ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

Λάτρεις του Halloween κάλως ήλθατε στο πρώτο μέρος της μίνι ιστορίας μου για να γιορτάσουμε τη βραδιά όπως της αρμόζει. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα μου αρέσει να δημοσιεύω εδώ στο μπλογκ μου μια ιστοριούλα τρόμου. Ξεκίνησα το 2017 με το HALLOWEEN TRICK OR TREAT, συνέχισα με το ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΑΡΤΙ ΤΗΣ ΜΌΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ (2018) και φέτος επανέρχομαι με ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ (αποτελεί το δεύτερο μέρος της Μόριγκαν Μόρμπιτ μόνο που αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής είναι άλλος)…

Οι ιστοριούλες αυτές υπάγονται στη κατηγορία των PENNY DREADFULL, των ιστοριών της μιας πένας που τόσο αγαπώ.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να ολοκληρώσω τα ουρλιαχτά των μαγισσών λόγω διάφορων υποχρεώσεων. Μην ανησυχείτε όμως θα δημοσιευτεί μόλις την ολοκληρώσω. Προς το παρών απολαύστε το πρώτο μέρος της ιστορίας (ήμουν στο παρά πέντε να μην τη δημοσιεύσω καθώς σήμερα πολύ απλά δεν υπάρχω, έχω εξαϋλωθεί από τη κούραση, κάθε μου κύτταρο και πόρος πονάει, είμαι σε ένα άνω κάτω δωμάτιο λόγω ανακαίνισης και θέλω τόσο πολύ να κοιμηθώ, αλλά με έσπρωξε η φλόγα του Halloween, που τόσο λατρεύω  και σκέφτηκα πως δεν πρέπει να χαλάσω τη παράδοση του να δημοσιεύω κάθε χρόνο τέτοια μέρα μια ιστοριούλα  τρόμου) …….

                                              (ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ)

                                                        ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ

                                                         «Φαντάσματα και γκόμπλινς

                                                                 γάτες και νυχτερίδες

                                                                γάτες και νυχτερίδες

                                                                γάτες και νυχτερίδες

                                       Μάγισσες μέσα στα αστεία τους καπέλααααα

                                                                ήρθε το Χαλογουιν»

Οι τρεις μάγισσες τραγουδούσαν παράφωνα αλλά αυτό δεν τις απασχολούσε καθόλου. Διάολε το διασκέδαζαν μέχρι τα βάθη της μαύρης τους ψυχής. Φορούσαν τα γελοία τους καπέλα με την οροφή της μαύρης Κάντιλακ κατεβασμένη για να χωράνε αυτές και οι κώνοι τους. Η Μόριγκαν οδηγούσε με τη κόρη της, Γκιούλ Μπαχάρ στη θέση του συνοδηγού και τη θεία ΜαΦία στο πίσω κάθισμα, οι τελευταίες της φαμίλιας τους, αν εξαιρούσες τα διπλό-τριτο ξαδέλφια. Κατευθυνόταν στο συνέδριο των Μαγισσών στο Μέιν.

Η εμμονή της Μόριγκαν να επαναφέρει στη ζωή όσες συγγενείς μπορούσε, είχε στεφθεί με παταγώδη αποτυχία. Όχι. Η λέξη «παταγώδη» έμοιαζε φτωχή για να περιγράψει τις γεμάτες αγωνία νύχτες που δούλευε πυρετωδώς τη μυστική της φόρμουλα για το ελιξήριο της ανάστασης/επαναφοράς. Η βοηθός επί των τιμών, η μικρούλα Γκιούλ πρόσφερε τη πολύτιμη βοήθεια της από την ηλικία των επτά. Της έβγαζε τα γυαλιά όταν μισοκοιμόταν στη πολυθρόνα, της έφερνε ότι υλικό χρειαζόταν για το ελιξήριο, πρόσεχε το φαγητό να μην καεί όσο η τρελή, τρυφερή μαμά της επιδίδονταν στα ακαταλαβίστικα πειράματα της. Όταν επιτέλους βρέθηκε η σωστή φόρμουλα και το ελιξήριο δούλεψε, η μόνη που επανήλθε στη ζωή ήταν η θεία ΜαΦία.

Χρειαζόταν απεγνωσμένα να επαναφέρει στη ζωή τη μαμά Λίλιθ και τη γιαγιά Νόρα αλλά δυστυχώς τα πτώματ… σώματα τους, (για ένα παράξενο λόγο απεχθανόταν τις λέξεις που είχαν σχέση με το «νεκρός», ήταν παράδοξο από τη στιγμή που ήταν μάγισσα και διεύθυνε εδώ και πολλά χρόνια την οικογενειακή επιχείρηση που ήταν ένα γραφείο τελετών με την ονομασία «Μorbid hearse» δηλαδή η νεκροφόρα των Μόρμπιτ)

Μετά λοιπόν το τελευταίο Halloween πάρτι που είχε κάνει όταν ήταν έγκυος, πριν πολλά χρόνια, δεν συνάντησε κανέναν από τους συγγενείς της, ζωντανούς και νεκρ.. κεκοιμιμένους. Το πάρτι πήγε κατά διαόλου, οι ήδη νεκροί/ αναστημένοι συγγενείς απανθρακώθηκαν, αναγκαστικά, γιατί η κατάσταση είχε ξεφύγει καθώς ένας από τους καλεσμένους ο Τζακ Ο’ Λαντερν είχε στραφεί εναντίον όλων. Οι ζωντανοί καλεσμένοι είχαν επιστρέψει στη καθημερινότητα τους, οι νεκρ… κεκοιμημενοι καλεσμένοι στα σκουπίδια εκτός τη μαμά, τη γιαγιά και τη θεία ΜαΦία που επέστρεψαν εκεί που ήταν τις τελευταίες δεκαετίες πριν τις αναστήσει για το πάρτι στο ιδιωτικό νεκροτ… κοιμητήριο που βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού της καθώς ήταν πεθαν… κεκοιμημένες.

Δυστυχώς τα σώματα της μαμάς και της γιαγιάς ήταν σε άθλια κατάσταση. Τα σώματα τους έμοιαζαν με κομποστοποιημένα σκατά με τις τόσες βροχοπτώσεις των τελευταίων ετών. Ακόμα κι ένα σκουλήκι που σερνόταν πάνω τους επέφερε ζημιά στους ιστούς που διατηρούταν χρόνια τώρα και αυτός ήταν ο λόγος που μπορούσαν να ανασταίνονται κατά καιρούς. Οι μάγισσες δεν ήταν συνηθισμένες γυναίκες. Μπορεί να πέθαιν… κοιμόταν όπως οι φυσιολογικές γυναίκες αλλά το σώμα τους δεν έλιωνε ποτέ. Οι ιστοί που παρέμεναν προσκολλημένοι πεισματικά πάνω στα ξασπρισμένα κόκαλα τους ήταν η αιτία που με τα ξόρκια μπορούσαν να επανέρχονται για λίγο στη ζωή.

