ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΒΛΈΜΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΆΦΟΥ….

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει το μάτι του φωτογράφου και οτιδήποτε κοιτάζει δημιουργεί θέματα για φωτογραφία. Το εξηγώ με δικά μου τελείως λόγια γιατί με αυτό το τρόπο το αντιλαμβάνομαι. Στη προ ιντερνετ και smartphone εποχή (των σπηλαίων) βολευόμουν με την κάπως παράξενη σε σχήμα, φωτογραφική μηχανή που μάρκα δεν θυμάμαι αλλά έμοιαζε πολύ με αυτήν στη φωτογραφία και με 24αρι φιλμ (αυτό που έμοιαζε με σκελετό γυαλιών).

Τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα, φοιτήτρια πια, αγόρασα με τις οικονομίες μου τη πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, η οποία κόστισε περίπου σαράντα χιλιάδες δραχμές όσο δηλαδή και το ενοίκιο του μικρούλι διαμερίσματος μου κάθε μήνα. Αδυνατώ να θυμηθώ τι μάρκα ήταν αλλά έμοιαζε πολύ με τη μηχανή της παρακάτω φωτογραφίας.

Ακόμα και τότε που είχα μηχανή δεν μπορούσα απλά να πιάσω να βγάλω ότι φωτογραφία ήθελα. Έπρεπε πρώτα να έχω χρήματα να αγοράσω φιλμ. Κόστιζε περίπου 1,500 δραχμές όσο το σούπερ μάρκετ μου δηλαδή. Μετά υπήρχε το μαρτύριο της τοποθέτησης του φιλμ καθώς μια λάθος κίνηση μπορούσε να αποβεί μοιραία και να καεί το φιλμ και να κλαις τα λεφτάκια σου.

Είχαν θυσιαστεί πολλά φιλμ στη προσπάθεια μου να μάθω να το τοποθετώ σωστά. Και μετά ερχόταν η χαρά του να βγάζεις φωτογραφίες. Η εμφάνιση των φωτογραφιών ήταν ένα άλλο μαρτύριο. Όχι μόνο κόστιζε περίπου 4 χιλιάδες (οι γονείς μου, μου έδιναν πέντε χιλιάδες δραχμές για να περάσω τη βδομάδα, να διαχειριστώ το νοικοκυριό μου, να πάω σούπερ μάρκετ, να πάω για καφέ στο ακτάρικα, τη καφετέρια του Γιάννη Σαβιδάκη στο Ηράκλειο, να πάω σινεμά, να ψωνίσω ότι χρειαζόμουν, τα εισιτήρια για τις μετακινήσεις μου κτλ) αλλά και η αγωνία μου να έχουν βγει όλες οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει, το καθιστούσαν ένα αξιοπρόσεκτο μαρτύριο.

Από τη τιμή που μου έλεγε ο φωτογράφος να πληρώσω καταλάβαινα αν είχαν βγει όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν πάνω από τέσσερις χιλιάδες είχαν εμφανιστεί όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν κάτω από τρεις χιλιάδες είχαν καεί αρκετές.

Μερικούς αιώνες μετά, το 2008 αγόρασα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή τη Sony Cyber shot περίπου 133 ευρώ, την οποία έχω ακόμα και σήμερα καθώς λειτουργεί άψογα!!!

20190318_102636

Το 2001 απέκτησα το πρώτο μου κινητό το οποίο ήταν αυτό ακριβώς: απλά ένα κινητό. Δεν είχε κάμερα, είχε μεγάλα πλήκτρα και μικρή οθόνη και η μόνη του πολυτέλεια ήταν το ραδιόφωνο.

Το πρώτο μου κινητό με κάμερα ( ΝΟΚΙΑ 6020) το απόκτησα πολύ πριν το 2010, διάολε πρέπει να ήταν πολύ πριν το 2008. Εκεί πλέον άφησα το καταπιεσμένο φωτογράφο να βγει από μέσα μου και να τραβάει ότι μπαρούφα έβρισκε. Από τότε έως σήμερα εννοείται ότι όσα κινητά απέκτησα ήταν με κάμερα οπότε ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να τραβάω ασύστολα φωτογραφίες χωρίς φιλμ, χωρίς αγωνίες και έξοδα (στρίτζο)
Το 2013 απέκτησα το πρώτο μου smartphone, το λατρεμένο μου Samsung Galaxy young (109 euro) που σημάδεψε μια ξεχωριστή εποχή για μένα εξαιτίας κοσμογονικών αλλαγών (να πιούμε καφεδάκι να στα πω μια μέρα) και ξεκίνησα τις «σπουδές» μου πάνω στο αντικείμενο σελφι στον καθρέπτη.

