ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

John William Godward

John William Godward 1861-1922

Άγγλος ζωγράφος, εκπρόσωπος της νεοκλασικής περιόδου, προστατευόμενος του Sir Lawrence Alma Tadema. Αυτοκτόνησε στην ηλικία των 61 ετών. Στο σημείωμα αυτοκτονίας του έγραφε «ο κόσμος δεν είναι αρκετά μεγάλος για εμένα και τον Πικάσο. Ζωγράφιζε νωχελικές μελαχρινές με αιθέρια υφάσματα που κυλούσαν σαν μέλι επάνω στα κορμιά τους και με απαράμιλλης τέχνης και αισθητικής λεπτομέρειες. Victorians και Edwardians λάτρευαν την ρομαντικούς πίνακες με θέματα από την Αρχαία Ελλάδα και  τη Ρώμη. Τα draperies με τους κορσέδες και τα μπούστα ήταν αρκετά ερεθιστικά και αισθησιακά φανερώνοντας μια υψηλή γνώση τόσο των υφασμάτων όσο και του γυναικείου σώματος.

61656588_1062226887301653_6300539129981566976_n

61758601_1062224940635181_1989579579089485824_n
Ionian dancing girl 1902
61771992_1062210173969991_8436789879429398528_n
A fair reflection 1915

61845644_1062225707301771_2671151173402099712_n

61752173_1062215300636145_4110648826031767552_n
At the temple of Isis
61943376_1062211133969895_6433310076773072896_n
Sweet dreams 1904
61957934_1062205220637153_5680068552170668032_n
Contemplation
61839763_1062216000636075_5166036021392965632_n
Julia
61763825_1062221757302166_2108243864711069696_n
An offering to Venus 1912 John William Goddard. Ενα από τα πρώτα έργα του είναι η κοκκινομάλλα Αφροδίτη με διάφανη τουαλέτα με sheer purple fabric

61777159_1062226437301698_3290637623881629696_n

61621396_1062217210635954_8565777934990704640_n
Bouquet 1899
61866961_1062212720636403_8975412012804734976_n
The love letter 1907

61418535_1062226927301649_3335618013213753344_n

61548167_1062226967301645_6854479981477625856_n

‘Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Goddward με τους ρομαντικούς αρχαιοελληνικούς πίνακες με καθαρότητα στις γραμμές πραγματικά με συγκλονίζει. Ένα ακόμα πράγμα που αγαπώ είνα η απεικόνιση των πτυχώσεων των υφασμάτων (τι σόι μοδίστρα είμαι) που δένει αρμονικά με το γυμνό σώμα.

(Βέβαια εχθές πήρα ένα «έλεος» στο ποστ με κάποιους πίνακες του, από μια τέλος πάντων σεμνότυφη η οποία ποστάρει ότι μαλακία της κατέβει και ξέρεις όταν ενοχλεί η τέχνη και δεν ενοχλούν οι ειδήσεις τα χυδαία ανέκδοτα οι σκοτωμοί και οι βιασμοί τότε υπάρχει πρόβλημα)

Μαρία Φανουράκη

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ…

Αγαπάω τα βιβλία. Νομίζω τα αγαπούσα σε όλη μου τη ζωή. Αν με χαρακτηρίζει κάτι αυτό είναι η αγάπη μου για τα βιβλία (και για τα πλέξιμο/ράψιμο/μαγείρεμα/ζωγραφική τόσο ταλαντούχο κορίτσι πχια😋)
Αν μου πεις να ανασύρω από τη μνήμη μου το πιο αρχαίο πράγμα, το πιο παλιό, τη πρώτη μου ανάμνηση θα σου πω τη ροζ πάνινη τσάντα δώρο της νονάς γεμάτη βιβλία, τετράδια, παραμύθια, ζωγραφιές και μπογιές. Μια άλλη ανάμνηση είναι η μέρα που έφεραν τη μεγάλη βαριά βιβλιοθήκη στο σπίτι. Από τον πάππου και τη γιαγιά δώρο για τους μαθητές (τον αδελφό μου και εμένα, η αδελφή μου ήταν πικολινο ακόμα δε πήγαινε σχολείο). Θυμάμαι τις σάκες που είχα κατά καιρούς στο σχολείο θυμάμαι το ντύμα για να καλύψουμε τα βιβλία αλλά πάνω από όλα θυμάμαι τη μυρωδιά των βιβλίων. Σχολικών και εξωσχολικών. Μια συνήθεια που κρατάω μέχρι σήμερα είναι να σνιφάρω ηδονικά τις σελίδες των βιβλίων. Μεθυστικό και ταξιδιάρικο άρωμα. Και πόσο τα αγαπάω τα βιβλία γιατί λένε πάντα την αλήθεια ακόμα κι όταν μιλάνε για μυθικά πράγματα και πλάσματα. Την βιβλιοθήκη την έχω ακόμα. Κυριαρχεί στο δωμάτιο μου. Έχει χαραγμένα ονόματα ημερομηνίες υπολείμματα από αυτοκόλλητα και κάτι από τις έφηβες ψυχές μας. Των αδελφών μου και εμένα. Του Μανώλη της Μαρίας και της Νίκης. Η αγία τριάς. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς βιβλία. Είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική (εντάξει δε συγκρίνεται η μωρωδιά του χαρτιού με την οθόνη αλλα οκ πρέπει να ξεκολλήσουμε. Γιατί να τη πληρώνουν τα δέντρα στη τελική; Και το Pdf και το ηλεκτρονικό μια χαρά είναι ιδιαίτερα αν είναι και τσάμπα χε χεεεε τι τσιγκούνααα💰💶)
Έχω πάθος με τα βιβλία και όχι για ότι βιβλίο να ναι, η εμμονή μου στα όρια της αγιοποίησης είναι ο Βασιλιάς 👑. Ο STEPHEN KING.. Βασιλιάς όνομα και πράγμα. Ο θαυμασμός μου απεριόριστος. Για την συνέπεια με την οποία γράφει τόσες δεκαετίες και για το τι γράφει. Γιατί ο άνθρωπος είναι ο master of commander των παράλληλων κόσμων, των τρομακτικών ιστοριών και των φρικιαστικών ανθρώπων. Μέχρι στιγμής τα βιβλία του king που έχω διαβάσει είναι:

