγω κάθε τόσο μια χαρισματική ύπαρξη για να τη διδάξω τα μυστικά μου. Αυτή τη

φορά επέλεξα έναν άνδρα…..” Ψίθυροι έκπληξης σηκώθηκαν μέχρι το ταβάνι.

Ησυχία” φώναξε. “Αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Όλες οι μαθήτριες μου ήταν από γενιές μαγισσών που σημαίνει πως ήταν εύκολο να τις εκπαιδεύσω. Επέλεξα έναν μισοπεθαμένο νεαρό από κάποιο άσυλο χωρίς κανένα χάρισμα για να δω αν μπορεί να μεταμορφωθεί σε μάγο. Πριν σας παρουσιάσω το δημιούργημα μου να αναφέρω πως ανάμεσα μας για πρώτη φορά βρίσκεται ιγκόγκνιτο η γνωστή συγγραφέας mademoiselle berenice” Η Γκιούλ έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης που απλώθηκε σαν ζεστό κύμα το απομεσήμερο, σπάζοντας την πειθαρχημένη ησυχία που επικρατούσε, η Εκάτη συνέχισε απτόητη, “…καθώς είναι μια από εμάς κάτι το οποίο κρύβει εδώ και δεκαετίες με μεγάλη επιτυχία. Δεν θα σας αποκαλύψω ποια είναι. Βρίσκεται όμως αυτή τη στιγμή ανάμεσα μας…” Μερικά κεφάλια γύρισαν δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να την εντοπίσουν παρόλο που δεν γνώριζε κανείς πως ήταν. “Τώρα” είπε λίγο πιο φωναχτά η Εκάτη. “Ώρα να γνωρίσετε το δημιούργημα μου. Παρακαλώ τον Ραϊμόντο να έρθει δίπλα μου” Ένας ψηλός με σφιχτό

ευθυτενές κορμί εγκλωβισμένο μέσα σε ένα σκούρο κουστούμι εμφανίστηκε στη βάθρο και πλησίασε τη βασίλισσα. “Αλβάρο;” ψέλλισε η Γκιούλ σοκαρισμένη.

Η Μόριγκαν τη πλησίασε “νόμιζα πως τον είχες βγάλει από τη μέση”

Δεν απάντησε τον κοίταζε υπνωτισμένη καθώς αγαπητοί μου αναγνώστες εκείνη τη στιγμή, η πανέμορφη καλοαναθρεμμένη Γκιουλμπαχάρ μίσησε τη φύση της που της υπαγόρευε να εξαπατά τους ανθρώπους, και ακόμα περισσότερο μίσησε τη μητέρα της και τη μητέρα της μητέρας της και όλες τις γυναίκες πριν από αυτές που είχαν μαγεία στο αίμα τους. Που χρησιμοποιούσαν πάντα τους άντρες σαν να ήταν αναλώσιμοι. Σκουπίδια. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να καταβάλλει όλη της τη πειθαρχία για να μη τρέξει στη σκηνή και πέσει στα πόδια του Αλβάρο. Να του ζητήσει να τη συγχωρέσει. Να του ζητήσει να τη βασανίσει, να τη σκοτώσει και να πιει το αίμα της για να εξιλεωθεί για όσα του έκανε.

Μια ιδέα άστραψε στο μυαλό της σαν φλας παλιάς μηχανής Konica Hexar. Είχε έρθει η ώρα να πει δυο κουβέντες με την modemoiselle Berenice. Ήταν υπεύθυνη για το τρόπο που είχε φερθεί στον Αλβάρο. Για αυτό και έπρεπε να την ανακαλύψει πριν τελείωνε το συνέδριο.