20190318_225503
Κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο χάθηκε ο έλεγχος. Κάποτε έκανα οικονομία για να καταφέρω να αγοράσω φιλμ και τώρα έχω στη διάθεση μου ανά πάσα στιγμή και ανέξοδα κινητό με μπροστινή και πίσω κάμερα (η κινητάρα μου το Samsung Galaxy j7) και τραβάω απεριόριστα δεκάδες, και δεν υπερβάλλω, φωτογραφίες μέσα στη μέρα. Έφτιαξα κεικ, τσακ, φωτογραφία, τρώω μερέντα, τσακ, φωτογραφία, πάω βόλτα, τσακ, φωτογραφία, συγγράφω την ιστορία μου που έχει καταντήσει αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο; τσααακ, φωτογραφία. Να το ηλιοβασίλεμα, να ένας υάκινθος που βγήκε στον κήπο, να τα ανίψια, να τα γλυκά, να το μάθημα ραπτικής, να οι σέλφι. Εθισμένη στη φωτογραφία λοιπόν. Και το χαίρομαι, το απολαμβάνω γιατί κάποτε μη τα ξαναλέμε μάζευα χρήματα για να αγοράσω φιλμ και μετά να εμφανίσω τις φωτογραφίες.

Λοιπόν χθες μια και λίγο αρρωστούλα (πριν μέρες έλεγα στην Άννα πως είμαι χαρούμενη γιατί το χειμώνα δεν αρρώστησα καθόλου και πιθανόν να οφείλεται στην σωστή διατροφή που κάνω πλέον. Και δυο μέρες αργότερα άρχισε να με πονάει ο λαιμός μου) και δεν μπορώ να βγαίνω έξω αποφάσισα να κάνω αυτό που απέφευγα συστηματικά. Να σβήσω τις χιλιάδες χωρίς υπερβολή φωτογραφίες που έχω στον υπολογιστή.

Τελικά το διασκέδασα, θυμήθηκα και αρκετά πράγματα (πρόσωπα μέρη ρούχα) που είχα ξεχάσει. Έσβησα πάνω από 2000 φωτογραφίες. Γιατί σκέφτηκα ότι 200 φωτογραφίες της μερέντας δεν νομίζω ότι θα τις βλέπω σε είκοσι χρόνια και θα λέω πόσο ανεκτίμητη φωτογραφία. Προσεκτικά επέλεξα και διέγραψα όλες τις ανούσιες φωτογραφίες. Εννοείται ότι θα εξακολουθήσω να βγάζω φωτογραφίες γιατί στη τελική γουστάρω απλά δεν θα αποθηκεύω εκείνες που είναι περιττές (να ένα κρουασάν, να ένα βρακί που αγόρασα προχθές, να μια γάτα πάνω σε ένα δέντρο κτλ)
Αυτό που θα παραδεχτώ είναι πως κάποιες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τις βρίσκω εξαιρετικές (με τα δικά μου γούστα πάντα). Σας αφήνω με ένα φωτογραφικό άλμπουμ από τυχαίες λήψεις που βρήκα στα αρχεία μου.
Φιλάκια αλλά από μακριά μη σας κολλήσω κιόλας χεχε

20171213_20040020181214_13453520181214_134830FB_IMG_1496771710823

Snapchat-134167574320190119_181036

20170709_183038201410517988_262896917234658_1140784026771235489_n14305193_521464944711186_8818372225153190850_o (2)20170611_10233720171111_233625.jpg

20180620_12185020180619_150507DSC08880 (2)DSC08901DSC08902 (2)DSC09382.JPG20180309_224623

20180426_122943.jpg

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αγαπημένες παιδικές συνήθειες…

Λοιπόν,

έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ήμουν παιδί, υπάρχουν όμως κάποιες συνήθειες που επιμένω να κρατάω είτε γιατί μου αρέσουν είτε γιατί έτσι….

Πρώτη και καλύτερη παιδική συνήθεια που έχει ριζώσει για τα καλά μέσα μου είναι η μερέντα. Γιατί σώζει τη μέρα περιμένοντας εκεί υπομονετικά να της κλέψεις μια κουταλιά. Γιατί η ζωή είναι καλύτερη όταν είναι γλυκιά. Για το παιδί που κρύβεις μέσα σου.

Συνεχίζω με τη πιτζάμα μέσα από τη κάλτσα σαν ποδοσφαιριστής… Γιατί απεχθάνομαι το βράδυ στον ύπνο μου να σηκώνεται το μπατζάκι και να κρυώνω.
Το φανελάκι μέσα από το βρακί. Όχι δε κάνω πλάκα. Προσπάθησε να βάλεις το τζιν σου ένα παγωμένο πρωινό που σηκώνεσαι και πρέπει να ντυθείς και να φύγεις. Το τζιν είναι κρύο από μόνο του, έχει και μεταλλικά κομμάτια, φερμουάρ κτλ τα οποία όταν έρχονται σε επαφή με το δέρμα ε κρυώνω.
Επίσης ζεσταίνω τα ρούχα πριν τα βάλω. Η μαμά όταν με έντυνε για το δημοτικό τα έβαζε πάνω  πάνω από το τζάκι, σε ένα ράφι. Σήμερα τα ζεσταίνω με το πιστολάκι πριν τα βάλω.


