ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ…

Αγαπάω τα βιβλία. Νομίζω τα αγαπούσα σε όλη μου τη ζωή. Αν με χαρακτηρίζει κάτι αυτό είναι η αγάπη μου για τα βιβλία (και για τα πλέξιμο/ράψιμο/μαγείρεμα/ζωγραφική τόσο ταλαντούχο κορίτσι πχια😋)
Αν μου πεις να ανασύρω από τη μνήμη μου το πιο αρχαίο πράγμα, το πιο παλιό, τη πρώτη μου ανάμνηση θα σου πω τη ροζ πάνινη τσάντα δώρο της νονάς γεμάτη βιβλία, τετράδια, παραμύθια, ζωγραφιές και μπογιές. Μια άλλη ανάμνηση είναι η μέρα που έφεραν τη μεγάλη βαριά βιβλιοθήκη στο σπίτι. Από τον πάππου και τη γιαγιά δώρο για τους μαθητές (τον αδελφό μου και εμένα, η αδελφή μου ήταν πικολινο ακόμα δε πήγαινε σχολείο). Θυμάμαι τις σάκες που είχα κατά καιρούς στο σχολείο θυμάμαι το ντύμα για να καλύψουμε τα βιβλία αλλά πάνω από όλα θυμάμαι τη μυρωδιά των βιβλίων. Σχολικών και εξωσχολικών. Μια συνήθεια που κρατάω μέχρι σήμερα είναι να σνιφάρω ηδονικά τις σελίδες των βιβλίων. Μεθυστικό και ταξιδιάρικο άρωμα. Και πόσο τα αγαπάω τα βιβλία γιατί λένε πάντα την αλήθεια ακόμα κι όταν μιλάνε για μυθικά πράγματα και πλάσματα. Την βιβλιοθήκη την έχω ακόμα. Κυριαρχεί στο δωμάτιο μου. Έχει χαραγμένα ονόματα ημερομηνίες υπολείμματα από αυτοκόλλητα και κάτι από τις έφηβες ψυχές μας. Των αδελφών μου και εμένα. Του Μανώλη της Μαρίας και της Νίκης. Η αγία τριάς. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς βιβλία. Είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική (εντάξει δε συγκρίνεται η μωρωδιά του χαρτιού με την οθόνη αλλα οκ πρέπει να ξεκολλήσουμε. Γιατί να τη πληρώνουν τα δέντρα στη τελική; Και το Pdf και το ηλεκτρονικό μια χαρά είναι ιδιαίτερα αν είναι και τσάμπα χε χεεεε τι τσιγκούνααα💰💶)
Έχω πάθος με τα βιβλία και όχι για ότι βιβλίο να ναι, η εμμονή μου στα όρια της αγιοποίησης είναι ο Βασιλιάς 👑. Ο STEPHEN KING.. Βασιλιάς όνομα και πράγμα. Ο θαυμασμός μου απεριόριστος. Για την συνέπεια με την οποία γράφει τόσες δεκαετίες και για το τι γράφει. Γιατί ο άνθρωπος είναι ο master of commander των παράλληλων κόσμων, των τρομακτικών ιστοριών και των φρικιαστικών ανθρώπων. Μέχρι στιγμής τα βιβλία του king που έχω διαβάσει είναι:

CARRIE
MISERY
THE SHINING
MΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ
SALEMS LOT

