ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Mia φωτογραφία μου….

Τη συγκεκριμένη φωτογραφία τη βρήκα τυχαία σε ένα παλιό ποστ, νομίζω είναι από πέρυσι. Μου άρεσε υπερβολικά πολύ και είπα να τη βάλω εδώ. Φοράω τον σκούφο μου, τον πρώτο που έπλεξα ποτέ (είναι με βελόνες πλεγμένος) και αν και έχω πλέξει και άλλους (πολλούς από αυτούς τους έχω ξηλώσει γιατί δεν μου έκαναν ή δεν μου άρεσαν) παραμένει ο αγαπημένος μου. Καταρχάς είναι εξ ολοκλήρου με την ανάποδη πλέξη και δίνει ένα ωραίο εφέ, το χρώμα του είναι από τα αγαπημένα μου και μου αρέσει πως δείχνω όταν τον φοράω. Είναι πολύ άνετος μου θυμίζει γαλλικό μπερέ και δεν πιτακώνει το μαλλί σαν να το έχουν γλύψει αγελάδες. χε χε.

Το κασκόλ τώρα, είναι στο ίδιο χρώμα, και αυτό με βελόνες και με την ίδια πλέξη (ανάποδη) που έπλεξα τον σκούφο. Είναι το τρίτο πρότζεκτ που έπλεξα ποτέ και το δεύτερο κασκόλ που έπλεξα ποτέ.

Παρόλο που ήμουν αρχάρια είχα ξεκινήσει με βελόνες να πλέκω και χρόνια αργότερα πέρασα στο βελονάκι. Τώρα το καλοκαίρι έπιασα πάλι τις βελόνες και έφτιαξα μερικά πραγματάκια. Και με παίδεψε πολύ να μάθω βελόνες από την αρχή αλλά τα κατάφερα. Είναι πολύ πιο εύκολο το βελονάκι αλλά και οι βελόνες δεν θέλουν να τους δείξεις ότι τις φοβάσαι. Και μετά είναι πανεύκολο.

Αυτά τα λίγα. Απλά ήθελα να δημοσιεύσω τη φωτογραφία μου. χε χε ..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο ΚΑΘΕ ΑΝΤΩΝΗΣ…

Πρόσφατα έκανα λογαριασμό στο Twitter. Μη με ρωτάτε πως πάει, δεν ξέρω καν πως δουλεύει. Αναγκαστικά λοιπόν έπεσα πάνω στα διάφορα trends και «ενημερώθηκα» για πράγματα ακόμα κι αν δεν το ήθελα. Όπως για παράδειγμα τα όσα είπε ένας από τους παίκτες του ριαλιτι Big brother. Από την αρχή φάνηκαν οι περίεργες απόψεις του περί γκέι, «περί χοντρών που δεν τις θεωρεί καν γυναίκες, περί γυναικών που θέλουν καυλί να στρώσουν». Το αποκορύφωμα όμως ήταν η εξής φράση:

«με τις γκόμενες πάω με μία κάθε μέρα για να αδειάζει το πακέτο αλλιώς έχει βιασμό»….

Κάποιοι τον υποστήριξαν ότι έκανε πλάκα το αγόρι και ότι οι φεμιν-αζιστριες (το άκουσα ΚΑΙ αυτό,) κάνουν χαμό γιατί μισούν τους άντρες γενικά.

Όπως καταλαβαίνετε μας πήρε η μπάλα όλους εμάς τους Κρητικούς εξαιτίας της καταγωγής του παίκτη από το νησί. Καταρχάς όλοι οι Κρητικοί δεν είναι μαλάκες σαν εκείνον, όπως και όλοι οι μαλάκες δεν είναι από τη Κρήτη. Σκέφτηκα πόσες φορές στη ζωή μου δέχθηκα σεξουαλική παρενόχληση ή οποιαδήποτε άλλη σεξιστική συμπεριφορά από κάποιον «άντρα» σαν το άτομο αυτό.

Ήμουν μαθήτρια δημοτικού όταν δέχθηκα τη πρώτη παρενόχληση. Που δεν τη λες και παρενόχληση ακριβώς, προτροπή σε ασελγείς πράξεις από ανήλικο μπορείς να τη πεις. Ο πατέρας ενός συμμαθητή μας, ο Θανάσης Παπαθανασίου μας πέτυχε μια μέρα σε ένα σοκάκι στο χωριό εμένα κι άλλα κορίτσια της ηλικίας μου και άρχισε να φωνάζει στον γιο του «που ‘σαι ρε Βασίλη έλα να τις γαμήσεις όλες;». Εννοείται αρχίσαμε να τρέχουμε και εξαφανιστήκαμε δεν περιμέναμε κανέναν Βασίλη.

Ήμουν στο γυμνάσιο γύρω στα δεκατρία όταν ένας συμμαθητής ο Σπανάκης έβαλε ένα αγόρι του δημοτικού (ήμασταν έξω από το φροντιστήριο αγγλικών) να τρέξει την ώρα που έσκυβα να πιάσω κάτι από τη τσάντα μου και να χώσει το χεράκι του ανάμεσα στα μπούτια μου. Ξαφνιάστηκα και μέχρι να γυρίσω είχε φύγει. Απέναντι ο Σπανάκης τον χειροκροτούσε και του έλεγε μπράβο. Και άλλες φορές ο Σπανάκης που κανόνιζε πάντα να κάθεται πίσω από κοπέλες στη τάξη, έβαζε το χέρι του στα πλευρά μου ή προσπαθούσε να χώσει το χέρι του ανάμεσα στη μασχάλη μπας και φτάσει στήθος. Όλα τα κορίτσια στη τάξη είχαν φάει χούφτωμα. Μια μέρα δεν άντεξα και σήκωσα το χέρι μου. Είπα στον καθηγητή «κύριε ο Σπανάκης με ενοχλεί» και από εκείνη τη μέρα μέχρι που τελείωσα το γυμνάσιο δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μου.

Χρόνια αργότερα ενήλικη πλέον, τότε που έμενα στο Ηράκλειο και χρησιμοποιούσα τα ΚΤΕΛ για να πηγαινοέρχομαι στο χωριό, ακόμα μια επίθεση. Το λεωφορείο γεμάτο, εγώ όρθια. Κάποια στιγμή μια κοπέλα σηκώθηκε σαν ελατήριο από το κάθισμα της που ήταν σχεδόν μπροστά μου και χάθηκε στο διάδρομο. Πιστεύοντας ότι θα κατέβει αποφάσισα να καθίσω εγώ στη θέση της. Μου έκανε εντύπωση που την είδα να στέκεται πιο πέρα αλλά κάθισα. Και τότε κατάλαβα γιατί εγκατέλειψε τόσο περίεργα το κάθισμα. Ο κουρασμένος πενηντάρης που καθόταν ακριβώς πίσω από τη θέση της κοπέλας έβαλε το χέρι του ανάμεσα στα καθίσματα και μου ακούμπησε απαλά το πλευρό. Ξαφνιάστηκα αλλά ήμουν σίγουρη οτι στη προσπάθεια του να πιαστεί από το κάθισμα για να βολευτεί καλύτερα ακούμπησε κατά λάθος το σώμα μου. Μετά από λίγο επανέλαβε την ίδια κίνηση. Πριν καταλάβω τι γίνεται έκανε ξανά το ίδιο πράγμα. Γυρνάω πίσω το κεφάλι τον κοιτάω κατάματα και με υψωμένη φωνή του είπα «τι κάνεις;;;;;;» μετά κοίταξα στο βάθος τη κοπέλα που έστεκε ακόμα στο διάδρομο. Ήθελα να της πω «μίλησα εγώ για λογαριασμό σου δειλή».

Σηκώθηκε κι έφυγε για να γλυτώσει αδιαφορώντας αν θα καθίσει κάποια γυναίκα στη θέση της. Η αλληλεγγύη είναι από τα σημαντικότερα πράγματα ανάμεσα στις γυναίκες. Ποιος ξέρει πως νιώθεις καλύτερα από μια άλλη γυναίκα;;;; Ο τύπος ζάρωσε στο κάθισμα του και όταν έφτασε στο προορισμό του κατέβηκε βιαστικά χωρίς να με κοιτάξει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι κατέβηκε στο Αρκαλοχώρι.

