stephen king-στεφεν κινγκ

ο ονειροτρόμοs του Βασιλιά….

Διαβάζω πολύ King/ Έχω εμμονή με King/ Με κάνει να γίνομαι προσεκτικότερη με τις λέξεις που χρησιμοποιώ στα κείμενα μου. Έμαθα καινούργιες λέξεις με τις ιστορίες του. Λάτρεψα το ονειροτρόμο λάτρεψα τις περιγραφές τις ασυνήθιστες παρομοιώσεις. Με κέρδισε για πάντα δικιά του φυλακισμένη στην έπαυλη του τρόμου.

Από τότε που άρχισα να τον διαβάζω, το πρώτο του βιβλίο που διάβασα ήταν το σαλεμς Λοτ, αυθόρμητα άρχισα να κρατάω σημειώσεις με τις προτάσεις περιγραφές λέξεις παρομοιώσεις μου έκαναν εντύπωση.
Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω μια νέα στήλη όπου θα δημοσιεύω τις σημειώσεις αυτές μαζί με τη προσωπική μου γνώμη.

Να πω ότι ανατριχιάζω με τα άτομα που έχουν μούτρα και εκφέρουν αρνητική γνώμη για βιβλία του King. Αν διαβάσεις Βιβλίο του και βρεις κάτι αρνητικό (περιγράφει περιττά πράγματα, είναι αρρωστημένο, έκανε κοιλιά μπλα μπλα μπλα) τότε έχεις χάσει τη μεγάλη εικόνα. ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με λίγα λόγια πάρτο αλλιώς συγκεντρώσου βγάλε ότι σκατά έχεις στο κουβά που λέγεται εγκέφαλος και διάβασε τον ξανά. Ιερόσυλε!!!!!! Που θα μιλήσεις εσύ για τον Βασιλιά (οκ το παράκανα) .Τον πιο επιτυχημένο παραγωγικό μετρ του ονειροτρόμου που υπάρχει.


Ο αξιό-τρομος  ΣΤΙΒΕΝ ΕΝΤΓΟΥΙΝ ΚΙΝΓΚ γεννήθηκε στο Μέιν του Πόρτλαντ, λατρεμένο σκηνικό για τις ιστορίες τρόμου το 1947. Ο πατέρας του ήταν ναυτικός και όταν τους εγκατέλειψε ήταν περίπου δυο ετών. Ξεκίνησε να γράφει ιστορίες από πολύ μικρή ηλικία όταν του παρουσιάστηκαν προβλήματα υγείας και έμενε σπίτι αντί να πηγαίνει σχολείο. Ενώ ήταν καθηγητής αγγλικής φιλολογίας εκδόθηκε το 1974 η Καρυ. Είναι παντρεμένος με τη Ταμπιθα και έχει τρία παιδιά τη Ναόμι, τον Τζοε χιλ, και τον Οουεν Κινγκ. Τα αγόρια του είναι εξίσου συγγραφείς και πολύ καλοί. Τα βιβλία που έχει εκδώσει είναι αμέτρητα, πάνω από 240 και έχει βραβευτεί επίσης πολλές φορές. Το 2003 τιμήθηκε με το μετάλλιο Διακεκριμένης Συνεισφοράς από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου των ΗΠΑ.

65990755_1104264963097845_6506566293104099328_n

Θα δημοσιεύω τις σημειώσεις μου με τη σειρά που διαβάζω τα βιβλία του. Το πρώτο του βιβλίο που διάβασα ήταν το ΣΑΛΕΜΣ ΛΟΤ (οπότε ακολουθούν όσα σημείωνα στο κινητό μου τις ημέρες που το διάβαζα, χωρίς να διορθώσω κάτι)…..

 

«…οι δυο κύριοι δρόμοι της πόλης έμοιαζαν με σταυρόνημα τηλεοπτικής διόπτρας.»
«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»

«Το σπίτι του Χιουμπερτ Μάρστεν ήταν σαν κατάμεστη χαοτική ποντικοφωλιά»
«…Και στην πόλη βαριές δροσοσταλίδες έλαμπαν σαν άπειρα διαμάντια»
«Το χέρι του πονούσε σαν χαλασμένο δόντι».
«Τρόμος σαν καυτό σίδερο»
«Ένιωθε τα πόδια του σαν να ήταν φτιαγμένα από δέκα χιλιάδες γομολάστιχες»
«Σκυφτοί σαν παλιογριες»
«ΜΙΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΑΛΟΥΜΙΝΈΝΙΕΣ ΛΟΥΡΊΔΕΣ ΕΊΧΕ ΣΠΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΕΙΧΝΕ ΑΙΧΜΗΡΗ ΣΑΝ ΔΑΧΤΥΛΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΑΒΑΝΙ»

«Μπορείς να δεις τη χρυσόβεργα, αυτό το πιο πεισματάρικο, ολέθριο και όμορφο από όλα τα φυτά της Νέας Αγγλίας, να σκύβει στον άνεμο, σαν μεγάλο και σιωπηλό εκκλησίασμα.
Οι σκιές της επερχόμενης νύχτας είχαν ήδη λιμνάσει μέσα του, σαν κάτι κολλώδες και ζωντανό.»
«Υπήρχε ο καυστήρας σαν ιμπρεσιονιστικό γλυπτό της θεάς Κάλι»
«Το πρόσωπο του έδειχνε θλιμμένο και γερασμένο σαν τα θλιβερά παλιά νεροποτηρα που σου φέρνουν στα φτηνά εστιατόρια»
«Το σπίτι των Μάρστεν..σαν γοτθική γεροντοκόρη»

«Το πρώτο ηλιοφως, ανάριο και πολύτιμο χρυσάφι..»
«Το μενεξεδί σύθαμπο»
«Ο ήλιος έδυε πορφυρός»

«Οι πρώτες λαγαρές αχτίδες»

Οι άγνωστες λέξεις (άνοιξα λεξικό)
Ραμπελαίσιες

Ροδόχρωμη
Φρονώ

Καμεές
Μετείκασμα
Εξαχνώνεται
Σύθαμπο
Γρίπισαν
Λόχμες
Θυσανοσωρείτες
Βερμιγιόν
Οίησή
Τεφρό
Ρεπροντιξιόν

Bογιάρος
Αποχρέμψεις
Άλλες φράσεις
«Κυρίως βρίσκεις αδιαφορία καρυκευμένη με περιστασιακή ανιαρή κακία»
«Κάποιον που πως να το πω πήρε τη λέξη και την έκανε σάρκα»
«Με το φως και το σκοτάδι να εναλλάσσονται λες και ανοιγοκλείνουν τα πατζούρια των θεών Η φωτιά πύρωνε μέσα του, σαν παλλόμενα άλικα νήματα και άνθη, ένα όργιο λουλουδιών σε μια μεταμεσονύχτια ζούγκλα»
«Καθώς κοιτάζω έξω τα πάντα μοιάζουν με σπουδή στο μολυβί»

65688012_1104274743096867_5715185162560471040_n

Η γνώμη μου τώρα για το συγκεκριμένο βιβλίο. Λάτρης των ιστοριών βαμπίρ, το σαλεμς λοτ με ενθουσίασε. Όχι όχι, η λέξη «ενθουσιασμός» είναι πολύ μικρή για να περιγράψω ΤΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑ ΌΣΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΑ. Έγραφε για το κρύο και ένιωθα να κρυώνω, έγραφε για ιδρώτα και ίδρωνα.

Ένα τεράστιο χέρι έβγαινε μέσα από τις σελίδες με έπιανε από το πρόσωπο και με τραβούσε μέσα στον ονειροτρόμο του Βασιλιά, γιατί είναι στα αλήθεια ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΡΟΜΟΥ.

Πάντα διψούσα για μάθηση,  για τις λέξεις. Με χόρτασε λέξεις μου γέμισε τη ψυχή μου ηδονικές, γεμάτες σάρκα λέξεις.

Και κάτι άλλο που δεν έπαθα ποτέ με κανένα άλλο συγγραφέα όσο σπουδαία και να ήταν τα βιβλία του, ένιωθα το δέρμα μου, το πετσί μου να ξε κολλάει.