Το μνήμ… το λαγούμι της θείας ΜαΦίας βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του νεκρότ.. κοιμητηρίου κάτω από μια πυκνή συστάδα πεύκων. Οι μακριές σαν πλοκάμια ρίζες των δέντρων ήταν η αιτία που το χώμα που σκέπαζε τη θεία ήταν σχετικά στεγνό προστατεύοντας την από τον αφανισμό. Όταν σκέφτηκε να ξεθάψει τη μαμά και τη γιαγιά και να τις τοποθετήσει μαζί με τη θεία, τα σώματα τους ήταν μαυρισμένα και σάπια. Δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να τις επαναφέρει στη ζωή. Με το ελιξήριο πήρε τη Θεία στο σπίτι και μαζί εκτός την επιχείρηση “η νεκροφόρα των Μόρμπιτ” στην οποία δουλεύανε και οι τρεις δημιούργησαν και ένα μαγαζάκι με τα περιβόητα πλεκτά της θείας. Έτσι τα πόντσο της κατάρας που έφτιαχνε η θεία με τα ξεραμένα έντερα των διάφορων ανδρών θυμάτων τους που έβρισκε κατά καιρούς, είχαν γίνει ξακουστά αυξάνοντας τα κέρδη τους, Μόλις κάποιος φορούσε το πόντσο εκείνο ύπουλα και μυστικά ζωντάνευε τις ίνες του και χωνόταν αθόρυβα από τους ανοιχτούς πόρους της επιδερμίδας μέσα στον οργανισμό δηλητηριάζοντας σιγά σιγά το ανυποψίαστο θύμα.

Η μικρή Γκιούλ Μπαχάρ, το όνομα της σήμαινε Ρόδο της Άνοιξης ήταν ένα εξαίσιο μείγμα παλιομοδίτικου ρομαντισμού και τρέλας. Η Μόριγκαν ήταν περήφανη για εκείνη καθώς ήταν το πιο έξυπνο πλάσμα που είχε γνωρίσει ποτέ. Κι αυτό λογικά σήμαινε κάτι αν αναλογιστεί κανείς πόσες δεκαετίες ζούσε κι πόσα άτομα είχε γνωρίσει σε αυτή τη μακρυά ζωή. Είχε σπουδάσει μεσαιωνικές επιστήμες αλλά προτιμούσε το περιβάλλον του Darkville.

Βέβαια κατά καιρούς για να ξεφεύγει από τη ρουτίνα, όση ρουτίνα μπορεί να έχει μια μάγισσα, άλλαζε δουλειά και σπίτι αλλά αυτό δε κρατούσε πάνω από έξι μήνες. Πάντα επέστρεφε στο μεγάλο τρομακτικό τους σπίτι.

Ήταν μια λαμπρή μέρα του Οκτώβρη όταν έφτασαν στον τελικό προορισμό τους, το ξενοδοχείο ΜΑΥΡΟΣ ΒΑΡΩΝΟΣ που βρισκόταν τυλιγμένο με σκοτεινή ομίχλη ανάμεσα σε δέντρα με ακαθόριστα σχήματα να προσδίδουν μαγεία στο σκηνικό. Έμοιαζε κάτι τελείως παράταιρο, εξωπραγματικό. Το υπερπολυτελές ξενοδοχείο των έξι ορόφων, σε βικτωριανό στυλ έμοιαζε με βουνό πάλλευκο από το χιόνι. Είχε αδρές γραμμές και γωνιώδη τελειώματα, θόλους σαν πύργους και έμοιαζε να κρέμεται στην άκρη ενός γκρεμού. Απέναντι από το γκρεμό υπήρχαν καταρράκτες που τα ορμητικά νερά τους κατέληγαν σε ένα ποταμό που κυλούσε με την αντίθετη φορά. Πίσω από το ξενοδοχείο υπήρχε ένα σκοτεινό δάσος. Ιδανική τοποθεσία να χτιστεί το ξενοδοχείο όπου διοργανωνόταν τα συνέδρια των μαγισσών.

Η βασίλισσα Εκάτη το είχε χτίσει στα ερείπια μιας καταραμένης έπαυλης αλλά για αυτό θα σας μιλήσω, στη συνέχεια.

Ένας καμπούρης καχεκτικός γέρος, ο Φίνγκερμαν, αλήθεια έμοιαζε με αναθεματισμένο καρτούν, τους έκανε νόημα να βιαστούν να περάσουν το μονοπάτι που οδηγούσε στα σκαλιά της εισόδου του ξενοδοχείου. Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά, η Γκιουλ πρόσεξε σε ένα μικρό πυργίσκο μια αδιόρατη μαυριδερή φιγούρα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ………………………….

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

75485995_1234482503409423_5093885479967784960_n
Οι Μόρμπιτ
75323313_1234482403409433_3756785667355443200_n
Βασίλισσα Εκάτη
75246601_1234482593409414_4987582123108990976_n
Ταυροκαθάψια

ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

just checking..

Απλά πέρασα να πω ένα «γεια»……

Το ξέρω ότι δεν γράφω τόσο συχνά πια αλλά δε σημαίνει ότι έχω ξεχάσει το blog μου….

Απλά έχω ρίξει το βάρος στη συγγραφή και δεν μπαίνω όσο συχνά θα ήθελα…

Επίσης ετοιμάζω μια short horror story την οποία θα δημοσιεύσω εδώ την βραδιά του Halloween.

Αυτή η ιστορία είναι το δεύτερο μέρος του «ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ» που δημοσίευσα πέρυσι στις 30 Οκτωβρίου για το  περσινό Halloween

Μέχρι λοιπόν να έρθει το αγαπημένο Halloween και να διαβάσετε την ιστορία μου σας φιλώωωωω……..

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Πως πέρασα το καλοκαίρι…..

Οκ αυτό θα μπορούσε να είναι επικεφαλίδα από έκθεση μαθήτριας δημοτικού χε χε. Αλλά αφού το κείμενο έχει τέτοια θεματολογία, τότε του ταιριάζει ταμάλα. Το καλοκαίρι που μόλις μας άφησε ήταν ένα καλοκαίρι που συνειδητοποίησα πολλά πράγματα, αυτονόητα για τους άλλους, τους νορμάλ, αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω. Δεν πήγα διακοπές όπως οι περισσότεροι, έμεινα στα αβγά μου που λένε (έλλειψη παρέας και χρημάτων) αλλά συνέβησαν αρκετά πολλά πράγματα που με γέμισαν αισιοδοξία. Ήταν άκρως δημιουργικοί αυτοί οι μήνες καθώς έπλεξα, έραψα κτλ. Σας έχω φώτο παρακάτω….. Δεν ξέρω πως θα ακουστεί αλλά επέλεξα να μην βγω κανένα ραντεβού ολόκληρο το καλοκαίρι γιατί ήθελα ηρεμία, χαλάρωση και γενικά δεν μου βγήκε. Δεν με έκανε κανένας να θέλω να βγω μαζί του (ή εγώ γεροντοκορεύω ή χάλασαν οι άντρες έγιναν μη πω) Όμως διάβασα πολύ!!!! ΠΆΡΑ ΠΟΛΎ Επίσης έγραψα σαν τρελή. Έγραψα όπως δεν έχω γράψει ποτέ μου…

Βρίσκομαι στο φινάλε της ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑΣ αλλά παράλληλα δούλευα και τις άλλες μου ιστορίες:

🦋Αλυσοδεμένη ψυχή
🌹Ρόουζ
🧙‍♀️ Η συνέχεια του «ΤΟ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΆΡΤΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ» ( έχω σκοπό να το δημοσιεύσω την βραδιά του Halloween αν προλάβω)

Μου συνέβη το εξής θαυμάσιο για πρώτη φορά από το 2012 που ξεκίνησα να γράφω: βλέπω τις συνέχειες των ιστοριών μου σαν να είναι φιλμάκια στον ύπνο μου και ξυπνάω μες στη νύχτα για να τα γράψω)

Επίσης συνειδητοποίησα πως:

δεν είμαι υποχρεωμένη να σκάω για οτιδήποτε στραβό συμβαίνει γύρω μου.
Δεν είναι δουλειά μου να διορθώσω τα αποτελέσματα του κωλο χαρακτήρα του οποιουδήποτε.
Είναι απελευθερωτικό να μην είσαι η «μαμά» κανενός.
Επίσης είμαι πολύ περήφανη για μένα γιατί κατάφερα να εξαφανίσω κάποιες φοβίες.
Και το πιο σημαντικό είναι η πορεία της επούλωσης μου… Από την ανορεξία. Και είμαι πάνω από τις λέξεις περήφανη για τον αγώνα μου που είναι δικός μου και δεν θα τον μάθει κανείς.