Το 2013 όταν έφτιαξα για πρώτη φορά Facebook, ένας Κώστας Δαιλάκης, άγνωστος, μου έπιασε τη κουβέντα. Εγώ τελείως πρωτάρα πίστεψα ότι είναι καλό παιδί και ενδιαφέρεται για μένα. Δεν άργησε να φανερώσει το σκοπό του «στείλε μου γυμνές φωτογραφίες σου ΑΛΛΙΩΣ θα σε καταστρέψω, έχω τα μέσα, έχω τον τρόπο να σε βάλω φυλακή, να σου φάω τα λεφτά σου στη τράπεζα, να σου λερώσω το ποινικό σου μητρώο, να σε διασύρω σε ολόκληρη τη χώρα». Συγνώμη αλλά τον πίστεψα! Και έκλαιγα, τον παρακαλούσα να μη με πειράξει, να με αφήσει ήσυχη.

Πέρασα ένα εφιαλτικό 24ωρο με τα απειλητικά του μηνύματα να με έχουν τρομοκρατήσει για τα καλά. Την επομένη σαν να συνήλθα λίγο και τον αντιμετώπισα με θάρρος. «Ο αδελφός μου έχει έναν φίλο αστυνομικό και αυτή τη στιγμή του δείχνει τις φωτογραφίες σου. θα σε συλλάβει». Αμέσως με μπλόκαρε και εξαφανίστηκε.

Ο άντρας μιας γνωστής μου σε έναν αρραβώνα επέμενε να βγάλουμε μια σέλφι και έτσι όπως με αγκάλιασε για τη φώτο ξαφνικά άρχισε να με σφίγγει τόσο πολύ που ένιωθα ότι θα πάθω ασφυξία, σχεδόν έπεσε πάνω μου και εγώ προσπαθούσα να τον απωθήσω και όταν κατάφερα και ξέφυγα με άρπαξε από το μπράτσο για να πάμε λέει πιο πέρα να βγάλουμε φώτο. Ευτυχώς πρόλαβα κι έφυγα και γλύτωσα.

Το 2015 ή 2016 βρισκόμουν στο σπίτι του τότε φίλου μου (ο γνωστός μαλάκας που σας έχω πρήξει, που μου έτρωγε λεφτά και δεν είχα χρήματα να πάω οδοντογιατρό ή να πάρω μια κρέμα και είχε ξεραθεί το πρόσωπο μου, ο μαλάκας που έλεγε ότι η κόρη του είναι ανίψια του και την έκρυβε, που πήγαινε με άλλες και με κοροϊδεύει, αυτός ο μαλάκας) και σε έναν καβγά επάνω με άρπαξε από τους καρπούς και άρχισε να με σπρώχνει αλλά και να με ταρακουνάει. Ήθελε να με πετάξει έξω από το σπίτι του ενώ εγώ φορούσα ένα μποξεράκι. Έξω ακουγόταν φωνές, η σπιτονοικοκυρά του και τα παιδιά/εγγόνια της θα έβλεπαν έναν αλήτη να μεταχειρίζεται μια γυναίκα σαν πάνινη κούκλα. Τη τελευταία στιγμή με άφησε και γλύτωσα τα χειρότερα.

Μια άλλη φορά το ίδιο άτομο κι ενώ ήμασταν στο αμάξι του επειδή του είπα ότι κρατούσα το λαπτοπ μαζί μου και δεν θα μπορούσαμε την επομένη να πάμε για μπάνιο γιατί θα έμενε στο αμάξι το λαπτοπ και θα γινόταν φλαμπέ, άρχισε να οδηγεί σαν τρελός μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα και κάνοντας μπατιλίκια ή σπινιές ή όπως αλλιώς στο διάολο λέγονται αυτά τα πράγματα επειδή τον νευρίασα. Η δίνη που ένιωθα καθώς χτυπούσε το αμάξι από τη μια άκρη του δρόμου στην άλλη (ναι έριχνε το αμάξι στο όριο του δρόμου εκεί όπου ενώνεται με το χωράφι και κάνει κάτι υψωματάκια) ήταν απερίγραπτη. Μόνο όταν άρχισα να κλαίω και να ουρλιάζω σταμάτησε. Ήθελε να με σκοτώσει από τα νεύρα του. Μέχρι σήμερα θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που δεν ερχόταν κάποιο αμάξι εκείνη την ώρα ή που δεν έριξε το αμάξι με μεγαλύτερη φόρα εκεί που το έριχνε.

Ο ίδιος άνθρωπος κάποια φορά που είχαμε χωρίσει με είχε πάρει τηλέφωνο και ούρλιαζε ότι θα με σκοτώσει χωρίς να του έχω κάνει τίποτα. Και χιλιάδες φορές τα δυο χρόνια που ήμουν μαζί του με είχε βρίσει, προσβάλλει, μειώσει αβέρτα. Θυμάμαι μια φορά χαρακτηριστικά είχε πει ότι είμαι πόρνη κτλ και δε φταίει κανείς είναι στο DNA των γυναικών να είναι και πουτάνες και κατώτερες από τον άνδρα. Γενικά είχε πει πολλά όπως το άλλο το αμίμητο ότι γυναίκες σαν εμένα πουτάνες θα έπρεπε να ζουν στην Αθήνα που είναι τεράστια πόλη και έχει πολλές επιλογές να πηγαίνω κάθε βράδυ με άλλων και να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία του πλήθους. Αμ το άλλο ότι μου κάνει τιμή να είναι μαζί μου και ότι προσπαθεί να με διαμορφώσει να με αλλάξει για το καλό μου.

Μη με ρωτάτε γιατί έμεινα με κάποιον που με κακοποιούσε λεκτικά και ψυχολογικά και σωματικά επί δυο χρόνια. Το άτομο αυτό ήταν ένας κακός υπολογιστικός άνθρωπος, νάρκισσος και δάσκαλος του push and pull. Οπότε ήμουν έρμαιο στα χέρια του. Με είχε αγκιστρώσει τόσο καλά στα δηλητηριώδη αγκίστρια του που και ελεύθερη να με άφηνε εγώ δεν θα έφευγα. Τόσο με είχε μαγέψει τόσο άριστα μου είχε φυτέψει τον σπόρο της αμφιβολίας τόσο πολύ μου είχε πετσοκόψει την αυτοεκτίμηση μου που δεν πήγαινα πουθενά.

Μου είχε ευθαρσώς δηλώσει ότι όλοι οι φίλοι του, οι παρέες του και γενικά ολοι μα όλοι οι άντρες έχουν την εξής τακτική: «push and pull». Όταν βάζουν στο στόχαστρο μια γυναίκα της κάνουν το κόλπο «κοπλιμέντα/φτύσιμο». Push and pull δηλαδή. Σπρώχνω και τραβάω. Δηλαδή σου λέω κοπλιμέντα, γλυκόλογα να σε καψουρέψω και μετά αρχίζω να σου πετάω κακίες, προσβολές τύπου «πως είσαι έτσι;» ή «ούτε να μου το δεις» για να σε κάνω να αμφιβάλλεις να σε κάνω να με προσέξεις περισσότερο. Και αυτό γίνεται εναλλάξ για όσο χρειαστεί.

Αυτά λένε στις καφετέριες όταν κάθονται αντροπαρέες μη ξεγελιέστε. Και κανένα μήνυμα δεν είναι αθώο. Όλα είναι μελετημένα και έχουν το σκοπό τους. Είναι μέρος του σχεδίου push and pull.

Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι είναι και η παρενόχληση μέσω διαδικτύου. Από το «ιασου κοκλα» μέχρι το «για παρτούζα σε καλύπτει το πενηντάρικο;» δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο τέτοιες παρενοχλήσεις και οι φωτογραφίες με τα απόκρυφα τους (οι λεγόμενες dick picks) στην ημερήσια διάταξη. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην έχει παρενοχληθεί. Και το αντιμετωπίζουμε πια χωρίς να μας κάνει αίσθηση. Έχω δεχτεί απειλές για τη ζωή μου γιατί αρνήθηκα να στείλω φωτογραφία,

έχω ακούσει τα χειρότερα λόγια (πουτάνα, καριόλα, μπάζο, κωλόγρια), με έχουν προτρέψει σε αυτοκτονία, μου έχουν ευχηθεί να πάθω κακό. Επί καθημερινής βάσεως. Όλα αυτά βέβαια αν τα πεις κάπου θα σου πουν «έλα μωρέ σιγά πλάκα κάνουν» ή «τι δουλειά έχεις στο Facebook; καλά να πάθεις». Να σταματήσουμε τότε να κυκλοφορούμε και στο δρόμο.

