ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ…

Αγαπάω τα βιβλία. Νομίζω τα αγαπούσα σε όλη μου τη ζωή. Αν με χαρακτηρίζει κάτι αυτό είναι η αγάπη μου για τα βιβλία (και για τα πλέξιμο/ράψιμο/μαγείρεμα/ζωγραφική τόσο ταλαντούχο κορίτσι πχια😋)
Αν μου πεις να ανασύρω από τη μνήμη μου το πιο αρχαίο πράγμα, το πιο παλιό, τη πρώτη μου ανάμνηση θα σου πω τη ροζ πάνινη τσάντα δώρο της νονάς γεμάτη βιβλία, τετράδια, παραμύθια, ζωγραφιές και μπογιές. Μια άλλη ανάμνηση είναι η μέρα που έφεραν τη μεγάλη βαριά βιβλιοθήκη στο σπίτι. Από τον πάππου και τη γιαγιά δώρο για τους μαθητές (τον αδελφό μου και εμένα, η αδελφή μου ήταν πικολινο ακόμα δε πήγαινε σχολείο). Θυμάμαι τις σάκες που είχα κατά καιρούς στο σχολείο θυμάμαι το ντύμα για να καλύψουμε τα βιβλία αλλά πάνω από όλα θυμάμαι τη μυρωδιά των βιβλίων. Σχολικών και εξωσχολικών. Μια συνήθεια που κρατάω μέχρι σήμερα είναι να σνιφάρω ηδονικά τις σελίδες των βιβλίων. Μεθυστικό και ταξιδιάρικο άρωμα. Και πόσο τα αγαπάω τα βιβλία γιατί λένε πάντα την αλήθεια ακόμα κι όταν μιλάνε για μυθικά πράγματα και πλάσματα. Την βιβλιοθήκη την έχω ακόμα. Κυριαρχεί στο δωμάτιο μου. Έχει χαραγμένα ονόματα ημερομηνίες υπολείμματα από αυτοκόλλητα και κάτι από τις έφηβες ψυχές μας. Των αδελφών μου και εμένα. Του Μανώλη της Μαρίας και της Νίκης. Η αγία τριάς. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς βιβλία. Είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική (εντάξει δε συγκρίνεται η μωρωδιά του χαρτιού με την οθόνη αλλα οκ πρέπει να ξεκολλήσουμε. Γιατί να τη πληρώνουν τα δέντρα στη τελική; Και το Pdf και το ηλεκτρονικό μια χαρά είναι ιδιαίτερα αν είναι και τσάμπα χε χεεεε τι τσιγκούνααα💰💶)
Έχω πάθος με τα βιβλία και όχι για ότι βιβλίο να ναι, η εμμονή μου στα όρια της αγιοποίησης είναι ο Βασιλιάς 👑. Ο STEPHEN KING.. Βασιλιάς όνομα και πράγμα. Ο θαυμασμός μου απεριόριστος. Για την συνέπεια με την οποία γράφει τόσες δεκαετίες και για το τι γράφει. Γιατί ο άνθρωπος είναι ο master of commander των παράλληλων κόσμων, των τρομακτικών ιστοριών και των φρικιαστικών ανθρώπων. Μέχρι στιγμής τα βιβλία του king που έχω διαβάσει είναι:

CARRIE
MISERY
THE SHINING
MΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ
SALEMS LOT