Και το SLEEPING BEAUTYS που διαβάζω τώρα
Και έχω να πω τα εξής: Πρώτα από όλα για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία του μου γεννήθηκε η ανάγκη να κρατάω σημειώσεις με φράσεις και λέξεις που μου κάνουν εντύπωση, μέχρι τότε απλά υπογράμμιζα τη λέξη στο βιβλίο (το salems lot ήταν το πρώτο τα Χριστούγεννα του 2018, ναι το ξέρω άργησα να διαβάσω KING και ντρέπομαι για αυτό αλλά θα επανορθώσω έχω κατεβάσει δεκάδες δεκάδες βιβλία του που με περιμένουν ζεστά ζεστά να τα διαβάσω, και κάνω μέσο όρο 3 μέρες να διαβάσω ένα βιβλίο οπότε έχω προοπτικές, αν και αξίζει ο κινγκ να διαβάζεται αργά και ΗΔΟΝΙΚΑ).
Επίσης με μαγεύει ο τρόπος που σκιαγραφεί τον κάθε χαρακτήρα. Είτε είναι καλός είτε κακός αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει αν τον συμπαθεί ή όχι. Δεν τον νοιάζει να δικαιολογήσει απλά είναι εκείνος που λέει μια ιστορία. Από κάθε του βιβλίο βγαίνει ένα χέρι σε αρπάζει από τα μούτρα και σε βυθίζει μέσα του. Το να σβήνει την πραγματικότητα γύρω σου και να σου δημιουργεί ζωντανές στα όρια της τρέλας εικόνες του βιβλίου του είναι κάτι που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε άλλο συγγραφέα. Μιλάει για βούτυρο και νιώθεις τη γεύση του στο στόμα σου, περιγράφει τον μανιασμένο άνεμο και ακούς το σφύριγμα του. Μιλάει για φαντάσματα που βγαίνουν από τη μπανιέρα και φοβάσαι να πας για κατούρημα. Μιλάει για αλουμινένιες λουρίδες που μοιάζουν με δάχτυλο και σε στοιχειώνει η εικόνα.
Ένα άλλο γνώρισμα του είναι οι αμέτρητες ασυνήθιστες λέξεις. Ένας οργασμός λέξεων, πόσο όμορφα πράγμα είναι οι λέξεις, ένας παράδεισος ονειρικός με πλουμιστά σεντόνια λέξεων. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο ΚΙΝΓΚ όχι ο Αλέξης που λέει και το άσμα. Οι φράσεις και οι παρομοιώσεις με αφήνουν άναυδη, σκέφτομαι πόσο γαμάτος είναι αυτός ο άνθρωπος. Αυτό με τη φασολάδα με έχει στοιχειώσει ……«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»…..
Και οι λεπτομέρειες, οι αμέτρητες φαινομενικά αχρείαστες λεπτομέρειες που όμως τρυπώνουν στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την φαντασία και γεννούν ολοζώντανες εικόνες.
Για παράδειγμα αναφέρει τι μπρελόκ έχει κάποιος μια παντελώς άχρηστη πληροφορία καθώς δεν έχει καμία επίδραση στη εξέλιξη της ιστορίας αλλά το κάνει για να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι άτομο είναι ο άλλος. Ο τρόπος που περιγράφει τη ζωή στις κλειστές κοινωνίες με κάνει και ταυτίζομαι, είναι ακριβώς ότι συμβαίνει σε χωριά κωμοπόλεις άρα έχει πλήρη επαφή με τη πραγματικότητα δε γράφει ότι του κατέβει. Φυσικά έχοντας μεγαλώσει σε μικρή κωμόπολη ξέρει από πρώτο χέρι την «ατμόσφαιρα» της επαρχίας.
Δηλαδή όσο τον διαβάζω σκέφτομαι ο άνθρωπος ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΡΆΦΕΙ. Επίγνωση για την ανθρώπινη φύση επίσης. Και ξαναλέω δεν κάθεται να δικαιολογήσει γιατί η μαμά σκότωσε το μωρό της. Απλά το γράφει και νιώσε οποιοδήποτε συναίσθημα θέλεις εσύ. Εγώ για παράδειγμα στην Ερευνήτρια ένιωθα τύψεις στη αρχή που παρουσίασα κακούς τους γονείς της μιας εκ των δυο πρωταγωνιστριών μου. Έπρεπε να παλέψω να σταματήσω να τα βλέπω όλα μέσα από τα μάτια της Μαρίας γιατί αυτό δεν με άφηνε να είμαι συγγραφέας. Προσπάθησα πολύ να αποστασιοποιηθώ, να πάθω εκτόπιση και να δώσω υπόσταση στον εκάστοτε χαρακτήρα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΩ ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ. Έχει λοιπόν αμέτρητες εικόνες ολοζώντανες χάρη στην ικανότητα του να περιγράφει. Ξεχνιέσαι μέσα στον ωκεανό από λέξεις. Νιώθω τυχερή που έχω τη δυνατότητα να διαβάζω τα βιβλία του.
Το πιο εντυπωσιακό όμως με τη πάρτη του είναι οι βουτιές που κάνει στους αρχέγονους φόβους μας. Φόβοι που βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στον άνθρωπο από τη παιδική του ηλικία. Χθες τελειώνοντας τη Λάμψη πέρασα τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να αποφασίσω αν θα διάβαζα το νεκρωταφειο ζώων ή το ΑΥΤΟ. Και τα δυο έχουν να κάνουν με θέματα ευαίσθητα παιδιά και κατοικίδια. Προσωπικά για εμένα είναι απαγορευμένα θέματα λόγω της ευαισθησίας μου, τουλάχιστον μέχρι και πριν λίγο καιρό που ήμουν υπερευαίσθητη και έκλαιγα με το παραμικρό. Αρνητικές αναμνήσεις στα δυο αυτά θέματα με είχαν κάνει να τα έχω κλειδαμπαρώσει και να μη θέλω να έρχομαι αντιμέτωπη ούτε να θέλω να τα συζητώ. Βέβαια τώρα έχω κάνα χρόνο να κλάψω και η Αννα μου ανέφερε πως ωρίμασα απότομα. Παρόλα αυτά είπα να μην τα διαβάσω προς το παρών και να διαβάσω τις κοιμωμένες. Ακόμα ένας από τους λόγους που τον θαυμάζω είναι πως παρόλο τα θέματα υγείας που είχε και μιλάμε για σοβαρά προβλήματα τύπου τον χτύπησε αμάξι και ήταν καθηλωμένος για καιρό στο κρεβάτι. Σε πολλά βιβλία του βάζει προσωπικές του εμπειρίες όπως στο μίζερι όπου ο ήρωας του παθαίνει ένα ατύχημα και μια τρελή θαυμάστρια τον κρατάει αιχμάλωτο. Έχοντας περάσει από το κρεβάτι του πόνου μπόρεσε να σκιαγραφήσει άψογα μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια την αγωνία ενός ανήμπορου αιχμάλωτου ανθρώπου που βρίσκεται ξαφνικά στο έλεος μιας ψυχικά άρρωστης γυναίκας. Με σόκαρε και αυτό είναι καλό. Είναι το «αποστολή εξετελέσθη» του συγγραφέα.
Είναι ένας μαγικός συγγραφέας κατά εμέ για όλους τους παραπάνω λόγους και για αμέτρητους ακόμα. Και εν το μεταξύ προσπαθήστε να με φανταστείτε, βράδυ κουκουλωμένη με το φλισακι ναι είναι Ιούνης αλλά εγώ είμαι εγώ και δεν έχω την ίδια θερμοκρασία με τους άλλους δηλαδή κρυώνω) να διαβάζω κινγκ να βρίζω να μένω με ανοιχτό το στόμα και στο τέλος όταν ζορίζουν τα πράγματα να κοιμάμαι με ανοιχτό το φως. Και αυτό δε το αλλάζω με τίποτα.