Είναι θλιβερό αν αναλογιστείς το τεράστιο ποσοστό ανδρών εκεί έξω με τα ίδια μυαλά. Τι συμβαίνει και αναπτύσσουν τόσο κακές συμπεριφορές; Φταίει η μανούλα; Η κοινωνία; Ποιος; δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι τη πληρώνουν οι γυναίκες.

Είμαι μια γυναίκα που λατρεύω τους άντρες. Σαν πλάσματα. Τους θαυμάζω για κάποιους συγκεκριμένους λόγους. Και έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου ότι για όλα αυτά τα ρεμάλια φταίει η προσωπικότητα τους και το πόσο μαλάκες είναι. Αλλά με λύπη μου καταλαβαίνω ότι υπάρχει και η κουλτούρα του βιαστή κάπου εκεί έξω. Είναι πολύ μεγάλο θέμα και τρέμω να το αγγίξω.

Η Κρήτη είναι το μεγαλύτερο και πολυπληθέστερο νησί της χώρας μας. Είναι το πέμπτο σε έκταση μεγαλύτερο της Μεσογείου μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την Κύπρο και την Κορσική. Έχει πληθυσμό 623.065 κατοίκων.

Κατά τα έτη 3000 π.Χ.–1400 π.Χ. ήκμασε στο νησί ο Μινωικος πολιτισμός, ο αρχαιότερος πολιτισμός της Ευρώπης, με κυριότερα κέντρα του την Κνωσό, τη Φαιστό τα Μάλια, τη Ζάκρο και τα Γουρνιά όπου βρέθηκαν ανακτορικά συγκροτήματα.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο αμήχανο είναι να πρέπει να εξηγήσω τα αυτονόητα. Επειδή κάποιος με απαράδεχτη συμπεριφορά είναι από τη Κρήτη δε σημαίνει ότι όλοι εμείς οι Κρητικοί είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε να μας βρίζουν όλους και να βγάζουν το νησί μας σκάρτο. Όπως σε κάθε τόπο υπάρχουν και τα αρνητικά στοιχεία και τα θετικά έτσι και στη Κρήτη υπάρχουν οι καλοί Κρητικοί και οι κακοί Κρητικοί. Δεν γίνεται να μας παίρνει όλους οι μπάλα ούτε είμαστε ίσα κι όμοια όλοι. Ο συγκεκριμένος παίκτης αντιπροσωπεύει τον εαυτό του και τους ομοίους του όχι εμένα ούτε τους υπόλοιπους Κρητικούς.

Πραγματικά δεν έχω επίλογο…..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΑΧ ΧΑΜΟΥΡΙ ΤΑΚΑΜΟΥΡΙ….

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο για τη Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο, από τον δόκτωρ Τσουκάλα. Ξέρω ότι πάσχω από θυρεοειδή (ή θυροειδή) και συγκεκριμένα από τη Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο από το 2012. Κατά διαστήματα έχω ανισορροπίες από ΥΠΟθυρεοειδισμό να το γυρίζει σε ΥΠΕΡθυρεοειδισμό (δίπορτο το ‘χει ο μαγκάκος). Το συγκεκριμένο άρθρο λοιπόν με πολύ απλό τρόπο για εμάς που δεν είμαστε γιατροί, εξηγεί τι εστί βερίκοκο, παρντόν Χασιμότο. Δεν πάσχω λοιπόν απλά από θυρεοειδή, πάσχω από Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο!!! (Χαϊδευτικά χαμούρι τακαμούρι). Ας ξεκινήσουμε από το τι είναι αυτό.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ:

«Η θυρεοειδίτιδα ή νόσος του Χασιμότο είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, όπου το ανοσοποιητικό σύστημα δεν αναγνωρίζει τα κύτταρα του θυρεοειδή αδένα ως δικά του, τους επιτίθεται και σταδιακά τα καταστρέφει, οδηγώντας τελικά σε υποθυρεοειδισμό»

ΣΥΜΠΤΏΜΑΤΑ

-Κόπωση, χαμηλή ενέργεια

-αύξηση βάρους

-κατακρατήσεις υγρών

δυσκοιλιότητα

– ξηρό δέρμα

-μελαγχολία, κακή διάθεση

-τριχόπτωση-

δυσανεξία στο κρύο

-μειωμένη εφίδρωση

-υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας

-απώλεια μνήμης

-πόνοι στις αρθρώσεις, μυϊκές κράμπες

ΑΙΤΙΑ

1. Χαμηλός μεταβολισμός (λόγω οξείδωσης και ελλείψεων σε βιταμίνες και άλλα στοιχεία)

2. Διαταραχή στο μεταβολισμό της γλυκόζης

3. Έλλειψη βιταμίνης D3

4. Ψυχογενές στρες

ΤΙ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ:

– διόρθωση ελλείψεων του οργανισμού σε βιταμίνες και άλλα στοιχεία

– η αποκατάσταση του μεταβολισμού-

η ρύθμιση του βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα

-διόρθωση διάθεσης

-αύξηση ενέργειας.

Με όσα διάβασα εντόπισα τις αιτίες που υποφέρω από Χασιμότο. Και με σόκαρε. Η ανορεξία λοιπόν φίλοι μου και η απύθμενη στεναχώρια του 2012 με οδήγησαν στη γειτονίτσα του Χασιμότο (ε ρε χαμούρη τακαμούρι τα καλύτερα παιδιά βασανίζεις). Για το πρώτο φταίω εγώ (ανορεξία). Δεν φταίω για τις βαθιά ριζωμένες φοβίες μου και τραύματα αλλά φταίω που δεν προσπάθησα να τα νικήσω πριν με καταπλακώσουν. Για το δεύτερο (στεναχώρια) δε φταίω εγώ γιατί προκλήθηκε από ένα γεγονός που προκλήθηκε από ένα άλλο άτομο. Όμως φταίω που το χειρίστηκα έτσι, δεν επέδειξα σθένος και το άφησα να με καταναλώσει.

Δε ξέρω αν νιώθω ανάλαφρη από τη λύση του μυστηρίου, εντόπισα τα πως και τα γιατί του θυρεοειδή μου. Αλλά νιώθω σοκαρισμένη γιατί φέρω ευθύνη έστω και κατά το ήμισυ. Αλλά νιώθω επίσης φωτισμένη. Ξέρω πως προκλήθηκε άρα μπορώ να το δουλέψω όλο αυτό και να βελτιωθεί η ποιότητα της καθημερινότητας μου, να νιώσω σε κάποια πράγματα ανακούφιση. Είναι ένα όπλο στα χέρια μου αυτό σίγουρα. Και αυτή η απλή εξήγηση με έκανε να νιώσω τρόμο και δέος για το τι συμβαίνει μέσα στο σώμα μου, στον οργανισμό μου.

Το γεγονός ότι ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΘΥΡΕΟΕΙΔΉ ΑΛΛΟΙΏΘΗΚΑΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΣΕ ΣΗΜΕΊΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΌ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΌΣΟ ΣΚΛΗΡΆ με ξεπερνά!!!!!!!! Εγώ πολεμάω εμένα!!!! Καλέ ούτε σενάριο στον Πόλεμο των άστρων να ήταν!!!!!!!!! Κάτι σαν κανιβαλισμός δηλαδή. Εγώ τρώω εμένα…

OMG που λέει και ο Χαράλαμπος μου. Αυτό μου δίνει και μηνύματα ξέρεις! Να με φροντίσω περισσότερο σίγουρα. Και αυτό σκοπεύω να κάνω. Έκανα ένα πλάνο με τίτλο «ΠΡΌΤΖΕΚΤ ΧΑΣΙΜΟΤΟ» εν συντομία χαμούρη τακαμούρι. Σε αυτό το χαρτί γράφω τα 2-3 που χρειάζονται για να βρω ισορροπία στη ζωή μου. Δουλειά/Σπίτι/ταξίδια/βιβλίο. Θα αρχίσω να δουλεύω αυτό το πλάνο. Γιατί αυτά είναι το κλειδί για να είμαι ήρεμη και εγώ και ο Χασιμότος μου…….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ιστορία με τη κούπα…