CARRIE
MISERY
THE SHINING
MΑΚΡΥΑ ΠΟΡΕΙΑ
SALEMS LOT

Και το SLEEPING BEAUTYS που διαβάζω τώρα
Και έχω να πω τα εξής: Πρώτα από όλα για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία του μου γεννήθηκε η ανάγκη να κρατάω σημειώσεις με φράσεις και λέξεις που μου κάνουν εντύπωση, μέχρι τότε απλά υπογράμμιζα τη λέξη στο βιβλίο (το salems lot ήταν το πρώτο τα Χριστούγεννα του 2018, ναι το ξέρω άργησα να διαβάσω KING και ντρέπομαι για αυτό αλλά θα επανορθώσω έχω κατεβάσει δεκάδες δεκάδες βιβλία του που με περιμένουν ζεστά ζεστά να τα διαβάσω, και κάνω μέσο όρο 3 μέρες να διαβάσω ένα βιβλίο οπότε έχω προοπτικές, αν και αξίζει ο κινγκ να διαβάζεται αργά και ΗΔΟΝΙΚΑ).
Επίσης με μαγεύει ο τρόπος που σκιαγραφεί τον κάθε χαρακτήρα. Είτε είναι καλός είτε κακός αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει αν τον συμπαθεί ή όχι. Δεν τον νοιάζει να δικαιολογήσει απλά είναι εκείνος που λέει μια ιστορία. Από κάθε του βιβλίο βγαίνει ένα χέρι σε αρπάζει από τα μούτρα και σε βυθίζει μέσα του. Το να σβήνει την πραγματικότητα γύρω σου και να σου δημιουργεί ζωντανές στα όρια της τρέλας εικόνες του βιβλίου του είναι κάτι που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε άλλο συγγραφέα. Μιλάει για βούτυρο και νιώθεις τη γεύση του στο στόμα σου, περιγράφει τον μανιασμένο άνεμο και ακούς το σφύριγμα του. Μιλάει για φαντάσματα που βγαίνουν από τη μπανιέρα και φοβάσαι να πας για κατούρημα. Μιλάει για αλουμινένιες λουρίδες που μοιάζουν με δάχτυλο και σε στοιχειώνει η εικόνα.
Ένα άλλο γνώρισμα του είναι οι αμέτρητες ασυνήθιστες λέξεις. Ένας οργασμός λέξεων, πόσο όμορφα πράγμα είναι οι λέξεις, ένας παράδεισος ονειρικός με πλουμιστά σεντόνια λέξεων. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο ΚΙΝΓΚ όχι ο Αλέξης που λέει και το άσμα. Οι φράσεις και οι παρομοιώσεις με αφήνουν άναυδη, σκέφτομαι πόσο γαμάτος είναι αυτός ο άνθρωπος. Αυτό με τη φασολάδα με έχει στοιχειώσει ……«Σε όλες τις μικρές πόλεις, το σκάνδαλο σιγοβράζει πάντα στο πίσω μάτι, σαν τη φασολάδα της θείας σου της Σίντι»…..
Και οι λεπτομέρειες, οι αμέτρητες φαινομενικά αχρείαστες λεπτομέρειες που όμως τρυπώνουν στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την φαντασία και γεννούν ολοζώντανες εικόνες.
Για παράδειγμα αναφέρει τι μπρελόκ έχει κάποιος μια παντελώς άχρηστη πληροφορία καθώς δεν έχει καμία επίδραση στη εξέλιξη της ιστορίας αλλά το κάνει για να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι άτομο είναι ο άλλος. Ο τρόπος που περιγράφει τη ζωή στις κλειστές κοινωνίες με κάνει και ταυτίζομαι, είναι ακριβώς ότι συμβαίνει σε χωριά κωμοπόλεις άρα έχει πλήρη επαφή με τη πραγματικότητα δε γράφει ότι του κατέβει. Φυσικά έχοντας μεγαλώσει σε μικρή κωμόπολη ξέρει από πρώτο χέρι την «ατμόσφαιρα» της επαρχίας.
Δηλαδή όσο τον διαβάζω σκέφτομαι ο άνθρωπος ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΡΆΦΕΙ. Επίγνωση για την ανθρώπινη φύση επίσης. Και ξαναλέω δεν κάθεται να δικαιολογήσει γιατί η μαμά σκότωσε το μωρό της. Απλά το γράφει και νιώσε οποιοδήποτε συναίσθημα θέλεις εσύ. Εγώ για παράδειγμα στην Ερευνήτρια ένιωθα τύψεις στη αρχή που παρουσίασα κακούς τους γονείς της μιας εκ των δυο πρωταγωνιστριών μου. Έπρεπε να παλέψω να σταματήσω να τα βλέπω όλα μέσα από τα μάτια της Μαρίας γιατί αυτό δεν με άφηνε να είμαι συγγραφέας. Προσπάθησα πολύ να αποστασιοποιηθώ, να πάθω εκτόπιση και να δώσω υπόσταση στον εκάστοτε χαρακτήρα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΩ ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ. Έχει λοιπόν αμέτρητες εικόνες ολοζώντανες χάρη στην ικανότητα του να περιγράφει. Ξεχνιέσαι μέσα στον ωκεανό από λέξεις. Νιώθω τυχερή που έχω τη δυνατότητα να διαβάζω τα βιβλία του.
Το πιο εντυπωσιακό όμως με τη πάρτη του είναι οι βουτιές που κάνει στους αρχέγονους φόβους μας. Φόβοι που βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στον άνθρωπο από τη παιδική του ηλικία. Χθες τελειώνοντας τη Λάμψη πέρασα τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να αποφασίσω αν θα διάβαζα το νεκρωταφειο ζώων ή το ΑΥΤΟ. Και τα δυο έχουν να κάνουν με θέματα ευαίσθητα παιδιά και κατοικίδια. Προσωπικά για εμένα είναι απαγορευμένα θέματα λόγω της ευαισθησίας μου, τουλάχιστον μέχρι και πριν λίγο καιρό που ήμουν υπερευαίσθητη και έκλαιγα με το παραμικρό. Αρνητικές αναμνήσεις στα δυο αυτά θέματα με είχαν κάνει να τα έχω κλειδαμπαρώσει και να μη θέλω να έρχομαι αντιμέτωπη ούτε να θέλω να τα συζητώ. Βέβαια τώρα έχω κάνα χρόνο να κλάψω και η Αννα μου ανέφερε πως ωρίμασα απότομα. Παρόλα αυτά είπα να μην τα διαβάσω προς το παρών και να διαβάσω τις κοιμωμένες. Ακόμα ένας από τους λόγους που τον θαυμάζω είναι πως παρόλο τα θέματα υγείας που είχε και μιλάμε για σοβαρά προβλήματα τύπου τον χτύπησε αμάξι και ήταν καθηλωμένος για καιρό στο κρεβάτι. Σε πολλά βιβλία του βάζει προσωπικές του εμπειρίες όπως στο μίζερι όπου ο ήρωας του παθαίνει ένα ατύχημα και μια τρελή θαυμάστρια τον κρατάει αιχμάλωτο. Έχοντας περάσει από το κρεβάτι του πόνου μπόρεσε να σκιαγραφήσει άψογα μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια την αγωνία ενός ανήμπορου αιχμάλωτου ανθρώπου που βρίσκεται ξαφνικά στο έλεος μιας ψυχικά άρρωστης γυναίκας. Με σόκαρε και αυτό είναι καλό. Είναι το «αποστολή εξετελέσθη» του συγγραφέα.
Είναι ένας μαγικός συγγραφέας κατά εμέ για όλους τους παραπάνω λόγους και για αμέτρητους ακόμα. Και εν το μεταξύ προσπαθήστε να με φανταστείτε, βράδυ κουκουλωμένη με το φλισακι ναι είναι Ιούνης αλλά εγώ είμαι εγώ και δεν έχω την ίδια θερμοκρασία με τους άλλους δηλαδή κρυώνω) να διαβάζω κινγκ να βρίζω να μένω με ανοιχτό το στόμα και στο τέλος όταν ζορίζουν τα πράγματα να κοιμάμαι με ανοιχτό το φως. Και αυτό δε το αλλάζω με τίποτα.

