ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΒΛΈΜΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΆΦΟΥ….

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει το μάτι του φωτογράφου και οτιδήποτε κοιτάζει δημιουργεί θέματα για φωτογραφία. Το εξηγώ με δικά μου τελείως λόγια γιατί με αυτό το τρόπο το αντιλαμβάνομαι. Στη προ ιντερνετ και smartphone εποχή (των σπηλαίων) βολευόμουν με την κάπως παράξενη σε σχήμα, φωτογραφική μηχανή που μάρκα δεν θυμάμαι αλλά έμοιαζε πολύ με αυτήν στη φωτογραφία και με 24αρι φιλμ (αυτό που έμοιαζε με σκελετό γυαλιών).

Τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα, φοιτήτρια πια, αγόρασα με τις οικονομίες μου τη πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, η οποία κόστισε περίπου σαράντα χιλιάδες δραχμές όσο δηλαδή και το ενοίκιο του μικρούλι διαμερίσματος μου κάθε μήνα. Αδυνατώ να θυμηθώ τι μάρκα ήταν αλλά έμοιαζε πολύ με τη μηχανή της παρακάτω φωτογραφίας.

Ακόμα και τότε που είχα μηχανή δεν μπορούσα απλά να πιάσω να βγάλω ότι φωτογραφία ήθελα. Έπρεπε πρώτα να έχω χρήματα να αγοράσω φιλμ. Κόστιζε περίπου 1,500 δραχμές όσο το σούπερ μάρκετ μου δηλαδή. Μετά υπήρχε το μαρτύριο της τοποθέτησης του φιλμ καθώς μια λάθος κίνηση μπορούσε να αποβεί μοιραία και να καεί το φιλμ και να κλαις τα λεφτάκια σου.

Είχαν θυσιαστεί πολλά φιλμ στη προσπάθεια μου να μάθω να το τοποθετώ σωστά. Και μετά ερχόταν η χαρά του να βγάζεις φωτογραφίες. Η εμφάνιση των φωτογραφιών ήταν ένα άλλο μαρτύριο. Όχι μόνο κόστιζε περίπου 4 χιλιάδες (οι γονείς μου, μου έδιναν πέντε χιλιάδες δραχμές για να περάσω τη βδομάδα, να διαχειριστώ το νοικοκυριό μου, να πάω σούπερ μάρκετ, να πάω για καφέ στο ακτάρικα, τη καφετέρια του Γιάννη Σαβιδάκη στο Ηράκλειο, να πάω σινεμά, να ψωνίσω ότι χρειαζόμουν, τα εισιτήρια για τις μετακινήσεις μου κτλ) αλλά και η αγωνία μου να έχουν βγει όλες οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει, το καθιστούσαν ένα αξιοπρόσεκτο μαρτύριο.

Από τη τιμή που μου έλεγε ο φωτογράφος να πληρώσω καταλάβαινα αν είχαν βγει όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν πάνω από τέσσερις χιλιάδες είχαν εμφανιστεί όλες οι φωτογραφίες. Αν ήταν κάτω από τρεις χιλιάδες είχαν καεί αρκετές.

Μερικούς αιώνες μετά, το 2008 αγόρασα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή τη Sony Cyber shot περίπου 133 ευρώ, την οποία έχω ακόμα και σήμερα καθώς λειτουργεί άψογα!!!

20190318_102636

Το 2001 απέκτησα το πρώτο μου κινητό το οποίο ήταν αυτό ακριβώς: απλά ένα κινητό. Δεν είχε κάμερα, είχε μεγάλα πλήκτρα και μικρή οθόνη και η μόνη του πολυτέλεια ήταν το ραδιόφωνο.

Το πρώτο μου κινητό με κάμερα ( ΝΟΚΙΑ 6020) το απόκτησα πολύ πριν το 2010, διάολε πρέπει να ήταν πολύ πριν το 2008. Εκεί πλέον άφησα το καταπιεσμένο φωτογράφο να βγει από μέσα μου και να τραβάει ότι μπαρούφα έβρισκε. Από τότε έως σήμερα εννοείται ότι όσα κινητά απέκτησα ήταν με κάμερα οπότε ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να τραβάω ασύστολα φωτογραφίες χωρίς φιλμ, χωρίς αγωνίες και έξοδα (στρίτζο)
Το 2013 απέκτησα το πρώτο μου smartphone, το λατρεμένο μου Samsung Galaxy young (109 euro) που σημάδεψε μια ξεχωριστή εποχή για μένα εξαιτίας κοσμογονικών αλλαγών (να πιούμε καφεδάκι να στα πω μια μέρα) και ξεκίνησα τις «σπουδές» μου πάνω στο αντικείμενο σελφι στον καθρέπτη.

