ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ιστορία με τη κούπα…

Κάπου στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς ή στην αρχή της φετινής είχα δει σε ένα γραφείο (δημόσια υπηρεσία) μια φλιτζάνα (έτσι λέμε τη κούπα στη Κρήτη γιατί κούπα εδώ έχει άλλη έννοια σημαίνει το ποτήρι το κρασί που πίνεται μονορούφι) ντυμένη με μια πλεκτή θήκη.
Με ξέρετε εμένα, μη δω πλεκτό ξεμυαλίζομαι. Έβγαλα λοιπόν με τρόπο το κινητό μου και τη τράβηξα μια φωτογραφία.
IMG_20200226_090005_375
Είχα δοκιμάσει στο παρελθόν να πλέξω κάτι μόνο από φωτογραφία (μιλάμε άλλο level) χωρίς οδηγίες και τα είχα καταφέρει.
Ο καιρός πέρασε ο κορωνοιος ήρθε, μαζί του και η καραντίνα και κάπως το ξέχασα. Είχα και άλλα projects που ασχολιόμουν (να μετατρέψω τις ζωγραφιές του Χαράλαμπου σε κέντημα, να πλέξω amigurumi, να γαζώσω τσάντες κτλ) και κάπως έτσι δεν ήταν προτεραιότητα μου πλέον. Προχθές όμως που επιτέλους δεν είχα κάτι να κάνω είπα να βάλω τη φωτογραφία με τη φλιτζανα σε μια από τις ομάδες πλεκτικής που είμαι μέλος στο fb. Πλάκα πλάκα όσες φορές έχω ζητήσει βοήθεια με τα projects οι κοπελιές βοηθάνε.
Έτσι και σε αυτή τη περίπτωση μου είπαν την πλέξη που έπρεπε να ακολουθήσω. Είναι με βελόνες, δυο καλές (knitting) τρεις ανάποδες (purl). Το πρόβλημα ήταν ότι έχω αρκετό καιρό να πιάσω βελόνες.
Όταν ξεκίνησα το πλέξιμο το 2012 είχα ξεκινήσει με βελόνες και στη πορεία ασχολήθηκα με το βελονάκι οπότε υπέθεσα πως θα μου ερχόταν πάλι πίσω η ικανότητα. Τίποτα. Παιδευόμουν για μέρες πλέκοντας και ξυλώνοντας. Τα βίντεο που παρακολουθούσα στο YouTube με μπέρδευαν αντί να με βοηθήσουν. Μου πήρε 18 προσπάθειες για να μάθω τις δυο βασικές πλέξεις των βελονών την καλή και την ανάποδη. Τελικά τα κατάφερα αφού με τη λογική παρατηρώντας το πως πήγαιναν οι βελόνες κατάλαβα πότε έπρεπε να ανεβάζω το νήμα πάνω και πότε κάτω από τη βελόνα. Έτσι λοιπόν έπλεξα τη θήκη με πολύ προσπάθεια και αυτό με κάνει διπλά περήφανη.
Για δείτε λίγο και τις φωτογραφίες.
IMG_20200724_185113_520IMG_20200724_190014_188IMG_20200724_190730_261IMG_20200724_192028_503IMG_20200724_200224_183IMG_20200724_223427_134IMG_20200724_225856_511IMG_20200725_130023_211IMG_20200725_130201_599IMG_20200725_132352_642IMG_20200725_164303_10220200728_233248IMG_20200725_171910_065IMG_20200725_173005_957

IMG_20200727_215913_993
15η προσπάθεια και βγήκε καλή γιατί μου έκανε την αρχή η μαμά. Όμως δεν ήθελα να φτιάξω κάτι με βοήθεια έτσι παράτησα και συνέχισα τις προσπάθειες μόνη μου.

20200728_22333920200728_22345420200728_223545

Συνέχισα με την δέκατη ένατη προσπάθεια η οποία ήταν και η τελική (σταμάτησα να βιάζομαι και παρατήρησα δυο πράγματα: κίνηση χεριών, φορά νήματος διαφορετική στη καλή διαφορετική στην ανάποδη.

Μετά έπρεπε να πλέξω χωριστά λίγο με την καλή και λίγο με την ανάποδη για να ξεπάρει το χέρι.

Μετά ήταν ζήτημα μιας μέρα να πλέξω τη θήκη. Είχε ένα δυο λαθάκια αλλά στις βελόνες ΠΟΤΕ δεν ξηλώνεις γιατί απλά χάνεις το πλεκτό, και για να πω την αλήθεια ακόμα κι αν είχα την επιλογή να το ξηλώσω για να το διορθώσω δεν θα το έκανα. Γιατί θέλω να βλέπω τα λαθάκια αυτά και να καμαρώνω που δεν τα παράτησα παρόλο τη δυσκολία να ξαναμαθω να πλέκω με βελόνες.

20200801_00234520200801_00241220200801_00255820200801_00265420200802_192352

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

masters of sex

Κάποια δροσερά βράδια που δεν παίζει τίποτα και εγώ κάνω διάλειμμα από το διάβασμα, τη συγγραφή και το πλέξιμο βλέπω ένα σήριαλ στο mtv με τίτλο «masters of sex». Παίζει η Lizzy Caplan και ο εξαιρετικός Michael Sheen. Διαδραματίζεται στην δεκαετία του ’50 πράγμα που σημαίνει τέλεια ρούχα, μαλλιά και μακιγιάζ. Η υπόθεση είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα: δυο επιστήμονες ερευνούν την σεξουαλική συμπεριφορά σε μια πουριτανική Αμερική. Η σειρά παιζόταν από το 2013 για τέσσερις σαιζόν και δυστυχώς ακυρώθηκε το 2016. Το έψαξα και ω ναι οι κεντρικοί χαρακτήρες υπήρξαν και στη πραγματικότητα. Η Virginia Johnson και ο William Masters γυναικολόγος pioneers πρωτοπόροι δηλαδή πάνω στην έρευνα για την ανθρώπινη σεξουαλική απόκριση και διάγνωση και θεραπεία σεξουαλικών διαταραχών και δυσλειτουργιών από το 1957 έως τη δεκαετία του 1990.
Ξεκίνησαν το έργο τους στο Τμήμα Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον
στο Σεντ Λουις και συνεχίστηκε στο ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό ερευνητικό ίδρυμα που ίδρυσαν το 1964, το οποίο αρχικά ονομάστηκε Reproductive Biology Research Foundation και μετονομάστηκε Ινστιτούτο Masters and Johnson το 1978.
Τα ευρήματά τους, ιδιαίτερα σχετικά με τη φύση της γυναικείας σεξουαλικής διέγερσης (κολπική λίπανση, οργασμός κτλ)

διέλυσε τη παρανόηση που υπήρχε γύρω από τόσο σημαντικά θέματα.
Έγραψαν από κοινού δύο κλασικά κείμενα στον τομέα αυτό, την Ανθρώπινη Σεξουαλική Ανταπόκριση και την Ανθρώπινη Σεξουαλική Ανεπάρκεια , που δημοσιεύθηκαν το 1966 και το 1970, αντίστοιχα.
Τώρα στα πιο προσωπικά τους η Τζόνσον και ο Μαστερς έκαναν τους εαυτούς τους εθελοντές στην έρευνα (υπήρχαν αμειβόμενοι εθελοντές που ασχολούνται με σεξουαλική δραστηριότητα ενώ συνδέονταν με καλώδια στο εργαστήριο τους). Κατόπιν αιτήματος του Masters, οι δυο τους συμμετείχαν στη συνουσία ως αντικείμενο της δικής τους μελέτης και τελικά έγιναν εραστές. Χε χε … Πονηρό. Μ’ αρέσει. Tο αξιοσημείωτο ήταν ότι και οι δυο ήταν παντρεμένοι όταν συμμετείχαν ως εθελοντές.
Το 1971, παντρεύτηκαν. Χώρισαν το 1993, αν και συνέχισαν να συνεργάζονται επαγγελματικά.
116765501_1469489599908711_1124253979407920390_n
Αριστερά: οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν το ζευγάρι των Μάστερς και Τζόνσον. Δεξιά: το πραγματικό ζευγάρι των επιστημόνων.

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

YARN BOMBING….