61782230_1060982514092757_7345903748574609408_n61667958_1060982474092761_4356895171015606272_n

61573314_1060983954092613_1806958634815455232_o

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η εκδίκηση του Ντοστογιέφσκι

Ladys and sisters
Αχμ. Εν μεσούσης (ποιανής;) Σοφίας και πολικών θερμοκρασιών συνέβη το εξής παράδοξο. Για χρόνια πολλά στην αποθήκη υπάρχουν κάποιες παλιές εγκυκλοπαίδειες που άνηκαν στον θείο Νίκο που δεν ζει. Τα είχα εκεί σε ένα αυτοσχέδιο ράφι γιατί δεν χωρούσαν στη βιβλιοθήκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδα ένα post στο instagram της bookito αν δεν κάνω λάθος όπου ανέφερε τον Παίκτη του Ντοστογιέφσκι. Θυμήθηκα λοιπόν πως ανάμεσα στα παλιά βιβλία υπήρχε και το συγκεκριμένο βιβλίο. Έβαλα ρομπίτσα και κατέβηκα αποθήκη. Μάταιος κόπος! Ο παίκτης είχε εξαφανιστεί. Θεώρησα πως θα τον έχω καταχωνιάσει στη βιβλιοθήκη. Δυστυχώς ούτε και εκεί υπήρχε. Έψαξα ξανά και ξανά στην αποθήκη και σε άλλα δωμάτια αλλά τίποτα. Και έτσι κατάλαβα ότι ο Ντοστογιέφσκι με εκδικήθηκε γιατί τον είχα τόσα χρόνια στη σκόνη λησμονημένο και διάβαζα αλχημιστές και λυκόφωτα (καλά να πάθω). Τώρα, δυο πράγματα μπορώ να κάνω: φανουρόπιτα μπας και μου τον φανερώσει ο Άγιος ή να σκεφτώ πολύ καλά πότε τον είδα τελευταία φορά. Συνήθως έτσι βρίσκω αυτά που χάνω.