20190318_225503
Κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο χάθηκε ο έλεγχος. Κάποτε έκανα οικονομία για να καταφέρω να αγοράσω φιλμ και τώρα έχω στη διάθεση μου ανά πάσα στιγμή και ανέξοδα κινητό με μπροστινή και πίσω κάμερα (η κινητάρα μου το Samsung Galaxy j7) και τραβάω απεριόριστα δεκάδες, και δεν υπερβάλλω, φωτογραφίες μέσα στη μέρα. Έφτιαξα κεικ, τσακ, φωτογραφία, τρώω μερέντα, τσακ, φωτογραφία, πάω βόλτα, τσακ, φωτογραφία, συγγράφω την ιστορία μου που έχει καταντήσει αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο; τσααακ, φωτογραφία. Να το ηλιοβασίλεμα, να ένας υάκινθος που βγήκε στον κήπο, να τα ανίψια, να τα γλυκά, να το μάθημα ραπτικής, να οι σέλφι. Εθισμένη στη φωτογραφία λοιπόν. Και το χαίρομαι, το απολαμβάνω γιατί κάποτε μη τα ξαναλέμε μάζευα χρήματα για να αγοράσω φιλμ και μετά να εμφανίσω τις φωτογραφίες.

Λοιπόν χθες μια και λίγο αρρωστούλα (πριν μέρες έλεγα στην Άννα πως είμαι χαρούμενη γιατί το χειμώνα δεν αρρώστησα καθόλου και πιθανόν να οφείλεται στην σωστή διατροφή που κάνω πλέον. Και δυο μέρες αργότερα άρχισε να με πονάει ο λαιμός μου) και δεν μπορώ να βγαίνω έξω αποφάσισα να κάνω αυτό που απέφευγα συστηματικά. Να σβήσω τις χιλιάδες χωρίς υπερβολή φωτογραφίες που έχω στον υπολογιστή.

Τελικά το διασκέδασα, θυμήθηκα και αρκετά πράγματα (πρόσωπα μέρη ρούχα) που είχα ξεχάσει. Έσβησα πάνω από 2000 φωτογραφίες. Γιατί σκέφτηκα ότι 200 φωτογραφίες της μερέντας δεν νομίζω ότι θα τις βλέπω σε είκοσι χρόνια και θα λέω πόσο ανεκτίμητη φωτογραφία. Προσεκτικά επέλεξα και διέγραψα όλες τις ανούσιες φωτογραφίες. Εννοείται ότι θα εξακολουθήσω να βγάζω φωτογραφίες γιατί στη τελική γουστάρω απλά δεν θα αποθηκεύω εκείνες που είναι περιττές (να ένα κρουασάν, να ένα βρακί που αγόρασα προχθές, να μια γάτα πάνω σε ένα δέντρο κτλ)
Αυτό που θα παραδεχτώ είναι πως κάποιες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τις βρίσκω εξαιρετικές (με τα δικά μου γούστα πάντα). Σας αφήνω με ένα φωτογραφικό άλμπουμ από τυχαίες λήψεις που βρήκα στα αρχεία μου.
Φιλάκια αλλά από μακριά μη σας κολλήσω κιόλας χεχε

20171213_20040020181214_13453520181214_134830FB_IMG_1496771710823

Snapchat-134167574320190119_181036

20170709_183038201410517988_262896917234658_1140784026771235489_n14305193_521464944711186_8818372225153190850_o (2)20170611_10233720171111_233625.jpg

20180620_12185020180619_150507DSC08880 (2)DSC08901DSC08902 (2)DSC09382.JPG20180309_224623

20180426_122943.jpg

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Περι γενεαλογικού μου δέντρου..

Οι Νικόλαος και Μαρία Απ ήταν οι προπροπροπαππούδες μου.

Από τον γιο τους τον Κωνσταντίνο και τη γυναίκα του τη Βασιλική, γεννήθηκε ο προπάππους μου ο «Κοτσιφάλης» (Νικόλαος Απ) που δούλευε στο Ηράκλειο σαν τυπογράφος! Ήταν γεννηθείς το 1911 στο Νιπιτό (παλαιά ονομασία του Νιπιδιτού).