Σύμφωνα με τη Manuela Farinosi και τη Leopoldina Fortunati, το yarn bombing έχει γίνει συνώνυμο με το τρέχον φεμινιστικό κίνημα που οφείλεται εν μέρει στην αποκατάσταση των παραδοσιακά γυναικείων τεχνών του πλεξίματος (kintting= βελόνες) και / ή του κροσέτ (chrochet=βελονάκι) για να συμμετάσχει στην παραδοσιακά αρσενική και κυρίαρχη σκηνή γκράφιτι. Οι γυναίκες και τα κορίτσια που απαρτίζουν το yarn bombing ποικίλλουν ως προς τη φυλή, την ηλικία, τη σεξουαλικότητα, την τάξη κ.λπ. και δημιουργούν χώρο για τις ίδιες και την τέχνη τους παντού, από πανεπιστημιουπόλεις έως δημόσια πάρκα.
Οι δημιουργίες αυτές (εγώ τις λέω ρουχαλάκια) μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια, θεωρούνται μη μόνιμες και, σε αντίθεση με άλλες μορφές γκράφιτι μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν εάν είναι απαραίτητο. Παρ ‘όλα αυτά, η πρακτική εξακολουθεί να είναι τεχνικά παράνομη σε ορισμένες δικαιοδοσίες, αν και συχνά δεν διώκεται έντονα. Εμένα η μόνη μου ένσταση είναι το αν είναι καλό ή όχι να τυλίγεις/πλέκεις νήμα πάνω στους κορμούς τον δέντρων. Εννοώ αν τα πληγώνει ή αν αρρωσταίνει τη φλούδα τους, δε ξέρω. Και αν είναι φιλικό προς το περιβάλλον.
Η συγκεκριμένη πρακτική πιστεύεται ότι προήλθε από τις ΗΠΑ με

τις πλέκτριες του Τέξας να προσπαθούν να βρουν έναν δημιουργικό τρόπο για να χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα νημάτων, και έκτοτε εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο.
Το ξεκίνημα αυτού του κινήματος αποδόθηκε στην Magda Sayeg , τριάντα επτά ετών, από το Χιούστον, η οποία λέει ότι πήρε για πρώτη φορά την ιδέα το 2005 όταν κάλυψε τη λαβή της πόρτας της μπουτίκ της με ένα χειροποίητο πλεκτό.
Η Joann Matvichuk ίδρυσε την International Yarnbombing Day στις 11 Ιουνίου 2011.
Έ ξέρετε πως είναι αυτά, παιδί είμαι και ζηλεύω. Αποφάσισα λοιπόν να «ντύσω» και εγώ κάτι (εκτός από δέντρο), γιατί έτσι μου αρέσει. Έφτιαξα μαργαρίτες και έντυσα μια γλάστρα με τη μικρή μου εχεβέρια.
Να πω ότι φέτος λόγω κορωνοιου ακυρώθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την ιδιαίτερη αυτή μέρα.
Επίσης να υπενθυμίσω ότι η παγκόσμια ημέρα πλεξίματος σε δημόσιο χώρο εορτάζεται στις
(Είχα γράψει σχετικό κείμενο θα το βρείτε στο μπλογκ μου).

116431598_1469469726577365_7153247990731230903_n

116425715_1469468323244172_1259463094607357079_n
Το δικό μου bomb yarning
116375389_1469471379910533_4597626223402606279_n
Φωτογραφία από το ίντερνετ

 

Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ

Σήμερα 26 Ιουλίου είναι η παγκόσμια ημέρα της Θείας και του Θείου.
Αυτό είναι ένα κείμενο μόνο για τον Χαράλαμπο και τον Γιάννη.
Γιαννάκο μου μικρό μου ζουζουνάκι, Χαράλαμπε μεγάλε μου Πρίγκιπα, υπάρχει ένα μαγικό πράγμα που λέγεται Αγάπη. Και βρίσκεται στα όνειρα. Και στο τέλος του ουράνιου τόξου. Εκεί που τα έκπτωτα αστέρια συναντούνται. Εκεί θα βρίσκεται για πάντα η αγάπη μου όποτε τη χρειαστείτε… Για κάθε μέρα, για κάθε νύχτα, για κάθε δευτερόλεπτο. Είμαι η πιο τυχερή θεία του κόσμου γιατί έχω έναν Χαράλαμπο που εκφράζεται με ζωγραφιές και χρώματα, με γράμματα και ιστορίες, και έναν Γιαννάκο που παίζει και γελάει και βλέπει κινούμενα σχέδια που θέλει αγκαλίτσες και βόλτες. Δίνετε χαρά στη ζωή μου και νόημα.
Έχω τόσες πολλές ιστορίες να σας πω σαν μεγαλώσετε, όπως για τότε που έμαθα ότι θα ερχόσασταν στο κόσμο (και τις δυο φορές ήμουν η πρώτη από τα αδέλφια των γονιών που το μάθαινε και έπρεπε να το κρατήσω μυστικό μέχρι να επιβεβαιωνόταν το γεγονός από γιατρό και ήταν η πιο δύσκολη αποστολή του κόσμου, να θέλω να φωνάξω από τη χαρά μου και να πρέπει να υποκρίνομαι ότι τίποτα δε συμβαίνει), για τότε που είδα το πρώτο υπερηχογράφημα, μικρές κουκκίδες ύπαρξης, σαν έργο τέχνης κάποιου μοντερνιστή ζωγράφου, για τότε που σας αντίκρισα για πρώτη φορά στο μαιευτήριο (όταν ανεβαίναμε με το ασανσέρ έδωσα κλωτσιά στη πόρτα του ασανσέρ να ανοίξει, επειδή είχαμε αργήσει και ήθελα να δω την αδελφή μου πριν μπει να γεννήσει εσένα Χαράλαμπε μου, και για σένα Γιαννάκο μου έφυγα από το μαιευτήριο και πήγα και έφαγα ένα γύρο από το άγχος μου κάτω από το άγαλμα του Βενιζέλου στη πλατεία Ελευθερίας), για τότε που σας πήρα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, πόσο μικρά και εύθραυστα ήσασταν και πόσο βαριά μου φανήκατε, από τον φόβο μου μη μου πέσετε, για τότε που σας τάισα για πρώτη φορά με το μπιμπερό, για τότε που σε κρατούσα από το χέρι Χαράλαμπε για να κατέβεις προσεκτικά τα σκαλιά στον κήπο, για τότε που σας νανούριζα στην αγκαλιά μου, για τότε που σου κρατούσα το χεράκι και προσπαθούσαμε μαζί να γράψεις Γιαννάκο. Για τότε που σε παρακολουθούσα Γιαννάκο να κοιμάσαι με τα πλεκτά μου παιχνίδια παραταγμένα δίπλα στο μαξιλάρι σου. Για χιλιάδες τότε, για χιλιάδες στιγμές που έζησα μαζί σας, για τα γέλια και τα κλάματα για τις γλυκές φωνούλες σας και τα ματάκια σας τα αθώα τα γεμάτα καλοσύνη και εξυπνάδα. Για αυτό γιορτάζω σήμερα, για το προνόμιο του να είσαι θεία. Γιατί δεν υπάρχει χατήρι που δεν μπορώ να αρνηθώ, γιατί ο κόσμος είναι ομορφότερος επειδή είσαστε κομμάτι του. Γιατί σας αγαπώ. Γιατί είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να πάρω στη ζωή μου. Δυο δώρα. Δυο μικρούς Πρίγκιπες, δυο ξεχωριστά πλάσματα. Ο Χαράλαμπος, το πιο ζεστό, δοτικό, πονόψυχο, ευγενικό, ταλαντούχο, ευφυέστατο πλάσμα που με συγκλονίζει να γράφει ιστορίες ενώ είναι έξι ετών (όπως ο Κινγκ) που έχουν όλες τους ηθικό δίδαγμα και έντονο το αίσθημα του δικαίου. Αυτό με αφήνει άφωνη.
Με μαγεύει. Με συνεπαίρνει. Ένας μικρός ιππότης. Που κάνει όμορφα, στρωτά, με ελάχιστα ορθογραφικά λάθη, γράμματα. Που μου αφήνει σημειώματα μέσα στα τετράδια μου. Που έχουμε συμφωνήσει  μόλις μεγαλώσει λίγο ακόμα θα γράψουμε μαζί μια ιστορία.
Ο Γιαννάκος το πιο ζουζουνιάρικο, ατίθασο, χαρωπό, γλυκό, τρυφερό, πανέξυπνο πλάσμα που αγαπάει τα κινούμενα σχέδια, τα αμαξάκια, τα παιχνίδια και τις βολτίτσες και είναι πανέμορφος σπιρτούλης και έχει σπινθηροβόλα ματάκια γεμάτα όρεξη για ζωή και παιχνίδι.
Σας αγαπώ πλασματάκια μου…. μέχρι τον ουρανό και τα αστέρια, και το ουράνιο τόξο… μέχρι τον ήλιο, μέχρι το φεγγάρι. Μέχρι για παντοτινά………
Η θεία Χάτσον……
(ΥΓ το δημοσιεύω απόψε γιατί αύριο θα είμαι μαζί τους και θα παίζουμε παρέα…..