Εν αναμονή της επιστροφής του game of thrones 👑 μου κρατάει συντροφιά το penny dreadful.


Άσχετο έκανα και λίγο update στο goodreeds. Έγραψα τη γνώμη μου για κάποια βιβλία που έχω διαβάσει.

 

 

Η φόνισσα

Η φόνισσα by Alexandros Papadiamantis

86483177

Maria Fanouraki‘s review

Είναι σπάνιο βιβλίο καθώς αγγίζει σκιαγραφεί μια σίριαλ κίλερ και γενικά Γ Α ΜΑ ΕΙ !!!!!! Διότι έχουμε συνηθίσει σκουπίδια ελληνικα βιβλία τύπου Δημουλιδες και μαντάδες και βλέπεις πόσο καλτ γαμάτα βιβλία υπάρχουν. Εμένα μου σήκωσε τη πέτσα με τη τρίχα όσο το διάβαζα και τρύπωσε στις φλέββες μου. Δυστυχώς το έχασα το βιβλίο! Γιαυτό πρεπει να το αγοράσω ξανα… 📖☠👵🏼

 

 

Οι τρεις αγάπες

Three Loves
Κρόνιν
Αχ και τι να πω που θα με πουν ονειροπαρμένη και παθιασμένη. Έτσι είμαι εγώ. Όταν το βιβλίο σε παίρνει μέσα στα έγκατα της ψυχής του σε μαγεύει σε κάνει να αναπνέεις το δικό του αέρα. Το συγκεκριμένο βιβλίο συγκαταλέγεται στα βιβλία του θείου Νίκου. Το διάβασα πρώτη φορά στις 27/10/1997. Τα θυμάμαι αυτά γιατί έχω το χούι όσες φορές διαβάζω ένα βιβλίο πάντα σημειώνω την ημέρα που ξεκινάω την ανάγνωση. Την ηρωίδα την Λουκία (τι όμορφο όνομα) της έχω δώσει τη μορφή της γιαγιάς μου. Δεν ξέρω γιατί σχημάτισα αυτή την εικόνα καθώς το διάβαζα αλλά να η Λουκία ήταν υπαρκτό άτομο θα είχε τη μορφή της γιαγιάς μου. Με στοιχειώνει η τελευταία σκηνή το φινάλε. «Ξαφνικά τα τελευταία κι αιώνια σκοτάδια πέσαν πάνω της. ….Την μετέφεραν στο νεκροτομείο. Εκεί τη ξάπλωσαν πάνω στη χοντρή πέτρινη πλάκα, που την είχε δει κάποτε σε εναν εφιάλτη της. Η νύχτα γταν γλυκειά ήρεμη μαυτη τη γαλήνη του φθινοπώρου που τόσο την αγαπούσε. Μέσα στη σιωπηλή κρύπτη έμπαινε μια γκρίζα ομίχλη που ερχόταν απ’το ποτάμι και τύλιγε με μυστήριο το κορμί της που τοχαν ξαπλωμένο σ’αυτή την πλάκα, σακατεμένο, γυμνό, στερημένο απ’όλα. Κλεισμένο το πρόσωπο της στη παγερή μάσκα του θανάτου δεν είχε καμιά έκφραση. Τα μάτια ήταν κλειστά τα χείλη χλωμά και μισάνοιχτα, τα διαφανή χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθος, τελειωτικά αδύναμα»

 