Θα απολαύσουμε ένα υπέροχο δείπνο και από αύριο θα αρχίσουν οι υπέροχες δραστηριότητες μας περιλαμβάνουν διαλέξεις, δρώμενα, δοκιμασίες, διαγωνισμούς, επιδείξεις ικανοτήτων καθώς και φεστιβάλ ταινιών με θέμα τη μαγεία από την αρχή του κόσμου. Η λίστα συμπεριλαμβάνει sleeping beauty κινούμενα σχέδια του 1959, the witches του 1990 με την Αντζέλικα Χιούστον, Hocus Pocus του 1993, The witches of Eastwick του 1987, The Craft του 1996 και φυσικά ταινίες που βασίζονται σε βιβλία του αγαπημένου μας Stephen King όπως η Carrie….”, ψίθυροι διέκοψαν την ομιλία της. “Κυρίες μου, ας συγκρατήσουμε τη ψυχραιμία μας. Φυσικά θα δούμε τη Carrie του 1976 με την ονειρική Σίσυ Σπεισικ και όχι τη Carrie του 2016 που ήταν απαράδεκτη…” Ενθουσιώδη

χειροκροτήματα σκέπασαν τη φωνή της.
“Κυρίες μου….” κόπηκαν μαχαίρι. “Επίσης ένα από τα αγαπημένα μου. The Langoliers του 1995, The Shining του 1980 και τόσες άλλες” Η Γκιούλ άκουγε με το βλέμμα καρφωμένο στον Αλβάρο. “Στις αθλοπαιδιές τώρα Κυρίες μου. Οι δοκιμασίες μας είναι εμπνευσμένες από διάφορα αθλήματα χωρών όπως η Ελλάδα και το Αφγανιστάν.
Το αγαπημένο μου είναι εκείνο που προσωπικά ονομάζω “πήδημα θανάτου” και μοιάζει με το αγώνισμα των αρχαίων μινωιτών τα ταυροκαθάψια στο οποίο ο αθλητής εκτελούσε άλματα πάνω από έναν ταύρο” επιφωνήματα πλημμύρισαν την αίθουσα.

“Θα είναι άκρως εντυπωσιακό γιαυτό θα κλείσουμε μαζί του

το συνέδριο. Αναρωτιέμαι ποια θαρραλέα μάγισσα χωρίς τη χρήση μαγείας θα καταφέρει να κάνει άλμα πάνω από έναν μανιασμένο Άουροχς, ταύρο δηλαδή, που ζυγίζει χίλια επτακόσια ογδόντα κιλά και σε ύψος φτάνει το 1,95.
Άλλο αξιοσημείωτο αγώνισμα είναι το έφιππο πόλο μόνο που για μπάλα θα έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε κεφάλια ζώων όπως κάνουν στο Αφγανιστάν…” Η Γκιούλ ψέλλισε μια δικαιολογία και βγήκε αθόρυβα από την αίθουσα παρά τις διαμαρτυρίες της μητέρας της. Πέθαινε για ένα τσιγάρο. Κάθισε σε μια βελούδινη μπορντό πολυθρόνα στο λόμπι και έβγαλε ένα ταλαιπωρημένο πακέτο palmal από το μικρό τσαντάκι της.

“Γαμώτο έχασα τον ανάπηρα” μουρμούρισε με το τσιγάρο στο στόμα καθώς έψαχνε το στενό τσαντάκι. Μια φλόγα άναψε μπροστά στο πρόσωπο της. Το τσιγάρο κόντεψε να της πέσει από τα χείλη και αναγκάστηκε να το συγκρατήσει με τα λεπτά δάχτυλα της.
“Μου επιτρέπεις;” είπε μια βαθιά βελούδινη φωνή. Κοίταξε αργά προς τα πάνω “Αλβάρο” βόγκηξε νιώθοντας ανόητη. “Ραϊμόντο” είπε με αυτοπεποίθηση. “Ο Αλβάρο πέθανε. Τον σκότωσες εσύ”
Σηκώθηκε πάνω και τον άρπαξε από το μανίκι της μπλούζας του. Εκείνος το τράβηξε απότομα και τη κεραυνοβόλησε με το βλέμμα του. «Αν με αγγίξεις ξανά θα σε σκοτώσω; Κατάλαβες;»
Το χέρι της χαλάρωσε και έπεσε στο πλάι άνευρο. Εκείνος έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……………………

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

 

ΥΓ:  Επειδή η ανασφάλεια του συγγραφέα πάντα υπάρχει, θα ήθελα να αφήσετε τη γνώμη σας  όταν το διαβάσετε… αν το θέλετε κι εσείς….. Σας ευχαριστώ ❤ ❤ ❤

74586731_1240379039486436_1257270917633933312_n

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ MARIAS BLOG ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΤΗΣ ΑΛΥΣΟΔΕΜΈΝΗΣ ΨΥΧΗΣ..