20200725_181527

 

Επειδή ένας από τους τρόπους να εκδηλώνω την αγάπη μου είναι πλέξω κάτι και να το χαρίσω ένιωσα την ανάγκη να φτιάξω κάποια πράγματα, και επειδή για μένα τα δώρα μου είναι ο Χαράλαμπος και ο Γιάννης αποφάσισα, αντί να μου κάνουν δώρο να τους κάνω εγώ. Έπλεξα λοιπόν ένα κουνελάκι τον Μίμι και έναν γατούλη τον Κοκό. Άφησα να επιλέξουν εκείνοι ποιο θέλουν ο καθένας. Και για μένα έπλεξα ένα μονόκερο την Κιρίκα. Και κέντησα σε ύφασμα κάποιες ζωγραφιές του Χαράλαμπου ( ο Γιαννάκος είναι μικρούλι ακόμα δεν ζωγραφίζει)….

20200725_182339

20200725_182217

20200725_182232

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Uncategorized

3 ΧΡΌΝΙΑ MARIAS BLOG….

25 6 2020
Καλέ γιορτάζουμε σήμερα. Το blog-ακι μου κλείνει τα τρία και πολύ χαίρομαι. Ε δεν είναι και λίγο το να γράφεις και να σε διαβάζουν, έστω αυτοί οι τρεις τέσσερις, από εκεί που όσα έγραφες τα χαιρόταν τα σκοτεινό συρτάρι.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω. Γράφω πολύ. Έγραφα στον πίνακα (εκτός από τις φορές που με σήκωνε ο δάσκαλος και εγώ δεν έγραφα τη λέξη αν δεν γνώριζα την ορθογραφία της), έγραφα σε τετράδια, έγραφα στο μυαλό μου. Οι λέξεις δε, είχαν τρομερό αντίκτυπο πάνω μου που με σύμμαχο τη ζωηρή φαντασία μου ενσαρκωνόταν σε κινούμενες εικόνες. Ήταν- είναι σαρωτικό και εξουθενωτικό το να έχεις το δικό μου το μυαλό. Αλλά είμαι περήφανη για αυτό γιατί αν δεν το είχα δεν θα δημιουργούσα τις ιστορίες μου.
Έγραφα λοιπόν γιατί το αγαπούσα, γιατί έτσι «αιχμαλώτιζα» τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου ακίνητα, παγωμένα, αιώνια στο χαρτί. Και αναπόφευκτα κάποια στιγμή ξεκίνησα τη συνήθεια του να κρατάω ημερολόγιο (το 1993). Συνήθεια που δεν με εγκατέλειψε ποτέ!!!! Εξακολουθώ να κρατάω ημερολόγιο μέχρι και σήμερα, με το που τελειώσει το ένα αρχίζω το επόμενο. Είναι μια συνήθεια παρήγορη που ξέρω ότι είναι εκεί και είναι δικιά μου έτοιμη να με ακούσει και να με ξεκουράσει. Γράφεις όσα πέρασες καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, τις σκέψεις σου και με το που κλείνεις το ημερολόγιο έχεις ξεχάσει και νιώθει έτοιμη για την καινούργια μέρα που θα ξημερώσει.
Θυμάμαι στη πριν υπολογιστή/ ίντερνετ εποχή παρακολουθούσα το sex and the city (εντάξει ντρέπομαι που το παρακολουθούσα αλλά ήμουν μικρή δεν ήξερα ‘ντάξει;) τη Carrie Bradshaw να γράφει στον
υπολογιστή της κοντά στο παράθυρο τις αμπελοφιλοσοφίες της και ζήλευα. Με φανταζόμουν να έχω υπολογιστή (η μόνη μου επαφή με υπολογιστή ήταν στα 16 στη τρίτη Γυμνασίου στο τελευταίο τρίμηνο που μας έφεραν υπολογιστές και φοβόμουν να πατήσω το πληκτρολόγιο μήπως ενεργοποιηθεί καμιά βόμβα ξέρω ‘γω και χρόνια μετά όταν ο γαμπρός μου μου είχε χαρίσει έναν αρχαϊκό υπολογιστή αυτόν τον τεράστιο με το περίεργο σχήμα από πίσω, σαν τηλεόραση έμοιαζε και έπαιζα παιχνίδια δεν ήξερα να κάνω κάτι άλλο και μια φορά τον είχα σηκώσει και μου έπεσε πάνω στο νύχι του ποδιού μου και έγινε μπλε- το νύχι, η οθόνη πάλι έγινε πράσινη- πέραν τούτου μηδέν).
Και τα χρόνια πέρασαν και με φανταζόμουν να γίνομαι συγγραφέας πάντα αναρωτιόμουν ΠΩΣ έγραφαν τα βιβλία οι συγγραφείς, μα ΠΩΣ, κεραυνοβολημένη έλεγα και ξανάλεγα ΠΩΣ, πως δημιουργούσαν τόσους κόσμους, τόσες ιστορίες, ΠΩΣ γέμιζαν τις γραμμές ΠΩΣ…. τώρα ξέρω. Και συνέχιζα να γράφω ημερολόγιο να αναρωτιέμαι τι προσόντα πρέπει να έχει ένας μελλοντικός συγγραφέας, και να ονειρεύομαι ότι γράφω σε έναν υπολογιστή.
Ώσπου ήρθε το ευλογημένο 2015 και ο μπαμπάς μου χάρισε το laptop HP το οποίο έχω μέχρι σήμερα!!!!!! Ήταν τότε που αντί για το επίδομα των 180 ευρώ (ιλιγγιώδες ποσό για έναν αγρότη που σκύβει είλωτας και μοχθεί κάτω από το καυτό ήλιο ή πάνω από τη δροσάτη γη και το πολικό ψύχος. Σαν κόρη αγρότη ΞΕΡΩ πόσο εξουθενωτική δουλειά είναι. Τεσπά έδιναν τότε αντί για το επίδομα laptop ή tablet. Έτρεξα εγώ για τα χαρτιά και το πήραμε στο όνομα του μπαμπά αλλά εννοείται ότι μου το χάρισε αμέσως, τι να το κάνει εκείνος; (μπαμπά σ’ αγαπώ ρε συ). Ήρθε λοιπόν το laptop στη ζωή μου και μαζί του

ήρθαν όλα εκείνα τα καλούδια (που λέει ο κύριος Αντώνης ο καθηγητής μου στα σεμινάρια υπολογιστών που τελειώνουν το Σάββατο), το internet, το open office (καλά θα προτιμούσα Word αλλά από το ολότελα καλή και η Παναγιώτενα), τα κοκοψίνια και τα ψιψικόκια που μου επέτρεψαν επιτέλους να αρχίζω να προσεγγίζω το όνειρο της ζωής μου που είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου.

Είχα ξεκινήσει να γράφω τη ΠΡΩΤΗ μου ιστορία το 2012 τη ΒΕΑΤΡΊΚΗ με στυλό σε κάτι μπλε τετράδια (αυτά τα φτηνά που όλοι είχαμε στο σχολείο). Να αναφέρω ότι το 2012 με χτύπησε ο θυροειδής και πραγματικά με θεωρώ ηρωίδα με όσα πέρασα τότε, με τόσα λιποθυμικά επεισόδια, με τόσο πανικό να έχω ορθή σκέψη και ειρμό και να γράφω ιστορία μου κάνει τρομερή εντύπωση. Σε αυτά τα τετράδια έγραφα και σπαρακτικά σημειώματα όταν με κυρίευε ο τρόμος.
Το 2015 λοιπόν η ζωή μου έγινε ευκολότερη και μετέφερα όλο αυτό το πάκο των τετραδίων στο open office διορθωμένο και έτοιμο. Πίστευα ότι εκείνη την ιστορία θα έστελνα για αξιολόγηση σε εκδοτικό οίκο. Αλλά μετά άρχισαν να μου έρχονται κι άλλες ιδέες και άρχισα να γράφω μαζεμένες αρκετές ιστορίες όλες στον υπολογιστή.