Έρωτας στα χρόνια της χολέρας
El amor en los tiempos del cólera

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Mε εχει σημαδέψει η στεφανωμένη θεά και το η Καραϊβική και το φινάλε απλά είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ… και το φινάλε του το θυμάμαι απ’έξω «ο Καπετάνιος κοίταξε τη Φερμίνα Δάσα κι είδε στα βλέφαρα της τις πρώτες λάμψεις από μια χειμωνιάτικη πάχνη. Ύστερα κοίταξε τον φλορεντίνο Αρίσα την ακατανίκητη ψυχραιμία του, τον ατρόμητο έρωτα του και τον τρόμαξε η αργοπορημένη υποψία πως είναι η ζωή περισσότερο από το θάνατο αυτή που δεν έχει όρια. «Και μέχρι πότε νομίζετε πως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό το πηγαινε έλα του διαβόλου; τον ρώτησε. Ο Φλορεντίνο Αρίσα είχε την απάντηση έτοιμη έχω και πενήντα τρία χρόνια εφτά μήνες και έντεκα μέρες με τις νύχτες τους. «Για όλη μας τη ζωή» είπε»…….
Θέλω να με φανταστείτε καθώς το απαγγέλω μόνη μου με κλειστά μάτια στο δωμάτιο μου και έξω λυσσομανάει ο χιονιάς ο βοριάς οι καταιγίδες οι άνθρωποι και οι αναμνήσεις……
Λογια. Δεν. Εχω!!!!!

 

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα
Λιλή Ζωγράφου
Το αγόρασα το 1998 και έκτοτε το έχω διαβάσει άπειρες φορές. Καταρχάς υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου ΑΚΟΜΑ. Εγώ! Που πετάω τα πάντα γιατί τα βαριέμαι ή γιατί μετάνιωσα που τα απέκτησα. Κι όμως! Ένα από τα πιο συγκλονιστικά βιβλία που έζω διαβάσει ποτέ. Ελιναι το μοναδικό βιβλίο που θυμάμαι απ’έξω την αρχή του!!!!!! «Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο που φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά -αραχνούφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και λουλούδια όλα προμηνύματα εγκατάληψης ακατάστατα φυτρωμένα, δημιουργούσαν έναν φράκτη που απόκοβε τη θλιβερή μουδιασμένη κωμόπολη από το μισοκρυμμένο σιωπηλό σπίτι των Φτενούδων……» «… μπορούσεε να αντιληφθείς αθέατος δυο ή τρείς σκοτεινές κι αθόρυβες φιγούρες μάλλον γυναικείες να πηγαινοέρχονται με μαπαμπακένια βήματα στον εξώστη του σπιτιού. Δεν ήξερες αν ήταν τρείς ή μια και η σκιά της, τόσο ίδιες, παμπάλαιες, σαν ξεθωριασμένες φωτογραφίες κάποιων που δεν ζουν τώρα και δεκαετίες.»……
Δεν έχω συναντήση πιο ικανό συγγραφέα στο τρόπο με τον οποίο περιγράφει την ελληνική επαρχία και ιδιάιτερα τη Κρήτη. Περήφανη που ήταν Ηρακλειώτισσα η Ζωγράφου!! Λατρεμένο βιβλίο. Και αξεπέραστο.

Μαντάμ Μποβαρύ

Μαντάμ Μποβαρύ
Γκυστάβ Φλομπέρ
Θυμάμαι αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας άνδρας το 1850τόσο να σκιαγραφήσει με τόση ακρίβεια τη δικιά μου ψυχοσύνθεση που ζω στο σήμερα.. τέτοια κουλά σκεφτόμουν. Προφανώς ο Φλομπέρ ήξερε να διεισδύσει τόσο καλά στη γυναίκεια ψυχή που ταυτίστικα. Το έγραφε πέντε χρόνια άρα το τελειοποιήσε όσο δε πήγαινε και σαν τελειομανείς είχε μόνιμη έννοια να πετύχει την ακριβή λέξη (mot juste) σε κάθετι που έγραφε. Εργαζόταν 12 ώρες τη μέρα. Ενδεικτικό της τελειομανία ς του το ότι κάποιες φορές το έπαιρνε να ολοκληρώσει μια σελίδα μέχρι και δέκα μέρες!!!! Αγαπώ αγαπώ αγαπώ… Φάρος και παράδειγμα μεσα στα σκατά από Δημουλιδομαντάδες που επιπλέουν.

Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Μενέλαος Λουντέμης

 
Ήμουν στο Δημοτικό όταν το κέρδισε ο μπαμπάς μου σε μια λοταρία. Σκισμένο ταλαιπωρημένο χιλιοδιαβασμένο και πολυλατρεμένο. Τόσο συγκινητικό τόσο δεν έχω λόγια… κλαίω με μαύρο δάκρυ όταν το διαβάζω… » Η αγωνία του ύπουλου Στελάρα είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Το καημένο το κοριτσίσιο χεράκι..που ανέλαβε, αυτό μόνο, να σώσει τη κατάσταση.. Να τα πει όλα. Να πει για τον απέραντο έρωτα που σπαρταρούσε κάτω από το μαύρο εκείνο ρουχαλάκι… Δεσποινάκι ως πόσο μπορείς να περιμένειςς μπόρεσε επιτέλους να ρωτήσει. Ως το τέλος Γιώργο… Πόσο μπορείς να καθίσεις μέσα σε εκείνο το σπίτι Δεσποινάκι; Ωσπου να γκρεμίσει…..»
20190103_16521020190103_17102520190103_165803

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟΥ ΣΑΛΕΜΣ ΛΟΤ ΤΟ ΚΆΓΚΕΛΟ..

Ανάλαφρη συνέχισα το δρόμο απολαμβάνοντας περίπατο μου μέσα στο δάσος. Τα ονειροπόλα ξερά φύλλα που έπεφτα ν από τα δέντρα σκέπαζαν το έδαφος δημιουργώντας κάτω από τα πόδια μου ένα χαλί απλο κόκκινες, καφέ, χρυσές και κίτρινες πινελιές. Ξαφνικά έφτασα σε ένα ξέφωτο όπου κοιμόταν ένας τεράστιος ακετυλόσαυρος. Προσπάθησα να περάσω από μπροστά του χωρίς να τον ενοχλήσω, όμως εκείνος με πήρε είδηση και αντί να με φάει όπως φοβήθηκα, μου χάρισε πολλά βιβλία. Και μετά ξύπνησα……

Ladys and sisters
Λοιπόννννν τελείωσα το salems lot του STEPHEN KING 👑
Το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφόρησε το 1975 πριν γεννηθώ.
Θα γράψω τις εντυπώσεις μου ανάκατα


«Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις; χρόνια ξενιτεμένος ήρθες
Με εικόνες που έχεις αναθρέψει κάτω από ξένους ουρανούς μακρυά απ’τον τόπο το δικό σου»
Γιώργος Σεφέρης
Ο γυρισμός του ξενιτεμένου


«Τούτη η κολόνα έχει μια τρύπα, βλέπεις την Περσεφόνη; «
Γιώργος Σεφέρης
Δεκαέξι χαικού

Μου έκανε εντύπωση που βρήκα Σεφέρη μέσα στον Κινγκ.

Λάτρεψα τις παρομοιώσεις:


«…οι δυο κύριοι δρόμοι της πόλης έμοιαζαν με σταυρόνημα τηλεοπτικής διόπτρας.»
«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»

«Το σπίτι του Χιουμπερτ Μάρστεν ήταν σαν κατάμεστη χαοτική ποντικοφωλιά»
«…Και στην πόλη βαριές δροσοσταλίδες έλαμπαν σαν άπειρα διαμάντια»
«Το χέρι του πονούσε σαν χαλασμένο δόντι».
«Τρόμος σαν καυτό σίδερο»
«Ένιωθε τα πόδια του σαν να ήταν φτιαγμένα από δέκα χιλιάδες γομολάστιχες»
«Σκυφτοί σαν παλιογριες»
«ΜΙΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΑΛΟΥΜΙΝΈΝΙΕΣ ΛΟΥΡΊΔΕΣ ΕΊΧΕ ΣΠΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΕΙΧΝΕ ΑΙΧΜΗΡΗ ΣΑΝ ΔΑΧΤΥΛΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΑΒΑΝΙ»


«Μπορείς να δεις τη χρυσόβεργα, αυτό το πιο πεισματάρικο, ολέθριο και όμορφο από όλα τα φυτά της Νέας Αγγλίας, να σκύβει στον άνεμο, σαν μεγάλο και σιωπηλό εκκλησίασμα.
Οι σκιές της επερχόμενης νύχτας είχαν ήδη λιμνάσει μέσα του, σαν κάτι κολλώδες και ζωντανό.»
«Υπήρχε ο καυστήρας σαν ιμπρεσιονιστικό γλυπτό της θεάς Κάλι»
«Το πρόσωπο του έδειχνε θλιμμένο και γερασμένο σαν τα θλιβερά παλιά νεροποτηρα που σου φέρνουν στα φτηνά εστιατόρια»
«Το σπίτι των Μάρστεν..σαν γοτθική γεροντοκόρη»