Κάπου στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς ή στην αρχή της φετινής είχα δει σε ένα γραφείο (δημόσια υπηρεσία) μια φλιτζάνα (έτσι λέμε τη κούπα στη Κρήτη γιατί κούπα εδώ έχει άλλη έννοια σημαίνει το ποτήρι το κρασί που πίνεται μονορούφι) ντυμένη με μια πλεκτή θήκη.
Με ξέρετε εμένα, μη δω πλεκτό ξεμυαλίζομαι. Έβγαλα λοιπόν με τρόπο το κινητό μου και τη τράβηξα μια φωτογραφία.
IMG_20200226_090005_375
Είχα δοκιμάσει στο παρελθόν να πλέξω κάτι μόνο από φωτογραφία (μιλάμε άλλο level) χωρίς οδηγίες και τα είχα καταφέρει.
Ο καιρός πέρασε ο κορωνοιος ήρθε, μαζί του και η καραντίνα και κάπως το ξέχασα. Είχα και άλλα projects που ασχολιόμουν (να μετατρέψω τις ζωγραφιές του Χαράλαμπου σε κέντημα, να πλέξω amigurumi, να γαζώσω τσάντες κτλ) και κάπως έτσι δεν ήταν προτεραιότητα μου πλέον. Προχθές όμως που επιτέλους δεν είχα κάτι να κάνω είπα να βάλω τη φωτογραφία με τη φλιτζανα σε μια από τις ομάδες πλεκτικής που είμαι μέλος στο fb. Πλάκα πλάκα όσες φορές έχω ζητήσει βοήθεια με τα projects οι κοπελιές βοηθάνε.
Έτσι και σε αυτή τη περίπτωση μου είπαν την πλέξη που έπρεπε να ακολουθήσω. Είναι με βελόνες, δυο καλές (knitting) τρεις ανάποδες (purl). Το πρόβλημα ήταν ότι έχω αρκετό καιρό να πιάσω βελόνες.
Όταν ξεκίνησα το πλέξιμο το 2012 είχα ξεκινήσει με βελόνες και στη πορεία ασχολήθηκα με το βελονάκι οπότε υπέθεσα πως θα μου ερχόταν πάλι πίσω η ικανότητα. Τίποτα. Παιδευόμουν για μέρες πλέκοντας και ξυλώνοντας. Τα βίντεο που παρακολουθούσα στο YouTube με μπέρδευαν αντί να με βοηθήσουν. Μου πήρε 18 προσπάθειες για να μάθω τις δυο βασικές πλέξεις των βελονών την καλή και την ανάποδη. Τελικά τα κατάφερα αφού με τη λογική παρατηρώντας το πως πήγαιναν οι βελόνες κατάλαβα πότε έπρεπε να ανεβάζω το νήμα πάνω και πότε κάτω από τη βελόνα. Έτσι λοιπόν έπλεξα τη θήκη με πολύ προσπάθεια και αυτό με κάνει διπλά περήφανη.
Για δείτε λίγο και τις φωτογραφίες.
IMG_20200724_185113_520IMG_20200724_190014_188IMG_20200724_190730_261IMG_20200724_192028_503IMG_20200724_200224_183IMG_20200724_223427_134IMG_20200724_225856_511IMG_20200725_130023_211IMG_20200725_130201_599IMG_20200725_132352_642IMG_20200725_164303_10220200728_233248IMG_20200725_171910_065IMG_20200725_173005_957

IMG_20200727_215913_993
15η προσπάθεια και βγήκε καλή γιατί μου έκανε την αρχή η μαμά. Όμως δεν ήθελα να φτιάξω κάτι με βοήθεια έτσι παράτησα και συνέχισα τις προσπάθειες μόνη μου.

20200728_22333920200728_22345420200728_223545

Συνέχισα με την δέκατη ένατη προσπάθεια η οποία ήταν και η τελική (σταμάτησα να βιάζομαι και παρατήρησα δυο πράγματα: κίνηση χεριών, φορά νήματος διαφορετική στη καλή διαφορετική στην ανάποδη.

Μετά έπρεπε να πλέξω χωριστά λίγο με την καλή και λίγο με την ανάποδη για να ξεπάρει το χέρι.

Μετά ήταν ζήτημα μιας μέρα να πλέξω τη θήκη. Είχε ένα δυο λαθάκια αλλά στις βελόνες ΠΟΤΕ δεν ξηλώνεις γιατί απλά χάνεις το πλεκτό, και για να πω την αλήθεια ακόμα κι αν είχα την επιλογή να το ξηλώσω για να το διορθώσω δεν θα το έκανα. Γιατί θέλω να βλέπω τα λαθάκια αυτά και να καμαρώνω που δεν τα παράτησα παρόλο τη δυσκολία να ξαναμαθω να πλέκω με βελόνες.

20200801_00234520200801_00241220200801_00255820200801_00265420200802_192352

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

masters of sex

Κάποια δροσερά βράδια που δεν παίζει τίποτα και εγώ κάνω διάλειμμα από το διάβασμα, τη συγγραφή και το πλέξιμο βλέπω ένα σήριαλ στο mtv με τίτλο «masters of sex». Παίζει η Lizzy Caplan και ο εξαιρετικός Michael Sheen. Διαδραματίζεται στην δεκαετία του ’50 πράγμα που σημαίνει τέλεια ρούχα, μαλλιά και μακιγιάζ. Η υπόθεση είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα: δυο επιστήμονες ερευνούν την σεξουαλική συμπεριφορά σε μια πουριτανική Αμερική. Η σειρά παιζόταν από το 2013 για τέσσερις σαιζόν και δυστυχώς ακυρώθηκε το 2016. Το έψαξα και ω ναι οι κεντρικοί χαρακτήρες υπήρξαν και στη πραγματικότητα. Η Virginia Johnson και ο William Masters γυναικολόγος pioneers πρωτοπόροι δηλαδή πάνω στην έρευνα για την ανθρώπινη σεξουαλική απόκριση και διάγνωση και θεραπεία σεξουαλικών διαταραχών και δυσλειτουργιών από το 1957 έως τη δεκαετία του 1990.
Ξεκίνησαν το έργο τους στο Τμήμα Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον
στο Σεντ Λουις και συνεχίστηκε στο ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό ερευνητικό ίδρυμα που ίδρυσαν το 1964, το οποίο αρχικά ονομάστηκε Reproductive Biology Research Foundation και μετονομάστηκε Ινστιτούτο Masters and Johnson το 1978.
Τα ευρήματά τους, ιδιαίτερα σχετικά με τη φύση της γυναικείας σεξουαλικής διέγερσης (κολπική λίπανση, οργασμός κτλ)

διέλυσε τη παρανόηση που υπήρχε γύρω από τόσο σημαντικά θέματα.
Έγραψαν από κοινού δύο κλασικά κείμενα στον τομέα αυτό, την Ανθρώπινη Σεξουαλική Ανταπόκριση και την Ανθρώπινη Σεξουαλική Ανεπάρκεια , που δημοσιεύθηκαν το 1966 και το 1970, αντίστοιχα.
Τώρα στα πιο προσωπικά τους η Τζόνσον και ο Μαστερς έκαναν τους εαυτούς τους εθελοντές στην έρευνα (υπήρχαν αμειβόμενοι εθελοντές που ασχολούνται με σεξουαλική δραστηριότητα ενώ συνδέονταν με καλώδια στο εργαστήριο τους). Κατόπιν αιτήματος του Masters, οι δυο τους συμμετείχαν στη συνουσία ως αντικείμενο της δικής τους μελέτης και τελικά έγιναν εραστές. Χε χε … Πονηρό. Μ’ αρέσει. Tο αξιοσημείωτο ήταν ότι και οι δυο ήταν παντρεμένοι όταν συμμετείχαν ως εθελοντές.
Το 1971, παντρεύτηκαν. Χώρισαν το 1993, αν και συνέχισαν να συνεργάζονται επαγγελματικά.

116765501_1469489599908711_1124253979407920390_n
Αριστερά: οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν το ζευγάρι των Μάστερς και Τζόνσον. Δεξιά: το πραγματικό ζευγάρι των επιστημόνων.

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

YARN BOMBING….