Ο μύθος του βρικόλακα με μια ξεχωριστή προσέγγιση αυτή της «εισβολής» ενός ξένου σε μια κλειστή κοινωνία βλέπε χωριό.  Πάντα ότι μήνυμα και να περνάει ο Κινγκ το κάνει με το δικό του ευφυέστατο τρόπο, αυτό του τρόμου. Του τρόμου που έχει γεύση χαλκού……

65361345_1104275526430122_814420009429237760_n

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ…

Αγαπάω τα βιβλία. Νομίζω τα αγαπούσα σε όλη μου τη ζωή. Αν με χαρακτηρίζει κάτι αυτό είναι η αγάπη μου για τα βιβλία (και για τα πλέξιμο/ράψιμο/μαγείρεμα/ζωγραφική τόσο ταλαντούχο κορίτσι πχια😋)
Αν μου πεις να ανασύρω από τη μνήμη μου το πιο αρχαίο πράγμα, το πιο παλιό, τη πρώτη μου ανάμνηση θα σου πω τη ροζ πάνινη τσάντα δώρο της νονάς γεμάτη βιβλία, τετράδια, παραμύθια, ζωγραφιές και μπογιές. Μια άλλη ανάμνηση είναι η μέρα που έφεραν τη μεγάλη βαριά βιβλιοθήκη στο σπίτι. Από τον πάππου και τη γιαγιά δώρο για τους μαθητές (τον αδελφό μου και εμένα, η αδελφή μου ήταν πικολινο ακόμα δε πήγαινε σχολείο). Θυμάμαι τις σάκες που είχα κατά καιρούς στο σχολείο θυμάμαι το ντύμα για να καλύψουμε τα βιβλία αλλά πάνω από όλα θυμάμαι τη μυρωδιά των βιβλίων. Σχολικών και εξωσχολικών. Μια συνήθεια που κρατάω μέχρι σήμερα είναι να σνιφάρω ηδονικά τις σελίδες των βιβλίων. Μεθυστικό και ταξιδιάρικο άρωμα. Και πόσο τα αγαπάω τα βιβλία γιατί λένε πάντα την αλήθεια ακόμα κι όταν μιλάνε για μυθικά πράγματα και πλάσματα. Την βιβλιοθήκη την έχω ακόμα. Κυριαρχεί στο δωμάτιο μου. Έχει χαραγμένα ονόματα ημερομηνίες υπολείμματα από αυτοκόλλητα και κάτι από τις έφηβες ψυχές μας. Των αδελφών μου και εμένα. Του Μανώλη της Μαρίας και της Νίκης. Η αγία τριάς. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς βιβλία. Είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική (εντάξει δε συγκρίνεται η μωρωδιά του χαρτιού με την οθόνη αλλα οκ πρέπει να ξεκολλήσουμε. Γιατί να τη πληρώνουν τα δέντρα στη τελική; Και το Pdf και το ηλεκτρονικό μια χαρά είναι ιδιαίτερα αν είναι και τσάμπα χε χεεεε τι τσιγκούνααα💰💶)
Έχω πάθος με τα βιβλία και όχι για ότι βιβλίο να ναι, η εμμονή μου στα όρια της αγιοποίησης είναι ο Βασιλιάς 👑. Ο STEPHEN KING.. Βασιλιάς όνομα και πράγμα. Ο θαυμασμός μου απεριόριστος. Για την συνέπεια με την οποία γράφει τόσες δεκαετίες και για το τι γράφει. Γιατί ο άνθρωπος είναι ο master of commander των παράλληλων κόσμων, των τρομακτικών ιστοριών και των φρικιαστικών ανθρώπων. Μέχρι στιγμής τα βιβλία του king που έχω διαβάσει είναι:

CARRIE
MISERY
THE SHINING
MΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ
SALEMS LOT

Και το SLEEPING BEAUTYS που διαβάζω τώρα
Και έχω να πω τα εξής: Πρώτα από όλα για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία του μου γεννήθηκε η ανάγκη να κρατάω σημειώσεις με φράσεις και λέξεις που μου κάνουν εντύπωση, μέχρι τότε απλά υπογράμμιζα τη λέξη στο βιβλίο (το salems lot ήταν το πρώτο τα Χριστούγεννα του 2018, ναι το ξέρω άργησα να διαβάσω KING και ντρέπομαι για αυτό αλλά θα επανορθώσω έχω κατεβάσει δεκάδες δεκάδες βιβλία του που με περιμένουν ζεστά ζεστά να τα διαβάσω, και κάνω μέσο όρο 3 μέρες να διαβάσω ένα βιβλίο οπότε έχω προοπτικές, αν και αξίζει ο κινγκ να διαβάζεται αργά και ΗΔΟΝΙΚΑ).
Επίσης με μαγεύει ο τρόπος που σκιαγραφεί τον κάθε χαρακτήρα. Είτε είναι καλός είτε κακός αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει αν τον συμπαθεί ή όχι. Δεν τον νοιάζει να δικαιολογήσει απλά είναι εκείνος που λέει μια ιστορία. Από κάθε του βιβλίο βγαίνει ένα χέρι σε αρπάζει από τα μούτρα και σε βυθίζει μέσα του. Το να σβήνει την πραγματικότητα γύρω σου και να σου δημιουργεί ζωντανές στα όρια της τρέλας εικόνες του βιβλίου του είναι κάτι που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε άλλο συγγραφέα. Μιλάει για βούτυρο και νιώθεις τη γεύση του στο στόμα σου, περιγράφει τον μανιασμένο άνεμο και ακούς το σφύριγμα του. Μιλάει για φαντάσματα που βγαίνουν από τη μπανιέρα και φοβάσαι να πας για κατούρημα. Μιλάει για αλουμινένιες λουρίδες που μοιάζουν με δάχτυλο και σε στοιχειώνει η εικόνα.
Ένα άλλο γνώρισμα του είναι οι αμέτρητες ασυνήθιστες λέξεις. Ένας οργασμός λέξεων, πόσο όμορφα πράγμα είναι οι λέξεις, ένας παράδεισος ονειρικός με πλουμιστά σεντόνια λέξεων. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο ΚΙΝΓΚ όχι ο Αλέξης που λέει και το άσμα. Οι φράσεις και οι παρομοιώσεις με αφήνουν άναυδη, σκέφτομαι πόσο γαμάτος είναι αυτός ο άνθρωπος. Αυτό με τη φασολάδα με έχει στοιχειώσει ……«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»…..
Και οι λεπτομέρειες, οι αμέτρητες φαινομενικά αχρείαστες λεπτομέρειες που όμως τρυπώνουν στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την φαντασία και γεννούν ολοζώντανες εικόνες.
Για παράδειγμα αναφέρει τι μπρελόκ έχει κάποιος μια παντελώς άχρηστη πληροφορία καθώς δεν έχει καμία επίδραση στη εξέλιξη της ιστορίας αλλά το κάνει για να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι άτομο είναι ο άλλος. Ο τρόπος που περιγράφει τη ζωή στις κλειστές κοινωνίες με κάνει και ταυτίζομαι, είναι ακριβώς ότι συμβαίνει σε χωριά κωμοπόλεις άρα έχει πλήρη επαφή με τη πραγματικότητα δε γράφει ότι του κατέβει. Φυσικά έχοντας μεγαλώσει σε μικρή κωμόπολη ξέρει από πρώτο χέρι την «ατμόσφαιρα» της επαρχίας.
Δηλαδή όσο τον διαβάζω σκέφτομαι ο άνθρωπος ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΡΆΦΕΙ. Επίγνωση για την ανθρώπινη φύση επίσης. Και ξαναλέω δεν κάθεται να δικαιολογήσει γιατί η μαμά σκότωσε το μωρό της. Απλά το γράφει και νιώσε οποιοδήποτε συναίσθημα θέλεις εσύ. Εγώ για παράδειγμα στην Ερευνήτρια ένιωθα τύψεις στη αρχή που παρουσίασα κακούς τους γονείς της μιας εκ των δυο πρωταγωνιστριών μου. Έπρεπε να παλέψω να σταματήσω να τα βλέπω όλα μέσα από τα μάτια της Μαρίας γιατί αυτό δεν με άφηνε να είμαι συγγραφέας. Προσπάθησα πολύ να αποστασιοποιηθώ, να πάθω εκτόπιση και να δώσω υπόσταση στον εκάστοτε χαρακτήρα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΩ ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ. Έχει λοιπόν αμέτρητες εικόνες ολοζώντανες χάρη στην ικανότητα του να περιγράφει. Ξεχνιέσαι μέσα στον ωκεανό από λέξεις. Νιώθω τυχερή που έχω τη δυνατότητα να διαβάζω τα βιβλία του.
Το πιο εντυπωσιακό όμως με τη πάρτη του είναι οι βουτιές που κάνει στους αρχέγονους φόβους μας. Φόβοι που βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στον άνθρωπο από τη παιδική του ηλικία. Χθες τελειώνοντας τη Λάμψη πέρασα τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να αποφασίσω αν θα διάβαζα το νεκρωταφειο ζώων ή το ΑΥΤΟ. Και τα δυο έχουν να κάνουν με θέματα ευαίσθητα παιδιά και κατοικίδια. Προσωπικά για εμένα είναι απαγορευμένα θέματα λόγω της ευαισθησίας μου, τουλάχιστον μέχρι και πριν λίγο καιρό που ήμουν υπερευαίσθητη και έκλαιγα με το παραμικρό. Αρνητικές αναμνήσεις στα δυο αυτά θέματα με είχαν κάνει να τα έχω κλειδαμπαρώσει και να μη θέλω να έρχομαι αντιμέτωπη ούτε να θέλω να τα συζητώ. Βέβαια τώρα έχω κάνα χρόνο να κλάψω και η Αννα μου ανέφερε πως ωρίμασα απότομα. Παρόλα αυτά είπα να μην τα διαβάσω προς το παρών και να διαβάσω τις κοιμωμένες. Ακόμα ένας από τους λόγους που τον θαυμάζω είναι πως παρόλο τα θέματα υγείας που είχε και μιλάμε για σοβαρά προβλήματα τύπου τον χτύπησε αμάξι και ήταν καθηλωμένος για καιρό στο κρεβάτι. Σε πολλά βιβλία του βάζει προσωπικές του εμπειρίες όπως στο μίζερι όπου ο ήρωας του παθαίνει ένα ατύχημα και μια τρελή θαυμάστρια τον κρατάει αιχμάλωτο. Έχοντας περάσει από το κρεβάτι του πόνου μπόρεσε να σκιαγραφήσει άψογα μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια την αγωνία ενός ανήμπορου αιχμάλωτου ανθρώπου που βρίσκεται ξαφνικά στο έλεος μιας ψυχικά άρρωστης γυναίκας. Με σόκαρε και αυτό είναι καλό. Είναι το «αποστολή εξετελέσθη» του συγγραφέα.
Είναι ένας μαγικός συγγραφέας κατά εμέ για όλους τους παραπάνω λόγους και για αμέτρητους ακόμα. Και εν το μεταξύ προσπαθήστε να με φανταστείτε, βράδυ κουκουλωμένη με το φλισακι ναι είναι Ιούνης αλλά εγώ είμαι εγώ και δεν έχω την ίδια θερμοκρασία με τους άλλους δηλαδή κρυώνω) να διαβάζω κινγκ να βρίζω να μένω με ανοιχτό το στόμα και στο τέλος όταν ζορίζουν τα πράγματα να κοιμάμαι με ανοιχτό το φως. Και αυτό δε το αλλάζω με τίποτα.