Πίνω γάλα αλλά μόνο με κακάο. Γιατί σκέτο το γάλα είναι μπλιαχ.


Η προσευχούλα πριν τον ύπνο «Πέφτω κάνω το σταυρό μου κι άγγελο έχω στο πλευρό μου δούλος του Θεού λογούμαι και κανέναν δε φοβούμαι»

Κοιμάμαι με αρκουδάκι. Μη γελάτε. Teddy bears protect innocent children from monsters who live under the bed


Παρακολουθώ καρτούν καθημερινά. Αυτό.


Πλέκω μαρτάκι κάθε 1 Μαρτίου.

Stay tuned….. ❤

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αποχαιρετισμός στις ατέρμονες εμμονές. Ένα κείμενο μου από το 2015..

12087880_410814179109597_323685936961228337_o
Εγώ το 2015

Στις 5 ΟΚΤΩΜΒΡΙΟΥ 2015 είχα δημοσιεύσει το παρακάτω κείμενο στο προφίλ μου στο facebook. Το αναδημοσιεύω όπως έχει (η φωτογραφία τραβήχτηκε εκείνη την ημέρα  πάνω στα δεκάδες τεύχη του Cosmopolitan  που είχα)

 

 

 «Είχα κόλλημα με το περιοδικό Cosmopolitan  Ξεκίνησα να το αγοράζω από το 2000 όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

Φανατική θαυμάστρια και «θέλω-να-σου-μοιάσω-τώρα» της Μόλλυ Ανδριανού που υπέγραφε για χρόνια τα editorials. Τα κείμενα της με συγκινούσαν πάντα. Έγραφε για το γάμο της, για το γιο της, για φίλους που έφυγαν, για την αντισύλληψη, για τα όνειρα, για τη Νάλα το κατοικίδιο της που σκότωσαν.

‘Ήταν συγκινητική, μεστή απλή, μες στο νόημα πάντα. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω Μολλυ (αυτή τη φράση χρησιμοποιούσα:»ας διαβάσω λίγη Μολλυ») και να μη συγκινηθώ.

Και φυσικά το περιοδικό ολόκληρο ήταν σε στυλ «είσαι γυναίκα τόσο το καλύτερο». Μιλούσε για ιατρικά θέματα (δεν θα ξεχάσω τα άρθρα της Ειρήνης Ρουμπείδου) για οικογενειακή βια, για βιασμούς και που μπορείς να ζητήσεις βοήθεια, για σεξουαλική παρενόχληση, για ρατσισμό στο χώρο εργασίας, για τα δικαιώματα της γυναίκας.

Είχε λιγότερες σελίδες αφιερωμένες στα καλλυντικά και τη μόδα και τα κουτσομπολιά που περιοριζόταν στη τελευταία σελίδα του περιοδικού και είχε περισσότερες σελίδες με άρθρα. Αυτό ήταν το ξεχωριστό γνώρισμα του περιοδικού: ΤΑ ΑΡΘΡΑ. Και οι συντάκτριες. Όλες γυναίκες μόνο ένας άντρας έγραφε στο περιοδικό, ο Μελλισινός.

Έγραφαν για τη προσωπική τους ζωή προσπαθώντας να προσεγγίσουν ανθρώπινα μέσα από τις εμπειρίες τους τα θέματα τους. Η Ιωάννα Μιχελάκου, η Έφη Ανέστη, η Νάσια και η Χριστίνα Μπίθα (η Χριστίνα ήταν αυτή που μου άρεσε περισσότερο), η ειρήνη Ρουμπείδου, η Ειρήνη Χειρδάρη, η Ιφιγένεια Ματαράγκα με το τέλειο σπίτι της, πόσες ώρες είχα ξοδέψει να το χαζεύω, η Κατερίνα Μπέη.

Και πιο μετά η Γιώτα Ταχταρά, η Θέτιδα Πεχλιβανίδη. Τόσα κορίτσια της διπλανής πόρτας που έκαναν το όνειρο τους πραγματικότητα. Από αναγνώστριες να γίνουν συντάκτριες. Πόσο ζήλευα! Μέχρι και ε μαιλ είχα στείλει ζητώντας από το περιοδικό να δουλέψω μαζί τους.

Χωρίς να πάρω ποτέ απάντηση, λογικά, διότι είμαι κομμώτρια, δυστυχώς δεν ήξερε κανείς ότι έχω ταλέντο συγγραφικό. Μάζευα λοιπόν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια όλα τα τεύχη του περιοδικού. Γύρω στα 180-190 μέχρι σήμερα. Έχοντας ξοδέψει αρκετά χρήματα. Ξεκίνησε με 1000 δραχμές και τώρα τελευταία η τιμή του ήταν 1,90 χωρίς δώρο και 3,20 με δώρο.

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγες μέρες που πάνω σε μια κρίση υστερικής υστερίας (δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς) άδειασα τη βιβλιοθήκη και πέταξα όλα τα τεύχη!!!!!