61782230_1060982514092757_7345903748574609408_n61667958_1060982474092761_4356895171015606272_n

61573314_1060983954092613_1806958634815455232_o

Μαρία Φανουράκη

(όλα τα κείμενα είναι δικά μου)

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ… 🧠

Όταν γράφω τις ιστορίες μου με βοηθάει πάρα πολύ να βρίσκω ένα «πρότυπο μοντέλο» έτσι το ονομάζω, το οποίο με εξυπηρετεί στο να προσδιορίσω καλύτερα, να πλάσω να δώσω σχήμα στον εκάστοτε ήρωα/χαρακτήρα.

Μπορεί να είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο πχ ο Henry Cavil ή ένας γείτονας ((((((που πιστέψτε με δε μοιάζει καθόλου στον Henry))))))), μπορεί να είναι ένας κινηματογραφικός ήρωας πχ batman μπορεί να είμαι ακόμα και εγώ.

Για παράδειγμα στην ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α. ο σύντροφος της μιας εκ των δυο βασικών ηρωίδων, μου έκανε σε Henry Cavil από τη πρώτη στιγμή που τον συνέλαβα στο μυαλουδάκι μου. Ήθελα κάποιον ψηλό με τετράγωνη κατασκευή και παχύ λαιμό σαν βαριά σεκοια που αναδύεται στέρεα από τη φρεσκοποτισμένη γη ((((κάποιαααααα έχει καιροοοοο να κάνει σχεσουλαααα)))))))). Επίσης είχα δει μια συγκεκριμένη του φώτο με γυαλιά και μαύρο ζιβάγγο και αμέσως πυροδοτήθηκε μια ολοζώντανη εικόνα του ΜK. μέσα στο μυαλό μου.

Ναι, εδώ θα ήταν μια καλή ευκαιρία να σας πω κάτι, δεν θέλω να τρομάξετε αλλά συμβαίνει ακριβώς όπως θα το πω. Αχμγκουχ ((((ξερό βηχαλάκι)))))))))… Δεν ξέρω αν ονομάζεται κάπως αυτό που μου συμβαίνει ή έχω ζωηρή φαντασία ή απλά εγώ είμαι κουλή, αλλά όταν γράφω, συγχρόνως «παίζω» τη σκηνές που γράφω τη συγκεκριμένη στιγμή, στο μυαλό μου. Και παρασύρομαι τόσο πολύ από τη στιγμή που ΒΟΥΤΑΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΈΝΑΝ ΠΑΡΆΛΛΗΛΟ ΩΚΕΑΝΟ όπου σβήνει η πραγματικότητα και υπάρχω ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΩΣ ΜΑΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΊΟ ΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΚΗΝΗ.

