ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Πες μου μια λέξη, αυτή τη μόνη λέξη…

Lady’s and sisters,

να ξεκινήσω με το εξής: βρέθηκε ο Ντοστογιέφσκι! Στον μπουφέ του παππού (ήθελε να πιει κονιάκ). Σκονισμένος, ταλαιπωρημένος και λησμονημένος. Αλλά, αλλά, αλλά, ξεκίνησα να τον διαβάζω και του πέρασε.

Επίσης συνεχίζω τα μαθήματα κεντήματος και είμαι σούπερ ευτυχισμένη.

 

Στο θέμα μας τώρα,

το οποίο αποφάσισα να είναι κάτι ευχάριστο και ελαφρύ. Έχω αναφέρει ξανά ότι μαζεύω τα θετικά αλλά και τα αρνητικά σχόλια/ κριτικές που μου γράφουν εδώ στο blog-ακι μου, στο wattpad και στο facebook.

Ακολουθεί το «άλμπουμ» των πολύτιμων λέξεων που κάποιοι από εσάς αποφασίσατε να μου κάνετε δώρο. Γιατί είναι σημαντικό πολύ να αφιερώνει ο αναγνώστης ένα λεπτό από το χρόνο του για να εκφράσει την άποψη του για το κείμενο που μόλις διάβασε…. Σου δίνει έτσι μια γεύση το τι μπορεί να σκέφτεται κάποιος για κάτι που έγραψες. Γιατί είναι λίγο τρομακτικό να εκτίθεσαι και να μην σου λέει κανείς το παραμικρό. Είναι σαν να έχεις ένα κομματάκι μαρούλι στα δόντια κολλημένο και να μην έχει κανείς την ευγένεια και τη συμπόνια να σου πει «κοπελιά έχεις λίγο πρασινάδα στο δόντι»…. Εγώ θα πω ακόμα μια φορά ευχαριστώ για όλα τα θετικά αλλά και τα αρνητικά που έχω λάβει μέχρι σήμερα.

ΥΓ: ένα άτομο που εκτιμώ πολύ μου είπε ότι έχω ταλέντο στο γράψιμο… Ε κάτι θα ξέρει τόσα πτυχία έχει… χαχαχα

 

24774682_720338674823811_8884308987604703211_n24312660_720335971490748_1194723846770458020_n24796449_720334644824214_1148768192216277244_n26114102_731019120422433_1847444122233607058_n26165807_731983523659326_8410996823134178869_n27858029_749491255241886_7906994473248801844_n29472439_769166279941050_8530896469765390336_n29473002_769164873274524_3155893156797480960_o24312660_720335971490748_1194723846770458020_n29512657_769707093220302_2913990335702184387_n29597396_773116352879376_5711771287921980381_n29793161_776215995902745_7047953857137082368_o30656679_779913222199689_6336094325251768320_n30714099_779911995533145_2625893187448733696_n30743951_782863335238011_593548855216177152_n31968275_791559907701687_1214897530500808704_n32090083_791055794418765_5201076400408231936_n32150264_791056667752011_2137940380992143360_n33232485_798331523691192_6863740931695181824_n33782050_800437216813956_2426778623865257984_n34118861_802278856629792_8726305704933064704_n34789226_805612559629755_7823823107700817920_n35519880_811812959009715_1572057935570272256_o36177006_818312075026470_2393694679762731008_n36278282_821873821336962_1600669276824403968_n36295419_821254998065511_2491296892441329664_n36351994_821872811337063_516480782395506688_n37074009_836778373179840_287357690336772096_n37200310_839238332933844_6902017005927268352_n37412592_842161519308192_8612267172103716864_n37874399_850193231838354_2713298851413884928_n37952772_850192135171797_677619133478600704_n42856423_897709950420015_1775344364097110016_o

49795473_954917271365949_6878269062300827648_n

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η εκδίκηση του Ντοστογιέφσκι

Ladys and sisters
Αχμ. Εν μεσούσης (ποιανής;) Σοφίας και πολικών θερμοκρασιών συνέβη το εξής παράδοξο. Για χρόνια πολλά στην αποθήκη υπάρχουν κάποιες παλιές εγκυκλοπαίδειες που άνηκαν στον θείο Νίκο που δεν ζει. Τα είχα εκεί σε ένα αυτοσχέδιο ράφι γιατί δεν χωρούσαν στη βιβλιοθήκη μου.

Πριν λίγες μέρες είδα ένα post στο instagram της bookito αν δεν κάνω λάθος όπου ανέφερε τον Παίκτη του Ντοστογιέφσκι. Θυμήθηκα λοιπόν πως ανάμεσα στα παλιά βιβλία υπήρχε και το συγκεκριμένο βιβλίο. Έβαλα ρομπίτσα και κατέβηκα αποθήκη. Μάταιος κόπος! Ο παίκτης είχε εξαφανιστεί. Θεώρησα πως θα τον έχω καταχωνιάσει στη βιβλιοθήκη. Δυστυχώς ούτε και εκεί υπήρχε. Έψαξα ξανά και ξανά στην αποθήκη και σε άλλα δωμάτια αλλά τίποτα. Και έτσι κατάλαβα ότι ο Ντοστογιέφσκι με εκδικήθηκε γιατί τον είχα τόσα χρόνια στη σκόνη λησμονημένο και διάβαζα αλχημιστές και λυκόφωτα (καλά να πάθω). Τώρα, δυο πράγματα μπορώ να κάνω: φανουρόπιτα μπας και μου τον φανερώσει ο Άγιος ή να σκεφτώ πολύ καλά πότε τον είδα τελευταία φορά. Συνήθως έτσι βρίσκω αυτά που χάνω.


Εν αναμονή της επιστροφής του game of thrones 👑 μου κρατάει συντροφιά το penny dreadful.


Άσχετο έκανα και λίγο update στο goodreeds. Έγραψα τη γνώμη μου για κάποια βιβλία που έχω διαβάσει.

 

 

Η φόνισσα

Η φόνισσα by Alexandros Papadiamantis

86483177

Maria Fanouraki‘s review

Είναι σπάνιο βιβλίο καθώς αγγίζει σκιαγραφεί μια σίριαλ κίλερ και γενικά Γ Α ΜΑ ΕΙ !!!!!! Διότι έχουμε συνηθίσει σκουπίδια ελληνικα βιβλία τύπου Δημουλιδες και μαντάδες και βλέπεις πόσο καλτ γαμάτα βιβλία υπάρχουν. Εμένα μου σήκωσε τη πέτσα με τη τρίχα όσο το διάβαζα και τρύπωσε στις φλέββες μου. Δυστυχώς το έχασα το βιβλίο! Γιαυτό πρεπει να το αγοράσω ξανα… 📖☠👵🏼

 

 

Οι τρεις αγάπες

Three Loves
Κρόνιν
Αχ και τι να πω που θα με πουν ονειροπαρμένη και παθιασμένη. Έτσι είμαι εγώ. Όταν το βιβλίο σε παίρνει μέσα στα έγκατα της ψυχής του σε μαγεύει σε κάνει να αναπνέεις το δικό του αέρα. Το συγκεκριμένο βιβλίο συγκαταλέγεται στα βιβλία του θείου Νίκου. Το διάβασα πρώτη φορά στις 27/10/1997. Τα θυμάμαι αυτά γιατί έχω το χούι όσες φορές διαβάζω ένα βιβλίο πάντα σημειώνω την ημέρα που ξεκινάω την ανάγνωση. Την ηρωίδα την Λουκία (τι όμορφο όνομα) της έχω δώσει τη μορφή της γιαγιάς μου. Δεν ξέρω γιατί σχημάτισα αυτή την εικόνα καθώς το διάβαζα αλλά να η Λουκία ήταν υπαρκτό άτομο θα είχε τη μορφή της γιαγιάς μου. Με στοιχειώνει η τελευταία σκηνή το φινάλε. «Ξαφνικά τα τελευταία κι αιώνια σκοτάδια πέσαν πάνω της. ….Την μετέφεραν στο νεκροτομείο. Εκεί τη ξάπλωσαν πάνω στη χοντρή πέτρινη πλάκα, που την είχε δει κάποτε σε εναν εφιάλτη της. Η νύχτα γταν γλυκειά ήρεμη μαυτη τη γαλήνη του φθινοπώρου που τόσο την αγαπούσε. Μέσα στη σιωπηλή κρύπτη έμπαινε μια γκρίζα ομίχλη που ερχόταν απ’το ποτάμι και τύλιγε με μυστήριο το κορμί της που τοχαν ξαπλωμένο σ’αυτή την πλάκα, σακατεμένο, γυμνό, στερημένο απ’όλα. Κλεισμένο το πρόσωπο της στη παγερή μάσκα του θανάτου δεν είχε καμιά έκφραση. Τα μάτια ήταν κλειστά τα χείλη χλωμά και μισάνοιχτα, τα διαφανή χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθος, τελειωτικά αδύναμα»

 

Έρωτας στα χρόνια της χολέρας
El amor en los tiempos del cólera

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Mε εχει σημαδέψει η στεφανωμένη θεά και το η Καραϊβική και το φινάλε απλά είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ… και το φινάλε του το θυμάμαι απ’έξω «ο Καπετάνιος κοίταξε τη Φερμίνα Δάσα κι είδε στα βλέφαρα της τις πρώτες λάμψεις από μια χειμωνιάτικη πάχνη. Ύστερα κοίταξε τον φλορεντίνο Αρίσα την ακατανίκητη ψυχραιμία του, τον ατρόμητο έρωτα του και τον τρόμαξε η αργοπορημένη υποψία πως είναι η ζωή περισσότερο από το θάνατο αυτή που δεν έχει όρια. «Και μέχρι πότε νομίζετε πως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό το πηγαινε έλα του διαβόλου; τον ρώτησε. Ο Φλορεντίνο Αρίσα είχε την απάντηση έτοιμη έχω και πενήντα τρία χρόνια εφτά μήνες και έντεκα μέρες με τις νύχτες τους. «Για όλη μας τη ζωή» είπε»…….
Θέλω να με φανταστείτε καθώς το απαγγέλω μόνη μου με κλειστά μάτια στο δωμάτιο μου και έξω λυσσομανάει ο χιονιάς ο βοριάς οι καταιγίδες οι άνθρωποι και οι αναμνήσεις……
Λογια. Δεν. Εχω!!!!!

 

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα

 

Η αγάπη άργησε μια μέρα
Λιλή Ζωγράφου
Το αγόρασα το 1998 και έκτοτε το έχω διαβάσει άπειρες φορές. Καταρχάς υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου ΑΚΟΜΑ. Εγώ! Που πετάω τα πάντα γιατί τα βαριέμαι ή γιατί μετάνιωσα που τα απέκτησα. Κι όμως! Ένα από τα πιο συγκλονιστικά βιβλία που έζω διαβάσει ποτέ. Ελιναι το μοναδικό βιβλίο που θυμάμαι απ’έξω την αρχή του!!!!!! «Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο που φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά -αραχνούφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και λουλούδια όλα προμηνύματα εγκατάληψης ακατάστατα φυτρωμένα, δημιουργούσαν έναν φράκτη που απόκοβε τη θλιβερή μουδιασμένη κωμόπολη από το μισοκρυμμένο σιωπηλό σπίτι των Φτενούδων……» «… μπορούσεε να αντιληφθείς αθέατος δυο ή τρείς σκοτεινές κι αθόρυβες φιγούρες μάλλον γυναικείες να πηγαινοέρχονται με μαπαμπακένια βήματα στον εξώστη του σπιτιού. Δεν ήξερες αν ήταν τρείς ή μια και η σκιά της, τόσο ίδιες, παμπάλαιες, σαν ξεθωριασμένες φωτογραφίες κάποιων που δεν ζουν τώρα και δεκαετίες.»……
Δεν έχω συναντήση πιο ικανό συγγραφέα στο τρόπο με τον οποίο περιγράφει την ελληνική επαρχία και ιδιάιτερα τη Κρήτη. Περήφανη που ήταν Ηρακλειώτισσα η Ζωγράφου!! Λατρεμένο βιβλίο. Και αξεπέραστο.

Μαντάμ Μποβαρύ

Μαντάμ Μποβαρύ
Γκυστάβ Φλομπέρ
Θυμάμαι αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας άνδρας το 1850τόσο να σκιαγραφήσει με τόση ακρίβεια τη δικιά μου ψυχοσύνθεση που ζω στο σήμερα.. τέτοια κουλά σκεφτόμουν. Προφανώς ο Φλομπέρ ήξερε να διεισδύσει τόσο καλά στη γυναίκεια ψυχή που ταυτίστικα. Το έγραφε πέντε χρόνια άρα το τελειοποιήσε όσο δε πήγαινε και σαν τελειομανείς είχε μόνιμη έννοια να πετύχει την ακριβή λέξη (mot juste) σε κάθετι που έγραφε. Εργαζόταν 12 ώρες τη μέρα. Ενδεικτικό της τελειομανία ς του το ότι κάποιες φορές το έπαιρνε να ολοκληρώσει μια σελίδα μέχρι και δέκα μέρες!!!! Αγαπώ αγαπώ αγαπώ… Φάρος και παράδειγμα μεσα στα σκατά από Δημουλιδομαντάδες που επιπλέουν.

Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Μενέλαος Λουντέμης

 
Ήμουν στο Δημοτικό όταν το κέρδισε ο μπαμπάς μου σε μια λοταρία. Σκισμένο ταλαιπωρημένο χιλιοδιαβασμένο και πολυλατρεμένο. Τόσο συγκινητικό τόσο δεν έχω λόγια… κλαίω με μαύρο δάκρυ όταν το διαβάζω… » Η αγωνία του ύπουλου Στελάρα είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Το καημένο το κοριτσίσιο χεράκι..που ανέλαβε, αυτό μόνο, να σώσει τη κατάσταση.. Να τα πει όλα. Να πει για τον απέραντο έρωτα που σπαρταρούσε κάτω από το μαύρο εκείνο ρουχαλάκι… Δεσποινάκι ως πόσο μπορείς να περιμένειςς μπόρεσε επιτέλους να ρωτήσει. Ως το τέλος Γιώργο… Πόσο μπορείς να καθίσεις μέσα σε εκείνο το σπίτι Δεσποινάκι; Ωσπου να γκρεμίσει…..»
20190103_16521020190103_17102520190103_165803

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο Πρίγκιπας του εγκλήματος…

Ladys and sisters

καλή χρονιά δηλαδή υγεία πολύ πολύ, τύχη, κουβάδες έμπνευση, γέλιο γέλιο γέλιο, σοκολάτα. Αυτά.

΄Έξω κάνει κρύο μέσα το τρίπτυχο ρόμπα, τρελή κάλτσα (το κολάν μέσα από τη κάλτσα σαν ποδοσφαιριστής ΠΑΝΤΑ) και μαραθώνιος πριγκίπισσα Σισσυ.

Νωρίτερα έφτιαξα ένα «ημερολόγιο συμβουλών» το adventcalendar  που το είδα στο instagram acount της mindandseed. Βέβαια το δικό μου είναι τελείως διαφορετικό μια και ως γνήσια τεμπέλα δεν ήθελα να ψάχνω αποθήκες μπαούλα κτλ να βρω έναν κρίκο και πήρα ένα αερόστατο (μπομπονιέρα σε βάφτιση) και κρέμασα κορδέλες με καρτέλες μια για κάθε μήνα του έτους. Στη κάθε καρτέλα θα γράφω μια συμβουλή που θα μου δίνουν κίνητρο για να τη βγάζω καθαρή κάθε μήνα.

Επίσης έφτιαξα το βάζο της ευτυχίας. Πήρα ένα βάζο (της μερέντας) και μέσα θα ρίχνω χαρτάκια με τη καλύτερη στιγμή της βδομάδας. Και τη τελευταία μέρα του 2019 θα το ανοίξω και έτσι θα κάνω μαι βουτιά στα καλύτερα της χρονιά;. Καλό;

Αυτά με τα νέα μου…. Τώρα το θέμα του πρώτου μου κειμένου για το 2019 είναι άσχετο αλλά  και τι κάνεις;

Θυμάστε σε προηγούμενο κείμενο μου Οι ταινιοθήκες του Τζάνγκο (3 7 18) που αναφέρω: «κάποιοι ΗΘΟΠΟΙΟΊ ενσωματώνονται  τόσο πολύ με τους χαρακτήρες που υποδύθηκαν που δεν μου περνάει καν από το μυαλό να σκεφτώ κάποιον άλλο ηθοποιό να παίζει τον ίδιο ρόλο. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να κατοχυρώνουν Πνευματικά δικαιώματα ρόλων!!»

Εξακολουθώ να πιστεύω το ίδιο με μια μικρή προσαρμογή όσον αφορά τη περίπτωση του Τζόκερ.
Καταρχάς να αναφέρουμε όλους τους ηθοποιούς που έχουν ενσαρκώσει τον Πρίγκιπα του εγκλήματος. Ο πρώτος ήταν ο Cesar Romero στη ταινία Batman του 1966. Δεν εκφέρω γνώμη καθώς δεν την έχω δει. Ο δεύτερος ήταν ο ακονισμένος Jack Nickolson στη ταινία του 1989 Batman. Παιδάκι τότε παρακολουθούσα τη ταινία με μάτια που γυάλιζαν θαμπωμένη από τον δαιμονικά ευφυή Τζάκ. Ο Νίκολσον λοιπόν έκανε δικό του τον Τζόκερ. Επόμενος Τζόκερ ο Mark Hamill που χάρισε τη φωνή του στη σειρά Batman the animated series 1992-1994. Δεν εκφέρω άποψη καθότι ούτε αυτά έχω δει. Επόμενος ο Heath Ledger στο The dark knight του 2008. Ψυχωτικός με μια ρομαντική χροιά ένα δράματικο background που υποβόσκει. Σαν να τον συμπονάς, σαν να κουβαλάει κάποιο μεγάλο δράμα. Με θυμάμαι να τον παρακολουθώ και να βλέπω το Τζόκερ έχοντας ξεχάσει τον Χιθ
.

Επόμενος ο Jared Leto στο suiside squad το 2016 ο οποίος γενικά είναι αγαπημένος ηθοποιός/τραγουδιστής και γενικά αναιβ1!!!! Η ταινία σαν ταινία δεν με ενδιέφερε, είχα επικεντρωθεί στο ανώμαλο love story του Τζόκερ και της Μαργκό Ρόμπι η οποία είναι μια θεάρα γαμώτοσπιτακι και το τραγούδι Gangsta ξανά και ξανά στο repeat. Ο Τζόκερ του Jared είναι με περίεργα πράγματα πάνω του ιιιουυυ που όμως του προσδίδουν ένα σέξινες (τι γράφω η γυναίκα) και περιμένουμε να δούμε την ερμηνεία του Χοακίν Φοίνιξ στο τον Οκτώβριο του 2019. Πάντως από τις φωτογραφίες που είδα ο Χοακίν θα είναι ιδιαζόντως ειδεχθής…

49103580_946911145499895_1596273953322565632_n49294852_946911182166558_8916035481506938880_n49566368_946911218833221_2732014923025481728_n49285342_946911125499897_8914558974829789184_n

Οι παραπάνω ηθοποιοί νομίζω πήραν εργολαβία τον Τζόκερ καθώς ο καθένας έδωσε μια διαφορετική εκδοχή του Πρίγκιπα του εγκλήματος. Ανεπανάληπτος ο Τζακ Νίκολσον, και γενικά να τυλίξει πακέτο τον Τζόκερ και να τον πάρει σπίτι του καθώς του ανήκει αλλά δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι Κύριοι Χιθ, Τζάρετ και προσεχώς Χοακίν. Και επειδή με ξέρω,  ΞΈΡΩ πως θα ερωτευτώ τον Τζόκερ του Χοακίν περισσότερο από των υπολοίπων (Εκτός συναγωνισμού ο Τζακ είπαμε)

Εδώ θα είμαστε να τα ξαναπούμε…

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΜΠΕΒΕΡΛΙ ΣΤΟ ΛΑΟ…

Lady’s and sisters,

48917544_944881952369481_6970654573341966336_n

το κρύο είναι έντονο αλλά μας αρέσει. Ώρα για χουχούλιασμα.

Προς το παρόν, οι γιορτές κυλούν καλά, με βόλτες, πολλά γλυκά και τύχη. Προχθές κέρδισα από ένα τοπικό φαρμακείο μια υπέροχη AQUA VITA κρέμα ημέρας της APIVITA.   Όχι και άσχημα. Επίσης έκανα αρκετά ψώνια (μια απογοήτευση που δεν βρίσκω το ιδανικό τζιν την έχω γιατί ότι έχω δοκιμάσει μέχρις στιγμής είναι τραγικά μεγάλο μου (ζυγίζω 46 κιλά)

Οι εξετάσεις για τον θυρεοειδή βγήκαν καλές πέρα από μία ορμόνη αλλά οκ ελέγχεται

Άλλαξα αριθμό στο κινητό διότι νησάφι… γιατί να σε παίρνει με απόκρυψη ο κάθε χαμένος πρώην;;;;;;;;;

Άλλαξα μια ελεεινή διατροφική συνήθεια που είχα από το 2008 και νιώθω καλύτερα

Διαβάζω το Salems Lot του Stephen King (τις εντυπώσεις μου σε λίγο που θα το ολοκληρώσω) και το «Φως στο τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη (τόμος με τα τρία της βιβλία Ονειρεύτηκα το δολοφόνο σου, θάνατος με χείλη κόκκινα, έρωτας φονιάς) και τα δύο δωράκια για τα γενέθλια και τη γιορτή μου. Η «εμμονή» μου με την Νικολούλη είναι γνωστή, παρακολουθώ από την αρχή το φως το τούνελ και τις πιο παλιές της εκπομπές με τον Χαρδαβέλλα παρακαλώ (αφήνω να αιωρηθεί στο μυαλό σας λίγο η απορία ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΡΙΑ;;;;;;;;;;;;; Είμαι 40 μωρό μου και γουστάρω). Επίσης λατρεύω το ύφος της συγγραφικής της πένας. Το λατρεύω τόσο πολύ που ξεκίνησα να γράφω το «ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α»

49118486_944895662368110_1367019267760848896_n

Επίσης κατάλαβα ότι η ευτυχία είναι στα απλά και πως δεν χρειάζονται υπερβολικές προσδοκίες γιατί συνήθως αυτές φέρνουν και απογοήτευση.

Ζωγραφική με τον Χαράλαμπο

παιχνίδι με το Γιαννάκο

Να σε βγάζει φωτογραφίες ο ανιψιός σου, να σου γράφει «θεία Χάτσον σ αγαπώ»,  να βάζει το αστέρι στο δέντρο..

μια φέτα τσουρεκομερέντα

σύνδεση στο ιντερνετ

Ζελεδάκια φρουτίνο που έτρωγες μικρούλα

ασπρόμαυρες ταινίες και  I LOVE LUCY SHOW

να πλέξεις κάτι και να το χαρίσεις

ΝΑ ΦΑΣ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΕΡΘΕΙ ΑΝΑΓΟΥΛΑ

ΝΑ ΦΑΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΣ

ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΛΕΤΩΜΕΝΗ ΣΚΥΛΑ ΟΝΟΜΑΤΙ ΑΝΟΡΕΞΙΑ

Αυτά είναι λίγα από τα πράγματα για τα οποία νιώθω ευγνωμοσύνη.

Επίσης χαίρομαι που διάβασα χθες δυο ποστ στο «Μολύβι και Χαρτί» της Αναστασίας γιατί είχε να δημοσιεύσει από πέρυσι. Δεν ξεχνάω τους ανθρώπους που μου έδειξαν καλοσύνη.

Για δες καιρό που διάλεξα να ψάξω για δουλειά. Πηγαίνω σε μια σύμβουλο εδώ στο δήμο μας για να βρω δουλειά και με έχει ξεσηκώσει. «Άννα βαριέμαι με τέτοιο ψοφόκρυο να πάω να μοιράσω βιογραφικά» αυτό θα της πω στο επόμενο ραντεβού. Πέστε μου είναι αμαρτία να απολαμβάνεις τη θαλπωρή των Χριστουγέννων;;;;;;;

 

Επίσης βρήκα το τέλειο meme για μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρωπάριων που την έχουν δει «ο γαμιάς της γειτονιάς» και παρενοχλούν αθώες γριούλες όπως εγώ.

48417657_944881979036145_3043407959020273664_n

Συνεχίζω να βλέπω τη σειρά Penny Dreadful η οποία απλά γαμάει

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες ότι θα επιστρέψει το Beverly Hills 90210 (αυτός ο ΤΚ με έχει σημαδέψει, δεν θυμόμουν ποτέ τους τκ από τα σπίτια που είχα αλλάξει αλλά αυτόν τον θυμόμουν). Θα επανέλθει το καστ όπως ήταν εκτός Μπρέντα, Ντύλαν και θα είναι η ζωή των πρωταγωνιστών 20 χρόνια μετάαααα.

Πολύ θα ήθελα να γυριστεί και να δω τον Μπράντον την Ντόνα τον Στιβ Τον Ντειβιντ πουρά.

48994184_944881815702828_6062976109358612480_n

48418753_944881872369489_6482769013188329472_n
Το μαθητικό μου λεύκωμα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αυτααααα

Enjoy

και πραγματικά κάτι το οποίο με βοήθησε πάρα πολύ: να γελάτε…. Σαν να σας καθαρίζουν αυγά

 

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.. μέρος δεύτερο

 Είχαν περάσει μέρες ολόκληρες και εγώ καθισμένη επάνω στον βράχο συνέχιζα να κοιτάω το φωτεινό σημείο πάνω από τη κοιλιά μου να αλλάζει σχήματα.
Είχα τρομάξει για τα καλά όταν το φως πήρε το σχήμα δεινοσαύρου αλλά ή Ορτανσία με πληροφόρησε πως ο Ακετυλόσαυρος είναι το μεγαλείο ανθρωπιάς μου. Η σταθερότητα μου. Η ηθική μου. Εντυπωσιασμένη έσκασα ένα αδέξιο χαμόγελο γεμάτο θαυμασμό στον γιγάντιο δεινόσαυρο τη στιγμή που εξαφανιζόταν μέσα στο στομάχι μου με τη μορφή μια αχνής λάμψης.
Συνέχισα το ονειροπόληση μέσα στο στομάχι μου γεμάτη έξαψη για το τι θα αντίκριζα μετά. Ένας ολόλευκος μονόκερος γεμάτος χάρη ξεπήδησε μπροστά μου και με έκανε να χάσω την ισορροπία μου πάνω στον άβολο βράχο. Σωριάστηκα στο έδαφος γεμάτη δέος. Η Ορτανσία γέλασε «είναι το σχήμα της ψυχής σου αυτός ο μονόκερος»

«Τι σημαίνει αυτό»; τη ρώτησα μαγεμένη.
«Ο αθεράπευτος ακατανόητος ρομαντισμός σου»

Έτριψα το μέτωπο μου από αμηχανία.
«Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Η ευγένεια, η γλυκύτητα, η συστολή σου είναι δυσεύρετα. Πόσες ντροπαλές ρομαντικές τρυφερές κοπέλες υπάρχουν σήμερα;» μονολόγησε. «Μην ντρέπεσαι ποτέ για αυτό που είσαι»
Ο μονόκερος σηκώθηκε στα μπροστινά του πόδια και χάθηκε μέσα μου. Τα μάγουλα μου ήταν φλογισμένα.

«Αντέχεις να ανακαλύψεις τι άλλο κρύβεται εκεί μέσα;»
«Ναι σε παρακαλώ» είπα ενθουσιασμένη.
Ένα πανέμορφο μπλε μη με λησμόνει εμφανίστηκε αιωρήθηκε μπροστά μου.
«Το παιδί που αρνείται πεισματικά να σε εγκαταλείψει. Πόσο παρήγορο αλήθεια!» Αναφώνησε η Ορτανσία. «Οι άνθρωποι μεγαλώνουν και γεμίζουν πληγές που τους κάνουν να αλλάζουν. Κάποιοι ξεχνούν να διατηρήσουν την αθωότητα τους τον τρόπο να αντιμετωπίζουν τη ζωή. Γίνονται σκληροί. Και νοιάζονται περισσότερο για τα υλικά από ότι τα ψυχικά αγαθά.
Είσαι ένα παιδί που δε θα μεγαλώσει ποτέ. Το σώμα μόνο θα ξεγελάει τους πάντες και θα παραδοθεί  στη φυσική φθορά αλλά η ψυχή σου δε θα γεράσει ποτέ. Ένα γελαστό τρυφερό αθώο παιδί που μετράει μόνο τα σημαντικά: την αγάπη. Δεν θα φυλακιστείς δεν θα ξεπουληθείς ποτέ γιατί είσαι παιδί. Και τα παιδιά αγαπάνε χωρίς όρους»
Δακρυσμένη και αμίλητη κάθισα για ώρες πολλές αναλογιζόμενη τα όσα μου είχε πει η Ορτανσία. Ένιωθα πως για πρώτη φορά γνώριζα τον εαυτό μου και ένιωσα ντροπή που δεν πίστεψα ποτέ σε εκείνον.
Ένας μικρός πρίγκιπας με στέμμα που δεν του καθόταν καλά γιατί ήταν μεγαλύτερο από το κεφάλι του εμφανίστηκε στο φως που έβγαινε από μέσα μου.
«Είναι η αγάπη σου προς τα παιδιά. Ακόμα κι αν φοβάσαι να αποκτήσεις ποτέ ένα δικό σου το ξέρεις πολύ καλά πως θα ήθελες να κάνεις ένα δικό σου. Όχι για τους λόγους που οι περισσότεροι φέρνουν στο κόσμο παιδιά αλλά γιατί θέλεις να προσφέρεις τη τόση αγάπη που ρέει καυτή στις φλέβες σου και σε καίει γιατί δεν έχεις πουθενά να τη προσφέρεις» είπε η Ορτανσία.

 
Ένα μολύβι πήρε τη θέση του πρίγκιπα.
Είναι η ανάγκη σου για δημιουργία. Θέλεις να να εκφραστείς γιατί διαφορετικά πνίγεσαι.
Ένα μαύρο κοράκι εμφανίστηκε σβήνοντας προσωρινά τη φλόγα μου.
«Τι είναι αυτό;» είπα φοβισμένη.
«Σε αυτό ποντάρει μη το φοβάσαι»
«Δε καταλαβαίνω»
«Είναι ο φόβος σου μικρή μου. Και επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να επιβληθεί έχει επιλέξει αυτό το άσχημο σώμα για να προκαλεί φόβο και αρνητικά συναισθήματα. Μη του κάνεις τη χάρη και φοβηθείς. Κοίτα το κατάματα περιγέλασε το και ταπεινωμένο θα εξαφανιστεί»
«Θα κάνω κάτι καλύτερο» είπα μέσα από τα δόντια μου. Το άρπαξα από το λαιμό και άρχισα να το πνίγω. Εκείνο έκραξε και στη συνέχεια πάλεψε να ελευθερωθεί.
«Δεν είσαι πιο δυνατό από μένα φώναξα. Δεν έχεις καμία θέση ανάμεσα σε τόσα σπουδαία πλάσματα που ζουν μέσα μου. Θα σε πατάξω»

Συνέχισα να σφίγγω μέχρι που ξεψύχησε. Το πέταξα κάτω και εκείνο έγινε σκόνη και στροβιλίστηκε στον αέρα. Σκόρπισε στους ανέμους και χάθηκε μια για πάντα
Ένιωθα το λιοντάρι να με παρακινεί να προχωρήσω. Αποχαιρέτησα την Ορτανσία και πήρα έναν άγνωστο δρόμο. «Θα χαράξω νέα πορεία» συλλογιστικά και χάθηκα στο ηλιοβασίλεμα πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη από ποτέ.

 

 

*Ακετυλόσαυρος είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί ο Χαράλαμπος μου ❤

IMG_25981107666120

Η φωτογραφία είναι από την προ «ανορεξία/θυροειδής/φόβος» εποχή…. Με άγρια κόκκινα μαλλιά αληθινό χαμόγελο και άφοβα μάτια……

Αυτή σκοπεύω να γίνω ξανά

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Αφήστε με λίγο να σας μιλήσω για τη περιπλάνηση μου.  Πρώτα έκανα βόλτες στη θάλασσα για να με ηρεμεί το κυματάκι το απαλό. Τώρα περπατώ περπατώ εις το δάσος όταν οι λύκοι είναι εκεί και μου κλείνουν το μάτι. Εξάλλου εγώ δεν είμαι εκεί για να τους βλάψω. Είμαι εκεί για να βρω το μπαούλο μου στο ξέφωτο με τα κιτρινοκαφε φύλλα που τόσο αγαπώ να κοιτάζω. Το μπαούλο πάντα  εκεί ήταν όμως εγώ δεν το έβλεπα ή δεν ήμουν έτοιμη να το αναζητήσω. Τώρα που είμαι έτοιμη το είδα αμέσως και εκείνο με καλωσόρισε με χαρά.

 

«Εδώ» μου ψιθύρισε «μπορείς να βάλεις όσα σε βασανίζουν και σε αρρωσταίνουν, όσα σε βαραίνουν. Όλα όσα σε στοιχειώνουν. Όσα σε έκαναν να πονέσεις και να κλάψεις»

 
«Πως θα χωρέσουν τόσα πράγματα;» του είπα με απορία. «Ξέρεις πόσα πολλά βάσανα έχω εγώ;»

 

«Μη σε ξεγελάει το μέγεθος» μου απάντησε. «Για κοίτα προσεκτικά και πες μου τι βλέπεις»

 

Έσκυψα μέσα στο μπαούλο και μόλις το βλέμμα μου συνήθισε το σκοτάδι έκπληκτη διαπίστωσα πως το μπαούλο δεν είχε πάτο δεν είχε όρια. Ήταν απύθμενο σαν άβυσσος. Σηκώθηκα προβληματισμένη.

 

 

«Πως γίνεται να μην έχεις πάτο;» αναρωτήθηκα.
«Μόνο έτσι θα χωρέσουν όλα σου τα προβλήματα. Άρχισε να ρίχνεις» μου είπε κεφάτα. Γέλασα αδέξια. «Δηλαδή τι πρέπει να ρίξω;»
«Όλα. Συναισθήματα σκέψεις προβλήματα αναμνήσεις ανθρώπους όλα»
«Ανθρώπους!!» αναφώνησα και γυάλισε το μάτι μου. «Δηλαδή πρέπει να πάω να σου φέρω αυτόν που δεν θέλω να με βασανίζει άλλο;»
«Όχι δε χρειάζεται» γέλασε. «Απλά πες το όνομα του και δεν θα σε βασανίσει ποτέ ξανά»
Άρχισα να λέω ονόματα ενθουσιασμένη. Όσοι με πλήγωσαν στο παρελθόν. Όλα. Συναισθήματα, σκέψεις, προβλήματα, αναμνήσεις, ανθρώπους, όλα.

 

Μικρές δέσμες καπνού εμφανιζόταν από το πουθενά και έμπαιναν στο μπαούλο.  Συνέχισα για ώρες ατελείωτες μέχρι που με βρήκε το σκοτάδι. Και το πρωί ήρθε και εγώ συνέχιζα και έριχνα μέσα στο μπαούλο όλα όσα με χαλούσαν. Όταν επιτέλους τελείωσα το μπαούλο μου ζήτησε να το κλειδώσω. Έριξα το καπάκι και έβαλα το χοντρό λουκέτο και κλείδωσα.

 

«Το κλειδί πέταξε το» μου είπε το μπαούλο. Ανάλαφρη συνέχισα το δρόμο μου απολαμβάνοντας το πανέμορφο τοπίο με τη φθινοπωρινή βλάστηση.

 

«Τώρα ότι σε αγχώνει θα μπαίνει εδώ» μου είχε πει το μπαούλο λίγο πριν φύγω.
Στο δρόμο συνάντησα μια μπλε Ορτανσία που με χαιρέτησε ευγενικά.

 

«Τι γυρεύεις μέσα στο δάσος ολομόναχη κορίτσι πράμα;» είπε παραξενεμένη
«Πήγα να βρω το μπαούλο μου»
«Ω καταλαβαίνω. Και τα κατάφερες;»
«Ναι του ξεφόρτωσα όλα μου τα προβλήματα και τώρα δεν έχω κανένα»
«Χαίρομαι. Δες πως λάμπεις»
«Αλήθεια;» τη ρώτησα γεμάτη απορία
«Ω ναι δε το βλέπεις πόσο όμορφη είσαι;»
«Σιγά καλέ που είμαι όμορφη εγώ»
«Μη γελάς και κοίταξε γερά μέσα σου και να καταλάβεις επιτέλους ποια είσαι και τι αξίζεις»
«Μέσα μου; Μα δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο»
«Λάθος σκέφτεσαι μικρή μου. Ο κάθε άνθρωπος έχει κι από ένα χάρισμα κι από ένα ελάττωμα. Έτσι επέρχεται η αρμονία. Εσύ κοιτάς μόνο τα στραβά σου και δε κοιτάς τα καλά σου. Εμπρός μέτρα τα» τίναξε τα όμορφα πεταλάκια της.