Ακόμα και το τελευταίο του Οκτωβρίου που μόλις το είχα αγοράσει και δεν το είχα διαβάσει καν. Και έτσι απλά εγώ και το λατρεμένο μου Cosmo χωρίσαμε.

Ήμουν εγώ που με πάθος υποστήριζα στους άλλους το περιοδικό όταν τολμούσαν να πουν ότι γράφει μόνο για σεξ (οοοοχιιιι δε γράφει μόνο για σεξ γράφει και για τα δικαιώματα της γυναικάς, τις αδικίες που συμβαίνουν εις βάρος της) και ξαφνικά αποφάσισα να συνεχίσω χωρίς αυτό..

Η αιτία ίσως δεν ήταν απλώς η υστερική υστερία που έπαθα. Ίσως είχε ξεκινήσει εδώ και κάμποσο διάστημα. Από τότε που το Cosmo έγινε νεανικό, χαζοχαρούμενο κάτω από τις οδηγίες της Λύδιας Παπαιωάννου μιας πρώην ριαλιτο-πορωμενης εκεί γύρω στα 27-30.

Η Μόλλυ είχε αποχωρίσει προ πολλού από το τιμόνι του Cosmo και είχε αναλάβει η Νάσια Μπίθα που ήταν αρκετά καλή αν και δεν έφτανε με τίποτα τη Μόλλυ. Μιλάμε για τη ΜΟΛΛΥ!!!!!!!!!!!!!!!! Κανείς δεν τη φτάνει. Και μετά τη Νάσια. Το χάος. Ήρθε η οικονομική κρίση, η συναισθηματική κρίση, η κρίση ταυτότητας και μαζί η πληγή που λέγεται Λύδια  και κάπως έτσι άλλαξε μορφή το περιοδικό.

Πάνε τα ιατρικά θέματα, τα δικαιώματα των γυναικών, οι μάχες στο χώρο εργασίας, πάνε όλα. Η Λύδια έγραφε για χαβαλεδιάρικα φοιτητικά χρόνια και το ίδιο και οι κοπελλλλιτσες τη. Οι περισσότερες δόξες του παρελθόντος (Ιφιγένεια,Κατερίνα, Ιωάννα κτλ) είχαν αποχωρήσει. Ξαφνικά ένιωθα ότι διάβαζα Μανίνα, σούπερ Κατερίνα. Τόσο ανωριμότητα μου έβγαζε.

Και κάπου εκεί το Cosmo εγινε » viral»!!!!!! Και το πήραν πάνω τους!! Το θεώρησαν κοπλιμέντο. ΔΕΝ ΗΤΑΝ!!!!!! Από τη στιγμή που οι συντάκτριες και οι διευθήντρια είναι χαζοκοπελιές λογικό να αρχίσουν να διαβάζουν το περιοδικό κοριτσάκια που δεν βγήκαν από το αβγό αλλά το παίζουν περπατημένες και γκομενάρες.

Κάπως έτσι το τουιτερ τρόλλαρε το Cosmo.

Αρχισε να ειρωνέυεται τη στήλη του περιοδικού  «απορίες» που έστελναν τα παρθενοκοριτσακια που το έπαιζαν προχω και ρωτούσαν απορίες τύπου «αν τα καταπιώ θα μείνω έγκυος?»

Πως λοιπόν να μη κυκλοφορήσουν τρολ τύπου «Αγαπητό cosmopolitan με έχυσε στη μούρη και μετά μου έφερε κωλόχαρτο να σκουπιστώ; μ αγαπαει; θα με παντρευτεί;» #apories_Cosmopolitan

Και αυτό οι κοπελλλιτσες που τώρα πια αποτελούν τη συντακτική ομάδα του Cosmo

το πήραν ως κοπλιμέντο και καλά ότι » έχουμε γίνει viral γιεααα»

Λες και είναι μαγκιά να είσαι 14 και να σου έχουνε βάλει δάχτυλο και να βγάζεις ξεκωλέ φώτο. Και κάπως έτσι άρχισα να νοιώθω εκτός. Που να χωρέσω τώρα εγώ σε ένα περιοδικό με τέτοιες απορίες και με τα φοιτητικά χρόνια και με τα καρπουζί φλούο πουά ηλεκτρίκ μανό που προτείνει να πάρεις οπωσδήποτε γιατί αλλιώς είσαι»ΕΚΤΟΣ ΜΟΔΑΣ γιεααα»

Βαρέθηκα να διαβάζω για μόδα, για καλλυντικά που δεν έχω λεφτά να αγοράσω, για φίλους με προνόμια, για αίσχη παρτούζες και πόσο κουλ και ιν θεωρούνται.