 

Σήμερα γράφω πέντε ιστορίες συγχρόνως και το απολαμβάνω ασυζητητί. Ο υπολογιστής και το ίντερνετ είναι απαραίτητα όπλα για έναν συγγραφέα, θυμάμαι το 2012 που έγραφα τη Βεατρίκη σε τετράδια και για την έρευνα που έπρεπε να κάνω αναγκαζόμουν να σημειώνω όσα ήθελα να ερευνήσω και όταν πήγαινα επίσκεψη στο σπίτι του γαμπρού μου και της αδελφής μου και έκανα κατάληψη στον υπολογιστή τους για να ψάξω τις πληροφορίες που χρειαζόμουν. Σήμερα πλέον είμαι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια με όλες αυτές τις έρευνες που έχω κάνει γνωρίζω για παράδειγμα τι χρήματα παίρνει μια δασκάλα δημοτικού στο Πόρτλαντ του Μέιν στην Αμερική, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τους Ρομανώφ, πότε και για ποιο λόγο τοποθετήθηκε η πινακίδα του Hollywood κτλ.
Το 2017 ήρθε στη ζωή μου το Maria’s blog. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μαγευτικό για μένα, όχι απλά ζούσα ένα κομμάτι του ονείρου μου αλλά έκπληκτη άναυδη μπορώ να πω έβλεπα να ξετυλίγονται μπροστά μου όλες αυτές οι δυνατότητες. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ. Τη λατρεύω αυτή τη λέξη!!! Μπορούσα να γράφω τις ιστορίες μου αλλά και πιο προσωπικές μου σκέψεις και αυτό με έκανε ευτυχισμένη πέρα από όσο οι λέξεις που τόσο αγαπώ, δεν μπορούν να περιγράψουν. Ποια Carrie και ποιο Cosmopolitan (είχα στείλει email στο Cosmo να γίνω αρθρογράφος στο περιοδικό αλλά ΔΕΝ μου απάντησαν ποτέ 🤣).
Σήμερα λοιπόν κλείνω τρία χρόνια στη blog-οσφαιρα και χαίρομαι που έχω αυτό το βήμα να γράφω όσα σκέφτομαι και να με διαβάζουν όσοι τέλος πάντων με διαβάζουν. Εκφράζομαι όπως θέλω και αυτό μου δίνει απίστευτη ανακούφιση. Θέλω να πω είμαι ο εαυτός μου και γράφω τις σκέψεις μου σαν να γράφω στο ημερολόγιο μου (μου το είχε πει κάποτε η Αναστασία από το μολύβι και χαρτί). Χρόνια πολλά λοιπόν στο blog-ακι μου, χρόνια πολλά σε μένα, και του χρόνου να έχω εκδοθεί επιτέλους και το blog-ακι μου να γίνει blog-αρα…..
FB_IMG_1593120608205
Η χαρά του να γράφεις, να εξωτερικεύεις τις σκέψεις σου, να επικοινωνείς με άλλους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με σένα (Αναστασία Αιναφέτς,, Βάσια, Αθηνά, Σταυρίνα, μπουκίτο, Μαρίνα, Ματομπούκαλο, Φακίδα, Μαρία, Twin mirrors, Sweet jane eyre, pote pote tin kiriaki, τη Μάνια που μου χάρισε το παρατσούκλι ΜαΦία, αλλά και τα αγόρια Μιχάλης και Γιάννης  που με αγκάλιασαν χωρίς κόμπλεξ προσφέροντας μου βοήθεια όσες φορές τη χρειάστηκα και πολλά γλυκά καραμελένια λόγια να με ξεδιψούν κάθε φορά που ένιωθα τη δίψα της ανασφάλειας), να ακούς έναν καλό λόγο που κατευνάζει τις ανασφάλειες σου, να έχεις ένα σκοπό (σήμερα blogger, αύριο κανονικό βιβλίο), να γουστάρεις έτσι για την αλητεία να αγγίζεις σιγά σιγά το bigger than life όνειρο σου. Είναι ένα ανεπανάληπτο δώρο…
Σας φιλώ γλυκά……

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Οι ραπτομηχανές μου….

Σήμερα είχαμε συγκέντρωση των απανταχού ραπτομηχανών. Το πάθος μου για το αλκοόλ (χαχα πλάκα κάνω έχω να πιω από το 2014 που είχα ξεσκιστεί στα κοκτέιλ με έναν γκόμενο, να πιούμε καφέ μια μέρα να στα πω), το πάθος μου λέγω για τις ραπτομηχανές είναι γνωστό. Δεν είμαι άτομο που συλλέγω πράγματα ίσα ίσα που πετάω πράγματα πολύ εύκολα, αλλά αλλά αλλά οι ραπτομηχανές σκέφτηκα πως συλλέγονται από μόνες τους δεν χρειάζεσαι καμιά προσπάθεια για να μαζευτούν πέντε έξι ξέρω γω.
Όλοι έχουμε πράγματα σε αποθήκες από παππούδες κάποια από αυτά με μια συντήρηση μπορούν να επιβιώσουν για αρκετές γενιές ακόμα. Έτσι σήμερα συγκέντρωσα όλες τις ραπτομηχανές του σπιτιού (σύνολο πέντε) και προσπάθησα να τις φωτογραφήσω και να εντοπίσω ποιο μοντέλο είναι η κάθε μια (θα σε κάνω μις Ελλάς μη γελάς μη γελάς). Βρήκα ένα pdf της Singer με ένα αναλυτικό πίνακα όπου ανάλογα με τον σειριακό αριθμό του κάθε μοντέλου βρίσκεις τη χρονιά κατασκευής του.
Ξέρω ότι ο σειριακός αριθμός σε κάθε ραπτομηχανή αναγράφεται: στα παλιά μοντέλα στο μπροστινό μέρος καπου, πάνω σε μεταλλική πλάκα και στα νεότερα μοντέλα στο πλάι κοντά στο κουμπί on/off.
Πέρασα ολόκληρο το μεσημέρι μέχρι τις έξι όπου έπρεπε να αποφασίσω αν θα συνέχιζα την ταυτοποίηση ή αν έβλεπα Παράδεισο κυριών ή True blood. Νίκησε το true blood. Το βράδυ κατάφερα επιτέλους και ταυτοποίησα τα μοντέλα μου.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
1) Victoria 270b (serial number 30425521 J. (Η προσωπική μου ραπτομηχανή, δώρο του αδελφού μου και της νύφης μου, την έχω στο δωμάτιο μου).
20200610_123228
2) Mini sewing machine 101158. (Τη παρήγγειλα από το ίντερνετ γύρω στα 16 ευρώ, δούλεψε τρεις φορές και τα έφτυσε)
20200610_123148
3) SINGER sweing machine included cabinet (ενσωματωμένη μέσα σε ντουλάπι-έπιπλο). (Ευγενικής χορηγίας της νύφης μου που δεν την ήθελε πια).
20200610_122654
4) SINGER SPHINX sweing machine included cabinet (serial number NL-J3033107) (ενσωματωμένη σε ντουλάπι- έπιπλο). Έχει υπέροχα σχέδια με Αιγυπτιακή Σφίγγα επάνω. Ο μπαμπάς μου ήταν ράφτης στα νιάτα του και πολύ καλός. Και θυμάμαι από μικρή ότι δεν κατάφερνε η μητέρα μου να ράψει- γαζώσει αναλάμβανε το βαρύ πυροβολικό ο κύρης μου. Οπότε η συγκεκριμένη ραπτομηχανή την είχαν απο κοινού.
5) SINGER sewing machine (serial number EA681863). Κατασκευή 1936.
Η συγκεκριμένη ανήκε στη γιαγιά μου. Είναι από εκείνες που δεν έχουν ντουλάπι να μπαίνουν μέσα. Είναι επιτραπέζια, έχουν ένα ξύλινο τετράγωνο.
Η Victoria μου δουλεύει, η mini δεν δουλεύει, η Σφίγγα του μπαμπά δουλεύει αλλά την είχα δουλέψει όταν πήγαινα στα μαθήματα ραπτικής και την έκανα μπουρδέλο, φύγανε κάτι εξαρτήματα και το θέλει το μερεμετάκι της. Η πράσινη της νύφης μου δουλεύει από ότι μας έχει πει, δεν την έχουμε δοκιμάσει ακόμα. Η παλιά της γιαγιάς δεν δουλεύει και δεν ξέρω και αν με κάποια συντήρηση θα δουλέψει καθόλου.
Ωραία, ωραία. Μου αρέσουν αυτά τα μικρά ταξιδάκια της μάθησης στο παρελθόν και στο παρόν why not. Ελπίζω να τα απολαύσετε κι εσείς.
Μέχρι το επόμενο κείμενο μου see you later alligator (οτι να ναι)..
Σημείωση: τα χέρια μου πονάνε από τη προσπάθεια μου να μεταφέρω τη μηχανή της γιαγιάς από την αποθήκη στον ξενώνα (ναι έχουμε ΚΑΙ ξενώνα λολ) όπου ήταν και οι υπόλοιπες (έφερα και τις δυο δικιές μου από το δωμάτιο μου αλλά δεν ήταν τόσο βαριές). Κυριολεκτικά αν έπεφτε από τα χέρια μου θα έσπαγε τα πλακάκια, όχι όχι τα πλακάκια, θα άνοιγε κρατήρα, αφού πρώτα θα μου έλιωνε τα πόδια). Ζύγιζε περισσότερο από όσα εγώ το ορκίζομαι (δηλ. πάνω από 44 κιλά).
DSC00370DSC00361

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Do it like Marylin…..

