ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΒΛΈΜΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΆΦΟΥ….

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει το μάτι του φωτογράφου και οτιδήποτε κοιτάζει δημιουργεί θέματα για φωτογραφία. Το εξηγώ με δικά μου τελείως λόγια γιατί με αυτό το τρόπο το αντιλαμβάνομαι. Στη προ ιντερνετ και smartphone εποχή (των σπηλαίων) βολευόμουν με την κάπως παράξενη σε σχήμα, φωτογραφική μηχανή που μάρκα δεν θυμάμαι αλλά έμοιαζε πολύ με αυτήν στη φωτογραφία και με 24αρι φιλμ (αυτό που έμοιαζε με σκελετό γυαλιών).

Τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα, φοιτήτρια πια, αγόρασα με τις οικονομίες μου τη πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, η οποία κόστισε περίπου σαράντα χιλιάδες δραχμές όσο δηλαδή και το ενοίκιο του μικρούλι διαμερίσματος μου κάθε μήνα. Αδυνατώ να θυμηθώ τι μάρκα ήταν αλλά έμοιαζε πολύ με τη μηχανή της παρακάτω φωτογραφίας.

Ακόμα και τότε που είχα μηχανή δεν μπορούσα απλά να πιάσω να βγάλω ότι φωτογραφία ήθελα. Έπρεπε πρώτα να έχω χρήματα να αγοράσω φιλμ. Κόστιζε περίπου 1,500 δραχμές όσο το σούπερ μάρκετ μου δηλαδή. Μετά υπήρχε το μαρτύριο της τοποθέτησης του φιλμ καθώς μια λάθος κίνηση μπορούσε να αποβεί μοιραία και να καεί το φιλμ και να κλαις τα λεφτάκια σου.

Είχαν θυσιαστεί πολλά φιλμ στη προσπάθεια μου να μάθω να το τοποθετώ σωστά. Και μετά ερχόταν η χαρά του να βγάζεις φωτογραφίες. Η εμφάνιση των φωτογραφιών ήταν ένα άλλο μαρτύριο. Όχι μόνο κόστιζε περίπου 4 χιλιάδες (οι γονείς μου, μου έδιναν πέντε χιλιάδες δραχμές για να περάσω τη βδομάδα, να διαχειριστώ το νοικοκυριό μου, να πάω σούπερ μάρκετ, να πάω για καφέ στο ακτάρικα, τη καφετέρια του Γιάννη Σαβιδάκη στο Ηράκλειο, να πάω σινεμά, να ψωνίσω ότι χρειαζόμουν, τα εισιτήρια για τις μετακινήσεις μου κτλ) αλλά και η αγωνία μου να έχουν βγει όλες οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει, το καθιστούσαν ένα αξιοπρόσεκτο μαρτύριο.

Από τη τιμή που μου έλεγε ο φωτογράφος να πληρώσω καταλάβαινα αν είχαν βγει όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν πάνω από τέσσερις χιλιάδες είχαν εμφανιστεί όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν κάτω από τρεις χιλιάδες είχαν καεί αρκετές.

Μερικούς αιώνες μετά, το 2008 αγόρασα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή τη Sony Cyber shot περίπου 133 ευρώ, την οποία έχω ακόμα και σήμερα καθώς λειτουργεί άψογα!!!

20190318_102636

Το 2001 απέκτησα το πρώτο μου κινητό το οποίο ήταν αυτό ακριβώς: απλά ένα κινητό. Δεν είχε κάμερα, είχε μεγάλα πλήκτρα και μικρή οθόνη και η μόνη του πολυτέλεια ήταν το ραδιόφωνο.