Σήμερα με μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα πως το μικρό μου το blog-ακι κλείνει δυο χρόνια!!!! 🎂 Πως πέρασε ο καιρός!!! Θυμάμαι τον τρόμο των πρώτων ημερών όταν δημοσίευα τα πρώτα μου κείμενα τη ντροπή μου καθώς ένιωθα εκτεθειμένη αλλά και πανικό μήπως μου κλέψουν τις ιστορίες μου τις οποία δεν διόρθωνα καν (άκου τώρα)… Τα κείμενα αυτά αν δεν ήταν η Αναστασία από το Μολύβι και χαρτί ακόμα θα τα δημοσίευα ορφανά από τόνους αλλά φουλ στα ορθογραφικά. Τώρα γράφω όπως νοιώθω και χωρίς ντροπή (αναίσχυντη) καθώς είναι ο μόνος τρόπος να εκφράζομαι και να βγάζω από τη ψυχή μου τις αράχνες του φόβου. Σήμερα λοιπόν που γιορτάζουμε είναι η τέλεια ευκαιρία να δημοσιεύσω το καινούργιο κεφάλαιο της ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗΣ ΨΥΧΗΣ.


Τον Ιούνιο του 2018 είχα δημοσιεύσει το 16ο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης ψυχής και τον Σεπτέμβριο του 18 ανακοίνωσα ότι σταματάω τη δημοσίευση των κεφαλαίων γιατί ήθελα να αποφασίσω ποια ιστορία μου θα έστελνα σε εκδοτικό οίκο. Αφού λοιπόν αποφάσισα ότι η ιστορία που θέλω να στείλω είναι η ερευνήτρια Α την οποία έχω σχεδόν τελειώσει (θέλω το επικό φινάλε και έχω σκαλώσει, μη σου τύχει. Να κάτσουμε μια μέρα να πιούμε καφέ να στα πω) η Αλυσοδεμένη ξεχάστηκε. Πριν μερικές μέρες μου ήρθε ένα μήνυμα από το υποσυνείδητο μου που μου έλεγε γιατί μωρή παράτησες την Αλυσοδεμένη; άρχισα να γράφω και πάλι τη συνέχεια της ιστορίας και με μεγάλο ενθουσιασμό αποφάσισα να συνεχίσω να τη δημοσιεύω στο blog μου. Η αλήθεια είναι πως εκτός την Αλυσοδεμένη είχα παρατήσει και λίγο το blog μου, δεν έμπαινα συχνά έχοντας χάσει την επαφή με τις άλλες αγαπημένες μου bloggers που τα λέγαμε συχνά από εδώ κάτι άκρως αγχολυτικό. Αλλά είπαμε είχα ρίξει όλο το βάρος στην Ερευνήτρια που εδώ και ένα χρόνο γράφω σβήνω (έχει καταντήσει το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο). Διάβασα μονορούφι όλα τα κεφάλαια της Αλυσοδεμένης και θυμήθηκα τα εξαιρετικά σχόλια που μου είχαν κάνει τα κορίτσια εδώ και όσο να ναι συγκινήθηκα βρε. … Λοιπόν είναι γεγονός chained soul is back!!!!!!!! 🧚‍♀️
Θέλω τη γνώμη σας έτσι;;;;; Σας φιλώ….