Σαν σήμερα,  1η Ιουνίου 1926 γεννήθηκε η Marylin Monroe. Με αφορμή λοιπόν την επέτειο αυτή σκέφτηκα να κάνω μια φωτογράφηση προσπαθώντας ουσιαστικά να γίνω ρεζίλι, γιατί το να υπάρξει γυναίκα  στον πλανήτη Γη που να καταφέρει να τη μιμηθεί άψογα δεν υπάρχει.

Η αλήθεια είναι πως πάντα μου άρεσε να «στήνω¨φωτογραφήσεις με διαφορετική θεματολογία και πάντα ανεξάρτητα το αποτέλεσμα το διασκέδαζα υπερβολικά πολύ. Για μένα αυτές οι φωτογραφήσεις έχουν να κάνουν με τη φαντασία και με το παιχνίδι. Να ανακαλύπτεις διαφορετικές πλευρές του εαυτού σου, να συμφιλιώνεσαι με το σώμα σου, αυτό τα θαυμάσιο αλλά πολύπαθο κορμί και να το αγκαλιάζεις με απόλυτη αγάπη και αποδοχή.

Λοιπόν έψαξα πολύ στο Pinterest για να βρω την κατάλληλη εμφάνιση της που θα μπορούσα να αναπαραστήσω και κατέληξα σε ένα υπέροχο χειροποίητο, ραμμένο αποκλειστικά για εκείνη, coctail μαύρο μεταξωτό φόρεμα. Με ιδιαίτερα σέξι και βαθύ ντεκολτέ και φερμουάρ πίσω στη πλάτη. Με  μικρά «βαρίδια» ραμμένα εσωτερικά στο τελείωμα του φουστανιού, στον ποδόγυρο ώστε να έχει ένα εφέ κίνησης καθώς το φορούσε η Μέριλιν.

Το είχε φορέσει στη βραδιά  των American Academy of Arts and Letters Awards όπου είχε βραβευθεί ο σύζυγος της Άρθουρ Μίλερ με το Gold Metal for Drama Award  το 1959.

Εγώ βέβαια δεν έχω μαύρο μεταξωτό αλλά το μαύρο Desire μου μια χαρά τα πήγε. Έκανα και ανασκαφή στη ντουλάπα μου και βρήκα ένα ζευγάρι σατέν κόκκινα peep toe, φόρεσα και κόκκινο κραγιόν και άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να κάνει ότι χαζομάρα μου ερχόταν μπροστά στο φακό…

Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα…..

Εγώ πάντως το απόλαυσα…..

 

20200601_132924

20200601_132659

20200601_13250620200601_132641

20200601_132922

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο έρωτας είναι ηλίθιος…

Ένα από τα αγαπημένα μου σήριαλ είναι ο Παράδεισος Κυριών. Il signiore de paradiso. Καθημερινά στις 18:00 από την ΕΡΤ2. Γυναίκες που  τα βρίσκουν λίγο ζόρικα στον ασφυκτικά ανδροκρατούμενο κόσμο εκεί στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 στην Ιταλία,  φορώντας όμως  θεϊκά ρούχα (αυτές οι Ιταλίδες ρε παιδί μου τι μαλλί τι στυλ). Εργάζονται, σπουδάζουν, ερωτεύονται πάντα με απαράμιλλο στυλ…

Είναι λοιπόν μια reggazza η Νικολέτα μια από τις εργαζόμενες στον Παράδεισο σε ένα πολυκατάστημα ρούχων στο Μιλάνο όπου γνωρίζει ένα παλικάρι τον Ρικάρντο και το ερωτεύεται. Έλα μου όμως που είναι εκτός από πλουσιόπαιδο και κωλόπαιδο και  έχει βάλει στοίχημα να τη ρίξει με έπαθλο διακοπές με το κότερο (έχω και κότερο πάμε μια βόλτα;). Στοιχηματίζει λοιπόν με τα φιλαράκια του ότι θα την ρίξει στο κρεβάτι και τα καταφέρνει.

Η κοπέλα πέφτει στα δίχτυα του έρωτα του κοινώς τη κουτουπώνει και ω τι έκπληξη μένει και έγκυος. Εννοείται ότι εκείνος εξαφανίζεται και κάποια στιγμή η κοπελιά μαθαίνει για το στοίχημα. Από εκεί και πέρα συμβαίνουν διάφορα καθώς η μάνα της εκβιάζει τον πατέρα του να στεφανωθούν τα παιδιά, μια θειά του τον πείθει να της κάνει τον ερωτευμένο για έναν πούστη λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα και στο τέλος εκείνος την ερωτεύεται ή έτσι νομίζει καθώς είναι και εθισμένος σε διάφορα χάπια και στο αλκοόλ και είναι όλη την ώρα σαν τον Ορέστη τον Μακρή και δεν είναι να του έχεις μπέσα.

Η Νικολέτα του συγχωρεί το ένα σφάλμα μετά το άλλο καλή χαζή κι εκείνη. Κάποια στιγμή φτάνουν και στα σκαλιά της εκκλησίας όπου μια τσουλίτσα με χάλια μαλλί εξομολογείται στην Νικολέτα ότι το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκε με τον μέλλοντα γαμπρό. Η Νικολέτα προχωράει αγέρωχη με το τέλειο νυφικό μέσα στην εκκλησία και στέκεται στο πλευρό του Ρικάρντο.

Τη στιγμή που ο παππάς τη ρωτάει αν δέχεται να τον παντρευτεί εκείνη βροντοφωνάζει όχι και τον ξεμπροστιάζει. Κοινώς τον κάνει ρόμπα. Και μετά φεύγει με το θεϊκό νυφικό να κυματίζει πίσω της όλο χάρη.
Τι θέλω να πω εγώ τώρα; Πως το σφάλμα είναι της Νικολέτας. Γιατί από την αρχή είχε δείγματα της συμπεριφοράς του. Της έλεγε ψέμματα, της έκλεινε ραντεβού και δεν πήγαινε ποτέ, πήγαινε με άλλες, υποκρινόταν τον ερωτευμένο, έκανε χρήση ουσιών γενικά το δούλεμα πήγαινε στοίχημα κι εκείνη το ζώον, το βόδι του συγχωρούσε το ένα λάθος μετά το άλλο.

Και το χειρότερο από όλα δέχθηκε να τον παντρευτεί και μάλιστα του είχε εμπιστοσύνη ότι θα ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του!! Για όνομα του Θεού κοπελιά ήσουν ένα στοίχημα για εκείνον!!! Δικό της το φταίξιμο που του έδειξε εμπιστοσύνη, και βασίστηκε πάνω του. Που τον πίστεψε και θεώρησε πως εκείνος την έβλεπε σοβαρά. Χιλιάδες Νικολέτες σε όλον το κόσμο συγχωρούν τον κάθε παλιομαλάκα στο όνομα της αγάπης.

Κοίτα επειδή been there done that κοινώς ήμουν κι εγώ μια χαζή ολόχαζη πιστή Νικολέτα και επειδή ξέρω ΑΚΡΙΒΩΣ πως νιώθει μια ερωτευμένη γυναίκα και τη παράνοια που βιώνει μέσα σε μια σχέση με ένα καθίκι τελειωμένο, έναν παλιομαλάκα, ένα αρχίδι κόπανο ξεφτίλα (πω τρόπους γιαυτό δε βρίσκω άντρα γιατί είμαι γλωσσοκοπάνα) και ξέρω πως είναι να έχεις επίγνωση στο πόσο καθίκι είναι ο άλλος και πόσο δούλεμα σου ρίχνει αλλά προτιμάς να σου κόψουν το χέρι από το να ζήσεις μακρυά του, μπορώ, είμαι σε θέση να μιλήσω για αυτό το θέμα.