Σύμφωνα με τη Manuela Farinosi και τη Leopoldina Fortunati, το yarn bombing έχει γίνει συνώνυμο με το τρέχον φεμινιστικό κίνημα που οφείλεται εν μέρει στην αποκατάσταση των παραδοσιακά γυναικείων τεχνών του πλεξίματος (kintting= βελόνες) και / ή του κροσέτ (chrochet=βελονάκι) για να συμμετάσχει στην παραδοσιακά αρσενική και κυρίαρχη σκηνή γκράφιτι. Οι γυναίκες και τα κορίτσια που απαρτίζουν το yarn bombing ποικίλλουν ως προς τη φυλή, την ηλικία, τη σεξουαλικότητα, την τάξη κ.λπ. και δημιουργούν χώρο για τις ίδιες και την τέχνη τους παντού, από πανεπιστημιουπόλεις έως δημόσια πάρκα.
Οι δημιουργίες αυτές (εγώ τις λέω ρουχαλάκια) μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια, θεωρούνται μη μόνιμες και, σε αντίθεση με άλλες μορφές γκράφιτι μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν εάν είναι απαραίτητο. Παρ ‘όλα αυτά, η πρακτική εξακολουθεί να είναι τεχνικά παράνομη σε ορισμένες δικαιοδοσίες, αν και συχνά δεν διώκεται έντονα. Εμένα η μόνη μου ένσταση είναι το αν είναι καλό ή όχι να τυλίγεις/πλέκεις νήμα πάνω στους κορμούς τον δέντρων. Εννοώ αν τα πληγώνει ή αν αρρωσταίνει τη φλούδα τους, δε ξέρω. Και αν είναι φιλικό προς το περιβάλλον.
Η συγκεκριμένη πρακτική πιστεύεται ότι προήλθε από τις ΗΠΑ με

τις πλέκτριες του Τέξας να προσπαθούν να βρουν έναν δημιουργικό τρόπο για να χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα νημάτων, και έκτοτε εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο.
Το ξεκίνημα αυτού του κινήματος αποδόθηκε στην Magda Sayeg , τριάντα επτά ετών, από το Χιούστον, η οποία λέει ότι πήρε για πρώτη φορά την ιδέα το 2005 όταν κάλυψε τη λαβή της πόρτας της μπουτίκ της με ένα χειροποίητο πλεκτό.
Η Joann Matvichuk ίδρυσε την International Yarnbombing Day στις 11 Ιουνίου 2011.
Έ ξέρετε πως είναι αυτά, παιδί είμαι και ζηλεύω. Αποφάσισα λοιπόν να «ντύσω» και εγώ κάτι (εκτός από δέντρο), γιατί έτσι μου αρέσει. Έφτιαξα μαργαρίτες και έντυσα μια γλάστρα με τη μικρή μου εχεβέρια.
Να πω ότι φέτος λόγω κορωνοιου ακυρώθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την ιδιαίτερη αυτή μέρα.
Επίσης να υπενθυμίσω ότι η παγκόσμια ημέρα πλεξίματος σε δημόσιο χώρο εορτάζεται στις
(Είχα γράψει σχετικό κείμενο θα το βρείτε στο μπλογκ μου).

116431598_1469469726577365_7153247990731230903_n

116425715_1469468323244172_1259463094607357079_n
Το δικό μου bomb yarning

116375389_1469471379910533_4597626223402606279_n
Φωτογραφία από το ίντερνετ

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Little artists….

Πάντα με συγκλονίζουν οι ζωγραφιές του Χαράλαμπου. Καταρχάς με θεωρώ πολύ τυχερή που όταν έρχεται το παιδάκι μας στο σπίτι μπαίνει στο δωμάτιο μου, στη βιβλιοθήκη (την ίδια που μελετούσαμε ως παιδιά ο αδελφός μου, εγώ και η μαμά του) και να παίρνει τα μπλοκ που του αγοράζουμε και τους μαρκαδόρους και να ζωγραφίζει ότι θέλει. Όταν φεύγει τις κοιτάω προσεκτικά και φυσικά σημειώνω με μικρά γράμματα στο πίσω μέρος την ημερομηνία.
Με συγκλονίζει η ελευθερία που έχουν τα μικρά παιδιά καθώς δεν υπακούουν σε καλούπια ούτε νόμους, και μεταφέρουν αγνά και καθαρά στο πυρήνα τους, σχεδόν πρωτόγονα, τις αποχρώσεις της φαντασίας τους.
Από καιρό είχα διαβάσει ένα άρθρο για μια μητέρα την Inez Tan που είχε μετατρέψει σε κεντήματα τις ζωγραφιές της κόρης της.
Σήμερα διάλεξα και ήταν μια δύσκολη απόφαση, τρεις από τις ζωγραφιές του
Χαράλαμπου και τις μετέφερα σε ύφασμα.
Με συγκλόνισε η ζωγραφιά με τα σπιτάκια, τόσο πολύ, που έψαξα τις εγκυκλοπαίδειες των μεγάλων ζωγράφων που έχω (κάπου στο 2005 είχε κυκλοφορήσει μια σειρά από τη De Agostini που λεγόταν «Art Gallery» και κάθε τόμος φιλοξενούσε κι από έναν σπουδαίο ζωγράφο. Ήταν 99 τόμοι. Τα απέκτησα όλα γύρω στα 300 ευρώ είχα δώσει, τόσο κολλημένη με τη ζωγραφική, δεν είχα και ίντερνετ τότε🤣)

για να βρω παρόμοια έργα, αν μπορούμε να κατατάξουμε σε κάποιο ρεύμα ή κίνημα τη σαρωτική αχαλίνωτη φαντασία ενός εξάχρονου παιδιού.
Βρήκα ομοιότητες με τρεις ζωγράφους. Ο Μορίς Ουτρίλο ο τελευταίος μεγάλος καλλιτέχνης της Μονμάρτης. Μελαγχολικός και μποέμ δεν μπορείς να τον κατατάξεις σε καμιά κατηγορία, ίσως λίγο αφαιρετικός, με εξαιρετικούς πίνακες που θύμισαν λίγο τα σπίτια του μικρού μου ζωγράφου, και συγκεκριμένα «Η Πλας Ντι Τερτρ στις 14 Ιουλίου» του 1911που απεικονίζει μια συνοικία της Μονμάρτης με αφαιρετικές γραμμές στους σοβάδες των σπιτιών.
Αλλά και στο «Ο Πύργος του Πιερφον» οι κωνικές στέγες των αχνών σπιτιών θα μπορούσε να θυμίζει τα σπίτια του Χαράλαμπου. Και το  «Ένας δρόμος της Περιφέρειας» του 1916.
20200717_195243
Στη ζωγραφιά τώρα του κίτρινου λαγού με τα γαλάζια πόδια, σίγουρα θα μπορούσε να ένα αλλόκοτο πλάσμα σε πίνακα του Χουάν Μιρό, έναν από τους πατέρες της μοντέρνας ζωγραφικής. Τα έργα του Μιρό ήταν παιγνιώδη και οι φιγούρες του σχεδόν παραμορφωμένες και συγκεκριμένα στον πίνακα «Σκύλος που γαβγίζει στο φεγγάρι» του 1926 που θα μπορούσε να είναι και φιγούρα του Γουώλτ Ντίσνεϊ. Υπάρχει ακόμα ένας πίνακας που μου θύμισε τον λαγό του Χαράλαμπου με τίτλο «Εγώ και το χωριό μου» (1911) του Μαρκ Σαγκάλ που κράτησε αποστάσεις από τα σημαντικά ρεύματα της εποχής του και δημιούργησε το δικό του ύφος όπου συνδύαζε τη φαντασία με τη πραγματικότητα.
20200717_195252
Με χαρά λοιπόν έπιασα να κεντήσω τις υπέροχες ζωγραφιές του Μικρού μου Πρίγκιπα και με αυτό το τρόπο να αφήσω λίγη από την απύθμενη αγάπη μου να βρει δρόμο να εκφραστεί. Να ενσαρκωθεί σε κάτι απτό, χειροπιαστό. Όλο αυτό με τις ζωγραφιές των παιδιών είναι για μένα κάτι μοναδικό, μεγάλοι καλλιτέχνες μέσα σε μικρά πλασματάκια. Και δεν μπόρεσα να μη το πάω ένα βήμα πιο κάτω και να αναρωτηθώ τι θα συνέβαινε αν οι ζωγραφιές των παιδιών γινόταν πραγματικότητα.
Στο βιβλίο του μέγιστου Stephen King » Οι Ρυθμιστές» πραγματεύεται ακριβώς αυτό με καταστροφικές συνέπειες, τον ξέρετε τον King, είναι αυτός ο τύπος που τα ίδια τα πνεύματα τρομάζουν όταν τον διαβάζουν. Στο βιβλίο λοιπόν έχουμε ένα κακό πνεύμα/ δαίμονα που κάνει κατάληψη στο σώμα ενός μικρού παιδιού και ότι κινούμενα σχέδια, ότι ζωγραφιές κάνει το παιδί γίνονται πραγματικότητα. Και ξαφνικά ένα πρωί στο ήσυχο προάστιο που μένει ο μικρός, ροζ εξωγήινα τανκς βγαίνουν περίπατο,