Ξεκινάμε λοιπόν
ΙΟΥΝΙΟΣ
📓Οργάνωσα το τετράδιο με τις σημειώσεις ραπτικής/πλεξίματος. Έφτιαξα και κόλλησα δειγματάκια με τις βελονιές που έμαθα στα μαθήματα το χειμώνα.

70156940_1179798365544504_3430563449317359616_n70028206_1179798545544486_5296998791247822848_n
Καθάρισα τα αυτιά μου γιατί η ακοή μου είχε μειωθεί επικίνδυνα.
🍑 έφτιαξα ονειρεμένη μαρμελάδα βερίκοκο
Ⓜ️έπλεξα τα γράμματα του ονόματος μου και μετά τα έραψα σε μαξιλαράκι

70387559_1179803802210627_1375458178417819648_o
😘έπλεξα μια ραπτομηχανή μπρελόκ. Πήρα τις οδηγίες από ένα βίντεο για από ένα κουτί που είχε ραπτομηχανή στο καπάκι, τρέχα γύρευε δηλαδή καθώς δεν υπήρχε ούτε ένα βίντεο με ελληνικά ή έστω αγγλικά.

20190616_164631(0).jpg
😘έραψα ένα πουγγί με οδηγίες της πελαζί

69536050_1179812018876472_1376681904794763264_o
👩‍💻 γιόρτασα την επέτειο των 2 χρόνων στο blog μου δημοσιεύοντας νέο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης ψυχής (αν θυμάστε την είχα σταματήσει μέχρι να αποφασίσω ποια ιστορία θα στείλω σε εκδοτικό οίκο)
😋 έπλεξα ένα μαξιλάρι με ένα ιδιαίτερα δύσκολο νήμα που λέγεται κροκίδα και άνηκε στη γιαγιά μου.

70119035_1179815142209493_632108045102481408_o
📚Διάβασα το νεκροταφείο ζώων και όσο το διάβαζα είδα μια ψόφια γάτα στην αυλή κάτω από τον παλιό καναπέ. Σοκ. Ο Κινγκ με έκανε να φοβηθώ, αηδιάσω κτλ κτλ αλλά αυτή είναι η δουλειά του… Τον λατρεύω….

😘έπλεξα μια κολοκύθα

69813305_1179818435542497_4024326825265070080_n70356947_1179818352209172_6255228449074446336_n
🌹έπλεξα με διαφορετικά σχέδια τριαντάφυλλα

IMG_20190503_132309_37220190505_13110420190502_195155IMG_20190503_171408_501IMG_20190504_190350_051

IMG_20190702_140032_997

20190702_155403.jpg

68827206_1167960796728261_4450766341309202432_n

20190217_121543.jpg
👜Έκανα πρόοδο με τη πρώτη πλεκτή τσάντα που ξεκίνησα να πλέκω. Έβαλα φόδρα την οποία γάζωσα στη ραπτομηχανή μου. Σημείωση: το επίπεδο περηφάνιας οφείλεται στη μάχη με τη ραπτομηχανή καθώς σαν αρχάρια, συνήθως η κυρά ΜαΦία με αφήνει νοκ άουτ

69877234_1179825998875074_6579913403828011008_o(1)

ΙΟΥΛΙΟΣ
👨έκανε εγχείρηση ο μπαμπάς μου. Όλα πήγαν καλά.
🎨Με ζωγράφισε ο Χαράλαμπος

70149578_1179781362212871_2325229112903335936_n
😘Έπλεξα ένα βραχιόλι

70402108_1179829848874689_6800067775244009472_o
🤴αγόρασα τον Μικρό πρίγκιπα με σκοπό να τον χαρίσω στον Χαράλαμπο όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο και μετά να τον δώσει στον μικρότερο πρίγκιπα μας τον Γιάννη.

70406280_1179836488874025_3718563194315210752_o(1)
📚διάβασα τη Ρόουζ Μάντερ
📚Διάβασα το Κούτζο
👶Ο μικρός μου ανιψιός ο Γιαννάκος με είπε Χάτσον πρώτη φορά
🧒Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μαντινάδα
📚Διάβασα το Δρ Ύπνος
☑Με επέλεξαν ως τακτικό μέλος στην Εφορευτική επιτροπή στις εκλογές. Απίστευτη εμπειρία.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
👧Ανακάλυψα μια από την αγαπημένη μου εφηβική ταινία στο YouTube το Heathets και για να τιμήσω τα 90’s έραψα ένα Scrancy για τα μαλλιά.

IMG_20190816_133345_951
🏊‍♀️Δυστυχώς δεν πήγα καθόλου στη θάλασσα αλλά πήγα σε πισίνα μερικές φορές.
🦋 έκανα τατουάζ (χέννα που κράτησε αρκετές μέρες και μάλλον μου πήγαινε καθώς δέχθηκα κομπλιμέντο από ένα χωριανό 55αρη)

20190804_155037
📚διάβασα το Οργή
📚διάβασα το Ανεμοδαρμένα ύψη. Υπερεκτιμημένο.

👨‍⚕️ Άλλαξα Ενδοκρινολόγο. Είχα όλο το 2018 θέμα με απώλεια κιλών. Ναι ναι ξέρω, έχω ανορεξία χρόνια. Αλλά είχα δειλά δειλά αρχίσει να τρώω βραδινό ελαφρύ πάντα φαγητό από εκεί που δεν έτρωγα καθόλου εδώ και χρόνια. Οπότε άλλο είναι να χάνεις γιατί δε τρως και άλλο είναι να τρως έστω και λίγο και να χάνεις.

Ο παλιός ενδοκρινολόγος στον οποίο πήγαινα από το 2012 που ανακάλυψα το θυρεοειδή ήταν μουρόχαυλος και ένιωθα παραμελημένη (ορίστε το είπα). Σας είχα πει ότι το καλοκαίρι του 2018 ήταν πανάθλιο, δεν ήμουν καθόλου καλά σωματικά και ψυχολογικά και η μαμά επιτέλους θορυβήθηκε και με άκουσε (χρόνια γκρίνιαζα ότι δεν μου αρέσει ο γιατρός που με στέλνει) και βρήκαμε καινούργια Ενδοκρινολόγο στις αρχές του 2019. Με ξετίναξε στις εξετάσεις, όλα από την αρχή και ανακαλύψαμε για πιο λόγο δεν ένιωθα καλά και για ποιο λόγο ενώ είχα αρχίσει σιγά σιγά να τρώω σαν φυσιολογικό άτομο, έχανα κιλά αντί να πάρω. Ο λόγος ήταν το λάθος χάπι που μου έδινε ο παλιός ενδοκρινολόγος. Με τη παρότρυνση λοιπόν της καινούργιας μου γιατρού άρχισα να τρέφομαι κανονικά. Μου εξήγησε τα πάντα στο σώμα μου και για πιο λόγο ένιωθα έτσι και τι μου έκανε το λάθος χάπι και τι θα μου κάνει το σωστό χάπι. Πέρασαν μήνες μέχρι να πάρω έστω κι ένα γραμμάριο και με μεγάλη υπερηφάνεια δηλώνω πως επιτέλους ανέβηκε ο δείκτης της ζυγαριάς και αυτή τη στιγμή είμαι 43 κιλά!!!!! Στον αγώνα αυτό μπήκε και ο οικογενειακός μας γιατρός όπου κι εκείνος με βοήθησε με το χιούμορ του πάνω από όλα να δω κάποια πράγματα. Ο γιατρός, αγάπη μου όπως και ο γκόμενος αν δεν είναι ο κατάλληλος σε καταστρέφει…..
😘 Με ένα αυτοσχέδιο χάρτινο αργαλειό δημιούργησα το πρώτο μου Υφαντό. Από μικρή είχα κόλλημα με τον τεράστιο αργαλειό της γιαγιάς Μαρίας αλλά δυστυχώς έναν δύσκολο χειμώνα που είχαμε παπαριάσει στις βροχές, πλημμύρισε το παλιό πατρικό της γιαγιάς και ο πρόχειρα αποθηκευμένος αργαλειός σάπισε. Οπότε μέχρι να καταφέρω να αγοράσω έναν δικό μου, βρήκα ευκολάκι τρόπο να φτιάχνω μικρά πραγματάκια.