61782230_1060982514092757_7345903748574609408_n61667958_1060982474092761_4356895171015606272_n

61573314_1060983954092613_1806958634815455232_o

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)

 

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦ 14: ΕΦΙΑΛΤΕΣ

Οι αναμνήσεις είναι κίνητρα για εκδίκηση” μου είπε η ψυχολόγος μου Μαργαρίτα Σίλβερ που ήρθε στο νοσοκομείο να με δει.


“Ήταν πνευματικά ασταθής από την αρχή γλυκιά μου αλλά ήσουν πολύ αδύναμη για να το δεις. Και εξαρτημένη από εκείνον. Οι ψυχικές του μεταπτώσεις πρέπει να ήταν εξουθενωτικές. Σε αγαπώ, σε μισώ, θα σε σκοτώσω, θέλω να σου κάνω έρωτα. Φαντάζομαι την αναστάτωση που σου προκαλούσαν”

Μετά την επίθεση που είχα δεχτεί από τον Φέλιξ αναγκάστηκα να τα ομολογήσω όλα στη ψυχολόγο μου που την παρακολουθούσα εξαιτίας του προβλήματος που είχα με την ανορεξία.

“Είναι τόσο εγωιστής που σε ήθελε όλη δικιά του. Ζήλευε όταν περνούσες χρόνο με άλλους. Σε ήθελε αλυσοδεμένη να θαυμάζεις μόνο εκείνον, να μιλάς μόνο σε εκείνον, να σκέφτεσαι μόνον εκείνον, να αναπνέεις μόνο για εκείνον. Εξουθενωτικός τύπος”

Της είχα δείξει το αντίγραφο του φακέλου του από την αστυνομία. Ήθελα να μου αναλύσει τι άνθρωπος ήταν.
“Βλέπω ότι είχε παραβατική συμπεριφορά από νεαρή ηλικία. Αυτοί που βασανίζουν ζώα είναι
sociopath και καταλήγουν να σκοτώνουν ανθρώπους. Και δε μου κάνει καμία εντύπωση που τον χαρακτήρισαν οι συνάδελφοι του ανατριχιαστικό τύπο, ψυχρό και ασταθή”

Όταν έφυγε ζήτησα από τους γονείς μου να με αφήσουν να ξεκουραστώ. Είχα ανάγκη από ύπνο.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Έκλεισε τη πόρτα απαλά και έβγαλε το σακάκι του. Ένα χείμαρρος από το ευωδιαστό άρωμα του με έλουσε. Ύστερα χαλάρωσε την ακριβή γραβάτα του και τη πέταξε στο ίδιο σημείο που είχε αφήσει το σακάκι. Το αδηφάγο βλέμμα του εστιασμένο μόνιμα επάνω μου σαν προβολέας. Ένιωθα να με γδύνει και να χαϊδεύει κάθε εκατοστό του κορμιού μου καθώς ανοιγόκλειναν τα βλέφαρα του.
Πλησίασε αργά προς το μέρος μου και μου άπλωσε το χέρι. Του το πρόσφερα και εκείνος το έκλεισε στη παλάμη του σφιχτά. Ύστερα το έφερε στα χείλη του και το φίλησε. Πλημμυρίδα ζεστής θαλπωρής και ρίγη ηδονής με κατέκλυσαν. Έγλυψα τα χείλη μου και μετά τα δάγκωσα.

“Επιτέλους είσαι δικιά μου” ψιθύρισε καθώς με τράβηξε στην αγκαλιά του και μου χούφτωσε τα οπίσθια.
“Δρ Έντουαρντ!” είπα ξελιγωμένη. Τα δυνατά του μπράτσα με συνέθλιψαν σαν γρανίτης και ένιωσα να λιώνω σαν καυτό βούτυρο.
“Ξέρω τι χρειάζεσαι μωρό μου” ψιθύρισε προκλητικά στο αυτί μου. Προσπάθησα να τον απωθήσω χωρίς αποτέλεσμα.

Άσε με είπα” δυνατά. “Δεν είμαι σαν τις άλλες να μου μιλάς με αυτό το τρόπο”. Πάλεψα για λίγο στα βράχια σαν ορμητικό κύμα που προσπαθεί να βρει το πέρασμα του και με έκπληξη τον είδα να χαλαρώνει τα μπράτσα του και να με αφήνει. Έμεινα ακίνητη προσπαθώντας να σκεφτώ τη συνέχεια.