Η προγιαγιά μου η Ευθυμία γεννήθηκε στη Μεσκινιά (σημερινή Χρυσοπηγή) Ηρακλείου από τον Μανώλη και τη Δοξανιώ Κρητ.

Η Μεσκινιά ήταν μια συνοικία όπου τα σπίτια ήταν χτισμένα σε σπηλιές στις πλαγιές (η αρχική του ονομασία ήταν Μαρουλάς από την εποχή των Βενετών). Το 1648 όταν άρχισε ο πολιορκία της  πόλης του Ηρακλείου, έπαψε να υφίσταται ο οικισμός του Μαρουλά. Το 1717 κατοικήθηκε ο Μαρουλάς από λεπρούς ανθρώπους. Έφτιαξαν τα σπιτικά τους μέσα στις σπηλιές που υπήρχαν εκεί. Οι σπηλιές μέχρι σήμερα λέγονται Μαγαράδες (τούρκικη ονομασία). Μετονομάστηκε από Μαρουλάς σε Μεσκινιά, από το «μισκίν» που σημαίνει λεπρός στα τούρκικα.

Από το 1717 έως το 1904 ζούσαν εκεί μέχρι που μεταφέρθηκαν στη Σπιναλόγκα.

Από το 1852 πολλοί λεπροί έφεραν τις οικογένειες τους στη Μεσκινιά μέχρι που έγινε ένα μικτό μέρος με υγιείς και λεπρούς κατοίκους. Υπήρχε ανάπτυξη σαν κοινωνία, είχαν φούρναρη, γιατρό, τσαγκάρη κτλ. Σε μια σπηλιά έφτιαξαν μια εκκλησία και την ονόμασαν Παναγιά η Χρυσοπηγή. Μετά τη Μικρασιάτικη κατάστροφή με την ανταλλαγή τον πληθυσμών, φύγανε πολλοί Τούρκοι και ήρθαν πολλοί Έλληνες με αποτέλεσμα να αλλάξουν το όνομα της συνοικίας από Μεσκινιά που είπαμε ήταν τούρκικο, σε Χρυσοπηγή.

Γνωρίστηκαν ο Νικολής και η Ευθυμία και πάρθηκαν λοιπόν. Τα πρώτα χρόνια τα έζησαν στη Μεσκινιά. Εκεί γεννήθηκε ο παππούς μου ο Γρηγόρης το 1934 και το 1940 στο πόλεμο ήρθαν στο Νιπιτό και στήσανε το σπιτικό τους από την αρχή. Οι συγγενείς του Νικολή δεν την ήθελαν την Ευθυμία. Ήταν ξένη προς εκείνους. Φορούσε «φελλούς» εσπαντρίγες και είχε κοντά μαλλιά (μοντέρνα) κάτι που δεν άρεσε στις γυναίκες του χωριού που είχαν μακρυά μαλλιά τα οποία τα έπλεκαν κούρλους (πλεξούδες) και τα έκρυβαν κάτω από τα τσεμπέρια τους. Οι γονείς της Ευθυμίας έμειναν στη Μεσκινιά μέχρι το θάνατο τους. Κανείς από την οικογένεια μου δεν ξέρει που είχαν στήσει το σπιτικό τους ακριβώς.. Τόσα χρόνια μετά  αναρωτιέμαι «ποιοι να μένουν στων προπαπουδων μου το σπιτικό;»

Ο παππούς μου ο Γρηγόριος Απ. σαν μεγάλωσε ερωτεύτηκε μια κοπελιά από το χωριό (Νιπιτό) τη Μαρία. Μια μέρα ο παππούς Γρηγόρης της ζήτησε νερό, περνώντας από το χωράφι όπου εργαζόταν . Ήπιε το νερό και της είπε «τη δροσιά του να έχεις κοπελιά». Η γιαγιά μου η Μαρία ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι λυγερόκορμο με πλεξούδες που έφταναν μέχρι τη μέση. Είχε αμυγδαλωτά καστανά μάτια και γλυκό πρόσωπο. Ο παππούς ήταν δεκαοχτώ χρονών και η γιαγιά δεκατεσσάρων και πάρθηκαν. Έκαναν τη μαμά Ελένη και άλλα δυο αγόρια τον Μανώλη και τον Νίκο.

Ο θείος μου ο Νίκος όταν έγινε δεκαοχτώ χρονών αγόρασε μια μηχανή. Και σκοτώθηκε τη πρώτη μέρα που την καβάλησε.