Το πρώτο μου κινητό με κάμερα ( ΝΟΚΙΑ 6020) το απόκτησα πολύ πριν το 2010, διάολε πρέπει να ήταν πολύ πριν το 2008. Εκεί πλέον άφησα το καταπιεσμένο φωτογράφο να βγει από μέσα μου και να τραβάει ότι μπαρούφα έβρισκε. Από τότε έως σήμερα εννοείται ότι όσα κινητά απέκτησα ήταν με κάμερα οπότε ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να τραβάω ασύστολα φωτογραφίες χωρίς φιλμ, χωρίς αγωνίες και έξοδα (στρίτζο)
Το 2013 απέκτησα το πρώτο μου smartphone, το λατρεμένο μου Samsung Galaxy young (109 euro) που σημάδεψε μια ξεχωριστή εποχή για μένα εξαιτίας κοσμογονικών αλλαγών (να πιούμε καφεδάκι να στα πω μια μέρα) και ξεκίνησα τις «σπουδές» μου πάνω στο αντικείμενο σελφι στον καθρέπτη.

20190318_225503
Κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο χάθηκε ο έλεγχος. Κάποτε έκανα οικονομία για να καταφέρω να αγοράσω φιλμ και τώρα έχω στη διάθεση μου ανά πάσα στιγμή και ανέξοδα κινητό με μπροστινή και πίσω κάμερα (η κινητάρα μου το Samsung Galaxy j7) και τραβάω απεριόριστα δεκάδες, και δεν υπερβάλλω, φωτογραφίες μέσα στη μέρα. Έφτιαξα κεικ, τσακ, φωτογραφία, τρώω μερέντα, τσακ, φωτογραφία, πάω βόλτα, τσακ, φωτογραφία, συγγράφω την ιστορία μου που έχει καταντήσει αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο; τσααακ, φωτογραφία. Να το ηλιοβασίλεμα, να ένας υάκινθος που βγήκε στον κήπο, να τα ανίψια, να τα γλυκά, να το μάθημα ραπτικής, να οι σέλφι. Εθισμένη στη φωτογραφία λοιπόν. Και το χαίρομαι, το απολαμβάνω γιατί κάποτε μη τα ξαναλέμε μάζευα χρήματα για να αγοράσω φιλμ και μετά να εμφανίσω τις φωτογραφίες.

Λοιπόν χθες μια και λίγο αρρωστούλα (πριν μέρες έλεγα στην Άννα πως είμαι χαρούμενη γιατί το χειμώνα δεν αρρώστησα καθόλου και πιθανόν να οφείλεται στην σωστή διατροφή που κάνω πλέον. Και δυο μέρες αργότερα άρχισε να με πονάει ο λαιμός μου) και δεν μπορώ να βγαίνω έξω αποφάσισα να κάνω αυτό που απέφευγα συστηματικά. Να σβήσω τις χιλιάδες χωρίς υπερβολή φωτογραφίες που έχω στον υπολογιστή.

Τελικά το διασκέδασα, θυμήθηκα και αρκετά πράγματα (πρόσωπα μέρη ρούχα) που είχα ξεχάσει. Έσβησα πάνω από 2000 φωτογραφίες. Γιατί σκέφτηκα ότι 200 φωτογραφίες της μερέντας δεν νομίζω ότι θα τις βλέπω σε είκοσι χρόνια και θα λέω πόσο ανεκτίμητη φωτογραφία. Προσεκτικά επέλεξα και διέγραψα όλες τις ανούσιες φωτογραφίες. Εννοείται ότι θα εξακολουθήσω να βγάζω φωτογραφίες γιατί στη τελική γουστάρω απλά δεν θα αποθηκεύω εκείνες που είναι περιττές (να ένα κρουασάν, να ένα βρακί που αγόρασα προχθές, να μια γάτα πάνω σε ένα δέντρο κτλ)
Αυτό που θα παραδεχτώ είναι πως κάποιες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τις βρίσκω εξαιρετικές (με τα δικά μου γούστα πάντα). Σας αφήνω με ένα φωτογραφικό άλμπουμ από τυχαίες λήψεις που βρήκα στα αρχεία μου.
Φιλάκια αλλά από μακριά μη σας κολλήσω κιόλας χεχε

20171213_20040020181214_13453520181214_134830FB_IMG_1496771710823

Snapchat-134167574320190119_181036

20170709_183038201410517988_262896917234658_1140784026771235489_n14305193_521464944711186_8818372225153190850_o (2)20170611_10233720171111_233625.jpg

20180620_12185020180619_150507DSC08880 (2)DSC08901DSC08902 (2)DSC09382.JPG20180309_224623

20180426_122943.jpg

Advertisements