69398115_1165618446962496_7088840588585336832_n
😘Έπλεξα μια θήκη για το στικάκι μου

🎧 Έπλεξα μια θήκη για τα ακουστικά του κινητού μου

IMG_20190901_215955_856

📚Η αστυνομία της βιβλιοθήκης. Σοκαριστικό…

👝Έφτιαξα ένα πορτοφολάκι και ανακάλυψα το back bumb. Αυτό που με κάνει να καμαρώνω ακόμα πιο πολύ για το συγκεκριμένο γιατί στο κάτω κάτω ένα απλό πορτοφολάκι πρόκειται, είναι πως κατάφερα να το ολοκληρώσω σχεδόν μόνη μου καθώς οι δυσνόητες έως ελλιπείς γραπτές οδηγίες της με δυσκόλεψαν οπότε τις παράτησα και αυτοσχεδίασα.

20190831_192636.jpg
🎎Παρακολούθησα Θέατρο Σκιών
🤸‍♀️🤸‍♂️🤸‍♂️Πήγα στη παιδική χαρά με τα ανίψια
😘Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μια Μαντινάδα
😘‘Έφτιαξα νήμα plarn (plastic+yarn) από ναύλον σακούλες και έπλεξα ένα καλαθάκι για να βάζει ο Χαράλαμπος τους μαρκαδόρους του όταν ζωγραφίζει στο δωμάτιο μου

69109721_1170654986458842_8156699196448047104_o
🥧Έφτιαξα τη πρώτη επιτυχημένη Φανουρόπιτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
😘Έφτιαξα νήμα από ένα παλιό  σεντόνι και έπλεξα ένα καλάθι με παραθυράκι για να περνάει το νήμα όταν πλέκω τα projects μου.

20190831_122730.jpg
👨‍🏫 Παρακολούθησα τη τρίτη σαιζόν του Casa de papel. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ!!! Εννοείται είμαι #team_Berlin #team_nairobi #team_professor #team_palermo
👨‍🎤👩‍🎤 Παρακολούθησα συναυλία για το ρεμπέτικο. Απλά ήταν δωρεάν και ήταν στο χωριό οπότε πήγα να ξεσκάσω.
😘 Έφτιαξα ένα πουγκί

69736716_1179860872204920_8903373308032974848_o
😘Κέντησα σε τελάρο ένα γυμνό γυναικείο σώμα. Το δικό μου.
😘Έπλεξα φύλλα σφένδαμου (maple) και βελανιδιάς (oak)

61044545_1053190584871950_7076708976716414976_n

70000257_1179866425537698_4729715718336020480_o
📚Διάβασα το σκυλί της πολαροιντ

Σημαντική συνειδητοποίηση ήταν πως όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι την όποια στιγμή α)δεν θα κρατήσει για πάντα β) όσο δυσάρεστα κι αν νομίζω ότι νιώθω ή όσο κόπο νομίζω ότι ξοδεύω αξίζει το πόσο ωραία νιώθω με  το αποτέλεσμα
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατάφερα να ξεπεράσω μια όχι φοβία όσο κόλλημα. Βλέπετε υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζετε για εμένα. Υπήρχε μια Σκοτεινή Περίοδος (όπως η γαλάζια περίοδος του Πικάσο ξέρω γω) όπου ήμουν ένα διαφορετικό άτομο από αυτό (το τσαχπίνικο) που είμαι σήμερα. Είναι βαρετό να αναλύσω εκείνη την εποχή, οπότε μένω στο θέμα. Είχα λοιπόν από απροσδιόριστη ηλικία βλαστική ακμή όχι στο πρόσωπο το οποίο παραδόξως ήταν πεντακάθαρο αλλά στο ντεκολτέ (άκου τώρα). Ένα μπουκέτο με πέντε έξι μεγάλα κόκκινα σπυράκια από εκείνα που πονάνε ότι και να κάνεις τα αγγίξεις τα σκουπίσεις ότι αφρόλουτρο και να τα πλύνεις. Τα είχα για αρκετά χρόνια δε ξέρω γιατί. Ήμουν χαζή προφανώς γιατί υπάρχουν και γιατροί ξέρω γω και δεν είναι ότι δεν θα έβρισκα τα χρήματα. Ήμουν ντροπαλή, άβουλη δε ξέρω πως να με χαρακτηρίσω. Είχα λοιπόν χαμηλή αυτοπεποίθηση που εν μέρη οφειλόταν ΚΑΙ στα σπυράκια. Φανταστείτε, δεν έβαζα ανοιχτέ μπλούζες άσε δε που ντρεπόμουν όταν απέκτησα αγόρι μήπως μάθει για τα σπυριά και εξαφανιστεί. Κάποια στιγμή με παρακίνησε η μαμά και πήγα σε δερματολόγο. Ξεκίνησα μια χρονοβόρα θεραπεία και ευτυχώς το δέρμα καθάρισε χωρίς να αφήσει ουλές ενθύμια των αντιπαθητικών «καυλόσπυρων» όπως τα αποκαλούσε η αδελφή μου. Από τότε πρόσεχα σε σημείο υστερίας για να μην ξαναβγάλω σπυράκια. Συγκεκριμένο υγρό σαπουνάκι από το φαρμακείο για χρόνια και όταν δεν το έβρισκα πια το σαπουνάκι παραγγελία από το ίντερνετ από Αθήνα. Πλούσια είχα κάνει τη Castalia. Και φυσικά δεν φορούσα κοσμήματα μπλούζες κλειστές μέχρι πάνω ούτε κασκόλ δεν έβαζα δεν ήθελα να με αγγίζει τίποτα εκεί. Ναι καλά μαντέψατε, ούτε και το μποιφρεντ. Μου έχουν κάνει παράπονα γιαυτό αλλά μόνο αν μπει κάποιος στη θέση μου θα με καταλάβαινε. Δεν ήταν κακό που δεν ήθελα να γεμίσω σπυριά και πάλι. Βέβαια το παράκανα. Το φετινό καλοκαίρι λοιπόν μετά από έναν περίεργο χειμώνα που δεν ήθελα να με αγγίζει ούτε το νερό εκεί μη με ρωτάτε πως έκανα μπάνιο μόνο ο Θεός ξέρει, δεν ξέρω πως μου βγήκε και σταμάτησα να χρησιμοποιώ καθημερινά το σαπουνάκι, άρχισα να βάζω και άλλα αφρόλουτρα χωρίς να ανησυχώ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Ανυπομονώ για ένα όμορφο φθινόπωρο…

 

 

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24: ΕΝΤΑΣΗ

Ξύπνησα στις οκτώ το πρωί από τα κοκόρια που ακουγόταν κάπου εκεί γύρω, στην εξοχή βρισκόμουν άλλωστε. Μετά το καθημερινό πρωινό τελετουργικό που περιελάμβανε άδειασμα εντέρου, ντους, τα δόντια τα έπλενα μετά το πρωινό, επισκέφθηκα τη κουζίνα. Φόρεσα ένα απλό φόρεμα με λουλούδια σε ροζ απόχρωση. Όσο ετοίμαζα το πρωινό μου αναρωτήθηκα αν ο Rage είχε ξυπνήσει. Ετοίμασα βιαστικά καφέ όπως τον έπινε εκείνος: σκέτος και κατράμι, το γάλα μου, κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα μήλο και κανέλα, μερικά μπισκοτάκια με γέμιση μαρμελάδα βερίκοκο και επικάλυψη σοκολάτας, και καθαρισμένα πορτοκάλια, ο Rage τα λάτρευε. Σήκωσα με προσοχή το μεγάλο δίσκο και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο του. Η πόρτα ήταν ακόμα μισάνοιχτη σημάδι πως δεν είχε βγει καθόλου από εχθές το βράδυ. Ανήσυχη την έσπρωξα με το δίσκο και βρέθηκα μέσα. Η σκιά μου έπεσε πάνω στο ημίγυμνο σώμα του. Ακούμπησα τον δίσκο σε μια άδεια καρέκλα και πήγα προς το μέρος του.