Γιατί είσαι άρρωστη μαζί του, βαθειά αμετάκλητα και αμετανόητα ερωτευμένη με ένα σκουπίδι και όσο και να μισείς τον εαυτό σου που αγαπάς ένα τέρας δεν μπορείς ΔΕΝ ΓΊΝΕΤΑΙ να ζήσεις χωρίς εκείνον.

Αχμμμ λοιπόνννν όλες αυτές η Νικολέτες ζουν παγιδευμένες στη παράνοια και πάντα ελπίζουν ενώ ξέρουν ότι δεν πρόκειται ούτε να διορθωθεί το ρεμάλι ούτε να τις αγαπήσει στο ίδιο επίπεδο που τον αγαπούν κι εκείνες. Δυστυχισμένες ελπίζουν και εύχονται να γίνει ένα θαύμα. Έτσι χτίζουν πάνω σε σαθρά θεμέλια, μια πρόσκαιρη ευτυχία. Ξέρουν ότι περισσότερη μπέσα θα άξιζε να δείξουν στον Αντίχριστο αυτοπροσώπως αλλά συνεχίζουν και ελπίζουν. Βασίζουν τη δικιά τους ευτυχία πάνω σε ένα αδιόρθωτο ρεμάλι τελειωμένο που λυγίζει και φεύγει με τη πρώτη ευκαιρία. Και αυτός ο εφιάλτης δεν έχει τέλος. Εκτός κι αν γίνει ένα θαύμα και η κάθε Νικολέτα σωθεί.
Θα ήθελα να μην υπήρχαν Νικολέτες κορόιδα, θα ήθελα κι εγώ να μην είχα υπάρξει Νικολέτα και αυτά να συνέβαιναν μόνο στα έργα.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως το φίδι είναι φίδι δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο, ούτε ξαφνικά θα μεταμορφωθεί σε πανέμορφο αγνό και αθώο ζουζουνάκι, οπότε φταίει χαζή η Νικολέτα που ενώ βλέπει τη φιδάρα θέλει να τη πάρει αγκαλιά. Αμ δαγκάνει μάνα μου αυτό τι το θέλεις;;;;;;;;; Άστο να πάει στα κομμάτια.

Έχουμε ευθύνη για το ποιον ερωτευόμαστε…. πιστεύω. Γιατί οκ ναι ο έρως είναι τυφλός (να πάει στον οφθαλμίατρο) αλλά και εμείς βλέπουμε από την αρχή το στραβό του πράγματος. Αντί να ακολουθήσουμε τη πινακίδα που γράφει ΝΤΕΣΠΕΡΕΙΣΟΝ την προσπερνάμε και πάμε ντουγρού προς Νέα Υόρκη (διαβάζω Κινγκ μη το ψάχνεις)…
Αυτές λοιπόν τις σκέψεις έκανα καθώς παρακολουθούσα τον Παράδεισο….
Φιλάκια από μακριά…

95191618_1396506220540383_8187443079158956032_n
Νικολέτα και Ρικάρντο
95608252_1396429737214698_1691640661293400064_o(1)
Άσχετη φωτογραφία με πασχαλίτσες μαργαρίτες και εμένα ❤
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ (;;;;;;;;;;)

Σήμερα 23/4/20 έκρυψα με κωδικό τον Δνοφερό στο μπλογκ μου γιατί χθες τη νύχτα στις δυο και μισή έστειλε ένας άγνωστος και με ρωτούσε κάτι που δεν κατάλαβα. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΡΕ.

 

Προχθές το βράδυ είδα τον χειρότερο εφιάλτη που έχω ονειρευτεί ποτέ. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είμαι μέλος σε διάφορες ομάδες πλεξίματος στο Facebook όπου οι περισσότερες, παλιόγριες γαρ, ποστάρουν απύθμενης βλακείας πράγματα. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΌΒΛΗΜΑ.

 

Υπάρχουν διάφορα άτομα που βλέπουν ότι ποστάρω στο Facebook και πάνε και τα λένε όλα στη μάνα μου για να με μαλώσει, για να μαλώσει η μανούλα το ανήλικο!!!!!!!!!!!!!! ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Τα ανισόρροπα ξεσπάσματα του καιρού είναι εξουθενωτικά. Τη μια Ιούνιος την άλλη Ιανουάριος. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είχα ξεκινήσει τις επισκέψεις στον οδοντογιατρό και έτυχε επιδημία. Και έμεινα με τη κουφάλα στο δόντι. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είχα σπαταλήσει πάνω από 80 ευρώ στην αναζήτηση εργασίας το διάστημα 5/2/20 έως 5/3/20. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είχα σχεδόν βρει δουλειά, βρισκόμουν σε διαπραγματεύσεις με δυο εργοδότες και ξέσπασε η επιδημία. Έμεινα με τη σιγουριά στο χέρι. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είχα κάνει όνειρα που θα υλοποιούνταν αυτόματα με την εύρεση εργασίας. Και μετά ξέσπασε η επιδημία. Και έμεινα Με το όνειρο στο χέρι. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Έχω σιχαθεί να ακούω μένουμε σπίτι από ανειδίκευτες περσόνες όπως ο Σπύρος, Πίπης Παπαδόπουλος (ο ποιος;;;), ο Θωμάς, Θάνος, (ή όπως αλλιώς τον βάφτισαν) Αθερίδης, η Ελενίτσα, Έλλη, ε και;;; Μελέτη (η ποια;;;;;;;) να μου λένε να μείνω στο σπίτι μου και να πλένω τα χεράκια μου, το μουνάκι μου κτλ σαν να είμαι καθυστερημένη. Την ίδια στιγμή που οι ίδιοι μπορεί να μην ακολουθούν τίποτα από όλα αυτά. Γενικά σε αυτή τη χώρα αυτό είναι το πρόβλημα μας: κανένας εξειδικευμένος με γνώσεις πάνω στο αντικείμενο κι όμως όλοι εκφέρουν την ανειδίκευτη γνώμη τους. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Η τηλεόραση προβάλλει τουλάχιστον τέσσερις φορές μέσα σε μια βδομάδα την ίδια ελληνική ταινία. Συγχαρητήρια κανάλια, κάνατε μια φανατική λάτρη των ταινιών αυτών να τις σιχαθεί. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είχα ξεκινήσει μαθήματα υπολογιστών και πάνω που θα κάναμε το μάθημα για το γαμημένο το open office για να καταφέρω επιτέλους να διορθώσω το χάλι που έχουν τα κείμενα μου και που ποτέ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΙΔΈΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΦΤΙΆΞΕΙ λες και είμαι η μοναδική στο πλανήτη που το χρησιμοποιώ, ξέσπασε η επιδημία. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Είχα κάνει τον επανέλεγχο για το θυρεοειδή και εκκρεμούσε ακόμα ο υπέρηχος να τον δείξω στη γιατρό μου. Και μετά ξέσπασε η επιδημία. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 


Έπαιρνα βιταμίνες και συμπληρώματα σιδήρου και για κάποιο λόγο τα σταμάτησα (γιατί άφησα τη μάνα μου να μιλήσει με το γιατρό και όταν γίνεται αυτό δεν υπάρχει συνεννόηση και εγώ ιερότερο από τις οδηγίες του γιατρού δεν έχω και αν δεν έχω σαφείς οδηγίες απλά δεν μπορώ να ακολουθήσω τις αρλούμπες της μαμάς που δεν ξέρω αν ισχύουν) και έτσι Έχω μείνει χωρίς σίδηρο χωρίς βιταμίνη Β12. ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Δεν είμαι άτομο που βγαίνω συνέχεια, γιατί δεν έχω παρέες ούτε λεφτά. Έτσι είχα μάθει να πηγαίνω βόλτα τον εαυτό μου με τα βιβλία μου και τα ακουστικά μου. Πάντα πήγαινα βόλτα καθημερινά εδώ στο χωριό του Δράκουλα (το Σάλεμς Λοτ της Κρήτης, ποιο Σάλεμ το Ντέρι αυτοπροσώπως που μπορεί να μην κρύβονται στους υπονόμους του κλόουν και άλλα τέρατα αλλά έχει ανατριχιαστικούς βοσκούς που παρακολουθούν και παλιόγριες που βγαίνουν στις καρέκλες στα μπαλκόνια για να σε βλέπουν που πας και καθυστερημένες 38χρονες που σε παίρνουν στο κατόπι να δουν που πας εξίσου) έστω για λίγη ώρα και τώρα χρειάζομαι άδεια για να βγω να μαζέψω ήλιο. ΚΑΝΕΝΑΑΑΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΑΑΑ.