Αγαπητό Cosmo έγινες και συ σαν τα άλλα τραγικά γυναικεία περιοδικά. Εγώ προτιμούσα τον σοβαρό φεμιμνιστικό ιντελέξιουαλ συντηριτικό, με τη καλή έννοια, εαυτό σου. Οπότε σε αφήνω στις νέες κοπελλλλιτσες σου. Εγώ στα 30 τόσο (σιγα μη πω ηλικία) είμαι πολύ μεγάλη, πολύ συντηριτική και πολύ άουτ για να σε διαβάζω. Άσε να σε διαβάζουν τα ξεκωλάκια που είναι 14 και ρωτάνε «Τριφτήκαμε αλλά ήμασταν και οι δύο ντυμένοι. Φοβάμαι ότι μπορεί να έμεινα έγκυος, τι να κάνω; Απελπισμένη, 14 #apories_Cosmopolitan. «

Έχε γειά Cosmo…..      

Όχι εσένα, το νεανικό Cosmo έτσι όπως κατάντησες. ΑΝΤΙΟ στο παλιό συντηριτικό σοβαρό φεμινιστικό λατρεμένο Cosmopolitan

Αντίο Μόλλυ θεά…..«

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Οι κουλ γυναίκες…..

Οι γυναίκες που πλέκουν, ράβουν, διαβάζουν, γράφουν είναι γαμάτες ανεξάρτητα την ηλικία τους.
Πλέξιμο κέντημα ράψιμο
Είναι το πάθος μας. Βρίσκουμε χαρά και αγαλλίαση ανάμεσα σε νήματα, βελόνες, βελονάκια, κλωστές, ραπτομηχανές, υφάσματα και δεν το κρύβουμε. Με τι καμάρι επιδεικνύουμε τα δημιουργήματα μας.

Κανείς δε γνωρίζει πως τα δάχτυλα μας και οι αρθρώσεις μας πονάνε. Δουλεύουμε πάντα πολλά projects ταυτόχρονα και το μυαλό μας εφευρίσκει χίλιες ιδέες που περιμένουν στωικά να πραγματοποιηθούν. Κάθε δημιούργημα μας είναι κομμάτι μας ακόμα κι αυτά που χαρίζουμε ή πουλάμε. Νιώθουμε καλά όταν ασχολούμαστε, ήρεμες και ασφαλείς. Το πλέξιμο είναι σαν ασπίδα έτοιμη να μας προφυλάξει από κάθε κακό. Το ράψιμο είναι τραγούδι κεφάτο και ανυπόμονο. Το κέντημα είναι ζωγραφική με βελόνα και κλωστή αντί για πινέλα και μπογιές.


Δεν χρειάζεται να αναλύσω ποια είναι τα οφέλη στην υγεία μας
σωματικά και πνευματικά, αυτά είναι αποδεδειγμένα και γνωστά. Είναι κάτι περισσότερο για μας. Είναι ο έρωτας μας. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το κόλλημα μας. Βλέπουμε μέσα στα νήματα, στις κούτσες, στις κλωστές, πολύχρωμα όνειρα. Κάθε θηλιά, κάθε αλυσιδάκι, κάθε πόντος, κάθε βελονιά, σε δένει με τη ζωή, με τη χαρά, με την ευτυχία, με τη γαλήνη. Κεντημένα άνθη, κήποι κρεμαστοί, λιβάδια ελπίδας. Ολόλευκα εργόχειρα σαν λουκούμι τριαντάφυλλο πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη. Πλεκτά ζεστά σαν παιδικές αναμνήσεις, σαν μαγιάτικα μεσημέρια.

 


Διάβασμα συγγραφή
Ο συγγραφέας πριν γράψει πάντα διαβάζει. Διαβάζει για να ανοίξει τις πύλες
του μυαλού ώστε η έμπνευση να αρχίσει να τρέχει σαν γάργαρο νεράκι. Πάντα γράφει αυτά που θα ήθελε να διαβάσει και ο ίδιος σαν αναγνώστης. Και είναι μαγικό το διάβασμα. Κάτι που έχει γράψει κάποιος άγνωστος σε εσένα τρυπώνει στο μυαλό και σου γεννά εικόνες, συναισθήματα, ιδέες.


Μόνο οι κουλ γυναίκες αρέσκονται να ασχολούνται με τόσο «παλιομοδίτικα» πράγματα.

Μερικές από τις γυναίκες- πρότυπα που πλέκουν

51766002_974934766030866_5693374249184526336_n
Anjelica Huston
51823969_974936059364070_6629556452606345216_n
Merilyn Monroe

 

51794148_974936039364072_6841101845545353216_n
Merilyn Monroe
52577860_974937532697256_9037936596216709120_n
Meryl Streep

 

52097706_974933802697629_2752777434884472832_n
Julia Louis Dreyfus
52513852_974939302697079_7680291648630161408_n
Aundrey Heborn

 

51377824_974935992697410_5927971676493971456_n
Kristen Stewart

 

Grace Kelly, Sara Jesica Parker, Rita Heyworth, Elizabeth Taylor, Kate Middleton, Briggitte Bardot,

 

Αριστερά: Jane Masfield  Δεξιά: η κόρη της Jane, Mariska Hargitay

Vintage εικόνες γυναικών που γαζώνουν

Έχω από καιρό οραματιστεί τον εξιδανικευμένο εαυτό μου και μέρα με τη μέρα τον αφήνω να με κυριεύσει. Αυτός ο εαυτός περιλαμβάνει:

ντύσιμο με φορέματα όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες

διάβασμα χιλιάδων βιβλίων

να γίνω best selling author όπως η Αγκάθα Κρίστι

να γίνω μια τέλεια μοδιστρούλα, να ξέρω όλες τις βελονιές και στο κέντημα και όλες τις πλέξεις στο πλέξιμο.