Για παράδειγμα η ερευνήτρια Α συνομιλεί με τον Ταδε και εγώ αρχίζω και μιλάω όπως θα μιλούσε εκείνη!!! Και γράφω και μιλάω συγχρόνως, ΕΤΣΙ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΕΚΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΔΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΙ. Δηλαδή αν η ιστορία διαδραματίζεται στο σήμερα για να γίνει αληθοφανές και πιστευτό όλο το story ακόμα και στοιχεία μυθοπλασίας να εμπεριέχει, πρέπει η ηρωίδα και όλοι οι χαρακτήρες να είναι άτομα του σήμερα, να ντύνονται, να μιλούν όπως οι σημερινοί άνθρωποι. Εννοείται πως μπορείς να προσδώσεις ιδιαιτερότητες όσο παράλογες και παλιομοδίτικες θέλεις για να γίνει ξεχωριστός αλλά σε γενικές γραμμές, και σε λογικά πλαίσια, πρέπει να φτιάξεις χαρακτήρες πιστευτούς. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ.

Η ερευνήτρια μου είναι μια γυναίκα δυναμική, με καριέρα και αγοροκόριτσο. Άρα το να τη βάλω να πει «Περάστε μου σας παρακαλώ φίλτατε το αλάτι» είναι τελείως ψεύτικο. Θα πει «μει αι χαβ ε καπ οφ τι άντε μη χεσω εκατό φορές στο χω πει» (((((((Ελένη Βλαχάκη στο Κωνσταντίνου και Ελένης.. χαχα))))))))).

Απλά λέω πως με το να εκτοπίζω τον εαυτό μου και να υποδύομαι για λίγο τον ήρωα μου με βοηθάει να τον προσεγγίσω καλύτερα και να δω πως θα ακουστούν στον πραγματικό κόσμο όλα όσα τον βάζω να πει.

Στην ΒΕΑΤΡΙΚΗ μου ο αγαπημένος της ηρωίδας μου βασίστηκε εξωτερικά στον Robert Pattinson, στην Morigan MORBIT η Μόριγκαν βασίστηκε σε ένα τυχαίο σκίτσο μιας καρικατούρας με κόκκινα μαλλιά και χείλη, ο αγαπημένος της ηρωίδας μου στη ROSE M. βασίστηκε στον Jamie Dornan, ο Δνοφερός διηζήτωρ βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη φωτογραφία του Henry cavil. Ο Φέλιξ από την αλυσοδεμένη ψυχή βασίστηκε σε ένα πρώην. Η μια εκ των δυο ηρωίδων στην ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α, βασίστηκε στην Νικολούλη, η δεύτερη ηρωίδα της ιστορίας, βασίστηκε σε εμένα. Όταν λέω βασίστηκε εννοώ ΜΟΝο ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΜΟΝΩΜΈΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ όπως για παράδειγμα η απόχρωση των μαλλιών ή το ύψος. Νιώθω τυχερή που πάσχω από ζωηρή ανεξάντλητη φαντασία γιατί πως αλλιώς θα έκανα όσα κάνω και πως αλλιώς θα χρωμάτιζα το καθημερινό γκριζο…… χεεεε
#They_call_me_the_queen_at_the_psych_ward

Ευκαιρία βρήκα με αυτό το κείμενο για ένα γρήγορο #ινστα_χαζεμα στα αγαπημένα αγόρια… Είναι η χρυσή λίστα με τα celebrity crash μου που μου δανείζουν στοιχεία τους σε κρίσιμες στιγμές.  Ίσως πρέπει να τη πλαστικοποιήσω όπως ο Ρος στα Φιλαράκια χεεεε….
🤴Robert Pattinson

61359366_1054293551428320_8426361505561182208_n
ΔΕΟΣ

🤓Henry Cavil

61203229_1054293504761658_4698157527005659136_n
ΛΑΙΜΟΣ

👨‍💼Jamie Dornan

61095690_1054293581428317_6858188578363539456_n
ΟΛΑ

👨‍🏫Alvaro Morte (((((professor Casa de papel… αχ αχ προφεσορ))))))

61524832_1054293631428312_5614498995859619840_n
SEXY NERD LOOK: γυαλιά, γένια, ντροπαλότητα, εξυπνάδα, φωνή

👑Richard Madden

61193345_1054293824761626_33226171944534016_n
Μάτια, σαγόνι

👻Tom Wlaschiha ((((((j hagar game of thrones))))

61322217_1054293911428284_4900409207716577280_n
Βλέμμα και χείλη

Joseph Dempsey (((((Geondry game of thrones)))))

61043721_1054293951428280_8882150581838282752_n
Στόμα, ζυγωματικά

 

Liam McIntyre (((((Spartacus)))))

61336927_1054294021428273_8049174935005822976_n
Σώμα

🌭🔪Iwan Rown ((((((Ramsey game of thrones))))))))

60960901_1054293978094944_4575581960696496128_n
φυσιογνωμία

🧛‍♂️Christian Camargo (((((Δράκουλας penny dreadful)))))

61541175_1054328548091487_4601676610028961792_n
ύψος

👨‍🔬Michael c hall (((((dexter)))))

61384182_1054328484758160_5374357113663389696_n
ΟΛΑ

🕺Βασιλης Μίχας

61359668_1054308218093520_5547727123583598592_o
ΟΛΑ

👱‍♂️Kevin Lutolf

61013308_1054449838079358_3766641534968004608_o
Σώμα, στόμα

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ BEVERLY HILLS 90210

Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί αποφάσισαν μετά από τόσα χρόνια να γυριστεί ξανά το Beverly Hills 90210. Σίγουρα για τους παραγωγούς και τους ηθοποιούς το κίνητρο ήταν τα χρήματα. Και είναι απολύτως λογικό, εξάλλου its showbizness baby. Εγώ όμως δεν ξέρω πως νιώθω για αυτό.

Υπήρξα από τις μεγαλύτερες φαν του BH90210. Ερωτευμένη με τον Ντίλαν και εννοείται ήθελα να μοιάσω στη Μπρέντα. Δεν έχανα κανένα επεισόδιο και έμεινα πιστή για δέκα ολόκληρα χρόνια όσο προβαλλόταν δηλαδή. Αν το καλοσκεφτείς ήμουν παιδάκι και έγινα ολόκληρη κοπέλα. Με συντρόφευε σε σημαντικές στιγμές της ζωής μου όπως η εφηβεία, η μετακόμιση από το πατρικό σε δικό μου σπίτι, η πρώτη μου σχέση, η πρώτη μου δουλειά. Το Beverly ήταν πάντα εκεί σε γεγονότα που θα θυμάμαι πάντα. Γιαυτό το λόγο κρατάει ξεχωριστή θέση μέσα στις αναμνήσεις μου, σαν ένα παλιό πολύτιμο ζευγάρι σκουλαρίκια που κρατάς στη μπιζουτιέρα σου με ευλάβεια για να μη το χάσεις. Συμβολίζει τα νιάτα την αθωότητα τη ροζ σαν φραουλένια τσιχλοφουσκα big babol δεκαετία του 1990.

Άλλη λατρεία και αυτή: η αξεπέραστη δεκαετία του 90. Αξεπέραστη γιατί πολύ απλά ήταν όλα γαμάτα. Η μουσική, τα κοριτσίστικα περιοδικά, η τηλεόραση, τα χόμπι, οι βόλτες με τρανζιστοράκι στα σοκάκια, οι διάσημοι, οι αφίσες, η αλληλογραφία, η μόδα, τα μαλλιά (θα σας πως κάποια στιγμή την ιστορία με το πιστολάκι που ανατινάχτηκε καθώς προσπαθούσα να κάνω το γνωστό κοκοράκι στη φράντζα μου).

Με θυμάμαι να παίζω σκηνές από το κάθε επεισόδιο πότε σαν Κέλι και πότε ως Μπρέντα.Τώρα λοιπόν που επιστρέφει δεν θέλω να το δω γιατί ο Ντίλαν λείπει, η Μπρέντα και η Κέλι δεν είναι πια κορίτσια με γαμάτο στυλ (τα τζιν, τα σακάκια, τα παπούτσια, τα φλοραλ φορέματα, τα καπέλα με τα λουλούδια..) ούτε εγώ είμαι κορίτσι πλέον και δεν θέλω να το δω… Ορίστε το είπα…

61008486_1050653771792298_6161456217647480832_o

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ..

Το υπέροχο και κάπως τρομακτικό ταξίδι στο κόσμο του GAME OF THRONES ξεκίνησε το 2011 και ολοκληρώθηκε πριν λίγα 24ωρα. Πιστή μέχρι το κόκαλο (sic) έχω παρακολουθήσει όλες τις σαιζόν και όλα τα επεισόδια, για να μη πω ότι τα έχω δει δυο και τρεις φορές το καθένα. Είμαι από εκείνους που όταν έπεφτε το σήμα αρχής έβαζα τέρμα τον ήχο και ντου του του ρου του ουυυυυυ…. Έκλεινα τα αυτιά μου (αν και δε χρειάζεται τώρα τελευταία γιατί έχω κυψελιτιδα μπλιαχ οπότε δεν ακούω) σε όλους εκείνους που γκρίνιαζαν για το πως έπρεπε να σκηνοθετηθεί το κάθε επεισόδιο και τι θα έπρεπε να συμβεί στον κάθε χαρακτήρα.

Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία και δεν ξέρω αν θέλω. Γιατί εγώ γνώρισα το GAME OF THRONES από τη σειρά, αν τα βιβλία δεν μου αρέσουν; Βέβαια θέλω κάποια στιγμή να δω πως το συγγραφικό ύφος του G. Martin οπότε…
Τελείωσε λοιπόν, το καλύτερο σοού που υπήρξε ποτέ ή θα υπάρξει ποτέ και γράφω τις σκέψεις μου αποκλειστικά με δικιά μου ευθύνη. Θα ήθελα να αναφερθώ ειδικά στον αγαπημένο μου χαρακτήρα, την ARYA STARK. Η Άρυα είναι ένα κορίτσι που από τα πρώτα επεισόδια αντιλαμβανόμαστε πως είναι αυτό που απλοϊκά λέμε «αγοροκόριτσο». Γαμάτη θα τη χαρακτήριζα εγώ. Δεν αρκείται στο κέντημα (βέβαια Άρυα μου εδώ θα διαφωνήσω: το κέντημα γαμάει, σε βοηθάει να γυμνάζεις τον εγκέφαλο σου κάτι σαν γιόγκα. Θα μπορούσες να σχεδιάζεις τη λίστα σου ενώ πατάς τη σταυροβελονιά. Εξάλλου και το σπαθί σου Βελόνα το ονόμασες), όπως η ξενέρωτη (αργόσχολη, βασικιά, ματαιόδοξη, χαζή) αδελφή της η Σάνσα. Δεν είναι το κορίτσι που θέλει να διαλέγει φορέματα και να βρει γαμπρό (πάντως λάθος σου που έδωσες χυλόπιτα στον Γκέντρυ διότι είναι μανάρι) και δεν φοβάται ή ακόμα κι αν φοβάται δεν το βάζει κάτω σε ολόκληρο το μοναχικό, δύσκολο και τρομακτικό μονοπάτι της εκδίκησης που επιλέγει να ακολουθήσει. Η Άρυα παρόλο το νεαρό της ηλικίας της και το petite ανάστημα της επιδεικνύει τεράστιο θάρρος και είναι εκείνη που στο φινάλε καθαρίζει.
Μαγικό λοιπόν όσο και τρομακτικό το GAME OF THRONES. Σε κάνει να δεθείς με αρκετούς χαρακτήρες, τους οποίους τους δοκιμάζει ανελέητα (καλοί που κάνουν κακά πράγματα και κακοί που κάνουν καλά πράγματα) και τους δίνει την ευκαιρία μέσα από τα δεινά τους να εξιλεωθούν. Κάθαρση. Ανακούφιση. Έπος!!! Ο Theon Greyjoy. Ο Haound. Ο Jamie Lannister. Δάκρυα.

Βέβαια υπήρξαν και οι κακοί χαρακτήρες που παρέμειναν κακοί και που η τιμωρία τους ήταν ήταν ποιητική. Δικαιοσύνη. Πύρινη ρομφαία. Ο Little finger. Ηδονικός αποκεφαλισμός. O Ramsey. Η Cersei. Αν και είχα φανταστεί διαφορετικά το τέλος της, δεν μπορώ να μην νιώσω την σκονισμένη ηδονή να αναδύεται κάτω από τα συντρίμμια στα οποία θάφτηκε. Υπήρξαν και εκείνοι που δεν ήταν ούτε καλοί ούτε κακοί, ήταν πάνω από όλα άξιοι σε όποιο στρατόπεδο κι αν άνηκαν. Ο Turion Lannister. Ο Tιγουιν Λανιστερ. Ο Varys.
Πόσοι δεκάδες χαρακτήρες τόσο πολυδιάστατοι που έμοιαζαν σχεδόν αληθινοί. Και υπήρξαν και οι Σταρκ. Για μένα ήταν αυτονόητο από την αρχή να υποστηρίξω τους Stark. Αυτονόητο για τον χαρακτήρα την ηθική και τη προσωπικότητα που έχω. Γιατί σε κάποιον άλλον μπορεί να άρεσε ο Ramsey (σοβαρά αν υποστηρίζεις Ραμσευ έχεις πρόβλημα). Οι Σταρκ λοιπόν. Ο Νεντ. Ο θάνατος του ήταν η πρώτη γεύση από τις δεκάδες αδικίες που θα ακολουθούσαν στις επόμενες σαιζόν. Ο Ρομπ Σταρκ. Η Κέιτλιν. Ο Ρικον. Για να μη μιλήσω για τους ανταρόλυκους.
Και είναι τόσο αληθινά όλα αυτά, θέλω να πω, και στην πραγματική ζωή κάπως έτσι είναι τα πράγματα, χωρίς ανταρόλυκους και δράκους φυσικά αλλά με αδικία, συκοφαντίες, συνωμοσίες, βια. Δε ζούμε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί. Τελείωσε λοιπόν ένα αληθινά καλό σήριαλ που ζωντάνεψε αμέτρητους ολοκληρωμένους ανθρώπινους χαρακτήρες. Θα μου λείψει η Arya, ο John/Aegon, o Hound, o Tyrion, o Theon, o Bran,
Θα μου λείψει το αδύνατο που γίνεται δυνατό, θα μου λείψει η μαγεία, η συγκίνηση….

Χαίρε Παιχνίδια του θρόνου, του στέμματος ή όπως αλλιώς σε ονόμασαν… WINTER IS OVER… γιατί όταν παίζεις το παιχνίδι του θρόνου κερδίζεις ή πεθαίνεις. Εκτός κι αν είσαι κορίτσι χωρίς όνομα γιατί τότε ζεις και περιπλανάσαι αέναα επειδή η αγέλη επιζεί….

61114085_1051705778353764_5056808818302779392_n

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ, Η ΧΑΡΟΥΠΙΑ, ΤΟ ΦΟΡΚΣ ΚΑΙ Ο ΒΟΣΚΟΣ..

Πέρυσι λοιπόν διόρθωνα τη Βεατρίκη🧛‍♀️ που την είχα γράψει το 2012 ((((((((προ υπολογιστή εποχή, γραμμένη στο χέρι σε μπλε τετράδια🖊📘, το 2015 που απέκτησα υπολογιστή 💻τη μετέφερα👩‍💻 στο οπεν όπου πήρε τη τελική της μορφή))))))))….
Και ενώ διόρθωσα τη Βεατρίκη🧛‍♀️((((((((σαν πρώτη μου συγγραφική απόπειρα καταλαβαίνετε ότι ήταν και αναλόγου ποιότητας, ένα υβρίδιο θα έλεγα, λυκόφωτος 🧛‍♀️🧛‍♂️και vampire diaries📔📖, πλιαχχχχχ κάποτε ήμουν άρρωστη με τα βαμπίρ, βέβαια όταν δεν έχεις διαβάσει ποτέ ΚΙΝΓΚ👑 τι προσέγγιση περιμένεις να έχεις στο μύθο του βρικόλακα;)))))))))))….. κι ενώωωω λοιποννννν ετοίμαζα τη μπεατρίξ μου (((((((το λατρεύω αυτό το όνομα)))))), ένα περιστατικό τέτοιες μέρες πέρυσι μου γέννησε μέσα μου την ιστορία που γράφω μέχρι τώρα την περιβόητη ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α.🕵️‍♀️

Γιατί αυτό είναι το ιδιαίτερο με εμάς που γράφουμε: οτιδήποτε γύρω μας μπορεί να μας δώσει την έμπνευση για να δημιουργήσουμε μια ιστορία. Νομίζω πως έχω μιλήσει για αυτή τη περιπέτεια που είχα ζήσει στο λόφο που μου πυροδότησε την ανάγκη να δημιουργήσω την ιστορία της ερευνήτριας. Μπορώ όμως να τα ξαναπώ χε χε…