Γιατί του ζήτησα να με αφήσει ενώ δεν το ήθελα; Με κοίταξε με μια υποψία χαμόγελου και μετά με μια δόση ειρωνείας. Περίμενε την επόμενη κίνηση μου. Ήξερε ότι από περηφάνια ή από εγωισμό δεν θα του ζητούσα να με αγκαλιάσει ξανά ακόμα κι αν το ήθελα σαν τρελή. Και το ήθελα. Το ήξερε εκείνος το ήξερα κι εγώ.

Έσφιξα τα δόντια μουρμουρίζοντας βρισιές. Και μετά τον χαστούκισα. Δεν αντέδρασε καθόλου. Αμίλητος άρχισε να με περιτριγυρίζει σαν άγριο θηρίο. Κάτι ετοίμαζε. Έφερα το χέρι μου στο στόμα μου και προσπάθησα να μην φωνάξω. Πήγε πίσω μου και τον ένιωσα να κολλάει το σώμα του στο δικό μου. Τύλιξε απαλά τα χέρια του γύρω μου και άρχισε να με χαϊδεύει τρυφερά.

“Μωρό μου” ψιθύρισε “Είμαι τρελός μαζί σου”

“Σε παρακαλώ” ψέλλισα.
“Είσαι ο λόγος που γίνομαι μούσκεμα στον ιδρώτα κάθε βράδυ”
“Σε παρακαλώ Δρ Έντουαρντ”
“Είσαι ο λόγος που αυνανίζομαι”
“Δρ Έντουαρντ” είπα ξελιγωμένα. Η επιθυμία μου για αυτόν ήταν μεγαλύτερη από τη ντροπή μου.
“Δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου” συνέχισε.

Τα χάδια του ήταν πιο ξεδιάντροπα από τα λόγια του.

Κι εγώ που τόσο καιρό ήμουν ακλόνητη τον άφηνα να με θωπεύει με αγριότητα. Το θρόισμα των ρούχων με αναστάτωσαν περισσότερο. Ένα βογκητό ηδονής γλίστρησε από το στόμα μου και αιωρήθηκε στην ήδη καυτή ατμόσφαιρα.

“Σου αρέσει μωρό μου;” με ρώτησε προκλητικά.

Δεν του απάντησα. Συνέχισα να βγάζω αναστεναγμούς που έμοιαζαν με κλάμα.
Μου γράπωσε τα οπίσθια και με έκανε να βογκήξω δυνατά. Με άφησε και έκανε ένα βήμα πίσω. Πριν προλάβω να αντιληφθώ τι έκανε μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι στο πισινό μου. Έχασα την ισορροπία μου και κόντεψα να πέσω. Με συγκράτησε αγκαλιάζοντας με. Με σήκωσε στα χέρια του και με μετέφερε στο κρεβάτι. Με ακούμπησε απαλά και ύστερα κάθισε στη πολυθρόνα απέναντι και άναψε τσιγάρο. Ξεκούμπωσε το πουκάμισο του και με άφησε να δω μια υποψία δέρματος. Μια σκηνή από τα προσεχώς.
Συνέχισε να με κοιτάζει λάγνα και να καπνίζει αμίλητος. Μετά έσβησε το τσιγάρο και σηκώθηκε απότομα. Ξεφορτώθηκε το πουκάμισο και έβγαλε τα παπούτσια του. Το παντελόνι του κρεμάστηκε στα κόκαλα της λεκάνης του. Σκάλωσα στον αφαλό του και ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να βάλω τη γλώσσα μου εκεί μέσα.
“Σου αρέσει αυτό που βλέπεις μωρό μου;” είπε προκαλώντας με. “Περίμενε να δεις και τα υπόλοιπα”
“Σε παρακαλώ” είπα ακόμα μια φορά.
“Με παρακαλάς τι;” είπε σχεδόν θυμωμένα.
Με πλησίασε και έβγαλε το παντελόνι του. Τα πόδια του ήταν δυνατά σαν ποδοσφαιριστή.
Αναστέναξα λιγωμένη. Είχα φτάσει στο κατώτατο σκαλοπάτι της επαιτείας. Ήμουν έτοιμη να τον παρακαλέσω να μου κάνει έρωτα.
“Θέλω να μου μιλάς” είπε τρυφερά. “Θέλω να ξέρω τι σου αρέσει και τι όχι. Θέλω να ξέρω τι νιώθεις”

Έπιασε το παντελόνι του και έβγαλε τη ζώνη. Το πέταξε πάλι στο πάτωμα και με πλησίασε. Δίπλωσε τη ζώνη και την ακούμπησε απαλά στην άκρη του κρεβατιού.

“Δεν θα τη χρησιμοποιήσω εκτός κι αν μου το ζητήσεις”

Ένιωσα να κοκκινίζω από πάνω μέχρι κάτω. Μου έκανε ένα νεύμα με το χέρι του και πειθήνια υπάκουσα. Ανασηκώθηκα και πλησίασα προς το μέρος του. Μου χάιδεψε το πηγούνι.
“Γύρνα” είπε κοιτάζοντας με στα μάτια.
Υπάκουη γύρισα μπρούμυτα με την έξαψη να με κάνει να τρέμω.
Έσκυψε και μου φίλησε τη πλάτη. Άρχισε να χαράσσει υγρά μονοπάτια με τη γλώσσα του οδηγώντας με στη παράνοια. Ένιωθα ότι δεν με είχε αγγίξει ποτέ πριν άντρας. Είχε απίστευτη επίδραση πάνω μου.
Άρχισα να κλαψουρίζω το όνομα του ανάμεσα στους αναστεναγμούς μου. Μου δάγκωσε το πισινό και μετά με μια αποφασιστική κίνηση με έπιασε από τους γοφούς και με έστησε στα τέσσερα.
Φορούσα το λεπτό νυχτικό μου και το εσώρουχο μου διαγραφόταν από κάτω.
“Αυτό πρέπει να φύγει” είπε και έβαλε το χέρι του κάτω από το νυχτικό και έφτασε στο δαντελένιο εσώρουχο. Το κατέβασε σιγά και μετά με μια δυνατή κίνηση το έσκισε.
Δάγκωσα τα χείλη μου για να μη φωνάξω. Μου ανασήκωσε το νυχτικό και έσκασε μια σφαλιάρα πάνω στα γυμνά οπίσθια μου. Φώναξα δυνατά και έκλεισα τα μάτια.
Περίμενα να επαναλάβει την ίδια κίνηση και εκείνος με φίλησε τρυφερά πάνω στο πονεμένο σημείο.

“Μωρό μου” ψιθύρισε πριν συνεχίσει τις εναλλαγές ξυλιάς ­ φιλιού, αγριάδας και τρυφερότητας

Ένας ήχος διέκοψε το ταξίδι μας στην ηδονή.
“Κάποιος χτυπάει” είπε παραξενεμένος.
Πριν προλάβει να σηκωθεί μπροστά μας εμφανίστηκε ο Φέλιξ!
Το σοκ με άφησε ανίκανη να αντιδράσω. Το πρόσωπο του ήταν αλλοιωμένο από την οργή. Μας κοίταζε με μίσος.
“Ώστε πηδιέσαι με άλλον” είπε και η φωνή του με έκανε να ζαρώσω στην άκρη από το φόβο μου.
“Θα σε σκοτώσω. Και μετά τον αλήτη που διάλεξες”
Ο Έντουαρντ όρμησε να του πάρει το όπλο. Πάλεψαν σαν άγρια κτήνη ώσπου ο εκκωφαντικός ήχος του πυροβολισμού με έκανε να ουρλιάξω με τρόμο. Τα δάκρυα μου θόλωσαν το βλέμμα και δεν μπορούσα να διακρίνω ποιος είχε χτυπηθεί. Περίμενα με κομμένη την ανάσα. Ο Έντουαρντ σωριάστηκε στο πάτωμα. Άρχισα να ουρλιάζω με όλη μου τη δύναμη. Ούρλιαξα γδέρνοντας το λαιμό μου και αδειάζοντας τα πνευμόνια μου από το πολύτιμο οξυγόνο.
“Ξύπνα Σκάιλαρ” άκουσα στο βάθος του μυαλού μου. Δεν μπορούσα να βγω από τη δίνη της παράνοιας που ζούσα.
“Ξύπνα” επανέλαβε η φωνή.
Τραβούσα τα μαλλιά μου ουρλιάζοντας ξανά και ξανά ενώ ο Φέλιξ με σημάδευε με το καπνισμένο του όπλο.