Οι περιγραφές του ουρανού ήταν συγκλονιστικές
«Το πρώτο ηλιοφως, ανάριο και πολύτιμο χρυσάφι..»
«Το μενεξεδί σύθαμπο»
«Ο ήλιος έδυε πορφυρός»

«Οι πρώτες λαγαρές αχτίδες»


Οι άγνωστες λέξεις (άνοιξα λεξικό)
Ραμπελαίσιες
Ροδόχρωμη
Φρονώ

Καμεές
Μετείκασμα
Εξαχνώνεται
Σύθαμπο
Γρίπισαν
Λόχμες
Θυσανοσωρείτες
Βερμιγιόν
Οίησή
Τεφρό
Ρεπροντιξιόν
Bογιάρος
Αποχρέμψεις
Άλλες φράσεις
«Κυρίως βρίσκεις αδιαφορία καρυκευμένη με περιστασιακή ανιαρή κακία»
«Κάποιον που πως να το πω πήρε τη λέξη και την έκανε σάρκα»
«Με το φως και το σκοτάδι να εναλλάσσονται λες και ανοιγοκλείνουν τα πατζούρια των θεών Η φωτιά πύρωνε μέσα του, σαν παλλόμενα άλικα νήματα και άνθη, ένα όργιο λουλουδιών σε μια μεταμεσονύχτια ζούγκλα»
«Καθώς κοιτάζω έξω τα πάντα μοιάζουν με σπουδή στο μολυβί»

👑👨‍🏫📚
Στίβεν σε ευχαριστώ που με έκανες και έπιασα ξανά λεξικό για να βρω το νόημα των τόσων παράδοξων λέξεων σου… Ο Κινγκ είναι όντως ο Βασιλιάς …ο Βασιλιάς των λέξεων που έχουν σάρκα…
Είμαι πολύ λίγη για να μιλήσω για τον Κινγκ και για το συγκεκριμένο βιβλίο. Οι λέξεις του έχουν σάρκα. Οι περιγραφές του σε ξεδιψάνε.. Μιλάει για το κρύο και κρυώνεις λέει για ιδρώτα και ιδρώνεις. Μου εντυπώνονται οι εικόνες του, «μια από τις αλουμινένιες λουρίδες είχε σπάσει και τώρα έδειχνε αιχμηρή, σαν δάχτυλο προς το χαμηλό ταβάνι»… σου σηκώνει τις τρίχες στο σβέρκο.

Σε τυλίγει…. «οι σκιές της επερχόμενης νύχτας είχαν ήδη λιμνάσει μέσα του σαν κάτι κολλώδες και ζωντανό».. και ο τρόπος που περιγράφει τους παιδικούς φόβους… Επίσης προσδίδει γεύση στον φόβο αυτή του μαύρου χαλκού… Είναι στα αλήθεια ο Βασιλιάς των ιστοριών τρόμου…
Απόλαυσα και τις 768 σελίδες σου. Από τη μια ένιωσα θλίψη που τελείωσε και από την άλλη η δίψα μου θέριεψε. Δίψα για λέξεις με σάρκα.

Λέξεις που σε κάνουν να ντύνεις αυτά που κρύβονται μέσα σου….

IMG_20181228_233057_958

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

King…

Σου περιγράφει τη ζέστη και ζεσταίνεσαι, για ιδρώτα και ιδρώνεις, για τον αέρα και ακούς τα φύλλα να θροίζουν. Νιώθεις αυτά που γράφει. Για αυτό είναι αυτός που είναι. Γιαυτό πουλάει εδώ και δεκαετίες. Γιαυτό έχει γράψει πάνω από 200 διηγήματα και πάνω από 50 μυθιστορήματα. Γιαυτό έχει πάρει μετάλλιο συνεισφοράς στα γράμματα γιαυτό έχει τιμηθεί από τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γιαυτό έχει πάρει ένα σκασμό βραβεία. Γιατί δεν αρκεί να βρεις απλά μια γαμάτη ιδέα και να τη γράψεις. Δεν αρκεί μια καλή ιστορία. Πρέπει να βρεις ένα ξεχωριστό τρόπο να καταφέρεις να τη διηγηθείς. Πρέπει οι λέξεις σου να έχουν σάρκα…. γιαυτό ο Κινγκ είναι ο Βασιλιάς…. 🤴👑📚

Διαβάζω το Σάλεμς Λοτ και απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου…

46890429_929376980586645_3140067757089882112_o