64988871_1099395290251479_6068462212819714048_n

65448776_1097787060412302_1367285010272354304_n

64782896_1097786923745649_6221013163341512704_n

64782562_1097787037078971_6719303109971017728_n

65056360_1097786900412318_8381112951355998208_n

64942552_1097787010412307_2988140650567827456_n

 

65209920_1097786880412320_484862564602216448_n

65266206_1097786947078980_1085778602991026176_n

65511672_1097787103745631_4044809580134268928_n

 

ΤΑ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΕΊΝΑΙ ΚΆΠΟΙΑ ΑΠΌ ΤΑ ΠΟΛΎ ΠΟΛΎ ΠΟΛΎ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑΚΙΑ ΜΟΥ ΓΡΆΦΟΥΝ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΎΣ ΕΊΤΕ ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΕΊΤΕ ΣΕ ΜΗΝΎΜΑΤΑ… Είναι ο λόγος που προσπαθώ και επιμένω. Ένα μεγάλο ευχαριστώ ❤

65286160_1100628316794843_1671660159899795456_n

Ακολουθεί το νέο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης..

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17 RAGE

Ήταν ξημερώματα, το αχνό φως έριχνε τις πρώτες του αχτίδες στο λιγδιασμένο παράθυρο του φτηνού ξενοδοχείου όπου είχα βρει καταφύγιο εδώ και λίγες μέρες. Δεν είχα καμία ανάμνηση του πως βρέθηκα στο «στο La belle» λίγο έξω από το Λονδίνο Ήμουν μπερδεμένη ακόμα. Ένιωθα μια μόνιμη ζαλάδα και ένα βουητό στα αυτιά μου σαν να είχα μέλισσες μέσα στον εγκέφαλο μου. Τα βράδια είχα ανήσυχο ύπνο και πεταγόμουν κάθιδρη από το κρεβάτι, προσπαθώντας να καταλάβω τι μου συνέβαινε. Άλλες φορές έπεφτα σε κάποιου είδους κώμα που με έκανε να βλέπω ακαταλαβίστικα όνειρα χωρίς ειρμό.

Σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο το ορφανό από κουρτίνες, στον δρόμο. Είχε χαράξει για τα καλά και η κυκλοφορία των οχημάτων διεξαγόταν κανονικά. Οι άνθρωποι ανίδεοι για το δράμα μου πήγαιναν στις δουλείες τους. Μαθητές πήγαιναν στο σχολείο λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο. Απέναντι βρισκόταν μια βιβλιοθήκη. Πόσο μου είχε λείψει το να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη και να χάνομαι μέσα στα βιβλία. Είχα πάει στην έπαυλη κάνοντας ένα διάλειμμα από τις σπουδές μου. Πλησίαζε ο καιρός που θα έπρεπε να επιστρέψω στο πανεπιστήμιο. Όμως μετά από όσα είχα κάνει ακόμα κι αν του άξιζε θα με έβαζαν φυλακή. Είχα δολοφονήσει τον Φέλιξ!! Τον άντρα που αγαπούσα περισσότερο κι από εμένα. Κοίταξα τον τοίχο απέναντι. Όρθιο ακουμπισμένο με τη μύτη στο πάτωμα βρισκόταν το σπαθί που πήρε τη ζωή του άντρα που αγαπούσα.

“Πως βρέθηκες στα χέρια μου” μουρμούρισα καθώς κατευθύνθηκα προς το μπάνιο. Θα έκανα ένα ντους και θα επισκεπτόμουν τη βιβλιοθήκη. Το καυτό νερό έτρεξε στο κορμί μου και με ξέπλυνε. Υπήρχαν ακόμα κηλίδες από το αίμα του Φέλιξ. Σκέφτηκα τους γονείς μου. Τον Δρ Έντουαρντ και τον παιδικό μου φίλο τον Gus. Πως ένιωθαν για όλο αυτό; Είχα σκοτώσει έναν άνθρωπο στο παιδικό μου δωμάτιο μπροστά στα μάτια των φίλων μου και με τους γονείς μου να κοιμούνται λίγα βήματα πιο πέρα. Ξέπλυνα βιαστικά τα δάκρυα μου και βγήκα. Ανακάτεψα το σακίδιο με τα ρούχα μου. Άγνωστο πότε τα ετοίμασα για να τα πάρω μαζί μου. Τα κενά μνήμης μου ήταν κάτι παραπάνω από ενοχλητικά. Στη πλαϊνή θήκη του σακιδίου βρήκα χρήματα. Πήρα μερικά και βγήκα από το δωμάτιο. Ο ξενοδόχος στη ρεσεψιόν με χαιρέτησε εγκάρδια. “Καλημέρα σας κυρία Αληκτώ. Πρωινή σήμερα”
Ορίστε; Πως με αποκάλεσε; Τον καλημέρισα βιαστικά με ένα βεβιασμένο χαμόγελο και βγήκα έξω στο δρόμο. Η μέρα ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστη για Μάιο και με χαρά έβγαλα τη γκρι ζακέτα μου και την έδεσα στη μέση μου. Το μοβ μπλουζάκι μου ήταν αρκετά έντονο αλλά ταίριαζε με τη χλωμή επιδερμίδα μου. Μπήκα στη βιβλιοθήκη και κατευθύνθηκα προς την υποδοχή. Αναρωτήθηκα αν έπρεπε να πάρω περισσότερες προφυλάξεις αφού λογικά με καταζητούσε η αστυνομία. Κατέβασα το κεφάλι περισσότερο ελπίζοντας πως το καπέλο που φορούσα θα έκρυβε τα χαρακτηριστικά μου.