“Ξύπνα”
Ένιωσα κάτι να με τραντάζει καθώς έβλεπα τον Έντουαρντ στο πάτωμα και τον Φέλιξ όρθιο να με σημαδεύει, ξεθωριασμένους και τους δυο σαν σύννεφα καπνού.
“Ξύπνα βλέπεις όνειρο” η φωνή επανέλαβε πιο δυνατά.
Ανοιγόκλεισα τα μάτια και πετάχτηκα πάνω ιδρωμένη.
Δυο ζευγάρια μάτια με κοίταζαν. Ο Έντουαρντ και ο Gus ήταν δίπλα μου και με κοίταζαν με έκδηλη τη περιέργεια τους.
“Γλυκιά μου” είπε ο Gus “είσαι καλά; Έβλεπες εφιάλτη”
Ζήτησα λίγο νερό για να κερδίσω χρόνο και είπα ψέμματα για το όνειρο που με τρόμαξε τόσο πολύ.
“Σήμερα βγαίνεις από το νοσοκομείο” μου ανακοίνωσε ο Έντουαρντ. Χαμογέλασα αποφεύγοντας να τον κοιτάξω από ντροπή.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì

———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–

ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

32900264_796406437217034_7324238426000064512_n
Ένα κολάζ με τους ήρωες της Αλυσοδεμένης Ψυχής. Επέλεξα τον Kevin Lutolf (μοντέλο) για Gus, τον Aidan Gillen (Μικροδάχτυλος game of thrones) για Φέλιξ. Η ομοιότητα του ηθοποιού με τον προ πρώην στον οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του Φέλιξ είναι απίστευτη. Ο Kit Harigton ως Δρ Έντουαρντ αλλά πολύ ψηλότερος. Και για Σκάιλαρ επέλεξα εμένα. Αφού ο χαρακτήρας της βασίστηκε σε εμένα είπα να με βάλω…
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

TWILIGHT VS FIFTY SHADES OF GREY

Children gather up!!! Η θεία Χάτσον είναι εδώ!!! Τακτοποιούσα τη βιβλιοθήκη μου και ανακάλυψα ότι δεν έχω αγοράσει ακόμα το πιο πρόσφατο βιβλίο της πενταλογίας Λυκόφως και το πιο πρόσφατο βιβλίο της πενταλογίας των Πενήντα αποχρώσεων του γκρι. Και σκέφτηκα να γράψω το παρόν κείμενο. Twilight εναντίον Fifty shades of grey ναουμ’.

34010385_801594966698181_6103844363857559552_o
Καταρχάς θα ξεκινήσουμε από τα βιβλία.

TWILIGHT
Twilight (Λυκόφως) 2005
New moon (Νέα Σελήνη) 2006
Εclipse (έκλειψη) 2007
Βreaking dawn (Χαραυγή) 2008
The short second life of Bree Tanner Αn Εclipse novel (Η σύντομη δεύτερη ζωή της Μπρι Τάνερ) 2010

Life and death Twilight Reimagined (Ζωή και θάνατος Λυκόφως με νέα ματιά) 2017
Σημείωση: Υπάρχουν και οι επίσημοι κινηματογραφικοί οδηγοί για το πως γυρίστηκαν οι ταινίες του Λυκόφως.
FIFTY SHADES OF GREY
Fifty shades of grey (Οι πενήντα αποχρώσεις του γκρι) 2011
Fifty shades darker( πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι) 2011
Fifty shades freed (Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση) 2011

Retold by Christian series (νέα τριλογία με τη ματιά του Κρίστιαν)

Grey (Γκρει) 2011, 2015

Darker 2017

Οι ταινίες τώρα:

Twilight 2008
New moon 2009

Εclipse 2010
Βreaking dawn part one 2011
Βreaking dawn part two 2012
Fifty shades of grey 2015
Fifty grey darker 2017
Fifty shades freed 2018

Υπόθεση Twilight:

Η έφηβη Μπέλα Σουάν επιστρέφει στο Φορκς όπου ζει μόνος του ο πατέρας της μετά το διαζύγιο με τη μητέρα της.
Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν μωρό και μεγάλωσε με τη μητέρα της. Μετά όμως τη μετάθεση του αθλητή πατριού της αποφασίζει να επιστρέψει στο Φορκς να ζήσει με τον πατέρα της που μένει μόνος του. Στο σχολείο της κωμόπολης θα γνωρίσει τον Έντουαρντ ένα παράξενο χλωμό αγόρι που στραφταλίζει στον ήλιο. Χε! Θα τον ερωτευτεί παράφορα αλλά εκείνος της φέρεται αλλοπρόσαλλα. Όπως δηλαδή κάθε άλλη σχέση στον πλανήτη! Τελικά μαντέψτε! Το αγόρι είναι βαμπίρ και εκείνη το αποδέχεται και θέλει να γίνει κι εκείνη βαμπίρ. Αυτά
Υπόθεση Fifty shades of grey:
H Αναστάζια Στιλ είναι φοιτήτρια στο Πόρτλαντ και όταν αρρωσταίνει η συγκάτοικος/συμφοιτήτρια της αναγκάζεται εκείνη να πάρει συνέντευξη από τον ευεργέτη του πανεπιστημίου για την εφημερίδα τους. Από τη πρώτη στιγμή μαγεύεται από τον μεγιστάνα/κούκλο/καλοντυμένο/μυστήριο κύριο Κρίστιαν Γκρει Εκείνος βέβαια έχει άλλα σχέδια στο μυαλό του. Υποφέροντας από διάφορα ψυχολογικά τραύματα που του άφησε η κακοποίηση του μέθυσου πατριού του και η παραμέληση από την ναρκομανή μητέρα του έχει αναπτύξει διάφορους μηχανισμούς άμυνας. Πχ κάνει μόνο εξουσιαστικές σχέσεις με τις γυναίκες. Στην εφηβεία του είχε μυηθεί στο κόσμο του BDSΜ από μια φίλη της θετής του μητέρας και από τότε επιλέγει γυναίκες που είναι όπως η Άννα. Δειλές, μαζεμένες, υπάκουες, σεμνές για να τις έχει ως υποτακτικές.
Της προτείνει λοιπόν, με συμβόλαιο μάλιστα, να γίνει Υποτακτική. Εκείνη προσπαθεί να ρίξει τις άμυνες του και να έχουν μια νορμάλ σχέση.

Μια μικρή σημείωση εδώ: όλα αυτά τα δήθεν σαδομαζοχιστικά που αναφέρονται στα βιβλία είναι τελείως ήσυχα. Πιστεύω ότι όσοι κάνουν πραγματικά BDSM θα γελάνε. Θεωρώ κάθε άνθρωπος με υγιή, δραστήρια σεξουαλική ζωή τα έχει κάνει έστω μια φορά. Σηκώστε χέρι όσοι έχετε κάνει χειρότερα Δηλαδή την έδεσε από κάτι αλυσίδες στο ταβάνι, της έδεσε τα μάτια και της τις έβρεξε. Σοβαρά; Έλα τώρα! Αυτά είναι συνηθισμένα.
Πάμε τώρα στην προϊστορία που δεν γνωρίζει κανείς εκτός από εμένα που είμαι nerd και τα ξέρω όλα!!!
Η ιστορία των Πενήντα αποχρώσεων ξεκίνησε ως Fanfiction του Twilight!
Και εξηγώ αμέσως: Η E L James συγγραφέας των Fifty shades of grey φανατική αναγνώστρια του Twilight ξεκίνησε να γράφει Fanfiction του Λυκόφως στον ιστότοπο TwiFanfictionRecs

Είναι γεμάτο το διαδίκτυο με Fanfiction γνωστών ιστοριών. Όταν παίρνεις κάποιον χαρακτήρα από μια ιστορία και χτίζεις γύρω από αυτόν τον χαρακτήρα μια άλλη ιστορία. Αυτό λέγεται Fanfiction. Εμείς πάντως το λέμε αλλιώς στο χωριό μου.