Διαβάζω λοιπόν, και γράφω, και πλέκω, και κεντάω, και ράβω, και θέλω να δοκιμάσω επιτέλους τη ραπτομηχανή.

52333470_976043569253319_4118980779118166016_n52020602_976043509253325_6425003287900061696_n52130149_976043642586645_2393279566878605312_n52369179_976043752586634_6245098584023236608_n52020899_976043442586665_8583900390582386688_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Maθήματα…

Μεσημέρι. Βρέχει. Χαζεύω Κωνσταντίνου και Ελένης. Δεν μπορώ να αντισταθώ σε έναν γλυκό μεσημεριάτικο ύπνο. Είχα μάθημα κεντήματος το απόγευμα αλλά αναβλήθηκε. Ευκαιρία να δουλέψω λίγο τη βελονιά φεστονάκι. Ξεκίνησα τα μαθήματα από τον Νοέμβρη όμως δεν έχουμε κάνει παραπάνω από πέντε μαθήματα. Όλο αναβάλλονται για διάφορους λόγους. Αυτό βέβαια είναι θέμα της δασκάλας και του φορέα που τα διοργανώνει. Έχω διδαχθεί μερικές βελονιές όπως τη ριζοβελονιά και τη διπλή ριζοβελονιά. Το φεστονακι,το ανεβατό, το αζούρι, το κοφτό και κάτι λίγο από την αλυσιδοβελονιά. Πέρα από αυτό μαθαίνεις και κάποια πράγματα που δεν είναι μόνο για το κέντημα, όπως το να ξεκινάς πάντα το κέντημα με προσευχή. Να είσαι ήρεμη. Αν κουραστεί το χέρι πάντα να σταματάς γιατί αλλοιώνεται το αποτέλεσμα. Καλύτερα να κάνεις λίγο και να το κάνεις τέλειο παρά να κάνεις πολύ και να βγαίνει χάλια. Να μη βιάζεσαι ποτέ. Και πάντα να χρησιμοποιείς δαχτυλίθρα (το δάχτυλο μου από τις πρώτα μαθήματα έκανε βαβα από την άτιμη βελόνα)
Από τη πρώτο μάθημα σχεδιάσαμε ένα τυπικό σχέδιο κοφτού σε ένα κομμάτι ύφασμα για να εξασκηθούμε. Εκεί μαθαίνουμε όλες τις βελονιές τις οποίες δουλεύουμε μέχρι το επόμενο μάθημα. Η κυρία Βασιλική μας επισημάνει τα λάθη μας και μας επιβραβεύει για τη προσπάθεια μας. Δούλευα λοιπόν στο
ύφασμα που μας είχε ετοιμάσει η δασκάλα και ήταν η απειρία μου έκανε μπαμ. Όσο απογοητευτικό και να ήταν δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω. Πως είμαι αστέρι στο πλέξιμο. Αστέρι θα γίνω και στο κέντημα. Υπομονή και εξάσκηση χρειάζεται. Και δαχτυλίθρα. Κάποια στιγμή τελείωσα το σχέδιο που κεντούσα, το λες και επιφάνεια εργασίας (χιουμοράκι) και αναγκαστικά έπρεπε να φτιάξω δεύτερο εργόχειρο για να συνεχίσω την εξάσκηση μου. Μολύβωσα το ίδιο σχέδιο και συνέχισα το κέντημα. Η βελτίωση ήταν απίστευτη. Η ριζοβελονιά άψογη, η πίσω μεριά του εργόχειρου καθαρή και τώρα επικεντρώνομαι στο φεστονάκι. Εδώ και δύο βδομάδες κεντάω- ξηλώνω το ίδιο σημείο γιατί δεν βιάζομαι να το τελειώσω μόνο για να τελειώσει. Θέλω να παιδευτώ να εκπαιδευτώ, να βελτιωθώ να του πάρω το κολάι. Έτσι πάω μπρος πίσω κεντάω ξηλώνω ξανά και ξανά μέχρι να βγει άψογο και ομοιόμορφο.
Είμαι πολύ περήφανη που έχω βελτιωθεί τόσο πολύ. Και τα μαθήματα συνεχίζονται….