Ζήτησα από την υπάλληλο πληροφορίες για το που θα έβρισκα μυθολογία διάφορων χωρών. Τα όνειρα που έβλεπα είχαν να κάνουν με ηρωίδες από την ελληνική και σκανδιναβική μυθολογία.
Με οδήγησε στον ανάλογο τομέα και με άφησε μόνη μου.
Το βλέμμα μου ταξίδεψε στις ράχες των πολύχρωμων βιβλίων μέχρι που σκάλωσε στο ράφι με την ελληνική μυθολογία. Αναρωτήθηκα από που ήξερα το όνομα Αληκτώ.
Πήρα έναν χοντρό τόμο και κατευθύνθηκα προς ένα άδειο τραπεζάκι για να μελετήσω. Ήταν πολύ νωρίς και δεν υπήρχε κανείς άλλος μαζί μου. Άνοιξα το βιβλίο και άρχισα να διαβάζω. Η Αληκτώ ήταν μια από τις Ερινύες. Είχε ως αποστολή την αιώνια οργή επί των ηθικών εγκλημάτων.
Έκλεισα με δύναμη το βιβλίο αψηφώντας την ταμπέλα Ησυχία πίσω μου. Όλα αυτά τα ένιωθα ανησυχητικά οικεία. Το σίγουρο ήταν πως τα είχα δει στους εφιάλτες μου εκεί που η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη φαντασία. Πεπεισμένη για τη δικαιολογία που είχα βρει άνοιξα ξανά το βαρύ τόμο. Ήταν αδελφή της Τισιφόνης και της Μέγαιρας, θεότητες τιμωροί.

Ξαφνικά θυμήθηκα το κόμικ. Το κόμικ Αληκτώ. Ένα κόμικ που μυστηριωδώς βρέθηκε στο δωμάτιο μου μετά την επιστροφή μου από το νοσοκομείο. Αρχικά νόμιζα πως ήταν ένα από τα βιβλία και τα περιοδικά που μου είχαν φέρει οι γονείς μου ως δώρο για να έχω με κάτι να ασχολούμαι τις ώρες της ανάρρωσης μου. Όταν ρώτησα τη μητέρα μου αρνήθηκε αλλά δεν είχα τη δύναμη να ασχοληθώ περισσότερο με τη διαλεύκανση του μυστηρίου και έτσι το άφησα να περάσει. Το είχα ξεφυλλίσει ένα δυο φορές και μου είχε κάνει εντύπωση η ομοιότητα μου με την ηρωίδα.

Στο κόμικ η Αληκτώ είχε τρεις προστάτιδες την Αθηνά, την Άρτεμις και τη Μπρυνχιλντα. Τα ζώα που την συντρόφευαν ήταν τα δώρα τους προς εκείνη. Το κοράκι από την Μπρυχίλντα, το ελάφι από την Άρτεμις και τη κουκουβάγια από την Αθηνά. Άραγε ποιος ήταν ο συγγραφέας του κόμικ; Μελέτησα λίγο ακόμα τις τρεις θεές στους βαρύς τόμους που είχα ανοίξει μπροστά μου.