Οι γονείς της γιαγιάς Μαρίας ήταν ο Δημήτρης και η Αννίκα (κενό)

Η προγιαγιά μου η Αννίκα ήταν από το Λασίθι, από το «γέρο το μούρη» τον σημερινό Άγιο Γεώργιο.

Οι γονείς του Δημήτρη ήταν ο περιβόητος Κωνσταντάκης και η (κενό)


Ο παππούς μου ο Μανώλης Φαν. δούλευε στο Ηράκλειο. Οι γονείς του ήταν ο Ιωάννης (από τη Παναγιά του Δήμου Μινώα, ενδοχώρα του Ηρακλείου) και η Αγγελική από τη Σμύρνη. Έμεναν στη Παναγιά.

Η γιαγιά μου η Νικούλα ήταν από την Αυλή ένα χωριό πολύ κοντά στη Παναγιά. Οι γονείς της, Αντώνης και Άννα είχαν έρθει από τη Σμύρνη το 1922. Τους έδωσαν γη και το επίθετο «Κρητικού». Έκαναν παιδιά. Ο Μανώλης και η Νικούλα πάρθηκαν και έμειναν στο Ηράκλειο πιθανόν στη περιοχή της Αλικαρνασσού (όσα γράφω είναι από διηγήσεις των γονιών παππούδων οπότε κάποια πράγματα λογικό είναι να μη τα θυμούνται).

Ο παππούς Μανώλης εργαζόταν ως μαραγκός (ξυλουργός). Κάποια στιγμή πούλησαν το σπίτι τους στο Ηράκλειο για 22 χιλιάδες δραχμές και επέστρεψαν στο χωριό από το οποίο καταγόταν η γιαγιά Νικούλα (Αυλή.) Η Αυλή ήταν γνωστή ως η «γη της επαγγελίας» εξαιτίας του χώματος που είναι ευλογημένο και «ότι φυτεύεις πιάνει». Ήταν παντρεμένοι για επτά χρόνια χωρίς να μπορούν να κάνουν παιδιά και ξαφνικά έκαναν μετά από τόσα χρόνια τον μπαμπά μου και άλλα έξι παιδιά!!!!!! Άραγε ποιοι μένουν στο σπίτι των προππαπούδων μου στη Σμύρνη;

Ο μπαμπάς μου Γιάννης Φαν σταμάτησε το σχολείο για να εργαστεί. Έμενε στην Αυλή. Λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα, στο Νιπιδιτό υπήρχε ένα ρακοκάζανο. Εκεί έκανε κάποια μεροκάματα. Είχε γνωρίσει τον Γρηγόρη Απ και του ζήτησε τη κόρη του Ελένη να τη παντρευτεί. Η μαμά Ελένη ήταν 18 χρονών, ο μπαμπάς εικοσιένα. Έκαναν τέσσερα παιδιά, επέζησαν τα τρία. Ο Μανώλης, η Μαρία (εγώ) και η Νίκη..

Ο Μανώλης πήρε την Μαίρη με καταγωγή από το χωριό Αυλή

Η Νίκη πήρε τον Κριτόλαο από το Μονοφάτσι και έκαναν τον ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ και τον ΓΙΆΝΝΗ

Και εγώ έγινα συγγραφέας……..

ΥΓ: το γενεαλογικό μου δέντρο το δουλεύω χρόνια. Κατάφερα να συγκεντρώσω τον βασικό κορμό της οικογένειας μου. Δυστυχώς όσο περνάνε τα χρόνια οι αναμνήσεις χάνονται και οι παλιοί που έχουν απομείνει με δυσκολία θυμούνται ονόματα και τοποθεσίες με αποτέλεσμα να μην έχω καταγράψει σημαντικά παρακλάδια του δέντρου μου. Πάντως είμαι περήφανη που κατάφερα να καταγράψω ακόμα και αυτά τα λίγα. Να αναφέρω πως γνωρίζω πάρα πολλές λεπτομέρειες για ξαδέλφια θείους κτλ αλλά επειδή είναι πολλά δεν τα έγραψα εδώ.

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ     

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΓΩ ΜΟΥ

Όταν στέκομαι στο κέντρο του οβάλ αντικέ καθρέπτη με τα χέρια στη μέση, με ευχαριστεί αυτό που βλέπω!! Απόλυτα!!!!