Ζω στη φύση σε ένα χωριουδάκι🏡 που αγγίζει τα όρια της γραφικότητας από κάθε άποψη αρνητική και θετική. Βρίσκομαι στο Δήμο Μινώα 🗺 (((((((ο τόνος στο ω, και μόλις διαπίστωσα πως έχει το ίδιο όνομα ένας βασικός μου χαρακτήρας, με τον τόνο στο ι))))))))

Κοντά στο σπίτι μας που είναι σε ανηφορικό σημείο, υπάρχει ένας λόφος και ακόμα πιο πάνω κείτονται ατάραχα τα βουνά Κοπροκεφάλας και Σκαπεταρά 🌄 . Στο λοφίσκο λοιπόν υπάρχει ένα τετράγωνο χτίσμα🏗🏛 με μια επιγραφή ότι χτίστηκε το 1955. Εμείς το ονομάζουμε δεξαμενή🛁 γιατί ουσιαστικά το τετράγωνο είναι το σπιτάκι🏠 με τα υδραυλικά της δεξαμενής που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του, τώρα το συνειδητοποίησα και αυτό!

Επάνω στο τετράγωνο🏛 λοιπόν έχει πεζούλια. Και ολόγυρα στις ρίζες του ενός βουνού έχει κυπαρίσσια🌲🌳. Τα δέντρα ήταν η αφορμή και ονόμασα τη περιοχή Forks (((((((((από το twilight 🧛‍♀️🧛‍♂️ναι κάποτε είχα κόλλημα με αυτό γιατί ήταν μια περίεργη δεύτερη εφηβεία που είχα βιώσει και η ταινία τη στιγμάτισε. Όπως το Beverly Hills 90210🏫👩‍🏫💑 είχε στιγματίσει την κανονική μου εφηβεία τότε εκεί στα 13 μου))))))))))))))

Forks λοιπόν λόγο της ομοιότητας με τα κυπαρίσσια ((((((((στη ταινία το χωριό της Bella λέγεται φορκς και έχει πολλά κυπαρίσσια)))))))). Εκεί πηγαίνω λοιπόν εδώ και πολύ καιρό κρατώντας κρατώντας πάντα ένα ή παραπάνω βιβλίο 📚 το κινητό μου📱, τα ακουστικά μου🎧 για να διαβάσω, να ακούσω μουσική🎶, να διαλογιστώ🧘‍♀️, να γράψω🖋📃…. εκεί είχα πάει πέρυσι και ενώ τραβούσα φωτογραφίες📸 άκουγα θόρυβο και θεωρώντας πως είναι καμία κατσικούλα 🐐((((((((((((((((((((άκουγα σύρσιμο φύλλων🍂🍃 και είχα δει στα κυπαρίσσια 🌳μια κατσίκα 🐐να τρώει φύλλα 🍂από μια χαρουπιά, στη χαρουπιά που εγώ👩‍💻 η αδελφή μου🤱 και η Καίτη🤱 είχαμε φτιάξει πριν αιώνες το περιβόητο ΣΤΕΚΙ μας. Ανοίγω παρένθεση να εξηγήσω τι εστι ΣΤΕΚΙ. Είχαμε βρει τη χαρουπιά🌲🌿 με τα τεράστια κλαδιά που έπεφταν σχεδόν μέχρι το βραχώδες έδαφος 🏔 σαν κουρτίνες προσφέροντας προσφέροντας μας ένα απομονωμένο σημείο που μπορούσε η καταπιεσμένη εφηβεία μας να βρει διέξοδο. Εκεί πηγαίναμε να ξεσκάσουμε χωρίς να μας ρωτάει καμιά θειά με τσεμπέρι αν δικαιωθήκαμε αν μας ήρθε δηλαδή περίοδος γιατί αν μας είχε έρθει ήταν ώρα να ξεκινήσουν τα προξενιά χα! Εσείς της πόλης δεν έχετε ιδέα πόσο σκληραγωγημένα είναι τα παιδιά στα χωριά… πηγαίναμε λοιπόν να γελάσουμε να μιλήσουμε για αγόρια, να διαβάσουμε Κατερίνα να ακούσουμε μουσική να φάμε γλυκά. Είχαμε φτιάξει και μυστικές ταυτότητες, ακόμα την έχω κρατήσει τη δικιά μου)))))))))))))))).

60963499_1051978664993142_3913886478597357568_o

 

Στη  χαρουπιά λοιπόν της εφηβείας μας η αναίσχυντη κατσίκα μασούλαγε τα φύλλα της. Εγώ συνέχισα να βγάζω φώτο λίγα μέτρα πιο πέρα στα πεζούλια του τετράγωνου χτίσματος. Έχοντας την εντύπωση ότι ο θόρυβος προέρχεται από τη κατσίκα συνέχισα να κάνω τα δικά μου, ώσπου κοιτώντας πίσω από τον ώμο μου είδα έναν κρίπι βοσκό 🤡👨‍🌾να κρύβεται πίσω από ένα κυπαρίσσι. Με το που κατάλαβε ότι τον είδα άρχισε να τρέχει 🏃‍♂️και το ίδιο έκανα και εγώ🏃🏻‍♀️. Έφυγα έτρεξα προς το σπίτι μου🏡 και δεν θα αναφερθώ στο γεγονός ότι τον άκουσα να με ειρωνεύεται ούτε και στο ότι τα είπε στη μανούλα του και η δική του στη δικιά μου για να με κατσαδιάσει (((((((((για τι ακριβώς έπρεπε να φάω κατσάδα δεν κατάλαβα από τη στιγμή μάλιστα που  εγώ ήμουν εκείνη που παρακολουθούνταν..)))))))))))