Πήρε λοιπόν τον Έντουαρντ και τη Μπέλα από το Λυκόφως και δημιούργησε μια διαφορετική ιστορία.
Ο Έντουαρντ έγινε απόμακρος μεγιστάνας με προβληματικό παρελθόν και η Μπέλα φοιτήτρια παρθένα παιδί χωρισμένων γονιών.
Ο τίτλος της ιστορίας της ήταν Master of the universe. H ίδια η James είχε το ψευδώνυμο Snowqueen’s icedragon.
Όταν η ιστορία είχε τρομερή επιτυχία αποσύρθηκε και άλλαξε τα ονόματα. Ο Έντουαρντ έγινε Κρίστιαν και η Μπέλα έγινε Άννα
Ευφυέστατη η Ε L James. Δεν είναι η μόνη φυσικά. Χιλιάδες Fanfiction δημιουργούνται καθημερινά. Είναι η εύκολη λύση. Παίρνεις δυο έτοιμους χαρακτήρες από άλλη ιστορία και βουαλα φτιάχνεις κάτι άλλο. Η stephanie Meyer συγγραφέας του Twilight άραγε πως ένιωσε για όλο αυτό?

Εκείνη είχε σκεφτεί πρώτη να γράψει ξανά το Λυκόφως από την ματιά του Έντουαρντ αλλά είχαν διαρρεύσει τα πρώτα κεφάλαια τότε και είχε σταματήσει τη συγγραφή του. Θυμάμαι είχε ανακοινώσει ότι απογοητεύτηκε και αδυνατεί να συνεχίσει τη συγγραφή του βιβλίου. Είχε ασχοληθεί με άλλες ιστορίες. Έλα όμως που η E L James χρόνια μετά πρόλαβε και της “έκλεψε” και αυτό! Έβγαλε βιβλίο που διηγείται την ιστορία των Πενήντα αποχρώσεων από τη ματιά του Κρίστιαν Γκρει
Μετά από αυτό το χουνέρι τελικά έβγαλε και η Stephanie Meyer το βιβλίο Life and Death το 2017 αλλά αντί να ακολουθήσει το σκεπτικό που είχε πριν χρόνια να διηγηθεί δηλαδή την ίδια ιστορία από τη ματιά του Έντουαρντ έκανε κάτι πολύ πιο κουλ: άλλαξε τα φύλα των ηρώων της. Όσες ήταν κορίτσια στο Λυκόφως εδώ είναι αγόρια ενώ όσοι ήταν αγόρια εδώ είναι κορίτσια!!!!!!!!!!!!!!!!

Suck it E L James.
Οπότε ανακεφαλαιώνοντας θα πω:

Ο Έντουαρντ ένας καταθλιπτικός βρικόλακας γίνεται ο Κρίστιαν ένας σαδιστής μεγιστάνας με κακοποιητικό υπόβαθρό και η Μπέλα μια έφηβη ντροπαλή παρθένα γίνεται η Άννα μια ντροπαλή παρθένα φοιτήτρια.
Η E L James έγινε πιο πλούσια και διάσημη από την Stephanie Meyer και η Stephanie έγραψε άλλα πράγματα με λιγότερη επιτυχία. Τώρα θα μου πεις όταν τελειώσει τα βιβλία των Πενήντα αποχρώσεων η E L James τι θα κάνει;
Υπάρχει μια σκληρή κόντρα ανάμεσα στους φανατικούς του Twilight και τους φανατικούς του Fifty shades of grey με τους πρώτους να κράζουν τους δεύτερους για την αντιγραφή. Έχουν δίκιο.
Εμένα αν με ρωτήσετε ποιο από τα δυο μου αρέσει θα σας πω ότι το Twilight με συνόδευσε μια ιδιαίτερη περίοδο της ζωής μου γιαυτό το κρατάω στη μνήμη μου ως κάτι γλυκό όπως μια έφηβη θυμάται τους αγαπημένους της ηθοποιούς/σειρές/τραγούδια.
Το θεωρώ ένα όμορφο ρομαντικό νεανικό παραμύθι.
Οι Πενήντα αποχρώσεις είναι φουλ στα κλισέ (παρθένα ερωτεύεται πλούσιο κουκλί τίγκα στα ψυχολογικά και τον γιατρεύει με την αγάπη της και εκείνος τη κάνει βασίλισσα. Εδώ δε βρίσκουμε άντρα να κεράσει ένα καφέ και η άλλη φαντασιώνεται πύργους, ελικόπτερα και 32 αυτοκίνητα).
Όμως πέρα από τα παράλογα που έχει αυτή η ιστορία (της προτείνει να κάνουν μόνο σεξ, της δίνει συμβόλαια, της δείχνει την αίθουσα με τα μαστίγια από τη πρώτη φορά που πάει σπίτι του κι αντί να φύγει κάθεται και ασχολείται μαζί του. Αν ήταν φτωχός θα τον είχε βάλει φυλακή) είναι ρομαντική και αν ξεχάσω το γεγονός ότι ξεκίνησε ως Fanfiction του Λυκόφως (κάποιες σκηνές μέσα στα βιβλία είναι αρκετά όμοια με του Λυκόφως) μου αρέσει. Είναι αφελές, υποτιμητικό για τις γυναίκες σε κάποιες περιπτώσεις, και φωνάζει από μακρυά ότι είναι οι φαντασιώσεις της E L James. Απλά έχω ξεμείνει από επιχειρήματα. Δεν θα έπρεπε να μου αρέσει. Αλλά έλα που μου αρέσει.

Τώρα, οι πρωταγωνιστές και των δυο ιστοριών είναι από τους αγαπημένους μου

Twilight:

Robert Pattinson= Edward

Kristen Stewart =Bella
Fifty shades of grey:
Jamie Dornan= Christian Grey

Dakota Johnson =Anastazia Steele
Να πω κάτι άλλο που λατρεύω και στις δυο σειρές ταινιών: η εξαιρετική μουσική.
Πραγματικά ακόμα κι αν δεν έχετε δει ποτέ καμία από τις ταινίες και δεν σας ενδιαφέρει καν απλά ακούστε τα soundtrack τους.
Να αναφέρω μερικά συγκροτήματα/τραγουδιστές που ακούμε στις ταινίες αυτές:

 
Twilight saga:
Muse
Paramore
Linkin Park
Rob Pattinson (ο πρωταγωνιστής του Λυκόφως ασχολείται και με τη μουσική)

The Killers

Editors
Florence and the machine
Sia
Christina Perri
Bruno Mars
Ελάτεεεε τώρα!!!!!! Τα τραγούδια τα σπάνε!!!!!
Fifty shades of grey:
The weekend
Ellie Goulding

John Legend
Zayn

Κλείνοντας να πω ότι ο καθένας βλέπει/διαβάζει/ακούει ότι θέλει. Αυτό!!!

Και ότι είμαι team Stephanie!
Σας φιλώ

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΑΕΝΑΟΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ (ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ)..

 

Διαβάζω πολλά βιβλία. Και συνέχεια. Με το που τελειώσω το ένα ξεκινάω το άλλο. Δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς τα βιβλία. Είναι ένας αέναος ψυχαναγκασμός. Και φυσικά όταν ξεκινήσω να διαβάζω κάτι πρέπει οπωσδήποτε να το ολοκληρώσω. Όλα τα βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Ακόμα κι αυτά που κάπου στη πορεία σταματούν να μου αρέσουν.