Και το SLEEPING BEAUTYS που διαβάζω τώρα
Και έχω να πω τα εξής: Πρώτα από όλα για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία του μου γεννήθηκε η ανάγκη να κρατάω σημειώσεις με φράσεις και λέξεις που μου κάνουν εντύπωση, μέχρι τότε απλά υπογράμμιζα τη λέξη στο βιβλίο (το salems lot ήταν το πρώτο τα Χριστούγεννα του 2018, ναι το ξέρω άργησα να διαβάσω KING και ντρέπομαι για αυτό αλλά θα επανορθώσω έχω κατεβάσει δεκάδες δεκάδες βιβλία του που με περιμένουν ζεστά ζεστά να τα διαβάσω, και κάνω μέσο όρο 3 μέρες να διαβάσω ένα βιβλίο οπότε έχω προοπτικές, αν και αξίζει ο κινγκ να διαβάζεται αργά και ΗΔΟΝΙΚΑ).
Επίσης με μαγεύει ο τρόπος που σκιαγραφεί τον κάθε χαρακτήρα. Είτε είναι καλός είτε κακός αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει αν τον συμπαθεί ή όχι. Δεν τον νοιάζει να δικαιολογήσει απλά είναι εκείνος που λέει μια ιστορία. Από κάθε του βιβλίο βγαίνει ένα χέρι σε αρπάζει από τα μούτρα και σε βυθίζει μέσα του. Το να σβήνει την πραγματικότητα γύρω σου και να σου δημιουργεί ζωντανές στα όρια της τρέλας εικόνες του βιβλίου του είναι κάτι που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε άλλο συγγραφέα. Μιλάει για βούτυρο και νιώθεις τη γεύση του στο στόμα σου, περιγράφει τον μανιασμένο άνεμο και ακούς το σφύριγμα του. Μιλάει για φαντάσματα που βγαίνουν από τη μπανιέρα και φοβάσαι να πας για κατούρημα. Μιλάει για αλουμινένιες λουρίδες που μοιάζουν με δάχτυλο και σε στοιχειώνει η εικόνα.
Ένα άλλο γνώρισμα του είναι οι αμέτρητες ασυνήθιστες λέξεις. Ένας οργασμός λέξεων, πόσο όμορφα πράγμα είναι οι λέξεις, ένας παράδεισος ονειρικός με πλουμιστά σεντόνια λέξεων. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο ΚΙΝΓΚ όχι ο Αλέξης που λέει και το άσμα. Οι φράσεις και οι παρομοιώσεις με αφήνουν άναυδη, σκέφτομαι πόσο γαμάτος είναι αυτός ο άνθρωπος. Αυτό με τη φασολάδα με έχει στοιχειώσει ……«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»…..
Και οι λεπτομέρειες, οι αμέτρητες φαινομενικά αχρείαστες λεπτομέρειες που όμως τρυπώνουν στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την φαντασία και γεννούν ολοζώντανες εικόνες.
Για παράδειγμα αναφέρει τι μπρελόκ έχει κάποιος μια παντελώς άχρηστη πληροφορία καθώς δεν έχει καμία επίδραση στη εξέλιξη της ιστορίας αλλά το κάνει για να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι άτομο είναι ο άλλος. Ο τρόπος που περιγράφει τη ζωή στις κλειστές κοινωνίες με κάνει και ταυτίζομαι, είναι ακριβώς ότι συμβαίνει σε χωριά κωμοπόλεις άρα έχει πλήρη επαφή με τη πραγματικότητα δε γράφει ότι του κατέβει. Φυσικά έχοντας μεγαλώσει σε μικρή κωμόπολη ξέρει από πρώτο χέρι την «ατμόσφαιρα» της επαρχίας.
Δηλαδή όσο τον διαβάζω σκέφτομαι ο άνθρωπος ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΡΆΦΕΙ. Επίγνωση για την ανθρώπινη φύση επίσης. Και ξαναλέω δεν κάθεται να δικαιολογήσει γιατί η μαμά σκότωσε το μωρό της. Απλά το γράφει και νιώσε οποιοδήποτε συναίσθημα θέλεις εσύ. Εγώ για παράδειγμα στην Ερευνήτρια ένιωθα τύψεις στη αρχή που παρουσίασα κακούς τους γονείς της μιας εκ των δυο πρωταγωνιστριών μου. Έπρεπε να παλέψω να σταματήσω να τα βλέπω όλα μέσα από τα μάτια της Μαρίας γιατί αυτό δεν με άφηνε να είμαι συγγραφέας. Προσπάθησα πολύ να αποστασιοποιηθώ, να πάθω εκτόπιση και να δώσω υπόσταση στον εκάστοτε χαρακτήρα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΩ ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ. Έχει λοιπόν αμέτρητες εικόνες ολοζώντανες χάρη στην ικανότητα του να περιγράφει. Ξεχνιέσαι μέσα στον ωκεανό από λέξεις. Νιώθω τυχερή που έχω τη δυνατότητα να διαβάζω τα βιβλία του.
Το πιο εντυπωσιακό όμως με τη πάρτη του είναι οι βουτιές που κάνει στους αρχέγονους φόβους μας. Φόβοι που βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στον άνθρωπο από τη παιδική του ηλικία. Χθες τελειώνοντας τη Λάμψη πέρασα τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να αποφασίσω αν θα διάβαζα το νεκρωταφειο ζώων ή το ΑΥΤΟ. Και τα δυο έχουν να κάνουν με θέματα ευαίσθητα παιδιά και κατοικίδια. Προσωπικά για εμένα είναι απαγορευμένα θέματα λόγω της ευαισθησίας μου, τουλάχιστον μέχρι και πριν λίγο καιρό που ήμουν υπερευαίσθητη και έκλαιγα με το παραμικρό. Αρνητικές αναμνήσεις στα δυο αυτά θέματα με είχαν κάνει να τα έχω κλειδαμπαρώσει και να μη θέλω να έρχομαι αντιμέτωπη ούτε να θέλω να τα συζητώ. Βέβαια τώρα έχω κάνα χρόνο να κλάψω και η Αννα μου ανέφερε πως ωρίμασα απότομα. Παρόλα αυτά είπα να μην τα διαβάσω προς το παρών και να διαβάσω τις κοιμωμένες. Ακόμα ένας από τους λόγους που τον θαυμάζω είναι πως παρόλο τα θέματα υγείας που είχε και μιλάμε για σοβαρά προβλήματα τύπου τον χτύπησε αμάξι και ήταν καθηλωμένος για καιρό στο κρεβάτι. Σε πολλά βιβλία του βάζει προσωπικές του εμπειρίες όπως στο μίζερι όπου ο ήρωας του παθαίνει ένα ατύχημα και μια τρελή θαυμάστρια τον κρατάει αιχμάλωτο. Έχοντας περάσει από το κρεβάτι του πόνου μπόρεσε να σκιαγραφήσει άψογα μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια την αγωνία ενός ανήμπορου αιχμάλωτου ανθρώπου που βρίσκεται ξαφνικά στο έλεος μιας ψυχικά άρρωστης γυναίκας. Με σόκαρε και αυτό είναι καλό. Είναι το «αποστολή εξετελέσθη» του συγγραφέα.
Είναι ένας μαγικός συγγραφέας κατά εμέ για όλους τους παραπάνω λόγους και για αμέτρητους ακόμα. Και εν το μεταξύ προσπαθήστε να με φανταστείτε, βράδυ κουκουλωμένη με το φλισακι ναι είναι Ιούνης αλλά εγώ είμαι εγώ και δεν έχω την ίδια θερμοκρασία με τους άλλους δηλαδή κρυώνω) να διαβάζω κινγκ να βρίζω να μένω με ανοιχτό το στόμα και στο τέλος όταν ζορίζουν τα πράγματα να κοιμάμαι με ανοιχτό το φως. Και αυτό δε το αλλάζω με τίποτα.