Δεν υπάρχει πόρος, τρίχα, κοιλότητα, ατέλεια, ρυτίδα, που να μην αγαπώ πάνω μου. Κάθε μου κομμάτι, κάθε μου ουλή, την αγαπώ γιατί είναι δικά μου απόλυτα και ολοκληρωτικά.

Ήταν ένα μακρύ οδυνηρό ταξίδι όπου βούτηξα στα σκοτάδια της ψυχής μου, στα έγκατα της ύπαρξης μου για να καταφέρω να βρω κάθε κατεστραμμένο μου κύτταρο να το περιθάλψω, να του πασπαλίσω με αστερόσκονη και μέλι όλα του τα ψεγάδια, όλα του τα κουσούρια, να τα λειάνω, να τα μαλακώσω στις άκρες, ώστε από Γολγοθάς να γίνει Ιλίσια Πεδία. Αποτέλεσμα η πλήρης και καθολική αποδοχή! Δες με! Είμαι εγώ! Και είναι η ψυχή μου πανέμορφη.

ΥΓ: Θα μου ταίριαζε θαυμάσια ένα φόρεμα σε στιλ 50’s όμως…. Όπως αυτό που φορούσε η Audrey Hepburn το 1955 για τον Dior


52345129_978357509021925_5196274549661892608_n52263833_978357409021935_6342828516144316416_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Μικρή λεζάντα..

52633884_976136189244057_5898463034967326720_n(1)

Οι γυναίκες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: σε αυτές που έχοντας αυτογνωσία, ζούνε τη ζωή τους κάνοντας αυτό που επιθυμούν και σε αυτές που πίσω από κλειστά μάνταλα παρακολουθούν τις πρώτες και μετά από καθαρή ζήλια τις συκοφαντούν…

Αφιερωμένο……….

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Αποχαιρετισμός στις ατέρμονες εμμονές. Ένα κείμενο μου από το 2015..

12087880_410814179109597_323685936961228337_o
Εγώ το 2015

Στις 5 ΟΚΤΩΜΒΡΙΟΥ 2015 είχα δημοσιεύσει το παρακάτω κείμενο στο προφίλ μου στο facebook. Το αναδημοσιεύω όπως έχει (η φωτογραφία τραβήχτηκε εκείνη την ημέρα  πάνω στα δεκάδες τεύχη του Cosmopolitan  που είχα)

 

 

 «Είχα κόλλημα με το περιοδικό Cosmopolitan  Ξεκίνησα να το αγοράζω από το 2000 όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

Φανατική θαυμάστρια και «θέλω-να-σου-μοιάσω-τώρα» της Μόλλυ Ανδριανού που υπέγραφε για χρόνια τα editorials. Τα κείμενα της με συγκινούσαν πάντα. Έγραφε για το γάμο της, για το γιο της, για φίλους που έφυγαν, για την αντισύλληψη, για τα όνειρα, για τη Νάλα το κατοικίδιο της που σκότωσαν.

‘Ήταν συγκινητική, μεστή απλή, μες στο νόημα πάντα. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω Μολλυ (αυτή τη φράση χρησιμοποιούσα:»ας διαβάσω λίγη Μολλυ») και να μη συγκινηθώ.

Και φυσικά το περιοδικό ολόκληρο ήταν σε στυλ «είσαι γυναίκα τόσο το καλύτερο». Μιλούσε για ιατρικά θέματα (δεν θα ξεχάσω τα άρθρα της Ειρήνης Ρουμπείδου) για οικογενειακή βια, για βιασμούς και που μπορείς να ζητήσεις βοήθεια, για σεξουαλική παρενόχληση, για ρατσισμό στο χώρο εργασίας, για τα δικαιώματα της γυναίκας.

Είχε λιγότερες σελίδες αφιερωμένες στα καλλυντικά και τη μόδα και τα κουτσομπολιά που περιοριζόταν στη τελευταία σελίδα του περιοδικού και είχε περισσότερες σελίδες με άρθρα. Αυτό ήταν το ξεχωριστό γνώρισμα του περιοδικού: ΤΑ ΑΡΘΡΑ. Και οι συντάκτριες. Όλες γυναίκες μόνο ένας άντρας έγραφε στο περιοδικό, ο Μελλισινός.