 

Είχα κάνει το ετήσιο τεστ Παπ και δεν πρόλαβα να πάρω τα αποτελέσματα γιατί μαντέψτε ΓΑΜΉΘΗΚΕ Ο ΔΙΑΣ ΚΑΙ ΞΈΣΠΑΣΕ Η ΕΠΙΔΗΜΊΑ!!!!!!! ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΒΡΕ.

 

Γκρινιάζουν όλοι που α) δεν βγαίνουν έξω βόλτες, δεν πάνε ταξιδάκια, δεν πάνε σε κωλομπαρα β) δεν βάφουν μαλλί. Εγώ ούτε ταξιδάκια έκανα συχνά, ούτε βόλτες με γκομενάκια, ούτε πέλφε Σάββατο βράδυ σε μουράτο κλαμπ, ούτε χλιδές, ούτε ινστιτούτα ούτε κομμωτήρια. Και τώρα όλοι ζουν τη καθημερινότητα μου και ξαφνικά γκρινιάζουν. «Και πως θα βάψω το μαλλί μόνη μου ω μοντιέ». Και εγώ μωρή που το βάφω μόνη μου τόσα χρόνια που δεν μου περισσεύουν τι έπαθα;;;;;;; Που μένω μέσα στη πλειοψηφία των Σαββατόβραδων τι έπαθα;;;;;;;;;;; Πραγματικά να μοιραστούμε λίγο τη δυσβάσταχτη καθημερινότητα μου να δείτε τη γλύκα. Πραγματικά εδώ ΚΑΝΕΝΑ ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!!!!

 


ΥΓ: Δεν βλέπω τα ανίψια μου και μου λείπουν και αυτό μου βγαίνει σε γκρίνια……

 

Μαρία Φανουράκη

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ημέρες καραντίνας…..

Ζούμε επικές εποχές. Από αυτές που θα γραφτούν στα βιβλία. Σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Εμείς οι άνθρωποι, σαστισμένοι ήρωες αυτού του έργου προσπαθούμε να διατηρήσουμε το ηθικό μας, τη λογική και τη σύνεση μας. Άλλοι προσαρμόστηκαν εύκολα στα νέα δεδομένα έχοντας επίγνωση της κατάστασης. Άλλοι γκρινιάζουν ατελείωτα (βου-λω-στε-το δε βοηθάτε σε τίποτα), άλλοι έχουν πάθει υστερικό πατατράκ και ουρλιάζουν ότι θα πεθάνουμε όλοι (επίσης ΣΚΑΣΤΕ)…


Υπάρχω βέβαια και εγώ που έχω να βγω έξω από τις 11 Μαρτίου, που δέχτηκα όλη αυτή τη παράνοια αγόγγυστα, που δεν γκρίνιαξα στιγμή, που δε φοβήθηκα, που κατανόησα πλήρως πως όλα αυτά τα μέτρα είναι για το καλό μας και που δεν συμμορφώθηκα απλώς με τις οδηγίες για την υγιεινή μας γιατί πολύ απλά όλα αυτά είναι πράγματα που τα κάνω ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ. Δηλαδή το πλύσιμο χεριών, το μπάνιο, τη καθαριότητα του χώρου, την απολύμανση, το να μην πλησιάζω όταν είμαι άρρωστη άλλους ανθρώπους, το να βήχω/φταρνίζομαι με χαρτομάντιλο ή στο εσωτερικό του αγκώνα, το να περνάω με οινόπνευμα τα πόμολα, τα μπρελόκ, το τηλεκοντρόλ, το σταθερό τηλέφωνο. Όλα αυτά τα ψιψιρόλια, που χρησιμοποιούν και οι υπόλοιποι. Όλα αυτά για τα οποία με χλέυαζαν αποκαλώντας με «κατακουζίνα» και «μανιαμούνια».

Με ξεπερνά εν έτη 2020 ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν διατηρούν καθαρό το σπίτι και το σώμα τους. Απορία: όταν κάνετε ντους (όσοι κάνετε δηλαδή γιατί υπάρχουν πολλοί μπίχλες) φοράτε μέσα στη ντουζιέρα flip flops σαγιονάρες ή κάποια παντόφλα λαστιχένια ή πατάτε στα πλακάκια με γυμνά πέλματα;….

 Διαπιστώνεις πολλά με αυτή την νέα κατάσταση. Για παράδειγμα πόσο τυχεροί ήμασταν που βγαίναμε όποτε γουστάρουμε χωρίς υπεύθυνη δήλωση, που κάναμε έρωτα που δουλεύαμε κτλ. Όλα αυτά τα μαγικά πράγματα τα μειώναμε με το να γκρινιάζουμε ατελείωτα για ψιψιρόλια που ήταν μόνο στο μυαλό μας. Εγώ φυσικά ποτέ δεν ήμουν το σούπερ κοινωνικό άτομο ούτε γλεντοκοπούσα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Υπήρξαν όμως περίοδοι στη ζωή μου που ή θα ήμουν όλη μέρα από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί έξω βόλτες παρέες κτλ ή θα ήμουν σπίτι σερί ατελείωτες μέρες χωρίς λόγο απλά δεν είχαν κάπου να πάω. Ίσως γιαυτό είμαι η μοναδική που δεν γκρίνιαξε ούτε μια φορά με την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ειλικρινά έχω περάσει πολύ χειρότερα από έναν εγκλεισμό και δεν θα γίνω σαν εκείνους που δεν προσφέρουν τίποτα παρά μόνο πονοκέφαλο σε όσους τους ακούνε. Δεν παρακολουθώ ειδήσεις, δεν μουρμουράω «θα πεθάνουμε όλοι, είχε δίκιο ο Παΐσιος» (ο ποιος;).

Και όλες αυτές τις συμβουλές πως να μη λαλήσετε στο σπίτι που προτρέπει το κόσμο να διαβάζει!!! Με!!! Ξεπερνά!!!!!!Αλήθεια τώρα;;;;; Χρειάζεστε καραντίνα για να «αναγκαστείτε» να διαβάσετε; Είναι καταναγκασμός δηλαδή από ότι καταλαβαίνω το διάβασμα!!! Νιώθω τόσο ευτυχισμένη που έχω το μικρόβιο του βιβλιοφάγου από μικρή. Διαβάζω το ένα βιβλίο μετά το άλλο γιατί πολύ απλά δεν τη παλεύω χωρίς βιβλία. Να σημειώσω μόνο ότι από το καλοκαίρι του 2019 έως σήμερα διαβάζω μόνο STEPHEN KING αποκλειστικά με ελάχιστες εξαιρέσεις κάνα δυο Αγκάθα Κρίστι, Λάβκράφτ, Πόε, Αρθουρ Κοναν Ντοιλ. Έχω φτάσει σε μια ηλικία όπου είναι ξεκάθαρο πλέον το τοπίο, τι βιβλία θέλω να διαβάζω. Θέλω να διαβάζω μόνο king. Αυτός με γεμίζει αυτός με μαγεύει. Κάθε του βιβλίο το αντιμετωπίζω ως μαθήματα κατ’ οίκων για wannabe συγγραφείς. Ποιος άλλος γράφει παραμύθια βασισμένα στους πιο κρυφούς μας φόβους που βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι σαν χαλασμένο δόντι (το πιάσατε;) στη παιδική ψυχή μας; Διαβάζω λοιπόν όχι γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, διαβάζω γιατί με θρέφει, με λευτερώνει.