61782230_1060982514092757_7345903748574609408_n61667958_1060982474092761_4356895171015606272_n

61573314_1060983954092613_1806958634815455232_o

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ BEVERLY HILLS 90210

Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί αποφάσισαν μετά από τόσα χρόνια να γυριστεί ξανά το Beverly Hills 90210. Σίγουρα για τους παραγωγούς και τους ηθοποιούς το κίνητρο ήταν τα χρήματα. Και είναι απολύτως λογικό, εξάλλου its showbizness baby. Εγώ όμως δεν ξέρω πως νιώθω για αυτό.

Υπήρξα από τις μεγαλύτερες φαν του BH90210. Ερωτευμένη με τον Ντίλαν και εννοείται ήθελα να μοιάσω στη Μπρέντα. Δεν έχανα κανένα επεισόδιο και έμεινα πιστή για δέκα ολόκληρα χρόνια όσο προβαλλόταν δηλαδή. Αν το καλοσκεφτείς ήμουν παιδάκι και έγινα ολόκληρη κοπέλα. Με συντρόφευε σε σημαντικές στιγμές της ζωής μου όπως η εφηβεία, η μετακόμιση από το πατρικό σε δικό μου σπίτι, η πρώτη μου σχέση, η πρώτη μου δουλειά. Το Beverly ήταν πάντα εκεί σε γεγονότα που θα θυμάμαι πάντα. Γιαυτό το λόγο κρατάει ξεχωριστή θέση μέσα στις αναμνήσεις μου, σαν ένα παλιό πολύτιμο ζευγάρι σκουλαρίκια που κρατάς στη μπιζουτιέρα σου με ευλάβεια για να μη το χάσεις. Συμβολίζει τα νιάτα την αθωότητα τη ροζ σαν φραουλένια τσιχλοφουσκα big babol δεκαετία του 1990.

Άλλη λατρεία και αυτή: η αξεπέραστη δεκαετία του 90. Αξεπέραστη γιατί πολύ απλά ήταν όλα γαμάτα. Η μουσική, τα κοριτσίστικα περιοδικά, η τηλεόραση, τα χόμπι, οι βόλτες με τρανζιστοράκι στα σοκάκια, οι διάσημοι, οι αφίσες, η αλληλογραφία, η μόδα, τα μαλλιά (θα σας πως κάποια στιγμή την ιστορία με το πιστολάκι που ανατινάχτηκε καθώς προσπαθούσα να κάνω το γνωστό κοκοράκι στη φράντζα μου).

Με θυμάμαι να παίζω σκηνές από το κάθε επεισόδιο πότε σαν Κέλι και πότε ως Μπρέντα.Τώρα λοιπόν που επιστρέφει δεν θέλω να το δω γιατί ο Ντίλαν λείπει, η Μπρέντα και η Κέλι δεν είναι πια κορίτσια με γαμάτο στυλ (τα τζιν, τα σακάκια, τα παπούτσια, τα φλοραλ φορέματα, τα καπέλα με τα λουλούδια..) ούτε εγώ είμαι κορίτσι πλέον και δεν θέλω να το δω… Ορίστε το είπα…

61008486_1050653771792298_6161456217647480832_o

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ..

Το υπέροχο και κάπως τρομακτικό ταξίδι στο κόσμο του GAME OF THRONES ξεκίνησε το 2011 και ολοκληρώθηκε πριν λίγα 24ωρα. Πιστή μέχρι το κόκαλο (sic) έχω παρακολουθήσει όλες τις σαιζόν και όλα τα επεισόδια, για να μη πω ότι τα έχω δει δυο και τρεις φορές το καθένα. Είμαι από εκείνους που όταν έπεφτε το σήμα αρχής έβαζα τέρμα τον ήχο και ντου του του ρου του ουυυυυυ…. Έκλεινα τα αυτιά μου (αν και δε χρειάζεται τώρα τελευταία γιατί έχω κυψελιτιδα μπλιαχ οπότε δεν ακούω) σε όλους εκείνους που γκρίνιαζαν για το πως έπρεπε να σκηνοθετηθεί το κάθε επεισόδιο και τι θα έπρεπε να συμβεί στον κάθε χαρακτήρα.

Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία και δεν ξέρω αν θέλω. Γιατί εγώ γνώρισα το GAME OF THRONES από τη σειρά, αν τα βιβλία δεν μου αρέσουν; Βέβαια θέλω κάποια στιγμή να δω πως το συγγραφικό ύφος του G. Martin οπότε…
Τελείωσε λοιπόν, το καλύτερο σοού που υπήρξε ποτέ ή θα υπάρξει ποτέ και γράφω τις σκέψεις μου αποκλειστικά με δικιά μου ευθύνη. Θα ήθελα να αναφερθώ ειδικά στον αγαπημένο μου χαρακτήρα, την ARYA STARK. Η Άρυα είναι ένα κορίτσι που από τα πρώτα επεισόδια αντιλαμβανόμαστε πως είναι αυτό που απλοϊκά λέμε «αγοροκόριτσο». Γαμάτη θα τη χαρακτήριζα εγώ. Δεν αρκείται στο κέντημα (βέβαια Άρυα μου εδώ θα διαφωνήσω: το κέντημα γαμάει, σε βοηθάει να γυμνάζεις τον εγκέφαλο σου κάτι σαν γιόγκα. Θα μπορούσες να σχεδιάζεις τη λίστα σου ενώ πατάς τη σταυροβελονιά. Εξάλλου και το σπαθί σου Βελόνα το ονόμασες), όπως η ξενέρωτη (αργόσχολη, βασικιά, ματαιόδοξη, χαζή) αδελφή της η Σάνσα. Δεν είναι το κορίτσι που θέλει να διαλέγει φορέματα και να βρει γαμπρό (πάντως λάθος σου που έδωσες χυλόπιτα στον Γκέντρυ διότι είναι μανάρι) και δεν φοβάται ή ακόμα κι αν φοβάται δεν το βάζει κάτω σε ολόκληρο το μοναχικό, δύσκολο και τρομακτικό μονοπάτι της εκδίκησης που επιλέγει να ακολουθήσει. Η Άρυα παρόλο το νεαρό της ηλικίας της και το petite ανάστημα της επιδεικνύει τεράστιο θάρρος και είναι εκείνη που στο φινάλε καθαρίζει.
Μαγικό λοιπόν όσο και τρομακτικό το GAME OF THRONES. Σε κάνει να δεθείς με αρκετούς χαρακτήρες, τους οποίους τους δοκιμάζει ανελέητα (καλοί που κάνουν κακά πράγματα και κακοί που κάνουν καλά πράγματα) και τους δίνει την ευκαιρία μέσα από τα δεινά τους να εξιλεωθούν. Κάθαρση. Ανακούφιση. Έπος!!! Ο Theon Greyjoy. Ο Haound. Ο Jamie Lannister. Δάκρυα.

Βέβαια υπήρξαν και οι κακοί χαρακτήρες που παρέμειναν κακοί και που η τιμωρία τους ήταν ήταν ποιητική. Δικαιοσύνη. Πύρινη ρομφαία. Ο Little finger. Ηδονικός αποκεφαλισμός. O Ramsey. Η Cersei. Αν και είχα φανταστεί διαφορετικά το τέλος της, δεν μπορώ να μην νιώσω την σκονισμένη ηδονή να αναδύεται κάτω από τα συντρίμμια στα οποία θάφτηκε. Υπήρξαν και εκείνοι που δεν ήταν ούτε καλοί ούτε κακοί, ήταν πάνω από όλα άξιοι σε όποιο στρατόπεδο κι αν άνηκαν. Ο Turion Lannister. Ο Tιγουιν Λανιστερ. Ο Varys.
Πόσοι δεκάδες χαρακτήρες τόσο πολυδιάστατοι που έμοιαζαν σχεδόν αληθινοί. Και υπήρξαν και οι Σταρκ. Για μένα ήταν αυτονόητο από την αρχή να υποστηρίξω τους Stark. Αυτονόητο για τον χαρακτήρα την ηθική και τη προσωπικότητα που έχω. Γιατί σε κάποιον άλλον μπορεί να άρεσε ο Ramsey (σοβαρά αν υποστηρίζεις Ραμσευ έχεις πρόβλημα). Οι Σταρκ λοιπόν. Ο Νεντ. Ο θάνατος του ήταν η πρώτη γεύση από τις δεκάδες αδικίες που θα ακολουθούσαν στις επόμενες σαιζόν. Ο Ρομπ Σταρκ. Η Κέιτλιν. Ο Ρικον. Για να μη μιλήσω για τους ανταρόλυκους.
Και είναι τόσο αληθινά όλα αυτά, θέλω να πω, και στην πραγματική ζωή κάπως έτσι είναι τα πράγματα, χωρίς ανταρόλυκους και δράκους φυσικά αλλά με αδικία, συκοφαντίες, συνωμοσίες, βια. Δε ζούμε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί. Τελείωσε λοιπόν ένα αληθινά καλό σήριαλ που ζωντάνεψε αμέτρητους ολοκληρωμένους ανθρώπινους χαρακτήρες. Θα μου λείψει η Arya, ο John/Aegon, o Hound, o Tyrion, o Theon, o Bran,
Θα μου λείψει το αδύνατο που γίνεται δυνατό, θα μου λείψει η μαγεία, η συγκίνηση….

Χαίρε Παιχνίδια του θρόνου, του στέμματος ή όπως αλλιώς σε ονόμασαν… WINTER IS OVER… γιατί όταν παίζεις το παιχνίδι του θρόνου κερδίζεις ή πεθαίνεις. Εκτός κι αν είσαι κορίτσι χωρίς όνομα γιατί τότε ζεις και περιπλανάσαι αέναα επειδή η αγέλη επιζεί….

61114085_1051705778353764_5056808818302779392_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ, Η ΧΑΡΟΥΠΙΑ, ΤΟ ΦΟΡΚΣ ΚΑΙ Ο ΒΟΣΚΟΣ..