52269922_970800189777657_6684375349293219840_n
Η ανάποδη του πρώτου εργόχειρου
51333492_970800016444341_223346584383913984_n
Φεστονάκι, αζούρι, κοφτό, διπλή ριζοβελονιά, ανεβατό, διάφορες βελονιές σε πρώτη απόπειρα που στέφθηκε από πλήρη αποτυχία.
51443414_970799983111011_7258228296238759936_n
Η «καλή» του πρώτου μου εργόχειρου
51822171_970800323110977_2921287118078607360_n
Το φεστονάκι στο δεύτερο εργόχειρο μου
51574577_970800356444307_1636037851470626816_n
Η ανάποδη του δεύτερου εργόχειρου. Η νοικοκυρά λένε στο χωριό μου φαίνεται από την ανάποδη της.
51342616_970800289777647_707424668914548736_n
Η «καλή» του δεύτερου εργόχειρου μου.

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Απόσπασμα…

«Αχ, η μοίρα των κοριτσιών! αλάλητη ευτυχία είναι ή χαλασμός; — ή και τα δυο μαζί! . . .
Κόβε λουλούδια, κοριτσάκι, κόκκινα λουλούδια σαν το αίμα των παρθένων και σα χείλια που τα ματώνουν τα φιλιά! Μάζευε κίτρινα άστρα σαν τουρανού, γιατί σε λίγο η ψυχή σου θα γίνη ουρανός κι αυτά θα τη φωτίσουνε! Γέμιζε την ποδιά σου άσπρους ανθούς για στεφάνι σταθώο μέτωπό σου, μα ξεφύλλισε τους πάλι, γιατί δε θα προκάμης να το φορέσης . . και τάνθινα γαλανά ματάκια, σκύβε και παίρνε τα στην αγκαλιά σου προτού σε ιδούν και κλάψουν. . . Μα σαν αγνάντεψες από μακριά ανθισμένες μυγδαλιές, στάσου και κρύψε το πρόσωπό σου μες τα χέρια σου, γιατί δεν πρέπει να τις ιδούν τα μάτια σου»

 

Κερένια κούκλα – Κωνσταντίνος Χρηστομάνος

20180420_121506

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

U CANT TOUCH THIS (ΜΕ ΈΝΑ ΑΡΛΕΚΙΝ ΞΕΧΝΙΕΣΑΙ)

Ladys and sisters
Χθες το βράδυ ήταν η συντέλεια του κόσμου. Αστραπές, βροντές, χαλάζι, δυνατός αέρας και διακοπή ρεύματος που κράτησε πολλές ώρες. Μου αρέσει ο χειμώνας αλλά σε λογικά πλαίσια, αγαπώ τη βροχούλα που ξεδιψά το έδαφος. Μ αρέσει η αγνότητα του χιονιού αλλά αέρας και αστραπόβροντα ρε φίλε δε τη παλεύω.

Άναψα όσα κεριά είχα (και προσευχήθηκα στον Άγιο Νικόλαο). Αλλά το ρεύμα δεν έλεγε να έρθει και πήγα για ύπνο μες στα σκοτάδια. Το κινητό έκλεισε από μπαταρία και βολεύτηκα με το παλιό Lumia. Τι βολεύτηκα δηλαδή, το ραδιόφωνο έβαλα αλλά δεν έπιανε τίποτα μόνο κάτι κρατικό και μιλούσε κάποιος που δεν ήξερα αν ήταν άντρας ή γυναίκα. Δεν αντέχω τα σκοτάδια αλλά ευτυχώς κοιμήθηκα.

Και σήμερα το πρωί που ξύπνησα ήταν όλα καλυμμένα με χιόνι. Φόρεσα το ροζ μπουφάν που ψώνισα προχθές από το Bershka και βγήκα να παίξω στο χιόνι. Τέλεια ευκαιρία να φορέσω και τους σκούφους και τα κασκόλ που έχω πλέξει. Όταν είσαι αποκλεισμένος λόγο κακοκαιρίας έχει και θετικά και αρνητικά. Αρνητικό είναι ότι βαριέσαι μέσα συνεχώς ή ότι κρυώνεις ακόμα κι αν φοράς ρόμπα και πυτζάμα μέσα από τη κάλτσα ή ότι μπορεί να έχει διακοπή ρεύματος .

20190116_13455720190116_122919snapchat-446990727

Τα θετικά είναι ότι βρίσκεις χρόνο να τα κάνεις όλα! Όλα όσα αναβάλεις για μέρες λόγω υποχρεώσεων. Έτσι κέντησα αρκετά (έχω μάθημα κεντήματος κάθε Πέμπτη), είδα χαζά ριάλιτι στο YouTube και στη TV. Είναι απελευθερωτικό να παραδέχεσαι ότι βλέπεις ριάλιτι. Γιατί είναι η τέλεια ευκαιρία να γελάσεις ακόμα και να νιώσεις καλύτερα (δες τη τρέσα της αλληνης πως είναι έτσι) και φυσικά διάβασα επιτέλους Αρλεκιν!!!!!! Μη γελάτε!!!