Η σκιά μου κάλυψε το σώμα του και με έκανε να ριγήσω. Προχώρησα με αργό βήμα στο προσκέφαλο του. Η σκιά δεν κουνήθηκε εκατοστό. Έμοιαζε σαν ρούχο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν βουτηγμένα στο σκοτάδι και δεν μπορούσα να τον δω. Το φως έλουζε το δωμάτιο αλλά πάνω στο σώμα του η σκιά μου τον κάλυπτε. Πετάχτηκε σαν ελατήριο πάνω και μου έκοψε τη χολή.

Κάτι μουρμούριζε συνεπαρμένος ακόμα από το όνειρο.
“Οι γυναίκες που είναι δυστυχισμένες επειδή οι άνδρες τους τις χτυπούν ή τις αδικούν τότε η Νεφερτάρι Μούτ θα τις επισκέπτεται. Θα τους δίνει δύναμη για να πάρουν το αίμα τους πίσω. Εσύ μέγα Άνουβι φύλακα και δικαστή θα καθοδηγείς το πνεύμα της Νεφερτάρι μέχρι να τελειώσει τη δουλειά της και να επιστρέψει στο αληθινό σύμπαν. Μεγάλη Μάατ
το αγχέμαχο ξίφος
της δικαιοσύνης ας μας οδηγήσει”

‘Ήθελα να τον ρωτήσω για το όνειρο που τον αναστάτωσε τόσο. Τελικά αποφάσισα να του μιλήσω για τα δικά μου μπερδεμένα όνειρα. “Είδα ξανά εκείνο το περίεργο όνειρο”

είπα καθώς βουτούσα τη φρυγανιά μου πασαλειμμένη με μαρμελάδα βερίκοκο μέσα στο κρύο μου γάλα. Ο Rage δεν μίλησε, το μόνο που έκανε ήταν να κοιτάζει και να κρίνει αθόρυβα τις διατροφικές μου επιλογές.

«Τρως σαν εξάχρονο» είπε
«Τουλάχιστον τρώω» είπα απότομα. «Θα μπορούσα να σταματήσω έτσι απλά» είπα κάνοντας ένα σναπ με τα δάχτυλα μου.
«Έχεις δίκιο. Δεν θέλω να σε πιέζω. Μίλησε μου για το όνειρο σου»
«Είχα ροζ μακρυά μαλλιά και εσύ είχες κεφάλι σκύλου ή κάτι τέτοιο»

Με κοίταξε αινιγματικά σαν να του φαινόταν λογικό αυτό που του είχα πει μόλις.

Του έβγαλα αυθάδικα τη γλώσσα σαν πεντάχρονο, δεν είχα καμία όρεξη να τσακωθώ μαζί του. Εκείνος πάλι έδειχνε να έχει όλες τις ορέξεις του κόσμου μαζεμένες κάτω από τη καυτή του σάρκα. Ένιωσα την ανάγκη να τον αγγίξω αλλά η σκέψη πως από τότε που έφυγε από τη μέση ο Φέλιξ όλα πήγαιναν καλύτερα με έκανε να ηρεμήσω. Διάολε με έκανε να χαμογελάσω. Είχα σταματήσει να είμαι άβουλη και είχα αντιμετωπίσει τον εχθρό. Είχα ακρωτηριάσει το άρρωστο μέλος που έπαθε γάγγραινα πριν μολύνει ολόκληρη την ύπαρξη μου. Το πίστευα πλέον ακράδαντα, αντί να γίνω μια άρρωστη σίριαλ κίλερ και να σκοτώνω άνδρες που δεν μου φταίνε σε τίποτα επειδή ένας από δαύτους μου είχε φερθεί σκάρτα, είχα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον βίαιο άνδρα που μου φερόταν απαίσια. Είχα ξεριζώσει το πρόβλημα από τη ρίζα μια για πάντα. Εξαιτίας αυτής της όλης εμπειρίας μου είχα γίνει πιο συμπονετική προς τις άλλες γυναίκες που βρισκόταν στη θέση που είχα βρεθεί εγώ, υποχείρια στα χέρια άνανδρων ανδρών μεγαλωμένων από ανάξιες κοινωνίες. Ναι τους έσπαγα στο ξύλο, ναι τους έστελνα ακόμα και στο νοσοκομείο αλλά δεν είχα δολοφονήσει κανένα τους. Τους άξιζε όσα πάθαιναν από την Αληκτώ.

«Πρέπει να φύγουμε από εδώ σύντομα»
Τα λεγόμενα του με έβγαλαν από την ονειροπόληση μου.

«Να φύγουμε;» κάγχασα. «Δεν πάω πουθενά. Λατρεύω αυτό το μέρος» έκανα μια κίνηση με το χέρι δείχνοντας αόριστα το χώρο.
«Σκάι» φύσηξε. «Πότε θα σταματήσεις να είσαι αντιδραστική σε εκνευριστικό βαθμό;»
«Έλα τώρα» είπα «που θα βρούμε ταπετσαρίες σαν αυτές;»

«Έχεις κάνει τόσες επιθέσεις που πλέον υπάρχει σκίτσο σου στην αστυνομία από τους άτυχους που έχεις τσακίσει»

«Ε τότε να αρχίσω να τους σκοτώνω από την επόμενη φορά»

«Δεν βοηθάς καθόλου ξέρεις. Προσπαθώ απλά να σε βοηθήσω»

«Ναι, μόνο που δεν έχω ιδέα τι έχεις κατά νου. ΠΩΣ υποτίθεται πως πρέπει να βοηθηθώ;»
«Δεν έχεις καθόλου υπομονή» αναστέναξε.

«Υπομονή; Υπομονή έκανα τόσο καιρό με το να ανέχομαι το σκουπίδι τον Φέλιξ. Ξέρεις πόση βία έζησα; Πόσες φωνές; Πόση ταπείνωση; Μη μου λες εμένα για υπομονή! Γιατί εξαιτίας αυτής της υπομονής παραλίγο να με σκοτώσει το κτήνος» σηκώθηκα χτυπώντας και τα δυο μου χέρια στο τραπέζι. «Θα γίνω πυρά θριάμβου και θα προκαλέσω τον κόσμο να με δαμάσει»

Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

70394253_1175445562646451_858712065827667968_n(1)

ΥΓ: Ένα ευχαριστώ στα άτομα που διαβάζουν την αλυσοδεμένη μου.

Κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο με το πως πέρασα το καλοκαίρι… θα γίνει κι αυτό… απλά γράφω την ερευνήτρια μανιωδώς και που χρόνος… όμως επειδή η χαρά μου είναι μεγάλη που για πρώτη φορά στη ζωή μου πέτυχε η φανουρόπιτα (πέρυσι ήταν λίγο τραγική η προσπάθεια μου, δες εδώ το κείμενο) δεν κρατήθηκα και σας έχω φωτογραφία….