Πέρυσι λοιπόν διόρθωνα τη Βεατρίκη🧛‍♀️ που την είχα γράψει το 2012 ((((((((προ υπολογιστή εποχή, γραμμένη στο χέρι σε μπλε τετράδια🖊📘, το 2015 που απέκτησα υπολογιστή 💻τη μετέφερα👩‍💻 στο οπεν όπου πήρε τη τελική της μορφή))))))))….
Και ενώ διόρθωσα τη Βεατρίκη🧛‍♀️((((((((σαν πρώτη μου συγγραφική απόπειρα καταλαβαίνετε ότι ήταν και αναλόγου ποιότητας, ένα υβρίδιο θα έλεγα, λυκόφωτος 🧛‍♀️🧛‍♂️και vampire diaries📔📖, πλιαχχχχχ κάποτε ήμουν άρρωστη με τα βαμπίρ, βέβαια όταν δεν έχεις διαβάσει ποτέ ΚΙΝΓΚ👑 τι προσέγγιση περιμένεις να έχεις στο μύθο του βρικόλακα;)))))))))))….. κι ενώωωω λοιποννννν ετοίμαζα τη μπεατρίξ μου (((((((το λατρεύω αυτό το όνομα)))))), ένα περιστατικό τέτοιες μέρες πέρυσι μου γέννησε μέσα μου την ιστορία που γράφω μέχρι τώρα την περιβόητη ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α.🕵️‍♀️

Γιατί αυτό είναι το ιδιαίτερο με εμάς που γράφουμε: οτιδήποτε γύρω μας μπορεί να μας δώσει την έμπνευση για να δημιουργήσουμε μια ιστορία. Νομίζω πως έχω μιλήσει για αυτή τη περιπέτεια που είχα ζήσει στο λόφο που μου πυροδότησε την ανάγκη να δημιουργήσω την ιστορία της ερευνήτριας. Μπορώ όμως να τα ξαναπώ χε χε…

Ζω στη φύση σε ένα χωριουδάκι🏡 που αγγίζει τα όρια της γραφικότητας από κάθε άποψη αρνητική και θετική. Βρίσκομαι στο Δήμο Μινώα 🗺 (((((((ο τόνος στο ω, και μόλις διαπίστωσα πως έχει το ίδιο όνομα ένας βασικός μου χαρακτήρας, με τον τόνο στο ι))))))))

Κοντά στο σπίτι μας που είναι σε ανηφορικό σημείο, υπάρχει ένας λόφος και ακόμα πιο πάνω κείτονται ατάραχα τα βουνά Κοπροκεφάλας και Σκαπεταρά 🌄 . Στο λοφίσκο λοιπόν υπάρχει ένα τετράγωνο χτίσμα🏗🏛 με μια επιγραφή ότι χτίστηκε το 1955. Εμείς το ονομάζουμε δεξαμενή🛁 γιατί ουσιαστικά το τετράγωνο είναι το σπιτάκι🏠 με τα υδραυλικά της δεξαμενής που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του, τώρα το συνειδητοποίησα και αυτό!

Επάνω στο τετράγωνο🏛 λοιπόν έχει πεζούλια. Και ολόγυρα στις ρίζες του ενός βουνού έχει κυπαρίσσια🌲🌳. Τα δέντρα ήταν η αφορμή και ονόμασα τη περιοχή Forks (((((((((από το twilight 🧛‍♀️🧛‍♂️ναι κάποτε είχα κόλλημα με αυτό γιατί ήταν μια περίεργη δεύτερη εφηβεία που είχα βιώσει και η ταινία τη στιγμάτισε. Όπως το Beverly Hills 90210🏫👩‍🏫💑 είχε στιγματίσει την κανονική μου εφηβεία τότε εκεί στα 13 μου))))))))))))))

Forks λοιπόν λόγο της ομοιότητας με τα κυπαρίσσια ((((((((στη ταινία το χωριό της Bella λέγεται φορκς και έχει πολλά κυπαρίσσια)))))))). Εκεί πηγαίνω λοιπόν εδώ και πολύ καιρό κρατώντας κρατώντας πάντα ένα ή παραπάνω βιβλίο 📚 το κινητό μου📱, τα ακουστικά μου🎧 για να διαβάσω, να ακούσω μουσική🎶, να διαλογιστώ🧘‍♀️, να γράψω🖋📃…. εκεί είχα πάει πέρυσι και ενώ τραβούσα φωτογραφίες📸 άκουγα θόρυβο και θεωρώντας πως είναι καμία κατσικούλα 🐐((((((((((((((((((((άκουγα σύρσιμο φύλλων🍂🍃 και είχα δει στα κυπαρίσσια 🌳μια κατσίκα 🐐να τρώει φύλλα 🍂από μια χαρουπιά, στη χαρουπιά που εγώ👩‍💻 η αδελφή μου🤱 και η Καίτη🤱 είχαμε φτιάξει πριν αιώνες το περιβόητο ΣΤΕΚΙ μας. Ανοίγω παρένθεση να εξηγήσω τι εστι ΣΤΕΚΙ. Είχαμε βρει τη χαρουπιά🌲🌿 με τα τεράστια κλαδιά που έπεφταν σχεδόν μέχρι το βραχώδες έδαφος 🏔 σαν κουρτίνες προσφέροντας προσφέροντας μας ένα απομονωμένο σημείο που μπορούσε η καταπιεσμένη εφηβεία μας να βρει διέξοδο. Εκεί πηγαίναμε να ξεσκάσουμε χωρίς να μας ρωτάει καμιά θειά με τσεμπέρι αν δικαιωθήκαμε αν μας ήρθε δηλαδή περίοδος γιατί αν μας είχε έρθει ήταν ώρα να ξεκινήσουν τα προξενιά χα! Εσείς της πόλης δεν έχετε ιδέα πόσο σκληραγωγημένα είναι τα παιδιά στα χωριά… πηγαίναμε λοιπόν να γελάσουμε να μιλήσουμε για αγόρια, να διαβάσουμε Κατερίνα να ακούσουμε μουσική να φάμε γλυκά. Είχαμε φτιάξει και μυστικές ταυτότητες, ακόμα την έχω κρατήσει τη δικιά μου)))))))))))))))).

60963499_1051978664993142_3913886478597357568_o

 

Στη  χαρουπιά λοιπόν της εφηβείας μας η αναίσχυντη κατσίκα μασούλαγε τα φύλλα της. Εγώ συνέχισα να βγάζω φώτο λίγα μέτρα πιο πέρα στα πεζούλια του τετράγωνου χτίσματος. Έχοντας την εντύπωση ότι ο θόρυβος προέρχεται από τη κατσίκα συνέχισα να κάνω τα δικά μου, ώσπου κοιτώντας πίσω από τον ώμο μου είδα έναν κρίπι βοσκό 🤡👨‍🌾να κρύβεται πίσω από ένα κυπαρίσσι. Με το που κατάλαβε ότι τον είδα άρχισε να τρέχει 🏃‍♂️και το ίδιο έκανα και εγώ🏃🏻‍♀️. Έφυγα έτρεξα προς το σπίτι μου🏡 και δεν θα αναφερθώ στο γεγονός ότι τον άκουσα να με ειρωνεύεται ούτε και στο ότι τα είπε στη μανούλα του και η δική του στη δικιά μου για να με κατσαδιάσει (((((((((για τι ακριβώς έπρεπε να φάω κατσάδα δεν κατάλαβα από τη στιγμή μάλιστα που  εγώ ήμουν εκείνη που παρακολουθούνταν..)))))))))))

Αυτό είναι το κλίμα που επικρατεί στα γραφικά χωριουδάκια εν έτη 2019……….. Αυτό το κλίμα της σχιζοφρένειας 🧟‍♂️των άρρωστα καθυστερημένων αντιλήψεων🧙‍♀️ και της ανθυγιεινής προσκολλήσεως προς το παρελθόν 🤶με έκανε να δημιουργήσω το κόσμο της ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ Α🕵️‍♀️. Αν και είναι μια φανταστική ιστορία🦄 μέσα υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σαν μικρά κομματάκια γυαλιού🍷. Δεν είναι τυχαίο που αποκαλώ το συμπαθητικό κατά τα άλλα χωριουδάκι μου ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΡΆΚΟΥΛΑ (σε προκαλώ να κυκλοφορήσεις χειμώνα μετά τις 8 στα σκοτεινά σοκάκια του, ανατριχίλα εγγυημένη). Αυτά λοιπόν περί φορκς ερευνήτριας, χαρουπιάς, και κριπι βοσκών…. 📖

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ ΕΣΥ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ..

Την αγαπώ τη Eurovizion. Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, τόσες κουλτούρες, τόσες χώρες, όλοι μαζί σε ένα μαγικό ταξίδι που ακροβατεί ανάμεσα σε διαφορετικούς ήχους και κίτς ρούχα και καμιά φορά ακραίες αισθητικές. Από το 1956 που ξεκίνησε να διοργανώνεται ο διαγωνισμός έχουμε δει άπειρα μαλλιά με λακ, παγιέτες, γκέτες, βάτες, φιγούρες, κουστούμια.Και τραγούδια που είναι και το βασικό, με έξυπνους ή μη στοίχους, κολλητική μουσική που σου μένει ή και όχι. Στο κάτω κάτω ένας διαγωνισμός τραγουδιού είναι.

Μάζεψα λοιπόν, έτσι πολύ βιαστικά τα αγαπημένα μου γιουροβιζιονικά τραγούδια.
💃WORRIOR, NINA SUBLATTI, ΓΕΩΡΓΙΑ, 2Ο15
💃QELE QELE, SIRUSH0, ARMENIA, 2008
💃DIVA, DANA INTERNATIONAL, ΙΣΡΑΗΛ, 1998
🕺FAIRYTALE, ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΡΙΜΠΑΚ, NORWAY, 2009
💃SATELITE, LENA, GERMANY, 2010
💃EUPHORIA, ΛΟΡΙΝ, SWEDEN, 2012
💃ΑΝΟΙΞΗ, ΒΟΣΣΟΥ, ΕΛΛΑΔΑ, 1991
💃ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΓΑΡΜΠΗ, ΕΛΛΑΔΑ, 1993
🕺 SAGAPO, ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ, ΕΛΛΑΔΑ, 2002
💃ΜY NUMBER ONE, ΠΑΠΑΡΙΖΟΥ, ΕΛΛΑΔΑ, 2005

💃AFRODISIAC, ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, ΕΛΛΆΔΑ, 2012
🕺LOVE INJECTED, AMINATA, LATVIA, 2015
🕺SHE GOT ME, LUCA HANII, ΕΛΒΕΤΙΑ, 2019
🕺HEROES, MANS ZELMERLOW, ΣΟΥΗΔΙΑ, 2015
🕺DANCING LASHA TUMBAI, VERKA SERDUCHKA, ΟΥΚΡΑΝΙΑ
💃🕺ALWAYS, AYSEL & ARASH, AZERBAIJAN, 2009
💃ΑΣΠΡΟ ΜΑΥΡΟ, ΑΛΕΞΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ, 1987
💃FUEGO, ΦΟΥΡΕΙΡΑ, ΚΥΠΡΟΣ, 2018
💃SHOW ME YOUR LOVE, TINA KAROL, ΟΥΚΡΑΝΙΑ, 2006
💃DUM TEK TEK, HADISE, ΤΟΥΡΚΙΑ, 2009
💃SHADY LADY, ANI LORAK, ΟΥΚΡΑΝΙΑ, 2008

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΡΌΣΕΧΕ ΤΙ ΕΎΧΕΣΑΙ….