Η Μπρυνχίλτνα ήταν Βαλκυρία. Οι Βαλκυρίες είχαν σχέση με τα κοράκια που πετούσαν πάνω από τα πεδία μαχών και με τους λύκους επέλεγαν τους πιο γενναίους που είχαν σκοτωθεί ηρωικά στη μάχη για να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλα και να πολεμήσουν στο πλευρό του Οντίν στο Ραγκναρόκ στη μάχη για το τέλους του κόσμου. Τα κοράκια

και οι λύκοι οι συνοδοί των Βαλκυριών καθάριζαν τα πεδία από τα πτώματα.

Η Αθηνά ήταν κόρη του Δία, θεά του πολέμου που είχε ιερό πουλί την κουκουβάγια.

Η Άρτεμις κόρη του Δία αδελφή του Απόλλωνα θεά του κυνηγιού με σύμβολο το ελάφι.
Ζαλισμένη έκλεισα το βιβλίο και άφησα τα δάκρυα να με πλημμυρίσουν. Όλα αυτά ήταν ζωντανά στο υποσυνείδητο μου. Σαν μια πάγια γνώση από τη γέννηση μου που όμως κρατούσα θαμμένη στα σκοτάδια της αλυσοδεμένης μου ψυχής.

Τα δάκρυα σαν κουρτίνα με εμπόδιζαν να δω και σχεδόν τυφλή έψαξα στη τσέπη του τζιν μου με την ελπίδα να βρω κάποιο ξεχασμένο χαρτομάντιλο.
“Ορίστε”, ένας ψίθυρος με έκανε να τιναχτώ απότομα. Τα πόδια της καρέκλας έτριξαν με δύναμη. Σίγουρη ότι θα εμφανιζόταν η υπάλληλος έμεινα ακίνητη στη θέση μου περιμένοντας. Και τότε τον αντίκρισα.
Καθισμένος απέναντι μου βρισκόταν ένας γενειοφόρος άνδρας γλαυκόφθαλμος που κράδαινε προς το μέρος μου ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Το θέαμα ήταν ότι πιο σουρεαλιστικό είχα δει. Ένας θεός επί της γης μου πρόσφερε όχι κάποιο περίτεχνο χρυσοποίκιλτο στέμμα ούτε τη βασιλεία των ουρανών αλλά ένα κοινό, ποταπό πακέτο χαρτομάντιλα.

Δύσπιστη άπλωσα το χέρι και πήρα το πακέτο. Το άνοιξα χωρίς να πάρω το βλέμμα μου από πάνω του και άρπαξα ένα απαλό χαρτομάντιλο να σκουπίσω το τα μάτια μου και το πρόσωπο μου. Όταν τελείωσα έσφιξα το χρησιμοποιημένο χαρτί στη παλάμη μου και έσπρωξα προς το μέρος του το πακέτο. Με τη σειρά του το έσπρωξε πάλι πίσω.

“Κράτησε τα σε παρακαλώ” είπε. Η φωνή του ήταν απολύτως ταιριαστή με το παρουσιαστικό του. Βραχνή, σχεδόν ερωτική και με την απαραίτητη σκληράδα. Αναστατωμένη έβαλα το χέρι μου πάνω στο παρατημένο πακέτο. Δεν είχα ιδέα ποιος ήταν. Παραδόξως ένιωθα άνετα μαζί του. Όσο βυθιζόμουν στο ζαφειρένιο βλέμμα του, ένιωθα το σώμα μου να χαλαρώνει. Οι ημιπολύτιμοι λίθοι που είχε σαν μάτια ακτινοβολούσαν διάφορες αποχρώσεις του λαζουρίτη, του ούλτρα μαρίν, του ζαφειριού, του τιρκουάζ, του θαλασσί ζαλίζοντας με.
“Είσαι καλά;” με ρώτησε ανήσυχος.