Θυμάμαι μια φορά αγόρασα το «Περηφάνια και προκατάληψη» της Τζέιν Όστιν. Οι προσδοκίες μου ήταν υψηλές καθώς είχα σε μεγάλη εκτίμηση την Όστιν. Δεν ξέρω τι πήγε στραβά και δεν μπορούσα με τίποτα να αφοσιωθώ στο διάβασμα μου. Όλες αυτές οι περιγραφές για την υψηλη κοινωνία ήταν πλούσιες αλλά εγώ δυσανασχετούσα. Το ολοκλήρωσα όμως καθώς όφειλα. Και μετά διέπραξα το ακατανόητο. Το πέταξα. Ναι ναι ντροπή μου το ξέρω. Ίσως και να το εχω μετανιώσει αν θές να ξέρεις.

 
Κάτι ανάλογο είχα πάθει με το «Φάντασμα της όπερας» του Gaston Leroux το οποίο αγόρασα το 2000. Το διάβαζα οκτώ ολόκληρα χρόνια!!!! Δεν μου άρεσε, το παρατούσα. Επανερχόμουν λίγο αργότερα (από τύψεις) διάβαζα λίγο μέχρι να φτάσω στα όρια μου και να το παρατήσω ξανά. Τελικά πίεσα τον εαυτό μου να το συνεχίσει και κάπου λίγο πριν το τέλος με ενθουσίασε πολύ και το διάβασα μονορούφι. Όχι αυτο δεν το πέταξα. Δεν πετάω βιβλία. Απλά η Τζεην με είχε τσατίσει απίστευτα..
Άλλο βιβλίο με το οποίο δεν τα πήγα καλά ήταν το «Ενα πτώμα στη βιβλιοθήκη» της Αγκάθα Κρίστι. Η Κρίστι είναι η «βασίλισσα» του αστυνομικού μυθιστορήματος. Δυστυχώς δεν ένοιωσα να βυθίζομαι σε αυτή την ιστορία.  Κάθε βιβλίο πρέπει να σε αποκόβει από την καθημερινότητα και να βυθίζεσαι στο κόσμο του ηδονικά (τι γράφω βραδιατικα)
Έχουν υπάρξει βιβλία που δεν είναι τόσο γνωστά και συγγραφείς που δεν είναι του βεληνεκούς της κυρά Αγκάθα αλλά είναι πιο δυνατά. Για παράδειγμα το «Σουινγκ της πεταλούδας» του Βασίλη Κίζηλου. Οι περιγραφές των τοπίων ήταν τοσο ζωηρές που αμέσως τις έκανα εικόνα στο μυαλό μου. Επίσης δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ για να ξεκινήσει να έχει ενδιαφέρον η υπόθεση. Ήδη από τη σελίδα 18 με κόλλησε στο τοίχο με την εικόνα ενός τετράχρονου που βλέπει τη μητέρα του να πεθαίνει. Και η απίστευτη ανατροπή μόλις στην σελίδα 24 όπου σου περιγράφει κάτι που θα μπορούσε να ήταν επεισόδειο στο Lost. Μπαμ! Πάρτο στα μούτρα ρομαντική Μαρία. Που ξεκίνησες να διαβάζεις νομίζοντας ότι θα είναι μια συνηθισμένη ιστορία με το Σέργιο και τη Δανάη.
Κάπου εδώ θέλω να αναφερθώ στη «Δανειστική βιβλιοθήκη της Ερωφίλης». Η Ερωφύλη είναι η πεθερά της αδελφής μου όπου διαβάζει κι εκείνη πολλά βιβλία. Δεν είναι όλες οι πεθερές γεροντοπαράξενες εντάξει; Η δικιά μας είναι cool βιβλιοφάγος και μου δανείζει συνεχώς βιβλία. Επίσης ανταλλάσουμε συνταγές μαγειρικής, μου στενεύει τα ρούχα μου (ανορεξία χρόνιος μπελάς, ένα κιλό παίρνω, τρία χάνω) και μιλάμε και για πλέξιμο.

Μερικά από τα βιβλία που έχω αγαπήσει μου τα έχει δανείσει εκείνη.
Το «Διαμάζοντας το κτήνος» της Emily Maguire. ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΑ.
Το «Η κυρά του αμπελώνα» της Μπενεντέτα Τσιμπράριο. Θυμάμαι είχα πάθει πλάκα με τις περιγραφές και τις παρομοιώσεις και σταματούσα κάθε λίγο και διάβαζα ξανά και ξανά το κάθε σημείο που μου έκανε εντύπωση.
Το  «Ετερον ημιση» της Σαρα Ρείναρ που παρόλο με είχε εκνευρίσει η υπόθεση, η συγγραφέας εμπλέκε εξαιρετικά τις πλευρές δυο αντίζηλων γυναικών που είχαν τον ίδιο άνδρα. Βέβαια το διάβαζα συνοδεία ύβρεων διότι νευριάζω αγαπητή μου όταν μου έχεις την ερωμένη και μου τη παρουσιάζεις σαν παραμελημένο παιδάκι που κάτι είχε κάνει ο μπαμπάκας του και έφυγε μπλα μπλα δε με αφορά. Δεν μου αρέσει να δικαιολογούν το κέρατο. Όποια δηλαδή δεν έχει πατέρα εχει το ακαταλόγιστο να πηγαίνει με παντρεμένους. Και το μήλο της έριδος ένας βλάκας που δεν άντεχε τη τελειότητα της γυναίκας του και πήγε με τη πρώτη τυχαία που του κουνήθηκε. Ήθος ανήθικον. Ευτυχώς στο τέλος η σύζυγος έφυγε και γλύτωσε. Πάντως πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.
Το «Οι μεγάλοι έρωτες δε φοράνε νυφικό» της Μίτση Βαλάκα ενώ στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου όσο προχωρούσε μου άρεσε τρομερά και τελικά το αγάπησα. Δυο αδελφές που ερωτεύονται τον ίδιο άντρα. Απίστευτο.
Το «Φτερά από μετάξι» της Πασχαλία Τραυλού ήταν πολύ καλό, γεμάτο ένταση.
Υπήρχαν και κάποια βιβλία που δεν μου αρεσαν καθόλου αλλά ειπαμε όλα διαβάζονται μέχρι τη τελευταία σελίδα.

Το αγαπημένο μου ελληνικό βιβλίο όλων των εποχών φυσικά είναι το «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου. Το αγόρασα το 1998 και έκτοτε το διαβάζω συχνά μόνο και μόνο για να έχω τη χαρά να βυθίζομαι στις σελίδες του με τις τόσο ζωντανές πινελιές  από μια εποχή και κοινωνία πολύ κοντά σε μένα (διαδραματίζεται στη Κρήτη). Η εισαγωγή του βιβλίου είναι η αγαπημένη μου:
«Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο που φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά – αραχνουφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και λουλούδια όλα προμυνήματα εγκατάληψης ακατάστατα φυτρωμένα, δημιουργούσαν έναν φράχτη που απόκοβε τη θλιβερή μουδιασμένη κωμόπολη από το μισοκρυμμένο σιωπηλό σπίτι των Φτενούδων. Παραμερίζοντας την πυκνή πρασινάδα στο μονοπάτι που οδηγούσε στη μισάνοιχτη καγκελένια είσοδο μπορούσεςνα αντιληφθείς αθέατος δύο ή τρεις σκοτεινές κι αθόρυβες φιγούρες μάλλον γυναικείες να πηγαινοέρχονται με μπαμπακένια βήματα στον εξώστη του σπιτιού. Δεν ήξερες αν ήταν τρεις ή μια και η σκιά της, τόσο ίδιες, παμπάλαιες, σαν ξεθωριασμένες φωτογραφίες κάποιων που δεν ζουν τώρα και δεκαετίες…»
Μπάμ!!!!!! Περιγραφές ολοζώντανες συγκινητικές με συναίσθημα που ξεχειλίσει. Συναγωνίσου τη ΖΩγράφου αν μπορείς! Δεν μπορείς! Κανένας δεν μπορεί!