Επίσης πλέκω, κεντάω, γαζώνω, ράβω, ζωγραφίζω τα είπαμε αυτά. Βλέπω και σειρές (ρεκόρ: Vikings 11 επεισόδια σε μια μέρα). Όχι γιατί έχουμε καραντίνα αλλά γιατί αυτά έκανα από πάντα.
Επίσης γράφω. Πολύ. Δόξα το Θεό. Θα τρελαινόμουν αν δεν είχα τρόπους να βγάλω από μέσα μου όλα αυτά τα συναισθήματα, όλη αυτή τη φαντασία. Ώρες ώρες νιώθω πως ταξιδεύω σε έναν αχανή ωκεανό. Αυτόν της φαντασίας που θα με έπνιγε αν δεν είχα το γράψιμο. Η Άννα με είχε ρωτήσει πέρυσι τι είναι για μένα η συγγραφή. Της είχα απαντήσει ότι είναι ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα είναι δυνατά γιατί εγώ είμαι Θεός σε εκείνο το σύμπαν και δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορώ να κάνω.

Βούκρανοι, βρικόλακες, ταξίδια στο χρόνο, φονικές ραπτομηχανές (πόσο γαμάτο άτομο είμαι πια χεχχε), αθάνατοι, ελιξίρια, μυθικά βασίλεια, ντετέκτιβ με έκτη αίσθηση, σκεπτομορφές, creepy γατιά…. named it, girl!!!! Μια στρατιά ανωμαλιών όλα δικά μου. Αυτό μου δίνει απίστευτη αυτοπεποίθηση και δύναμη.


Ολοκλήρωσα πριν λίγες μέρες την Ρόουζ Μ.. Πριν τη καραντίνα είχα ολοκληρώσει και την αλυσοδεμένη ψυχή και έχουν απομείνει τέσσερις  ιστορίες να ολοκληρώσω ακόμα.


Κάπου διάβασα ότι ο Σαίξπηρ έγραψε δε θυμάμαι τι, σε περίοδο πανούκλας. Εννοείται πως η αυστηρή απομόνωση από ανθρώπους και υποχρεώσεις είναι η τέλεια συνταγή για έναν συγγραφέα. Απερίσπαστος μπορεί να γράψει ότι βρίσκεται σε αναμονή στη ψυχή του.


Αν δεν γράφω λοιπόν θα διαβάζω, αν δεν διαβάζω θα κεντάω, αν δεν κεντάω, θα γαζώνω, αν δεν γαζώνω θα ράβω, αν δεν ράβω θα ζωγραφίζω, αν δεν ζωγραφίζω θα βλέπω σειρές, αν δεν βλέπω σειρές θα πλέκω. (Όλο αυτό Repeat ξανά και ξανά). Και δεν χρειάστηκα ποτέ καραντίνα. Τα κάνω χρόνια ολάκερα.

Πλέκω λοιπόν τα ξέρετε αυτά, σας έχω ζαλίσει εσάς τους τρεις που με διαβάζετε χεχε (θα σας βγάλω μια μέρα για καφέ) και βρήκα ένα υπέροχο μοτίβο στο YouTube με ανανάδες. Δοκίμασα να το πλέξω και ήταν πολύ εύκολο αν και έκανα ένα λάθος, ξέχασα ένα κλαδί, με αποτέλεσμα να μη στρώνει όλο το πλεκτό. Χρησιμοποίησα βελονάκι 2.10 και ένα περίεργο λεπτό νήμα σε κουβάρι, γαλάζιο χρώμα, αλλά δεν ξέρω τι ποιότητα ήταν, το έκλεψα από της μάνας μου.

91594706_1369445579913114_615735144438824960_n

Μετά το έπλεξα σε κανονικό μαλλί, ακρυλικό πρέπει να ήταν, σε ροζ και χρησιμοποίησα 2.50 βελονάκι. Βγήκε πολύ κατσαρό, έκανε κύματα, δεν έστρωνε.

91073478_1369445649913107_1919463477773074432_n


Προσπάθησα για τρίτη φορά με άσπρο κοτον περλε 8 και βελονάκι 1.1 το πιο λεπτό που έχω χρησιμοποιήσει πότε. Ευτυχώς το πέτυχα καθώς βγήκε πολύ όμορφο και είμαι πολύ περήφανη που έπλεξα αυτό το σχέδιο κι ας πονούσαν τρομερά το χέρια μου μετά (όσο πιο λεπτά το νήμα και το βελονάκι τόσο πιο δύσκολο για το χέρι).

91492190_1369445616579777_1394895972038868992_n


Αυτό το σχέδιο το θέλω για να μπει στη προίκα μου. Γιατί δεν έχει σημασία αν παντρευτείς ή όχι, αν ασπάζεσαι τις πεποιθήσεις των ηλικιωμένων. Σημασία έχει η κληρονομιά που σου αφήνουν η μαμά, οι γιαγιάδες και η νονά σου. Και στο κάτω κάτω ρε φίλε Κρητικιά είμαι!!!! Εδώ μιλάμε για λαϊκή παράδοση που πρέπει να διασωθεί μέσω όλων αυτών τον θαυμάσιων εργόχειρων που ξεκίνησαν να φτιάχνουν από τη στιγμή που γεννήθηκα. Όλα αυτά τα πρόχειρα έχουν μοναδικά μοτίβα (κάποια από αυτά εξιστορούν θρύλους και παραδόσεις για παράδειγμα σε μια ποδιά είναι κεντημένο ένα κρητικόπουλο με τη παραδοσιακή φορεσιά και δίπλα του ένα άλογο που πάνω του βρίσκεται μια κρητικοπουλα με νυφική φορεσιά) που αισθάνομαι δέος για τις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν.

Μιλάμε για γυναίκες που δεν είχαν ούτε YouTube ούτε περιοδικά αυτά ήρθαν πολύ αργότερα. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος ήταν να δανειστούν ένα πλεκτό ή ένα δείγμα του πλεκτού από τη γειτόνισσα και να το έχουν ως οδηγό. Τη μάνα μου θυμάμαι να βγάζει κατάμαυρες φωτοτυπίες το πλεκτό για να το πλέξει. Επίσης πλέκοντας αυτό το μοτίβο μου λύθηκε μια μεγάλη απορία: πως οι παλιές έπλεκαν όλα αυτά τα περίπλοκα ψιψιρόλια. Δεν είναι τίποτα.. ένα μοτίβο ακολουθείς. Απλά χρειάζεται προσοχή για να μη κάνεις λάθος. Είναι παρανοϊκό, πάντα απορούσα πως στην ευχή δούλευαν με τόσο λεπτό νήμα πως βλέπουν που πρέπει να πατήσουν;

Η απάντηση λοιπόν τώρα που κι εγώ έγινα μια από αυτές τις γαμάτες πλέχτρουσες είναι πως βλέπουν με μάτια γερακίσια και τη παραμικρή λεπτομέρεια γιατί πολύ απλά είναι ένα μοτίβο, το ακολουθείς και ξέρεις που πρέπει να μπεις, εξάλλου μετά από μερικές επαναλήψεις πάει το χέρι του μόνο του. Κι εκεί λύθηκε ακόμα μια απορία: όταν ήμουν μικρή και γυρίζαμε τα παιδάκια στο χωριό και παίζαμε καθόταν στα σοκάκια οι γριές με τα πλεκτά τους. Στη πλειοψηφία τους φορούσαν κάτι πατομπούκαλα γυαλιά μυωπίας τα οποία κατηφόριζαν στη ράχη μύτη τους. Μόλις μας έβλεπαν σήκωναν το βλέμμα από το πλεκτό να παρακολουθούν εμάς μέχρι να περάσουμε από μπροστά τους, ενώ συνέχιζαν να πλέκουν!!! Δεν σήκωναν το κεφάλι, το κεφάλι ήταν σκυμμένο ελαφρά, τα γυαλιά στη μύτη και το βλέμμα σε εμας! Ενώ έπλεκαν επαναλαμβάνω. Και απορούσα πως στο κόρακα πλέκουν χωρίς να βλέπουν;; Τώρα κατάλαβα. Πάει το χέρι από μόνο του. Είναι ένα μοτίβο.
Α αναβάθμισα λίγο και τη ΜαΦία μου, τη crafter granny (τη βοηθό πλεκτικής) αν θυμάστε. Της είχα πλέξει διαφορετική ποδιά, της είχα βάλει μάτια, αυτιά με σκουλαρίκια, είχα πλέξει μπορντούρα στο τελείωμα του φορέματος της, της έπλεξα ένα καλάθι, ίσως σας το είχα ξαναπεί. Τώρα λοιπόν της έπλεξα φιόγκους, ένα για το καπέλο της και ένα για το σάλι της. Τέλος της έφτιαξα κι ένα κολιέ.

91559615_1369445309913141_629402018137505792_n

Αυτά τα λίγα από εμένα. Υπάρχουν κι άλλες νέες γυναίκες που ασχολούνται με το πλέξιμο;