τρελαμένοι καουμπόηδες και σεξοβόμβες με κολάν αρχίζουν και ξεπαστρεύουν κόσμο. Συγκλονιστικό βιβλίο δεν λέω κάτι άλλο για να μη κάνω σποιλερ.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο Κινγκ αυτό που μας λέει στο βιβλίο είναι ότι η φαντασία των παιδιών που δεν έχει πειραχτεί ακόμα από την ορθή σκέψη μπορεί να είναι μαγευτική αλλά και τρομακτική στα μάτια ενός ενήλικα. Πάντα ο Κινγκ στα βιβλία του πραγματεύεται αληθινά γεγονότα, συναισθήματα, καταστάσεις που όμως περίτεχνα και με μαεστρία τους βάζει περιτύλιγμα τρόμου και φρίκης γιατί είναι και ο master of horror. Λέει αλήθειες αυτό θέλω να πω. Μέσα από μυθικά και ψεύτικα πλάσματα λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Πως γίνεται να ξεκινάω με τις ζωγραφιές του Χαράλαμπου και να καταλήγω στον King;;;;; Υποθέτω πως ο King ταιριάζει παντού γιατί έχει γράψει για ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Για όλα τα παγιωμένα συναισθήματα των ανθρώπων, τους φόβους που σουλατσάρουν στο σκοτάδι και γρατζουνούν τις παλιές σαθρές σανίδες του υποσυνείδητου, για την αρχέγονη βία, για τη σύγχρονη ζωή, για τα αρχαία ένστικτα, για τα νέα κόλπα των ανθρώπων, για το τι γίνεται ένα παιδί όταν μεγαλώσει. Για τα νοσταλγικά χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, για τη κόλαση της ενήλικης ζωής. Για όλα. Για σεξ. Για πείνα. Για δίψα. Για φόβο. Για όλα σου λέω μη το ψάχνεις. Το έχω ψάξει εγώ για σένα.
Και για να κλείσω με το ίδιο θέμα που ξεκίνησα, μη πετάτε τις ζωγραφιές των παιδιών. Είναι μικροί θησαυροί γεμάτοι χρώμα και χαρά μέσα στην μαλακισμένη καθημερινότητα. Τώρα που το σκέφτομαι έχω και εγώ κρατήσει ζωγραφιά από τα παιδικά μου χρόνια. ίσως τη κάνω κι εκείνη κέντημα. Πληροφοριακά, τα σπίτια τα κέντησα με long and short βελονιά, δεν ξέρω πως λέγεται στα ελληνικά, το λουλούδι με satin stitch και στα περιγράμματα πάντα με την αγαπημένη μου πισωβελονιά.

 

ΥΓ: Στις 26 Ιουλίου είναι η ημέρα της Θείας και του Θείου και το παραπάνω κέντημα το έκανα για να τιμήσω εκείνη την ημέρα. Για να συμπληρωθεί όμως ήθελα να κάνω μικρά δωράκια στα ανίψια μου. Γιατί αν δεν ήταν εκείνα τα δυο ζουζούνια εγώ δεν θα ήμουν η Θεία Χάτσον. Οπότε έπλεξα δυο γλυκούλια αμιγκουρούμι, το γατούλη Κοκό και το Μίμι το κουνελάκι.
  Snapchat-918074080
(κείμενο προσεχώς)

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αγαπημένα ρούχα….

Έχετε κάποιο ρούχο που παρόλο που έχει περάσει ένας αιώνας από τότε που συνηθίζατε να το φοράτε είτε γιατί η μόδα του έχει περάσει ανεπιστρεπτί, είτε γιατί δε σας κάνει πλέον (είναι φαρδύ ρε γαμώτο), είτε είναι σε κατάσταση «μη φορέσιμη» δηλαδή είναι φθαρμένο, έχει ξεβάψει, έχει μια τρούπα να, κτλ. κτλ.
Κι όμως δεν μπορείτε επουδενί να το ξεφορτωθείτε, δεν το φοράτε αλλά δεν το πετάτε κιόλας. Ίσως ήταν πολύ ακριβό (true story: έχω κακόγουστη χρυσομυγί τουαλέτα 100% μετάξι με πούλιες, χάντρες και balloon τελείωμα 300 ευρώ) και δεν υπάρχει περίπτωση να πετάξεις κάτι για το οποίο ξόδεψες χρήματα που μάζευες δεκάρα δεκάρα, ούτε κάτι που έχει εξαίσια υφή (hello 100% μετάξι).
Ή μπορεί να σου θυμίζει ευτυχισμένες και ένδοξες στιγμές του παρελθόντος και έναν εαυτό που ανυπομονείς να ξαναβρεις γιατί οι συνθήκες σε ανάγκασαν να τον αποχωριστείς και είναι πίσω από έναν τοίχο και σε περιμένει να τον γκρεμίσεις για να είσαστε και πάλι μαζί.
Έχω λοιπόν μια denim φούστα Strativarious με υπέροχη εφαρμογή και στο αγαπημένο μου μήκος κάπου εκεί στο γόνατο. Και είναι και ένα μπλουζάκι φανέλα με αθλητική πλάτη, με τη φράση «rock has no face get your sound». Με τρουκς και ροζ γκλιτερ.
Αυτά τα ρούχα που έχουν ταξιδέψει παντού, που πήγαν στα Φαλάσαρνα, στα Χανιά, στο Ελαφονήσι, στο Λέντα, στο Ζαρό, στη Χερσόνησο, στη Παντάνασσα, στο Θησέα, στη Ρογδιά, στην Αμνισσό, στο Ηράκλειο Μου, στη Λυγαριά, στο Παλαιόκαστρο, στο Ρέθυμνο, στην Αγία Πελαγία, σε όλες τις παραλίες της Κρήτης, σε κάμπινγκ, σε βουνά και λαγκάδια, στο Κατσοματάδω, στο Σεληνάρι, στο Βασιλικό, στο Κερατόκαμπο, στη Δροσιά. Που πήγαν σινεμά, που έγιναν αντικείμενο σχολιασμού (γρια πήρε τη μάνα μου τηλέφωνο πριν μερικά καλοκαίρια να τη ρωτήσει που πήγαινα με το «κοντό φουστάκι» αν έχεις το Θεό σου), που λερώθηκαν με παγωτό και με κερί (μη καθίσετε σε παγκάκι έξω από εκκλησία οι γριές τα έχουν λερώσει με στάμπες από κεριά, τα οποία κεριά κολλάνε ανελέητα στο ρούχο και αναγκάζεσαι να τα πλύνεις με πετρέλαιο- true story), που φιλοξενούσαν το πολύτιμο κορμί μου και τη ψυχή μου, τα θέλω μου και τα νιάτα μου. Δεν με νοιάζει πόσο ξεβαμμένα ξεχειλωμένα και άθλια είναι.
Τα βλέπω και ταξιδεύω στις μέρες τις ξεγνοιασιάς μου και είναι η υπενθύμιση μου για το ΤΙ ΩΦΕΙΛΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΜΟΥ ΝΑ ΚΆΝΩ. Μέχρι την επανένωση με τον εαυτό μου και μέχρι να τα αντικαταστήσω με άλλα αγαπημένα ρούχα που μέσα τους θα ζήσω ανάλογες και καλύτερες στιγμές……
IMG_20200718_125441_150Snapchat-184142479

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Uncategorized

3 ΧΡΌΝΙΑ MARIAS BLOG….