Συνήθως προτιμώ τα βιβλία από ξένους συγγραφείς. Αγαπημένος μου ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ με το «Αποχαιρετισμός στα όπλα» που το διάβασα για πρώτη φορά το 1996 και πρέπει να το έχω διαβάσει άλλες επτά φορές (το ξέρω γιατί πάντα σημειώνω την ημερομηνία που αρχίζω την ανάγνωση, οπότε η πρώτη σελίδα είναι γεμάτο ημερομηνίες). Δε ξέρω αλλά όταν το διαβάζω μου έρχεται στο μυαλό ο παππούς Γρηγόρης. Ίσως επειδή ακούω χρόνια τις ιστορίες του από τη Κατοχή.

Άλλο βιβλίο που λατρεύω είναι «Η Μαντάμ Μποβαρύ» του Γκυσταβ Φλομπέρ. Είχα εντυπωσιαστεί τόσο από την ικανότητα του να σκιαγραφήσει τη ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας και φυσικά έβρισκα απίστευτα κοινά ανάμεσα σε μένα και τη Μποβαρύ (ναι κάποτε ήμουν λίγο αστο.. Καμία σχέση με το σήμερα).


Εννοείται από τα πια αγαπημένα μου βιβλία είναι το «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Γκαμπριελ Γκαρσία Μαρκές. Είναι μοναδικές οι περιγραφές της καθημερινότητας στη Καραϊβική. Οι χαρακτήρες του μοναδικοί. Άσε πια αυτή η αρχή και το φινάλε δεν θα το ξεπεράσω ποτέ:
«Και μέχρι πότε νομίζετε πως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό το πήγαινε έλα του διαβόλου; τον ρώτησε.
Ο Φλορεντίνο Άρισα είχε την απάντηση έτοιμη εδώ και πενήντα τρία χρόνια, εφτά μήνες και έντεκα μέρες με τις νύχτες τους.

«Για όλη μας τη ζωή» είπε…..»


Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τα βιβλία που μου αρέσουν. Επιγραμματικά θα αναφέρω τα Ερωτικά της Αναιν Νιν, τις «Μεγάλες Προσδοκίες» του Ντίκενς, το «Πρόγευμα στο Τιφφανυς» του Καπότε και εννοείται Σαίξπηρ.


Το θέμα του κειμένου όμως είναι ότι παρόλο που πάντα προτιμούσα τα ξένα βιβλία υπάρχει μια συγκεκριμένη συγγραφέας Ελληνίδα που έχω ΤΟ κόλλημα του αιώνα μαζί της. Δεν είναι άλλη από την Αγγελική Νικολούλη! Πρόσφατα διάβασα και τα τρία βιβλία της μάλιστα τα διάβασα το καθένα σε μια μέρα μέσα. Ενα βιβλίο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. Γιατί μου αρέσει τώρα η γραφή της συγκεκριμένης δημοσιογράφου-συγγραφέα;
Πρώτον και τα τρία της βιβλία βασίζονται σε αληθινές πολύκροτες υποθέσεις που είχε φιλοξενήσει στο «Φως στο Τούνελ»
Παρακολουθώ την εκπομπή από την αρχή εδω και 20 χρόνια. Όλοι γνωρίζουν οτι δεν βγαίνω ποτέ παρασκευή βράδυ (βγαίνω απόγευμα ή μετα τις δυο χε χε).
Επειδή τα βιβλία της βασίστηκαν σε αληθινές πολύ γνωστές ιστορίες όταν τα διάβαζα έφερνα στο μυαλό μου όσα είχα ακούσει από τις ειδήσεις και στο Τούνελ για τις συγκεκριμένες υποθέσεις. Αυτό και μόνο το γεγονός, ότι δηλαδή όσα διάβαζα ήταν αληθινά με είχε βάλει σε ένα καθεστώς τρόμου, περισσότερο από το πιο σχιζοειδες θριλερ που έχει γυριστεί ποτέ.


Το «Ονειρεύτηκα τον δολοφόνο σου» βασίζεται στην δολοφονία της Κικής  από τον πρώην σύντροφό της Δάνο. Ποσο σοκαριστικό αλήθεια. Τόσες γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί/δολοφονηθεί από τους ανθρώπους που υποτίθεται τις λάτρευαν. Η Νικολούλη αριστοτεχνικά μεταφέρει την αγωνία της ερευνήτριας που της έχουν αναθέσει να διελευκάνει μια υποθεση εξαφάνισης. Εμπλέκει το μεταφυσικό με όνειρα προφητικά που βλέπει η ιδια με αποτέλεσμα να δίνει μια πιο δραματική υπόσταση στην ήδη συγκλονιστική ιστορία. Η διηγηση της μεστή, προσγειωμένη. Λατρεύω το ύφος της πραγματικά. Το έχω διαβάσει μέσα σε μια μέρα.

20180310_163232


Το «Έρωτας φονιάς» βασίζεται στην υπόθεση του Καββαδία που δολοφόνησε τη μάνα του παιδιού του και την πρώην του κοπέλα. Ήταν ο φαντομάς που διέφευγε χρόνια από τις αρχές και φυσικά καταζητούμενος και στο εξωτερικό. Η Νικολούλη με το Φως στο Τουνελ όχι απλώς είχε βοηθήσει στη σύλληψη, ήταν εκείνη που βρήκε ανθρώπινο ιστό που άνηκε στημάνα του παιδιού του στο σπίτι που νοίκιαζε με τον Καββαδία. Και φυσικά το μικρό τους κοριτσάκι ήταν παρών στη δολοφονία της μητέρας του!!! Ζωγράφισε μάλιστα και τα περιβόητα σκίτσα με τη στιγμή του φόνου. Τον είχε επισκεφθεί και στη φυλακή η Νικολούλη όπου τη φλέρταρε κιόλας και πολλά χρόνια αργότερα δραπέτευσε  από τη φυλακή. Η Νικολούλη εκανε ξανα εκπομπή και τον συνελαβαν. Respect to the lady…

20180310_025523


Το «θάνατος με κόκκινα χείλη» βασίζεται στην ιστορία Ευαγγελίας Ζ. της μαύρης χήρας από την Αλβανία όπου είχε σκοτώσει τον άντρα της και μετά διέφυγε και από τη φυλακή της χώρας της  και πέρασε στην Ελλάδα όπου ανέπτυξε μια πλούσια δράση εξαπατώντας ηλικιωμένους άνδρες πουλώντας τους έρωτα και τους εβαζε να της γραφουν τις περιουσίες τους. Κάποια στιγμή δολοφόνησε έναν συνεργό στις απατες της και τον τσιμέντωσε στο τζακούζι της κατοικίας που νοίκιαζε. Όταν έφτασε η υπόθεση της εξαφάνισης του στο Τούνελ η Νικολούλη έφτασε σιγα σιγα στη λύση του μυστηρίου και στην ανακάλυψη της δράσης της μαυρης χήρας.

20180312_045422.jpg


Νομίζω ότι έχετε καταλάβει πόσο τη θαυμάζω. Και εννοείται ξεκίνησα να τη παρακολουθώ από το «Ρεπορτάζ στην ομίχλη» στο Mega με τον Χαρδαβέλλα. Ώσπου το 1995 επιτέλους ξεκίνησε αυτό που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και το λατρευω. Το «Φως στο Τούνελ» Κάπου είχα διαβάσει ότι της είχαν προτείνει να διδάξει στην αστυνομία αλλά δυστυχώς δεν θυμάμαι περισσότερα. Λογικό πάντως μου ακούγεται. Τους  έχει βάλει πολλάκις.

Bιβλία λοιπόν! Γιατί με ταξιδεύουν, γιατί η μοναξιά τα φοβάται, γιατί είναι εισητήριο για τη χώρα των ονείρων. Εκεί που όλα είναι πιθανά. Γιατί βρίσκω κομμάτια μου μέσα στις σελίδες. Γιατί είναι πιο cool να διαβάζεις από το να βλέπεις τηλεόραση. Γιατί μόνο αν διαβάζω μπορώ να γράφω. Γιατί αν δεν γράψω πολύ απλά δεν υπάρχω.

Θα κλείσω με μια φράση που διάβασα πρόσφατα:

«The best advice: Read. Read. Read. Write. Write. Write»

Σας φιλώ ❤

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì