ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Broken girls become warriors

Όσο και να έχω αργήσει το πρωί για οπουδήποτε (γιατρό, μάθημα, επίσκεψη κτλ) δυο πράγματα δεν θυσιάζω, το γάλα μου και τη καθιερωμένη σέλφι στον καθρέπτη. Δεν είναι εγωιστικό, απλά έχοντας πλήρη επίγνωση του χρόνου και της κατάστασης λες «δε γαμιέται; Ότι προλάβω»
Αυτό συμβαίνει γιατί Broken girls become warriors (αυτό κάπου το διάβασα; Το βρήκα πάντως στις σημειώσεις μου για την αλυσοδεμένη ψυχή) Και μιλώντας για αλυσοδεμένη (βλέπε την ιστορία μου που έχω δημοσιεύσει εδώ στο blog μου) άκουσα τα εξής πρωί πρωί:
Οι κοινωνιοπαθείς είναι άνδρες ως επί το πλείστον, σε ποσοστό ένας στους εικοσιπέντε. Όταν εντοπίσουν τη κοπέλα που εύκολα θα γίνει το νέο τους θύμα (ανίδεη από ύπουλες οχιές δεν εντοπίζει τα σημάδια ώστε να προφυλαχθεί). Την σαγηνεύει με το να την εξιδανικεύσει να τη κάνει να νιώσει τυχερή που τον βρήκε στο δρόμο της. Όταν είναι πλέον ερωτευμένη μαζί του εκδηλώνει τη συμπεριφορά του με στάνταρ εκδηλώσεις: θυμώνει υπερβολικά εύκολα, θεωρεί πως πάντα έχει δίκιο, προσπαθεί να την αποκόψει από τους άλλους ώστε να έχει εκείνος ελευθερία κινήσεων. Η τελική φάση είναι η χειρότερη διότι προχωράει σε λεκτική/σωματική βία. Χρειάζεται να τραβήξεις τη κουρτίνα μπροστά από τα μάτια σου ώστε να δεις την οχιά σε όλο της την υπόσταση. Τα παραπάνω ειπώθηκαν σε εκπομπή από την αγαπημένη μου Μαρα Μειμαρίδη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και δεν πίστευα στα αυτιά μου.
Η Σκάιλαρ στην αλυσοδεμένη ψυχή έπεσε θύμα ενός κοινωνιοπαθή (καμία σχέση με τον ψυχοπαθή)… Έπεσα και εγώ στο παρελθόν θύμα ενός κοινωνιοπαθή (διαταραχή της προσωπικότητας) αλλά επιβίωσα. Και τωρα τι;
Η Σκαίλαρ ράβει ολόσωμη φόρμα σε μινωικά χρώματα, μπλε/κόκκινο/κροκί για να γίνει super ντουπερ ηρωίδα και να πολεμήσει τους κακούς (τους άντρες δηλαδή) και εγώ είμαι πανέμορφη (τελικά το καρέ μου πάει πολύ), δυνατή, και χωρίς παραπέτασμα να μου θολώνει τα μάτια και να μη ξέρω τι μου γίνεται.

Τα κορίτσια που επέζησαν ενός οχιού (το αρσενικό της οχιάς χε χε) μετατρέπονται σε πολεμίστριες, ατρόμητες αμαζόνες. Είναι όμορφο το συναίσθημα του να έχεις επιβιώσει. Να λες κοίτα το παλιομαλακα τι μου έκανε! Δες όμως! Είμαι ακόμα εδώ και φίλε μου είμαι καλύτερα από ποτέ.

Λοιπόν πήρα πολύ όμορφα σχόλια από κάποια άτομα που διάβασαν για πρώτη φορά το blog μου και μπορώ να πω ψωνίστηκα εκ νέου. Επίσης συνειδητοποίησα πως όλες μου οι ηρωίδες από τις ιστορίες μου πλέκουν/κεντούν.
Οι ιστορίες μου (οι τίτλοι είναι προσωρινοί δεν έχω αποφασίσει ακόμα):

Μαρία (Ερευνήτρια Α) – γράφεται ακόμα

Ρόζαμουντ (Ιστορίες της μιας δεκάρας) -γράφεται ακόμα

Σκάιλαρ (Αλυσοδεμένη ψυχή) -γράφεται ακόμα

Μόριγκαν (Το μακάβριο πάρτι της Μόριγκαν) -ολοκληρωμένο

Ρόουζ (Το κορίτσι του Πορτλαντ) -γράφεται ακόμα

Έλινορ (Έλινορ) -ολοκληρωμένο

Βεατρίκη (Μάγισσες κ βαμπιρ) -ολοκληρωμένο.

Και κατάλαβα ότι είναι απαραίτητο να βάζεις ένα βάζο με λουλούδια στο παράθυρο του δωματίου σου. Άσχετο αλλά αλλάζει τη διάθεση και όχι μόνο….

Επίσης καιρό θέλω να σας πω τα νέα μου επί τροχάδην. Χρόνια ήθελα να αλλάξω ενδοκρινολόγο γιατί δεν μου άρεσε (ήταν μουρόχαβλος) αλλά η μαμά δεν ήθελε (άκου τώρα). Κάποια στιγμή από τα Χριστούγεννα και μετά αν μπορώ να θυμηθώ αποφάσισα να τρώω βραδινό (στα χωριά το βραδινό σερβίρεται στις επτά κι όποιος προλάβει). Ο λόγος ήταν ότι ένιωθα τρομακτικά αδύναμη. Δεν μπορώ να το περιγράψω απλά ένιωθα να μη μπορώ να πάρω τα πόδια μου.
Άρχισα να χάνω κιλά κι αυτό ήταν για τον ανορεξικό εαυτό μου υπέροχο αλλά επειδή είμαι πλέον σαράντα και δεν κάνω τις χοντρές μαλακίες που έκανα παλιά πάνω στη διατροφή (να κάτσουμε μια μέρα να πιούμε καφέ να στα πω) και εξαντλημένη πνευματικά, σωματικά από την χρόνια κακοποίηση προς τον εαυτό μου με τη στέρηση της τροφής, ανορεξική από το 2007, αποφάσισα να ωριμάσω για τα καλά να πω ΤΕΡΜΑ οι μαλακίες Μαριλού, τώρα είσαι μεγάλο κορίτσι δε σε παίρνει να κάνεις πειράματα. Από εκεί λοιπόν που τα βράδια τρεφόμουν με βρώμη και γιαούρτι (τι σκατά αλήθεια) αποφάσισα να τρώω κάτι διαφορετικό. Δεν είπα θα πιάσω να φάω κοψίδια και πιτόγυρα βραδιάτικο. Λίγο ψωμάκι με τυράκι και ένα βραστό αυγό, λίγος πουρές με λεμονάκι, καμιά σουπίτσα. Οι δικοί μου φυσικά δεν το πίστευαν να με βλέπουν να κάθομαι μαζί τους στο τραπέζι, από εκεί που δεν καθόμουν ποτέ γιατί κρυβόμουν στο δωμάτιο μου να φάω τα νερόβραστα σκατά που έτρωγα. Η νύφη μου δε η Μαίρη που είναι φρέσκια στην οικογένεια, για πρώτη φορά με είδε να τρώω μαζί τους. Δυστυχώς παρόλο που αύξησα τις θερμίδες μου έβλεπα πως συνέχιζα να χάνω κιλά. Η μαμά που τη πήγε να (τόσα χρόνια τη παρακαλούσα να αλλάξουμε κωλογιατρο μόλις είδε τα ζόρια το έπραξε) έκλεισε ραντεβού σε μια πολύ καλή ενδοκρινολόγο στο Ηράκλειο και μετά τις απαραίτητες εξετάσεις διαπιστώσαμε πως ο προηγούμενος γιατρός μου έδινε λάθος χάπι γιαυτό είχε πάθει σοκ ο οργανισμός μου και έχανε ασύστολα. Σε όσους το έλεγα μου απαντούσαν πιο χάπι είναι να το πάρω εγώ να χάσω κανένα χεχεχ.. Η γιατρός με συμβούλεψε να τρώω μεγαλύτερη μερίδα και να συνοδεύω τα γεύματα μου με ψωμάκι. Να τρώω και υδατάνθρακες. Τόλμησα λοιπόν μετά από χιλιάδες χρόνια να φάω ζυμαρικά!!!! Και είναι τόσο νόστιμα. Αλήθεια που ζούσα τόσα χρόνια; ! Αλήθεια γιατί; Βέβαια τρώω ακόμα μικρές ποσότητες γιατί είναι δύσκολο από εκεί που δεν έτρωγα καθόλου να τρώω ξαφνικά πολύ. Και αυτό είναι το καλύτερο πιστεύω. Μικρά γεύματα και ποικιλία στις τροφές. Το άλλο θαύμα που συνέβη ήταν ότι άρχισα να τρώω όσπρια τα οποία σιχαινόμουν. Μόνο φασολάδα φυσικά και ρεβίθια, τις φακές απλά είναι πάνω από τις δυνάμεις μου δεν τις αντέχω. Το αποτέλεσμα λοιπόν όλης αυτής της αλλαγής είναι πως σταθεροποιήθηκα στα 42 κιλά και ελπίζω να πάρω 2-3 ακόμα για να είμαι καλύτερα. Το βασικό είναι ότι σταμάτησε η κατρακυλά. Σταμάτησα να χάνω. Βέβαια δεν θέλω να παχύνω πολύ, γιατί θα νιώθω εγώ άσχημα μέσα στο σώμα μου. Το ότι σταθεροποιήθηκα είναι σαν δώρο και μια καλή ευκαιρία να αποκαταστήσω τη σχέση μου με το φαγητό. Το να δαιμονοποιείς τα ζυμαρικά, το ψωμί δεν είναι ότι καλύτερο. Ούτε να τρως μόνο μπρόκολα, κουνουπίδια, νερόβραστα (άκου τώρα) γιατί δεν έχουν πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα. Νιώθω πως ζω ένα όνειρο. Το να μη φοβάμαι καμιά τροφή είναι πραγματικά ένα θείο δώρο για μένα γιατί μόνο έτσι μπορώ να νικήσω την ανορεξία. Νιώθω τόσο όμορφα σε αυτή τη φάση που ελπίζω να κρατήσει για πάντα. Νιώθω καλά μέσα στο σώμα μου και όχι μόνο νιώθω αυτοπεποίθηση αλλά έχω ψωνιστεί κιόλας. Και καλά κάνω. Γιατί γιατί γιατί!? Γιατί η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι το νούμερο ένα σκαλί που οδηγεί κατευθείαν στις διατροφικές διαταραχές. Όποια αγαπάει τον εαυτό της, το σώμα της έχει επίγνωση πως ότι κάνει ωφελεί ή βλάπτει τον οργανισμό της. Αν λοιπόν αγαπάει το σώμα της δεν θα κάνει τίποτα που να το βλάψει. Αυτά ήθελα να πω…. 💋
57430260_1023081787882830_8318582466658959360_n
57393039_1023083547882654_3459334370081374208_o
57504563_1023081841216158_7918514797136576512_n