Καλό μήνα….

69541357_1175445625979778_7590944285785063424_n

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23: ΑΥΠΝΙΕΣ

Η μελωδική φωνή της Birdy να ερμηνεύει το Let her go, έφτασε στα αυτιά μου. Το έπαιζε στην ιδανική ένταση, ίσα ίσα για να ντύνει μουσικά μια στιγμή που ήταν καταδικασμένη να θεωρηθεί συνηθισμένη ή ακόμα χειρότερα, ρουτίνα. Χαμογέλασα ασυναίσθητα και αναδεύτηκα αδέξια. Το σεντόνι χάιδεψε αισθησιακά το πρώην ανορεκτικό σώμα μου. Για μια στιγμή, μια απειροελάχιστη στιγμή μέσα στο αχανές σύμπαν των λιλιπούτειων στιγμών, ένιωσα να γαληνεύουν τα μέσα μου, ένιωσα σχεδόν αυτό που λέμε εσωτερική γαλήνη. Διάολε ένιωσα ευτυχισμένη. Για μια στιγμή γιατί ένιωσα με τρόμο πίσω από τα κλειστά βλέφαρα μου να με παρακολουθεί ένα ζευγάρι μάτια.

“Φέλιξ” ψέλλισα και άνοιξα τα μάτια μου. Και τον αντίκρισα απέναντι μου ακουμπισμένο στη κουνιστή γαλάζια πολυθρόνα να με κοιτάζει με το πιο ανεξήγητο ύφος σαν να χαμογελούσε με εκείνα τα απύθμενης έντασης και καθαρότητας γαλάζια μάτια.

Μα ο Φέλιξ δεν έχει γαλάζια μάτια, σκέφτηκα. “Ο Φέλιξ πάει πια δεν υπάρχει” αντήχησε το σπαθί μέσα στο μυαλό μου. Προσπάθησα να εστιάσω το βλέμμα μου στο γαλήνιο πρόσωπο που εξακολουθούσε να με κοιτάει σαν να εξαρτιόταν η ζωή του από αυτό. Ανοιγόκλεισα τα μάτια να τα καθαρίσω από τις τσίμπλες και εστίασα στο πρόσωπο του. Το σιγανό γέλιο του με ξάφνιασε και με έβγαλε απότομα από τη αγκάλη του Μορφέα. Τα μάτια του με αιχμαλώτισαν ακόμα μια φορά ζαλίζοντας με.

“Rage;”

“Είσαι τόσο αξιολάτρευτη όταν κοιμάσαι. Σαν γατάκι” είπε με κέφι. “Σχεδόν ξεχνάω πως τα βράδια ντύνεσαι με τη σέξι στολή σου” τη σήκωσε με το χέρι του στον αέρα κι ύστερα τη πέταξε προς το μέρος μου “και κυνηγάς του κακούς”
Την έπιασα στον αέρα. Ένιωθα ατρόμητη όταν τη φορούσα. Σαν να είχε το ύφασμα μαγικές δυνάμεις που πότιζαν κάθε πόρο του κορμιού μου μετατρέποντας με σε τιμωρό. Μου έριξε μια τελευταία ματιά γεμάτη ένταση πριν με καληνυχτίσει.

Ξύπνησα ξανά στις τρεις και τριάντα τρία το ξημέρωμα. Το δωμάτιο ήταν σε απόλυτο σκοτάδι καθώς δεν είχε φεγγάρι. Δεν φοβόμουν πλέον το σκοτάδι σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια που δεν κοιμόμουν ποτέ με σβηστό φως. Είχα πάντα ένα μικρό πορτατίφ αναμμένο έτσι ώστε αν ξυπνούσα στη μέση της νύχτας να μην φοβηθώ το σκοτάδι. Τώρα πλέον το αποζητούσα, διάολε είχε γίνει δεύτερη φύση μου. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου σαν μπαλαρίνα και κατευθύνθηκα προς τη κουζίνα. Φορούσα ένα απλό φανελάκι και το εσώρουχο μου. Ακόμα ένα πράγμα στο οποίο είχα αλλάξει συνήθειες τον τελευταίο καιρό. Πάντα ήμουν ευαίσθητη στο κρύο, κρύωνα εύκολα, σε αυτό έφταιγε το ότι ήμουν ελλιποβαρής, και όταν κοιμόμουν φορούσα αρκετά ρούχα για να ζεσταίνομαι. Ακόμα και όταν ο καιρός ήταν ζεστός. Όχι πια όμως. Κοιμόμουν πλέον γυμνή τις περισσότερες φορές. Όλα άλλαξαν από τότε που καθάρισα το σκουπίδι τον Φέλιξ σκέφτηκα με ικανοποίηση.

Έβαλα λίγο παγωμένο γάλα και μερικά μπισκότα με γέμιση μαρμελάδα βερίκοκο και επικάλυψη σοκολάτα, δικιά μου συνταγή, τίποτα πιο παρήγορο από τη παιδική αθωότητα της μαρμελάδας και την θεραπευτική επίδραση της σοκολάτας. Τα τακτοποίησα μέσα σε ένα πιατάκι πάνω σε ένα δίσκο από κασσίτερο διακοσμημένο με άνθη με μεγάλα πέταλα και επέστρεψα στο δωμάτιο μου. Περνώντας από το δωμάτιο του Rage είδα μισάνοιχτη τη πόρτα του και μπήκα σε πειρασμό να κρυφοκοιτάξω. Έβαλα το κεφάλι της από το άνοιγμα της πόρτας και κοίταξα προς το μέρος που βρισκόταν το κρεβάτι του. Η τηλεόραση έπαιζε με σίγαση και το φως της έλουζε τον νεαρό άντρα που κοιμόταν βαθιά με τα σκεπάσματα ένα κουβάρι κάτω στα πόδια του. Φορούσε μονάχα ένα εσώρουχο τύπου μποξεράκι που δεν ήμουν σίγουρη τι χρώμα ήταν.

Τον άκουσα να μουρμουρίζει το όνομα μου και τινάχτηκα σαν να με είχε τσουρουφλίσει φωτιά. Κόντεψα να ρίξω τον δίσκο από τα χέρια μου αλλά κατάφερα να βρω την ισορροπία μου.

Η σκιά μου αταλάντευτη στο τοίχο έμοιαζε να με κοιτάει κατάματα. Πήγα με γρήγορο βήμα στο δωμάτιο μου και έκλεισα τη πόρτα. Είχε ψιθυρίσει το όνομα μου, τι σήμαινε αυτό; Οι υποθέσεις και τα σενάρια δραπέτευαν από το μυαλό μου και τσαλαβουτούσαν στο γάλα όπως τα μπισκότα μου. Το γάλα είχε αλλάξει από λευκό σε μπεζ ροζ από τα μπισκότα που έλιωναν. Κοιμήθηκα εύκολα χωρίς να έχω πλήρη επίγνωση πως εκείνη τη στιγμή η σκιά μου που ξέφευγε από το περίγραμμα του σώματος μου γιγαντώθηκε στον απέναντι τοίχο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

68681474_1163387263852281_8137919752593997824_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

#team_merenda

Λοιπόν παίζει να έχω φάει δυο φορές στη ζωή μου νουτέλα μόνο. Γιατί πάντα ήμουν, είμαι και θα είμαι παιδί της μερέντας!!! Θυμάμαι εκείνα τα καλοκαίρια τα πασπαλισμένα με τα πορτοκαλίζοντα βιντατζ φίλτρα που είχαν οι φωτογραφίες της εποχής, τα ζεστά φασαριόζικα από τα τζιτζίκια απογεύματα που πηγαίναμε να παίξουμε με τα ξαδέλφια μας και η θεία μας έφτιαχνε ΠΆΝΤΑ μια μεγάλη φέτα μαλακό ψωμί (είναι η ιδέα μου ή η φρατζόλα τότε ήταν σαν απαλό σύννεφο χωρίς σκληρά κομμάτια και οτιδήποτε άλλο άνοστο που βρίσκεις σήμερα;) με πολύ Βιτάμ, χρυσό μαλακό κρεμώδη Βιτάμ που σου γέμιζε το παιδικό σου στοματάκι με παραδεισένια γεύση αγγέλων και από πάνω μια γενναιόδωρη δόση μερέντας. Ω θεοί πόσο νόστιμο ήταν (είναι, γιατί εγώ ακόμα έτσι το τρώω χε).