“Α δες καμώνεται ότι ενδιαφέρεται” πέταξα γελώντας. Μόλις συνειδητοποίησα τι είχα πει έβαλα το χέρι μου μπροστά στο στόμα μου. Πότε πριν δεν υπήρξα αγενής απέναντι σε έναν άγνωστο.
Ζήτησα συγνώμη και απάντησα στην ερώτηση του. “Είμαι καλύτερα ευχαριστώ”
“Διαβάζεις για τους Βίκινγκς;” ρώτησε ρίχνοντας τα ουράνια παραδεισένια μάτια του στο τόμο μπροστά μου.
“Μεταξύ άλλων” είπα αμήχανα.“Μυθολογία. Ενδιαφέρον. Πολύ”
Πρώτη φορά επίσης έχασα την ικανότητα μου να φτιάχνω ολοκληρωμένες προτάσεις. Τι είχα πάθει;
“Είναι πολύ ενδιαφέρον όντως” συμφώνησε

“Σε ελκύουν μυθολογίες άλλων χωρών το ίδιο;” ρώτησε.
“Όχι όσο με ελκύεις εσύ” είπα υπνωτισμένη.

Χαμογέλασε με μια ανδρική πονηριά. “Αυτό κι αν είναι κομπλιμέντο” είπε.

Σηκώθηκα επάνω και πήγα προς τον διάδρομο με τις μυθολογίες.
Ακούμπησα σε ένα ράφι και προσπάθησα να ηρεμήσω. Τι είχα πάθει; Πως μιλούσα τόσο απροκάλυπτα σε έναν άγνωστο; Ε θα γλυκάθηκες από το φόνο και είπες να γίνεις πιο χύμα κάγχασα καθώς άγγιξα τυχαία ένα βιβλίο. Πφ τι θα κάνω τώρα; Πως θα μαζέψω τη ζωή μου; Πως θα σώσω τη ψυχή μου; Πως θα αντικρίσω ξανά τους ανθρώπους που αγαπώ; Πως θα γλιτώσω τη φυλακή; Πως θα ξεφύγω από τον μυστηριώδη άντρα που μου έβγαλε μια σκανδαλιάρικη πλευρά μου τόσο εύκολα;
“Δεν έχεις να πας πουθενά” άκουσα πίσω μου.
Γύρισα και αντίκρισα το τιρκουάζ βλέμμα του. “Ποιος είσαι;” είπα προσπαθώντας να κρύψω τον πανικό μου.
“Rage με λένε οι φίλοι” είπε με νόημα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–

ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Άνευ τίτλου..

Ρωτήθηκα πρόσφατα τι είναι η συγγραφή για μένα…….

Απάντησα πως η συγγραφή είναι μια πύλη που σε οδηγεί σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε ένα μαγικό κόσμο όπου εσύ είσαι ο Θεός!!!!!

Ένας θεός όπου μπορεί να πλάσει οποιαδήποτε ιστορία επιθυμεί.

Καθετί αποτελεί πηγή έμπνευσης. Βλέπεις μια άγνωστη γυναίκα με μαύρα γυαλιά μέσα σε ένα αμάξι στο πάρκινγκ ενός νοσοκομείου. Λίγο αργότερα τη βλέπεις να φεύγει ενώ δίπλα της κάθεται ένας άνδρας. Και εκεί αρχίζεις να γράφεις μια ιστορία στο μυαλό σου, ή στο κινητό, όποιο έχεις διαθέσιμο. Ποιος ήταν εκείνος ο άνδρας; Είναι εραστές; σύζυγοι αδέλφια; Γιατί βρισκόταν στο πάρκινγκ ενός νοσοκομείου; Αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας; Ίσως κάποιος από τους δυο είναι γιατρός και συναντιούνται κρυφά εκεί και φεύγουν μαζί γιατί είναι και οι δυο παντρεμένοι. Τα σενάρια είναι άπειρα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφήσεις την φαντασία σου να οργιάσει. Και δεν σταματάει εκεί… Μπορείς να δώσεις χαρακτηριστικά κάποιου που γνωρίζεις σε έναν από τους ήρωες σου. Δεν υπάρχουν περιορισμοί.. είπαμε δικό σου το σύμπαν, δικές σου και οι ιστορίες..

 

55529927_1000278273496515_6096338023744536576_o