25 6 2020
Καλέ γιορτάζουμε σήμερα. Το blog-ακι μου κλείνει τα τρία και πολύ χαίρομαι. Ε δεν είναι και λίγο το να γράφεις και να σε διαβάζουν, έστω αυτοί οι τρεις τέσσερις, από εκεί που όσα έγραφες τα χαιρόταν τα σκοτεινό συρτάρι.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω. Γράφω πολύ. Έγραφα στον πίνακα (εκτός από τις φορές που με σήκωνε ο δάσκαλος και εγώ δεν έγραφα τη λέξη αν δεν γνώριζα την ορθογραφία της), έγραφα σε τετράδια, έγραφα στο μυαλό μου. Οι λέξεις δε, είχαν τρομερό αντίκτυπο πάνω μου που με σύμμαχο τη ζωηρή φαντασία μου ενσαρκωνόταν σε κινούμενες εικόνες. Ήταν- είναι σαρωτικό και εξουθενωτικό το να έχεις το δικό μου το μυαλό. Αλλά είμαι περήφανη για αυτό γιατί αν δεν το είχα δεν θα δημιουργούσα τις ιστορίες μου.
Έγραφα λοιπόν γιατί το αγαπούσα, γιατί έτσι «αιχμαλώτιζα» τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου ακίνητα, παγωμένα, αιώνια στο χαρτί. Και αναπόφευκτα κάποια στιγμή ξεκίνησα τη συνήθεια του να κρατάω ημερολόγιο (το 1993). Συνήθεια που δεν με εγκατέλειψε ποτέ!!!! Εξακολουθώ να κρατάω ημερολόγιο μέχρι και σήμερα, με το που τελειώσει το ένα αρχίζω το επόμενο. Είναι μια συνήθεια παρήγορη που ξέρω ότι είναι εκεί και είναι δικιά μου έτοιμη να με ακούσει και να με ξεκουράσει. Γράφεις όσα πέρασες καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, τις σκέψεις σου και με το που κλείνεις το ημερολόγιο έχεις ξεχάσει και νιώθει έτοιμη για την καινούργια μέρα που θα ξημερώσει.
Θυμάμαι στη πριν υπολογιστή/ ίντερνετ εποχή παρακολουθούσα το sex and the city (εντάξει ντρέπομαι που το παρακολουθούσα αλλά ήμουν μικρή δεν ήξερα ‘ντάξει;) τη Carrie Bradshaw να γράφει στον
υπολογιστή της κοντά στο παράθυρο τις αμπελοφιλοσοφίες της και ζήλευα. Με φανταζόμουν να έχω υπολογιστή (η μόνη μου επαφή με υπολογιστή ήταν στα 16 στη τρίτη Γυμνασίου στο τελευταίο τρίμηνο που μας έφεραν υπολογιστές και φοβόμουν να πατήσω το πληκτρολόγιο μήπως ενεργοποιηθεί καμιά βόμβα ξέρω ‘γω και χρόνια μετά όταν ο γαμπρός μου μου είχε χαρίσει έναν αρχαϊκό υπολογιστή αυτόν τον τεράστιο με το περίεργο σχήμα από πίσω, σαν τηλεόραση έμοιαζε και έπαιζα παιχνίδια δεν ήξερα να κάνω κάτι άλλο και μια φορά τον είχα σηκώσει και μου έπεσε πάνω στο νύχι του ποδιού μου και έγινε μπλε- το νύχι, η οθόνη πάλι έγινε πράσινη- πέραν τούτου μηδέν).
Και τα χρόνια πέρασαν και με φανταζόμουν να γίνομαι συγγραφέας πάντα αναρωτιόμουν ΠΩΣ έγραφαν τα βιβλία οι συγγραφείς, μα ΠΩΣ, κεραυνοβολημένη έλεγα και ξανάλεγα ΠΩΣ, πως δημιουργούσαν τόσους κόσμους, τόσες ιστορίες, ΠΩΣ γέμιζαν τις γραμμές ΠΩΣ…. τώρα ξέρω. Και συνέχιζα να γράφω ημερολόγιο να αναρωτιέμαι τι προσόντα πρέπει να έχει ένας μελλοντικός συγγραφέας, και να ονειρεύομαι ότι γράφω σε έναν υπολογιστή.
Ώσπου ήρθε το ευλογημένο 2015 και ο μπαμπάς μου χάρισε το laptop HP το οποίο έχω μέχρι σήμερα!!!!!! Ήταν τότε που αντί για το επίδομα των 180 ευρώ (ιλιγγιώδες ποσό για έναν αγρότη που σκύβει είλωτας και μοχθεί κάτω από το καυτό ήλιο ή πάνω από τη δροσάτη γη και το πολικό ψύχος. Σαν κόρη αγρότη ΞΕΡΩ πόσο εξουθενωτική δουλειά είναι. Τεσπά έδιναν τότε αντί για το επίδομα laptop ή tablet. Έτρεξα εγώ για τα χαρτιά και το πήραμε στο όνομα του μπαμπά αλλά εννοείται ότι μου το χάρισε αμέσως, τι να το κάνει εκείνος; (μπαμπά σ’ αγαπώ ρε συ). Ήρθε λοιπόν το laptop στη ζωή μου και μαζί του

ήρθαν όλα εκείνα τα καλούδια (που λέει ο κύριος Αντώνης ο καθηγητής μου στα σεμινάρια υπολογιστών που τελειώνουν το Σάββατο), το internet, το open office (καλά θα προτιμούσα Word αλλά από το ολότελα καλή και η Παναγιώτενα), τα κοκοψίνια και τα ψιψικόκια που μου επέτρεψαν επιτέλους να αρχίζω να προσεγγίζω το όνειρο της ζωής μου που είναι να εκδόσω τις ιστορίες μου.

Είχα ξεκινήσει να γράφω τη ΠΡΩΤΗ μου ιστορία το 2012 τη ΒΕΑΤΡΊΚΗ με στυλό σε κάτι μπλε τετράδια (αυτά τα φτηνά που όλοι είχαμε στο σχολείο). Να αναφέρω ότι το 2012 με χτύπησε ο θυροειδής και πραγματικά με θεωρώ ηρωίδα με όσα πέρασα τότε, με τόσα λιποθυμικά επεισόδια, με τόσο πανικό να έχω ορθή σκέψη και ειρμό και να γράφω ιστορία μου κάνει τρομερή εντύπωση. Σε αυτά τα τετράδια έγραφα και σπαρακτικά σημειώματα όταν με κυρίευε ο τρόμος.
Το 2015 λοιπόν η ζωή μου έγινε ευκολότερη και μετέφερα όλο αυτό το πάκο των τετραδίων στο open office διορθωμένο και έτοιμο. Πίστευα ότι εκείνη την ιστορία θα έστελνα για αξιολόγηση σε εκδοτικό οίκο. Αλλά μετά άρχισαν να μου έρχονται κι άλλες ιδέες και άρχισα να γράφω μαζεμένες αρκετές ιστορίες όλες στον υπολογιστή.

 