Στο σπίτι δεν είχαμε τόσο συχνά μερέντα, περισσότερο είχαμε μαρμελάδες, και κάναμε το εξής ανθυγιεινό: ψωμί εφτάζυμο χωριάτικο ζυμωμένο από τη γιαγιά το οποίο πασπαλίζαμε με ΚΑΝΟΝΙΚΉ ζάχαρη!!!! Λευκή!!!!! Την οποία ζάχαρη από πάνω ραντίζαμε με νεράκι για να κολλήσει στο ψωμί. Άγνοια περί υγείας πραγματικά αφού δεν υπήρχαν κάθε λίγο διατροφικά σκάνδαλα να φοβόμαστε οπότε ΑΥΤΌ ήταν το σνακ μας. Αυτό και το μελάτο αυγό με μπουκίτσες ψωμί στο ποτήρι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αργότερα, μεγαλώνοντας που πήγαινα γυμνάσιο στο δίπλα χωριό και μπορούσα να κάνω κοπάνα για να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ άρχισα να παίρνω και μερέντα με το χαρτζιλίκι μου (τι; Νομίζατε ότι έκανα κοπάνα να πηγαίνω για καφέ ή ραντεβουδάκια; Όχιιιιιι… ήμουν καλό κορίτσι μέχρι βλακείας κανονική ματίνα μανταρινάκη).. Φοιτήτρια πια, στο Ηράκλειο, η μερέντα πιστή σύντροφος στο ράφι μέσα στο σαραβαλάκι ψυγείο-αντίκα να μου γλυκαίνει τη ζωή (ήμουν πιο ψηλή από το ψυγείο που δε με λες και πρώτο μπόι, φαντάσου για τι καρούλι μιλάμε)…

Παιδί της μερέντας λοιπόν και δεν μπορώ να καταλάβω πως υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει περισσότερο η νουτέλα. Για να μη παρεξηγηθώ έχω δοκιμάσει νουτέλα καλή είναι αλλά η φουντουκένια γεύση που δένει αρμονικά με τη σοκολάτα της μερέντας δεν είναι το ίδιο με το ….συμπαγές της νουτέλα. Θυμάμαι μια φορά είχα δοκιμάσει πάστα κυδώνι, ένα τετράγωνο σαν ζελέ τρεμουλιαστό πράγμα. Έ αυτό μου θυμίζει η νουτέλα. Αλλά γούστα είναι αυτά. Κάπου διάβασα ότι η νουτέλα είναι για μεγάλους αφού η γεύση της είναι πιο ενήλικη και η μερέντα για παιδιά. Συμφωνώ. Τα παιδιά τι θέλουν; Τη μαμά και τον μπαμπά να τα αγαπάνε, παιχνίδια, παραμύθια, παρέες, καθαρά ρουχαλάκια ύπνο και φαγάκι. Μερέντα. Του παραδείσου. Κρεμώδη, τρυφερή, γλυκιά, ονειρική, παρήγορη, μερέντα.

Και φυσικά υπάρχουν δεκάδες τρόποι να την απολαύσεις. Συνοδεύει το αφράτο φραντζολάκι σου, το κρουασάν σου (όταν αγοράζω κρουασάν το πασαλείβω με μερέντα από πάνω κι ας έχει σοκολάτα μέσα), με άρτο (τον άρτο που θα παραγγείλουμε από το φούρνο (αρτοκλασία) για να τον πάμε στην εκκλησία όταν το έχουμε τάμα ή τον μοιράζει η εκκλησία σε συγκεκριμένες γιορτές κτλ. Με φράουλες που θα κόψεις από τον κήπο, και γενικά με διάφορα φρούτα, μπανάνες, αχλάδι, ροδάκινο. Με τσουρέκι πασχαλινό. Με ντόνατς, με τα κουλουράκια της μαμάς, με λουκουμάδες. Με κρέπες σπιτικές, με κέικ, με ψωμί του τοστ, με φτωχική φρυγανιά όταν δεν υπάρχει τί πο τα άλλο στο ντουλάπι. Με τα γαλατερά (τσουρέκια ψημένα στον ξυλοφουρνο που φτιάχνει η μαμά κάθε Πάσχα). Με το κουταλάκι ή με το μαχαίρι (έχω κόψει τη γλώσσα μου έτσι). Το πιο θεϊκό από όλα είναι με παγωτό. Το παγωτό κρύο η μερέντα ζεστή, τέλειος συνδυασμός.

Ακόμα και τα σκοτεινά και άραχνα χρόνια της ανορεξίας μου η μερέντα όσο περίεργο κι αν ακούγεται δεν έλειπε από το σπίτι. Θυμάμαι τότε που με έτρεχαν για εξετάσεις (είχα και το θυρεοειδή και μηδέν σίδηρο μπλα μπλα μπλα) και ένας γιατρός μου είχε πει το εξής: » Να παρακαλάς που δεν έπαθες τίποτα μπλα μπλα…(ανέλυσε με τρομακτικό τρόπο τι θα μπορούσα να έχω πάθει από την ανορεξία)…. αν δεν έτρωγες και μερέντα μπλα μπλα μπλα…»
Ουσιαστικά η μερέντα μου έσωσε τη ζωή χε χε.
Εννοείται ότι αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο τρώω μερέντα. Με το μαχαίρι.

67234316_1137600439764297_3333690118358695936_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

Περί ιστοριών τρόμου…

Αγαπώ τις ιστορίες τρόμου όπου καθετί άρρωστο που κρύβει η ανθρώπινη φύση ξεσηκώνεται και αναδύεται από τα απύθμενα κολασμένα σκοτάδια του πυρήνα της. Οι κακοί χαρακτήρες στη λογοτεχνία πάντα τραβούσαν τη προσοχή μου αν και ήμουν πάντα με το μέρος του Καλού, του ήρωα που θα κόψει κώλους και θα καθαρίσει το κόσμο από τα σκατά.

  Να αναφέρω πως είμαι και περίεργο άτομο καθώς πάντα οπτικοποιώ τα συναισθήματά μου, είναι δηλαδή σαν να έχω ταινιούλες μικρού μήκους με αυτά που νιώθω να γίνονται εικόνες. Δεν θέλω να σας τρομάξω και δεν ξέρω αν σας συμβαίνει και εσάς αλλά για μένα είναι κάτι φυσικό. Ας πούμε τις λέξεις πάντα τις «έβλεπα» στο μυαλό μου την ώρα που τις έλεγα, τις διάβαζα, τις έγραφα ή τις άκουγα. Για παράδειγμα η λέξη «τριαντάφυλλο» εμφανίζεται στο μυαλό μου σαν ένα ανοιχτό ρόδο που ανθίζει βλέπω δηλαδή με τα μάτια της φαντασίας μου ένα τριαντάφυλλο σε κίνηση να ανοίγει τα πέταλα του. Το ξέρω είμαι και γαμώ τα παιδιά πρέπει να με κάνεις παρέα. Ας πούμε η λέξη «σεξ» προβάλλεται στον προτζεκτορα του μυαλού μου σαν νέον πινακίδα με έντονο φωτισμό τριγύρω από τη λέξη σαν σε διάδρομο αεροδρομίου και σαν να είναι ξαπλωμένη-η λέξη- σε πτυχώσεις από σεντόνια ξέρω ‘γω. Είπαμε έχω ανεξάντλητη μη φυσιολογική φαντασία και μου  αρέσει.