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Βαριέμαι τα ανούσια λόγια

Προσπαθήστε λίγο να μπείτε στο μυαλό μου το ξέρω είναι τρομακτικό μέρος αλλά μη φοβάστε. Δείξτε λίγη γενναιότητα, ανάψτε κερί και μπείτε.
Είμαι λοιπόν από τα γεννοφάσκια μου δυναμική. Πάντα άφηνα γυναίκες άλλων εποχών να με οδηγήσουν στα λαμπρά μονοπάτια που είχαν χαράξει οι ίδιες.
Η γυναίκα των Όφεων με τα γυμνά στήθη και τα φίδια στα χέρια δεν μου επέτρεψε ποτέ να λιγοψυχήσω. Όσο και να φοβήθηκα όσο και να πίστεψα ότι είχε έρθει το τρομακτικό τέλος.
Οι συνωνόματες μου Μαίρη Γουλστονκραφτ και Μαρία Κιουρί με τις πένες τους, τις σημειώσεις τους μου υπενθύμιζαν πως ο χρόνος είναι απύθμενος και είναι ανεπίτρεπτο να τον σπαταλάς σε ανούσια πράγματα.
Η Υπατία μου έκλεινε πάντοτε το μάτι. Να μην απαρνηθώ τον εαυτό μου. Ακόμα κι αν με διώξουν για τα πιστεύω μου.
Η Μαντώ Μαυρογένους και η Μπουμπουλίνα βροντοφώναζαν να μην κρύβομαι με τη πρόφαση πως είμαι αδύναμο πλάσμα.
Αγαπημένη μου ηρωίδα δεν υπήρξε ποτέ η Barbie. Η Wonder woman και η Harley Quinn τροφοδοτούσαν τις φανταστικές περιπέτειες τις οποίες έπαιρνα μέρος.
Γιαυτό δεν δείλιασα ποτέ όσο κι αν φοβήθηκα. Για αυτό στο σχολείο αντί για «Αυτός Αυτή Αυτό» έλεγα «ΑΥΤΗ αυτός
αυτό» κι ας με κορόιδευαν.
Για αυτό βαριέμαι τα ανούσια λόγια και τις χαζές ευχές.
Δεν έχει νόημα να μας εύχονται χρόνια πολλά οι άντρες τέτοια μέρα.
Θα προτιμούσα να ΜΗΝ ξαναπείτε καμιά γυναίκα χοντρή ή άσχημη ώστε να μη πάθει ανορεξία και καταστρέψει την υγεία της.
Θα προτιμούσα να ΜΗΝ δολοφονείτε τις γυναίκες να ΜΗΝ τις βιάζετε να ΜΗΝ τις κακοποιείτε να ΜΗΝ τις μειώνετε να ΜΗΝ τις παρενοχλείτε.
Αυτό θέλω αυτό οφείλετε να κάνετε.
Είμαι η Μαρία! Είμαι 40 ετών. Είμαι 44 κιλά! Είμαι ηρωίδα! 

53862941_989686647889011_796310022127616000_n52813299_989686554555687_5694307798981017600_n53875460_989686594555683_6459490917509234688_n