Σήμερα γράφω πέντε ιστορίες συγχρόνως και το απολαμβάνω ασυζητητί. Ο υπολογιστής και το ίντερνετ είναι απαραίτητα όπλα για έναν συγγραφέα, θυμάμαι το 2012 που έγραφα τη Βεατρίκη σε τετράδια και για την έρευνα που έπρεπε να κάνω αναγκαζόμουν να σημειώνω όσα ήθελα να ερευνήσω και όταν πήγαινα επίσκεψη στο σπίτι του γαμπρού μου και της αδελφής μου και έκανα κατάληψη στον υπολογιστή τους για να ψάξω τις πληροφορίες που χρειαζόμουν. Σήμερα πλέον είμαι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια με όλες αυτές τις έρευνες που έχω κάνει γνωρίζω για παράδειγμα τι χρήματα παίρνει μια δασκάλα δημοτικού στο Πόρτλαντ του Μέιν στην Αμερική, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τους Ρομανώφ, πότε και για ποιο λόγο τοποθετήθηκε η πινακίδα του Hollywood κτλ.
Το 2017 ήρθε στη ζωή μου το Maria’s blog. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μαγευτικό για μένα, όχι απλά ζούσα ένα κομμάτι του ονείρου μου αλλά έκπληκτη άναυδη μπορώ να πω έβλεπα να ξετυλίγονται μπροστά μου όλες αυτές οι δυνατότητες. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ. Τη λατρεύω αυτή τη λέξη!!! Μπορούσα να γράφω τις ιστορίες μου αλλά και πιο προσωπικές μου σκέψεις και αυτό με έκανε ευτυχισμένη πέρα από όσο οι λέξεις που τόσο αγαπώ, δεν μπορούν να περιγράψουν. Ποια Carrie και ποιο Cosmopolitan (είχα στείλει email στο Cosmo να γίνω αρθρογράφος στο περιοδικό αλλά ΔΕΝ μου απάντησαν ποτέ 🤣).
Σήμερα λοιπόν κλείνω τρία χρόνια στη blog-οσφαιρα και χαίρομαι που έχω αυτό το βήμα να γράφω όσα σκέφτομαι και να με διαβάζουν όσοι τέλος πάντων με διαβάζουν. Εκφράζομαι όπως θέλω και αυτό μου δίνει απίστευτη ανακούφιση. Θέλω να πω είμαι ο εαυτός μου και γράφω τις σκέψεις μου σαν να γράφω στο ημερολόγιο μου (μου το είχε πει κάποτε η Αναστασία από το μολύβι και χαρτί). Χρόνια πολλά λοιπόν στο blog-ακι μου, χρόνια πολλά σε μένα, και του χρόνου να έχω εκδοθεί επιτέλους και το blog-ακι μου να γίνει blog-αρα…..
FB_IMG_1593120608205
Η χαρά του να γράφεις, να εξωτερικεύεις τις σκέψεις σου, να επικοινωνείς με άλλους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με σένα (Αναστασία Αιναφέτς,, Βάσια, Αθηνά, Σταυρίνα, μπουκίτο, Μαρίνα, Ματομπούκαλο, Φακίδα, Μαρία, Twin mirrors, Sweet jane eyre, pote pote tin kiriaki, τη Μάνια που μου χάρισε το παρατσούκλι ΜαΦία, αλλά και τα αγόρια Μιχάλης και Γιάννης  που με αγκάλιασαν χωρίς κόμπλεξ προσφέροντας μου βοήθεια όσες φορές τη χρειάστηκα και πολλά γλυκά καραμελένια λόγια να με ξεδιψούν κάθε φορά που ένιωθα τη δίψα της ανασφάλειας), να ακούς έναν καλό λόγο που κατευνάζει τις ανασφάλειες σου, να έχεις ένα σκοπό (σήμερα blogger, αύριο κανονικό βιβλίο), να γουστάρεις έτσι για την αλητεία να αγγίζεις σιγά σιγά το bigger than life όνειρο σου. Είναι ένα ανεπανάληπτο δώρο…
Σας φιλώ γλυκά……

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Οι ραπτομηχανές μου….

Σήμερα είχαμε συγκέντρωση των απανταχού ραπτομηχανών. Το πάθος μου για το αλκοόλ (χαχα πλάκα κάνω έχω να πιω από το 2014 που είχα ξεσκιστεί στα κοκτέιλ με έναν γκόμενο, να πιούμε καφέ μια μέρα να στα πω), το πάθος μου λέγω για τις ραπτομηχανές είναι γνωστό. Δεν είμαι άτομο που συλλέγω πράγματα ίσα ίσα που πετάω πράγματα πολύ εύκολα, αλλά αλλά αλλά οι ραπτομηχανές σκέφτηκα πως συλλέγονται από μόνες τους δεν χρειάζεσαι καμιά προσπάθεια για να μαζευτούν πέντε έξι ξέρω γω.
Όλοι έχουμε πράγματα σε αποθήκες από παππούδες κάποια από αυτά με μια συντήρηση μπορούν να επιβιώσουν για αρκετές γενιές ακόμα. Έτσι σήμερα συγκέντρωσα όλες τις ραπτομηχανές του σπιτιού (σύνολο πέντε) και προσπάθησα να τις φωτογραφήσω και να εντοπίσω ποιο μοντέλο είναι η κάθε μια (θα σε κάνω μις Ελλάς μη γελάς μη γελάς). Βρήκα ένα pdf της Singer με ένα αναλυτικό πίνακα όπου ανάλογα με τον σειριακό αριθμό του κάθε μοντέλου βρίσκεις τη χρονιά κατασκευής του.
Ξέρω ότι ο σειριακός αριθμός σε κάθε ραπτομηχανή αναγράφεται: στα παλιά μοντέλα στο μπροστινό μέρος καπου, πάνω σε μεταλλική πλάκα και στα νεότερα μοντέλα στο πλάι κοντά στο κουμπί on/off.
Πέρασα ολόκληρο το μεσημέρι μέχρι τις έξι όπου έπρεπε να αποφασίσω αν θα συνέχιζα την ταυτοποίηση ή αν έβλεπα Παράδεισο κυριών ή True blood. Νίκησε το true blood. Το βράδυ κατάφερα επιτέλους και ταυτοποίησα τα μοντέλα μου.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
1) Victoria 270b (serial number 30425521 J. (Η προσωπική μου ραπτομηχανή, δώρο του αδελφού μου και της νύφης μου, την έχω στο δωμάτιο μου).
20200610_123228
2) Mini sewing machine 101158. (Τη παρήγγειλα από το ίντερνετ γύρω στα 16 ευρώ, δούλεψε τρεις φορές και τα έφτυσε)
20200610_123148
3) SINGER sweing machine included cabinet (ενσωματωμένη μέσα σε ντουλάπι-έπιπλο). (Ευγενικής χορηγίας της νύφης μου που δεν την ήθελε πια).
20200610_122654
4) SINGER SPHINX sweing machine included cabinet (serial number NL-J3033107) (ενσωματωμένη σε ντουλάπι- έπιπλο). Έχει υπέροχα σχέδια με Αιγυπτιακή Σφίγγα επάνω. Ο μπαμπάς μου ήταν ράφτης στα νιάτα του και πολύ καλός. Και θυμάμαι από μικρή ότι δεν κατάφερνε η μητέρα μου να ράψει- γαζώσει αναλάμβανε το βαρύ πυροβολικό ο κύρης μου. Οπότε η συγκεκριμένη ραπτομηχανή την είχαν απο κοινού.
5) SINGER sewing machine (serial number EA681863). Κατασκευή 1936.
Η συγκεκριμένη ανήκε στη γιαγιά μου. Είναι από εκείνες που δεν έχουν ντουλάπι να μπαίνουν μέσα. Είναι επιτραπέζια, έχουν ένα ξύλινο τετράγωνο.
Η Victoria μου δουλεύει, η mini δεν δουλεύει, η Σφίγγα του μπαμπά δουλεύει αλλά την είχα δουλέψει όταν πήγαινα στα μαθήματα ραπτικής και την έκανα μπουρδέλο, φύγανε κάτι εξαρτήματα και το θέλει το μερεμετάκι της. Η πράσινη της νύφης μου δουλεύει από ότι μας έχει πει, δεν την έχουμε δοκιμάσει ακόμα. Η παλιά της γιαγιάς δεν δουλεύει και δεν ξέρω και αν με κάποια συντήρηση θα δουλέψει καθόλου.
Ωραία, ωραία. Μου αρέσουν αυτά τα μικρά ταξιδάκια της μάθησης στο παρελθόν και στο παρόν why not. Ελπίζω να τα απολαύσετε κι εσείς.
Μέχρι το επόμενο κείμενο μου see you later alligator (οτι να ναι)..
Σημείωση: τα χέρια μου πονάνε από τη προσπάθεια μου να μεταφέρω τη μηχανή της γιαγιάς από την αποθήκη στον ξενώνα (ναι έχουμε ΚΑΙ ξενώνα λολ) όπου ήταν και οι υπόλοιπες (έφερα και τις δυο δικιές μου από το δωμάτιο μου αλλά δεν ήταν τόσο βαριές). Κυριολεκτικά αν έπεφτε από τα χέρια μου θα έσπαγε τα πλακάκια, όχι όχι τα πλακάκια, θα άνοιγε κρατήρα, αφού πρώτα θα μου έλιωνε τα πόδια). Ζύγιζε περισσότερο από όσα εγώ το ορκίζομαι (δηλ. πάνω από 44 κιλά).
DSC00370DSC00361