Επιστρέφοντας στο θέμα μου που είναι οι ιστορίες τρόμου και η αέναη μάχη ανάμεσα στο ΚΑΛΟ και το κακό, και στη χαρά του να δημιουργείς σκοτεινούς αρρώστους διεστραμμένους χαρακτήρες που όμως τρώνε βρώμοξυλο στο τέλος από τον Ήρωα για αποκατάσταση της δικαιοσύνης, γιατί μόνο έτσι ικανοποιούμαι εγώ, με το να νικάει το Καλό γιατί έτσι νιώθω πως υπάρχει ελπίδα ακόμα όταν οι κακοί τιμωρούνται, σκέφτομαι να προσπαθήσω να αρχίσω να γράφω σε στυλ penny dreadfuls. Τι είναι αυτά; Μην μπερδευτείτε με την σειρά που υπάρχει που είναι μάλιστα από τις αγαπημένες μου.

Penny dreadful λοιπόν ήταν αυτοτελή ολιγοσέλιδa διηγήματα του 19ου αιώνα στην Γηραιά Αλβιώνα (καλέ πες Αγγλετέρα που λέει και η κατακουζίνα, που μου έμαθες και τη Γηραιά Αλβιώνα) που απευθυνόταν στην εργατική τάξη και κόστιζε μια πένα (penny). Ήταν μυθοπλασία, μυστηρίου, φαντασίας, τρόμου, και αστυνομικά με τέρατα και νοσηρούς χαρακτήρες, ήταν δηλαδή αυτά που αγαπώ να γράφω και να διαβάζω. Ο όρος penny dreadful σήμαινε σε ελεύθερη μετάφραση φτηνό σε τιμή και ποιότητα κακόγουστο ανάγνωσμα. Κόστιζε είπαμε μια πένα. Το περιβάλλον του Λονδίνου η σκοτεινή καταχνιά, τα λασπωμένα μαγαρισμένα σοκάκια από το αίμα που έχυνε (τι σικ) ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης φάνταζε το ιδανικό σκηνικό για να δημιουργήσει κανείς εξαθλιωμένους χαρακτήρες αδίστακτους που έκαναν φρικιαστικά πράγματα.

Η ανατριχίλα που νιώθω διαβάζοντας γράφοντας τέτοιες ιστορίες με κάνει να νιώθω σχεδόν ενοχές. Από πέρυσι σκέφτομαι πολύ έντονα τα penny dreadfuls, έχω ξεκινήσει μια ιστορία που διαδραματίζεται σε περασμένο αιώνα, χρονολογίες και τοποθεσίες τα έχω αφήσει λίγο θολά το μόνο που ξέρω είναι η ηρωίδα μου που είναι αστυνομικός ντυμένη με βικτωριανά ρούχα, ξέρετε δαντελένιοι γιακάδες, μακριές φούστες που  θροΐζουν γλύφονταν αισθησιακά το πάτωμα καθώς κινείται, μαλλιά δεμένα σε αυστηρό κότσο μυστηριώδη βλέμμα και φωτιά στη ψυχή. Η βικτωριανή ηρωίδα μου λοιπόν πάει σε μια έπαυλη για να ερευνήσει το φόνο του αλλοδαπού μπάτλερ και συναντάει κάποιον… που την κάνει να νιώθει κάπως…. δεν μου έχει αποκαλυφθεί πλήρως και έχει και αυτό τη γοητεία του γιατί ενώ το γράφω, παράλληλα νιώθω πως είμαι αναγνώστρια και διαβάζω μια ιστορία με αγωνία χωρίς να μπορώ να μαντέψω τη συνέχεια. Θέλω λοιπόν να εντάξω την ιστορία αυτή στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFUL TΗΣ ΜΑΦΙΑΣ που έχω δημιουργήσει εδώ στο blogg-ακι μου

67357652_1126823117508696_323761163122769920_n
Το στυλ της Έυα Γκριν στη τηλεοπτική σειρά penny dreadful είναι αυτό που φαντάζομαι για την ηρωίδα μου

Επίσης σκέφτομαι και μια άλλη ιστορία που γράφω καιρό αλλά έχει παγώσει τη ΡΟΟΥΖ που έχει σχέση με φόνους, με Πόρτλαντ και Μέριλιν Μονρόε να την εντάξω στα penny dreadful. Ήδη έχω βάλει τη ΜΟΡΙΓΚΑΝ, ΤΟΝ ΔΝΟΦΕΡΟ, ΚΑΙ ΤΟ TRICK OR TREAT στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFUL ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ. Ειναι ιστορίες που τις είχα δημοσιεύσει παλιά εδώ αλλά πιστεύω υπάγονται στη κατηγορία των penny dreadfuls. Οπότε απλά τους πρόσθεσα στη κατηγορία ΤΑ PENNY DREADFULS ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ.

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να γράφει κάτι διαφορετικό… Νιώθω αυτή την ηδονή, την έξαψη όταν γράφω και διαβάζω τέτοιες ιστοριες δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε… Και δεν ήμουν πάντα έτσι. Εννοώ κάποτε τρελαινόμουν για ιστορίες αγάπης. Μεγάλες προσδοκίες, Ρωμαίος και Ιουλιέτα τέτοια.

Αλλά υπάρχει ένα αχανές σύμπαν τρόμου με κλειδοκράτορα βεβαίως βεβαίως τον Δάσκαλο, τον Master of Commander Stephen King που σε καλωσορίζει γενναιόδωρα σου δίνει καραμελίτσες και γλυκίσματα σε βάζει να καθίσεις σε αναπαυτική πολυθρόνα και ΜΠΟΥΜ μπροστά σου εμφανίζονται τέρατα, με ανθρώπινη και μη μορφή, πλάσματα του σκότους που σε κάνουν να δεις κατάματα τους μεγαλύτερους εφιάλτες σου, τη πηγή της κάθε σου φοβίας να παίζει γιουκαλιλι μπροστά σου.

Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλά η βουτιά σε τέτοιες ιστορίες σου δυναμώνουν το ανοσοποιητικό, διάολε σε κάνουν ακόμα και γενναίο. Σε κάθε μου ιστορία κουβαλάω την ίδια μου την ύπαρξη, τις πληγές μου, την άσβεστη ελπίδα μου και το αίσθημα, την ανάγκη για ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ που με καίει. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να αντιμετωπίσω τη ζωή: με το να ξέρω ότι ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΙΚΑΕΙ. Γιατί στο μυαλό μου όσοι μου έκαναν κακό και υπήρξαν πολλοί, παίρνουν αυτό που πρέπει να πάρουν.

Κουβαλάω τον Stephen King, τον Edgar Alan Poe, την Agatha Christie, και τον Arthur conan doyle. Πρωτίστως και πάνω από όλα όμως κουβαλάω και θα κουβαλάω για πάντα μαζί μου τον ΜΙΚΡΌ ΠΡΙΓΚΙΠΑ του Antoine De Saint Exupery. Γιατί όπως το απόλυτο κακό κρύβεται στους φόβους μας έτσι και το Καλό διαχέεται σε κάθε κύτταρο μας…..

66726304_1126321677558840_5479051940845322240_o(1)