 

Προβληματισμένη κάθισα σε ένα βράχο. «Τι μπορεί να έχω εγώ που να το ζηλεύουν οι άλλοι; Είμαι καλή μαγείρισσα;»

 

«Έλα μπορείς καλύτερα από αυτό!!! Δεν μπορεί να μη ξέρεις να κάνεις κάτι αξιοθαύμαστο, κάτι για το οποίο θα σε ζήλευαν οι άλλοι»
«Είμαι καλή στο πλέξιμο στο κέντημα»
«Μόνο; Έλα τώρα»
«Ζωγραφίζω»
«Μόνο;»
«Γράφω ιστορίες. Αλλά κανείς δεν τις διαβάζει»
«Αυτό δε το ξέρεις σίγουρα»
«Κανείς δεν μου λέει ότι του αρέσουν»
«Επειδή δε στο λένε δε σημαίνει ότι δεν αρέσουν οι ιστορίες σου. Κάτι ποιο δυνατό. Μπες στο φωτεινό σημείο εκεί πάνω από τη κοιλιά σου και δες με τα μάτια μου τι θαυμαστά πράγματα έχεις»
Κοίταξα με επιμονή το φωτεινό σημείο. Κοίταζα για ώρες χωρίς να ξέρω τι αναζητούσα. Ξάφνου το φωτεινό σημείο άρχισε να παίρνει σχήμα. Κοίταξα ακόμα λίγο και εμφανίστηκε ένα λιοντάρι που βρυχόταν. Τινάχτηκα προς τα πίσω και παραλίγο να πέσω από τη πέτρα που καθόμουν.
«Μη φοβάσαι. Είναι το κουράγιο σου. Το θάρρος σου η δύναμη σου. Είσαι ένα θαρραλέο κορίτσι. Αυτό είναι ένα σημαντικό χάρισμα. Κοίταξε κι άλλο»

 
Κοίταξα το φωτεινό σημείο και είδα μια πεταλούδα να πετάει χαρωπά τριγύρω.

 

«Είναι η ψυχή σου, η ενσυναισθηση σου, η υπερευαισθησία σου, η συμπόνια σου. Η καλοσύνη σου. Μεγάλο προτέρημα μικρή μου»

 

Ενθουσιασμένη με όσα είχα ανακαλύψει συνέχισα να κοιτάζω μέσα μου.

 

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……………

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Celebrity crash

Καταρχάς

ο Robert Pattinson!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

48372759_938818876309122_2402154103183507456_n48361595_938818909642452_4440145960928018432_n

Από το 2009-10 που τον ανακάλυψα παραμένει η νούμερο ένα φαντασίωση μου. Ήταν τόσο μεγάλο το κόλλημα μου που έστειλα γράμμα στη Μ. Βρετανία στο γραφείο του μάνατζερ του για αυτόγραφο. Και πήρα όντως ένα αυτόγραφο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τώρα ποιος το υπέγραψε δεν έχω ιδέα. Υποθέτω πως την υπογραφή του τη τυπώνουν επάνω στο αυτόγραφο. Κάπως έτσι. Μάντεψε που έχω το αυτόγραφο. Σε κορνίζα στο δωμάτιο μου!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ναι δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει η ηλικία μου με το νούμερο ένα Celebrity crash μου… Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιον σταρ ως «απωθημένο» ως «καψούρα». Ένας πρώην μου είχε την Ίνα Λάζοπούλου, η μαμά μου είχε και έχει τον Νίκο Ξανθόπουλο.

 

 

Jamie Dornan

48371842_938201806370829_1641693086448877568_n

ΑΧ Τζειμι. Αυτό μόνο!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 
Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης

48255913_938201686370841_6616300109061685248_n
Η βραχνή σέξυ φωνή του τα φταίει όλα. Πείτε μου ότι δεν έχετε δει ακόμα το Έταιρος Εγώ.

 

 


Βασίλης Μίχας

48194685_938201716370838_1441104747787452416_n

Ο Βασίλης είναι σέξυ και όποιος αντέξει. Εμφανίζεται στην Επιστροφή και πραγματικά έχω σκαλώσει. Εκεί πάνω στα χείλη του.

 

 


Henry Cavil

48356746_938822186308791_1481490535725137920_n

Χαζεύοντας κάτι ταινίες με σουπερμαν με τον πατέρα μου ανακάλυψα τον Χενρυ. Από τότε έχω γίνει stalker στο instagram account του.

 


Ο lord commander John Snow Kit Harigton

48269222_938201579704185_3226635644734275584_n

Άνευ σχολίων

 

 


Ο Τιτανομέγιστος Αλέξανδρος Κοντοπίδης

48260354_938201839704159_5351348780585189376_n

 

 

Ο Louis Graziatto

48365356_938201873037489_2149270058042392576_n

Αι αι αι .. Πραγματικά πόσο σέξυ με το σαξόφωνο του

 

 


O Σπάρτακος Liam McIntyre

48310403_938201763037500_5254691250258313216_n

Τι εννοείτε ΔΕΝ έχετε δει spartacus!!!! Από τα καλύτερες σειρές..

 

 

 


A man has no name Tom Wlaschiha (ως J hagar στο Game of thrones)

48373113_938201599704183_7120831102733778944_n

Valar Marghulis

 

 

 


O Kevin Lutolf

48277415_938201549704188_7537770249903407104_n

 

 

 


O Richard Madden (Rob Stark στο Game of thrones)

48207412_938201519704191_9132829251467214848_n

 

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν μερικοί ακόμα που μου αρέσουν αλλά όχι τόσο ώστε να μπουν στη λίστα…

Αυτά….