Ήταν το σωτήριο έτος 1995 (κάποιοι δεν είχατε γεννηθεί, θα σέβεστε) όταν πήγαινα στο πρώτο έτος κομμωτικής (ναι αυτό είναι το επάγγελμα μου, το οποίο ΣΙΧΕΝΟΜΑΙ) και επειδή ήμουν βλαχάκι και έφευγα πρώτη φορά από το σπίτι και από το χωριό οι γονείς μου δεν ήθελαν να αφήσουν κορίτσι πράμα μόνο του στη πόλη, έτσι με φιλοξενούσαν οι θείοι μου Αγγέλα και Γιώργος (αυτό που πάντα αναφέρω τη γυναίκα και μετά τον άνδρα το είχα από το σχολείο. Σας έχω πει για το δούλεμα που έφαγα από την ηλίθια τη φιλόλογο τη Κυριάκου).

Η θεία Αγγέλα λοιπόν είχε μια μεγάλη συλλογή από αρλεκιν και όταν έλειπε τα ξεφύλλιζα χωρίς να τα έχω διαβάσει ποτέ. Μια εικοσαετία και βάλε μετά απέκτησα επιτέλους το πρώτο μου γνήσιο Αρλεκιν. Θυμάστε το σλόγκαν; Με ένα άρλεκιν ξεχνιέσαι;»

Μου αρέσει ο εαυτός μου που ασχολείται με παλιομοδίτικα «γεροντοκοριστικα» πράγματα όπως το πλέξιμο το κέντημα τα αρλεκιν. Το θεωρώ πιο κούλ απο το να γυρνάω να αλητεύω στα μπαρ, η να βάφομαι σαν κλόουν. Επίσης λόγω κακοκαιρίας βρήκα χρόνο να γράψω αρκετά. Συνεχίζω τη συγγραφή των ιστοριών μου:

Ερευνήτρια Α,

Ρόουζ Μ,

Ροζαμουντ Ντ.

Η πιο αγαπημένη μου είναι η Ρόζαμουντ. Είναι μια γυναίκα που λύνει μυστήρια, με αυστηρό ντύσιμο βικτοριανό γοτθικό που χαλαρώνει με το κέντημα. Όπως κι εγώ δηλαδή.
Προχθές που πήγα να ψωνίσω στα Bershka, στο ταμείο είχε ένα φυλλάδιο now hiring. Ουσιαστικά μπαίνεις στο inditexcareers.com όπου φτιάχνεις ένα μικρό προφίλ για το που θέλεις να δουλέψεις, αν έχεις προϋπηρεσία κτλ και αν υπάρξει ανάλογη θέση ενημερώνεσαι
Εγώ έβαλα ότι θέλω να δουλέψω στο bershka σαν πωλήτρια. Βέβαια αυτό είναι αδύνατον γιατί δεν έχω προϋπηρεσία αλλά γούσταρα που το έκανα. Και ρε φίλε άσε με να σου μιλήσω το κόλλημα μου με τα bershka. Γιατί πλέον μόνο εκεί βρίσκω ρούχα στο νούμερο μου Extra Small. Νιώθω μια διαφορετική αύρα  από ότι σε άλλα μαγαζιά. Ανεξήγητο αυτό. Επίσης θαυμάζω τις πωλήτριες. Πόσο ψύχραιμες όταν δεκάδες τρελές σαν εμένα γύρω τους αρπάζουν ρούχα, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε.

Είναι μέσα στα επαγγέλματα των ονείρων μου:

σε μαγαζί με νήματα πλεξίματος,

σε ζαχαροπλαστείο,

 

 και συγγραφέας

Είπα και εγώ να ακολουθήσω τη νεότερη τρέλα του Instagram με το 10yearchalenge αλλά δυστυχώς δεν έχω πολλές φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια. Ήταν τότε στο μεταίχμιο που ήμουν 35 κιλά περισσότερη και δεν τα έβρισκα με τον εαυτό μου Δεν με αποδεχόμουν και έψαχνα να βρω τη πραγματική Μαρία γιαυτό έπεσα στην παγίδα της ανορεξίας τόσο εύκολα.

Βρήκα μια φώτο του 2008  και την έδειξα στους γονείς μου και φυσικά προτίμησαν τη Μαρία του 2008 με τα κιλά της και την υγεία της. Τώρα είμαι λίγο φτενή (λεπτή)
Δεν με αναγνωρίζω σε παλιές φώτο σαν να μην είμαι εγώ. Όχι μόνο λόγο κιλών και γλώσσας σώματος που τότε έβγαζε μάτι η ανασφάλεια μου αλλά και για το βλέμμα. Δεν έχω το ίδιο βλέμμα με σήμερα και αυτό σημαίνει πολλά. Σημαίνει πως άλλαξα. Δεν βλέπω το κόσμο το ίδιο. Δεν φοβάμαι, δεν ντρέπομαι, δεν νιώθω πως είμαι κάτι λιγότερο από τους άλλους. Είμαι περήφανη για εμένα μόνο αυτό θα πω.

Και τέλος ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει τελευταία είναι μια διασκευή του u can’t touch this του mc hammer από την Aubrey Logan. Αυτά. Υπομονή με το κρύο, κρύο είναι θα περάσει. Σας φιλώ.