Αυτό είναι το κλίμα που επικρατεί στα γραφικά χωριουδάκια εν έτη 2019……….. Αυτό το κλίμα της σχιζοφρένειας 🧟‍♂️των άρρωστα καθυστερημένων αντιλήψεων🧙‍♀️ και της ανθυγιεινής προσκολλήσεως προς το παρελθόν 🤶με έκανε να δημιουργήσω το κόσμο της ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ Α🕵️‍♀️. Αν και είναι μια φανταστική ιστορία🦄 μέσα υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σαν μικρά κομματάκια γυαλιού🍷. Δεν είναι τυχαίο που αποκαλώ το συμπαθητικό κατά τα άλλα χωριουδάκι μου ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΡΆΚΟΥΛΑ (σε προκαλώ να κυκλοφορήσεις χειμώνα μετά τις 8 στα σκοτεινά σοκάκια του, ανατριχίλα εγγυημένη). Αυτά λοιπόν περί φορκς ερευνήτριας, χαρουπιάς, και κριπι βοσκών…. 📖

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΧΟΜΠΙ…

Έχω μέρες να γράψω κάποιο κείμενο και πολύ τo πεθύμησα. Τι κάνετε; Χριστός Ανέστη, πως περάσατε;
Συνήθως όταν παραμελώ κάτι είναι γιατί με απορροφά κάτι άλλο. Είμαι πολυάσχολο άτομο έχω χιλιάδες χόμπι, από αυτά τα δημιουργικά, και κάποιες φορές δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα μαζί. Και έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο. Φαντάσου να μην είχα. Συνήθως σημειώνω όσες ιδέες μου έρχονται για να μην τις ξεχάσω. Τώρα θα μου πεις τι σόι χόμπι είναι αυτά που αντί να τα κάνεις για να περάσει η ώρα σου εσύ τα σημειώνεις ως υποχρεώσεις; Δεν είναι υποχρεώσεις, απλά έχω τη τάση να ξεχνάω που και που και είναι χρήσιμο να υπάρχουν γραπτές υπενθυμίσεις. Τα αγαπάω είναι η αλήθεια, είναι μέρος της ταυτότητας μου πέρα από τη χαλάρωση και τη ψυχική ηρεμία αλλά και δύναμη που μου δίνουν. Όσοι έχετε ξαναδιαβάσει κείμενο μου (εσάς τους λίγους σας ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου) σίγουρα ξέρετε το κόλλημα με το πλέξιμο. Επίσης ξέρετε για το κέντημα και το ράψιμο που είναι τα νέα μου χόμπι, παρακολούθησα μάλιστα και μαθήματα με την αγαπημένη μου δασκάλα κυρία Βασιλική.  Έχω ξεκινήσει να φτιάχνω από την αρχή μια φούστα (λίγο ακόμα και την τελειώνω), και έχω τολμήσει να βάλω χέρι (σικ) σε ρούχα που εχω εδώ και χρόνια αλλά δεν τα φοράω πλέον είτε γιατί είναι περασμένη η μόδα τους είτε γιατί  θέλουν στένεμα. Κάποιες φορές ασχολούμαι και με τη ζωγραφική αλλά δεν της αφιερώνω τόσο πολύ χρόνο. Επίσης χόμπι και μάλιστα μου τρώει πολύ χρόνο (χαλάλι) είναι το διάβασμα. Κατεβάζω  βιβλία δωρεάν σε PDF. Έτσι τώρα έχω σε αναμονή δεκάδες βιβλία του Στιβεν Κινγκ (κρατάω σημειώσεις από κάθε βιβλίο του, έχει μοναδικές παρομοιώσεις, άγνωστές λέξεις κτλ), Ποε, τη κερένια κούκλα τη φόνισσα του παπαδιαμάντη τα Ανεμοδαρμένα ύψη και πολλά άλλα. Άλλο τρελό χόμπι είναι να παρακολουθώ σειρές και ελληνικές ταινίες στο YouTube. Έχω δει όλα τα επεισόδια από τις παρακάτω σειρές
Κάτω Παρταλι
Ρετιρέ
Ντόλτσε Βίτα
Όλες όλες όλες τις εκπομπές της Σίας Λιαροπούλου
Κωνσταντίνου και Ελένης
Αυτές τις μέρες παρακολουθώ τα animation Mr Bean
Επίσης θέλω να δώ τη Σαμπρίνα τη μικρή μάγισσα και τον Τεν τεν.
Το περπάτημα και γενικά η φύση είναι θα έλεγα άλλο ένα χόμπι. Θα συμπληρώσω και τη θάλασσα φυσικά.
To Game of thrones είναι μια κατηγορία μόνο του, γενικά παρακολουθώ περισσότερο σειρές από ότι ταινιες. Τελευταία είδα το και θέλω να δω το Casa de papel οπωσδήποτε.
Τέλος να πω ότι το γράψιμο δεν ειναι χόμπι είναι απαραίτητο όπως το οξυγόνο. Και δε γραφω για να περνάει η ώρα μου. Επενδύω σε κάτι μελοντικό, αγγίζω σιγά σιγά το όνειρο μου. Έχω γράψει αρκετές ιστορίες αλλά την αφοσίωση που έχω στην ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑ Α, δεν την είχα σε καμία άλλη. Φτάνω τις 159 σελίδες και έχω ήδη βρει το φινάλε της. Τώρα προσπαθώ να μαζέψω όλα τα μέτωπα που είχα ανοίξει να τα κεντήσω με σταυροβελονιά και να ολοκληρώσω το crime story μου.
🌹

Αυτά περί χόμπι…. σας φιλώ…