40 χρονών και 41 κιλά. Η δασκάλα μου η κυρία Βασιλική καθώς το συζητούσαμε σχολίασε «ένα κιλό για κάθε χρόνο»
Κάποτε θα γελούσα ευτυχισμένη που το όνειρο μου βγήκε αληθινό. Να τρώω και να μη παχαίνω. Πρόσεχε όμως τι εύχεσαι γιατί μπορεί να το πάθεις. Και ίσως να μην είναι όσο τέλειο πίστευες. Δεν μετράω πια θερμίδες. Μεγάλωσα. Δεν κάνω «κόλπα» να γλυτώνω γεύματα και να τους ξεγελώ όλους.

Γιατί τώρα ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΩΡΙΜΟ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΓΕΊΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΝΟΜΊΖΕΙ ΟΜΟΡΦΙΑ.

Τώρα τρέχω και δε φτάνω. Τώρα έχει μια φωτεινή επιγραφή στο κεντρικότερο σημείο του εγκεφάλου μου που γράφει ΥΓΕΙΑ. Δεν γράφει ΑΔΥΝΑΤΗ. Τώρα κάνω εξετάσεις ξανά και ξανά, ανέχομαι τα μαλώματα γιατρών, φαρμακοποιών, γειτόνων, γνωστών, «να τρως να τρως»

ΑΣΤΟΔΙΑΟΛΟΑΛΗΘΕΙΑ? ΠΩΣ ΔΕ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΝΑ ΦΑΩ!!!!!! Λες και δεν προσπαθώ πάνω από τις δυνάμεις μου να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται. Ναι δείχνουν ενδιαφέρον το ξέρω. Όμως αν δεν είσαι εγώ δεν μπορείς να ξέρεις πόσο παλεύω. Και το κατσάδιασμα λίγο μου χτυπάει στον εγκέφαλο σαν χαλασμένο δόντι (και κάποιες φορές πρέπει να σκέφτεσαι τι λες στον άλλον. Γιατί μου λες μια φορά αδυνάτισες. Αύριο που θα με δεις θα είμαι πάλι αδύνατη. Σε ένα μήνα το ίδιο. Θέλει χρόνο όλο αυτό, ηρέμησε λίγο να ηρεμήσω και εγώ)

Είμαι λοιπόν 41 κιλά. Και τι κέρδισα;;;; Απολύτως τίποτα. Είμαι αδύναμη και κοκαλιάρα. Τώρα πρέπει να παχύνω. Όχι «πρέπει». ΕΠΙΒΆΛΛΕΤΑΙ. Τώρα. Αμέσως. Το επόμενο δευτερόλεπτο. Είναι σαν να με εκδικείται το σώμα μου για όσα το ανάγκασα να περάσει. Τόσα χρόνια με τη μαλάκο την ανορεξία (καριόλαμησεπετυχω) να λιμοκτονώ, να στερούμαι. Πόσα να αντέξει ένα κορμί; Και έφτασα στο σημείο που παρακαλάω να δω τη ζυγαριά να ανεβαίνει.

Τρώω ξανά! Και νιώθω όμορφα που συμπεριλαμβάνω στη διατροφή μου τροφές που είχα χρόνια να φάω. Όπως τα ζυμαρικά. Το πλήρες γιαούρτι. Το ψωμί!!!! Ψωμάκι του Θεού. Το καλύτερο πράγμα του κόσμου είναι να μπορείς να φας. Να τρως χωρίς να φοβάσαι ότι θα παχύνεις ή ότι θα σε πειράξει. Δεν μπορώ να περιγράψω την ευτυχία μου που είμαι ξανά σε θέση να απολαύσω φαγητά που τα θεωρούσα απαγορευμένα.

Είναι τόσο σημαντικό να έχουμε καλή σχέση με το σώμα μας, να γνωρίζουμε τις ανάγκες του και να μη το παιδεύουμε. Έπρεπε να υποφέρω τόσο πολύ για να το μάθω αυτό. Αλλά αυτό το μάθημα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Για πες μου τώρα να παραλείψω γεύμα. Πρώτη κάθομαι στο τραπέζι, τελευταία σηκώνομαι. Φαγάκι και αγάπη…. Γιατί μαζί με τα ζυμαρικά που άρχισα να τρώω ξανά, επανήλθα στο οικογενειακό τραπέζι με την οικογένεια, δεν τρώω πλέον μόνη μου. Απαραίτητο και βασικό……….

60346456_1041239542733721_6560767882731454464_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο aντρας Ζουλάντερ κι άλλα δεινά…

Κοριτσούδια, gather up η θεία Χάτσον* θα σας πει μια ιστοριούλα τρόμου… Κάποτε λοιπόν υπήρχαν άντρες κανονικοί ξέρετε λίγο αρκουδιάρηδες με τη τρούχα, λίγο νυχάκι στο μικρό δαχτυλάκι, με φρύδια φυσικά. Γομάρια, κλασικά αρσενικά δηλαδή. Τα τελευταία χρόνια με την ανακάλυψη κιόλας του Instagram γεννήθηκε ένα νέο είδος αρσενικού. Ο επονομαζόμενος ζουλάντερ με αμωνιαζόλ.

Ξέρετε τον Ζουλάντερ; Το τοπ μόντελ στην ομώνυμη ταινία με τον Μπεν Στιλερ που κάνει ΤΗ γκριμάτσα. Το σουφρωμένο χειλάκι και τα αγκιστρωμένα φρύδια. Ανατριχιαστικό θα μου πείτε. Κάτσε να δείτε παρακάτω. Διότι δεν μένουν μόνο στις γκριμάτσες ολόκληροι γάιδαροι, φοράνε κοντά κάπρι (ψαράδικα τα λέγαμε εμείς στην εποχή μου/χωριό μου) με σοσονάκια κάλτσες (απαράδεκτο εκτός κι αν είσαι 6 ετών και κορίτσι) και φυσικά αποτριχωμένη γάμπα. Κλαρινογαμπροί, φλώροι, ποζέρια, χλεχλέδες και άλλες ευφυέστατες λέξεις που όμως δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν επακριβώς τα αγόρια αυτά (που ξέχασαν να μεγαλώσουν).

Υπάρχουν παντού ανάμεσα μας και κάθε φορά που σερφάρω στο ινστα ανατριχιάζω καθώς πέφτω πάνω σε δεκάδες ζουλάντερ που δεν έχουν καταλάβει ότι α) δεν είναι μοντέλα και β) ότι το έχουν παρακάνει. Κοίτα δε λέω να είναι άπλυτος, βρομύλος ο άλλος αλλά όχι και να με συναγωνίζεται στο καλλωπισμό. Είναι ένα φαινόμενο της εποχής, αναγκαίο επακόλουθο της αλόγιστης χρήσης του ίντερνετ. Και δυστυχώς συνοδεύεται με την ανάλογη συμπεριφορά.

Συμπεριφορά που θυμίζει έφηβο κοράσιο. Σου τη πέφτουν με θράσος αγνοώντας α) την ηλικία σου που πραγματικά τους βλέπεις με τα κιάλια και δεν περνάει καν από το μυαλό σου να τους δεις σαν άντρες γιατί πολύ απλά είναι παιδάκια, κάτι σαν τους συμμαθητές του Χαράλαμπου ένα πράμα (σιγά μωρή και συ που λέει η αδελφή μου) και β) βασικούς κανόνες της ΑΕΝΑΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΦΛΕΡΤ ανάμεσα σε μια γυναίκα γυναικάρα και έναν Άντρα αλλά άντρα με το Α το κεφαλαίο. Άντρα που γνωρίζει πέντε πράγματα και τα σέβεται. Ξέρει πως πρέπει να φλερτάρει χωρίς να προσβάλλει ή να μειώσει ή να ξενερώσει τέλος πάντων τη γυναίκα.

Πως λοιπόν το 25χρονο να καταλάβει, να νιώσει, με την έπαρση της νιότης που την έχει δει ο γκόμενος της Κάτω Μαγουλίτσας, τίγκα στο καυλόσπυρο, τις αραιές τριχούλες και την ανύπαρκτη εμπειρία. Βιάζεται να τη πέσει, να αποδείξει ότι είναι αρσενικό και ως γνωστόν όποιος βιάζεται σκοντάφτει και τρώει τα μούτρα του. Και γίνεται και ρεζίλι. Βγάζει λοιπόν σελφι με το χειλάκι να σουφρώνει ναζιάρικα και νομίζει πως είναι η επιτομή του αρσενικού, του άντρακλα που θα τον δει μια γυναίκα και θα πέσει ξερή σαν σε αποπληξία.

Και αν είναι κοριτσάκι ανάλογης ηλικίας εκεί γύρω στα 16 έως 26 ναι μπορεί να τσιμπήσει γιατί στη τελική κι αυτή τα ίδια μυαλά κουβαλάει, αλλά εδώ είπαμε μιλάμε για γυναίκες γυναικάρες όχι μούσμουλα.

Φαινόμενο της εποχής λοιπόν ο Ζουλάντερ και μην αρχίσω για τα κορίτσια… άλλο θέμα αυτό…

 

*Χάτσον: Το παρατσούκλι μου εδώ και πολλά χρόνια. Οι δικοί μου με φωνάζουν Χάτσον, ακόμα και ο Χαράλαμπος μου (ο Γιαννάκος ακόμα δε μιλάει, όταν μιλήσει θα με φωνάζει κι αυτός). Βγαίνει από το Γουάτσον, τον βοηθό του Σέρλοκ Χόλμς. Όταν η αδελφή μου αρραβωνιάστηκε και μετακόμισε αλλού με τον άντρα της μου ζητούσε να της λέω τα «νέα του χωριού». Ήθελε να ενημερώνεται για να μη ξεχάσει το χωριό της (άκου τώρα) οπότε κι εγώ όταν είχα κανένα καλό κουτσομπολιό την ενημέρωνα. Άρχισε να με φωνάζει ο γαμπρός μου  Γουάτσον. Ε πες το μια δυο τρεις, πετάγεται και η αδελφή μου και λέει «Χάτσον». Αυτό ήταν.