Έγραφαν για τη προσωπική τους ζωή προσπαθώντας να προσεγγίσουν ανθρώπινα μέσα από τις εμπειρίες τους τα θέματα τους. Η Ιωάννα Μιχελάκου, η Έφη Ανέστη, η Νάσια και η Χριστίνα Μπίθα (η Χριστίνα ήταν αυτή που μου άρεσε περισσότερο), η ειρήνη Ρουμπείδου, η Ειρήνη Χειρδάρη, η Ιφιγένεια Ματαράγκα με το τέλειο σπίτι της, πόσες ώρες είχα ξοδέψει να το χαζεύω, η Κατερίνα Μπέη.

Και πιο μετά η Γιώτα Ταχταρά, η Θέτιδα Πεχλιβανίδη. Τόσα κορίτσια της διπλανής πόρτας που έκαναν το όνειρο τους πραγματικότητα. Από αναγνώστριες να γίνουν συντάκτριες. Πόσο ζήλευα! Μέχρι και ε μαιλ είχα στείλει ζητώντας από το περιοδικό να δουλέψω μαζί τους.

Χωρίς να πάρω ποτέ απάντηση, λογικά, διότι είμαι κομμώτρια, δυστυχώς δεν ήξερε κανείς ότι έχω ταλέντο συγγραφικό. Μάζευα λοιπόν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια όλα τα τεύχη του περιοδικού. Γύρω στα 180-190 μέχρι σήμερα. Έχοντας ξοδέψει αρκετά χρήματα. Ξεκίνησε με 1000 δραχμές και τώρα τελευταία η τιμή του ήταν 1,90 χωρίς δώρο και 3,20 με δώρο.

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγες μέρες που πάνω σε μια κρίση υστερικής υστερίας (δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς) άδειασα τη βιβλιοθήκη και πέταξα όλα τα τεύχη!!!!!

Ακόμα και το τελευταίο του Οκτωβρίου που μόλις το είχα αγοράσει και δεν το είχα διαβάσει καν. Και έτσι απλά εγώ και το λατρεμένο μου Cosmo χωρίσαμε.

Ήμουν εγώ που με πάθος υποστήριζα στους άλλους το περιοδικό όταν τολμούσαν να πουν ότι γράφει μόνο για σεξ (οοοοχιιιι δε γράφει μόνο για σεξ γράφει και για τα δικαιώματα της γυναικάς, τις αδικίες που συμβαίνουν εις βάρος της) και ξαφνικά αποφάσισα να συνεχίσω χωρίς αυτό..

Η αιτία ίσως δεν ήταν απλώς η υστερική υστερία που έπαθα. Ίσως είχε ξεκινήσει εδώ και κάμποσο διάστημα. Από τότε που το Cosmo έγινε νεανικό, χαζοχαρούμενο κάτω από τις οδηγίες της Λύδιας Παπαιωάννου μιας πρώην ριαλιτο-πορωμενης εκεί γύρω στα 27-30.

Η Μόλλυ είχε αποχωρίσει προ πολλού από το τιμόνι του Cosmo και είχε αναλάβει η Νάσια Μπίθα που ήταν αρκετά καλή αν και δεν έφτανε με τίποτα τη Μόλλυ. Μιλάμε για τη ΜΟΛΛΥ!!!!!!!!!!!!!!!! Κανείς δεν τη φτάνει. Και μετά τη Νάσια. Το χάος. Ήρθε η οικονομική κρίση, η συναισθηματική κρίση, η κρίση ταυτότητας και μαζί η πληγή που λέγεται Λύδια  και κάπως έτσι άλλαξε μορφή το περιοδικό.

Πάνε τα ιατρικά θέματα, τα δικαιώματα των γυναικών, οι μάχες στο χώρο εργασίας, πάνε όλα. Η Λύδια έγραφε για χαβαλεδιάρικα φοιτητικά χρόνια και το ίδιο και οι κοπελλλλιτσες τη. Οι περισσότερες δόξες του παρελθόντος (Ιφιγένεια,Κατερίνα, Ιωάννα κτλ) είχαν αποχωρήσει. Ξαφνικά ένιωθα ότι διάβαζα Μανίνα, σούπερ Κατερίνα. Τόσο ανωριμότητα μου έβγαζε.

Και κάπου εκεί το Cosmo εγινε » viral»!!!!!! Και το πήραν πάνω τους!! Το θεώρησαν κοπλιμέντο. ΔΕΝ ΗΤΑΝ!!!!!! Από τη στιγμή που οι συντάκτριες και οι διευθήντρια είναι χαζοκοπελιές λογικό να αρχίσουν να διαβάζουν το περιοδικό κοριτσάκια που δεν βγήκαν από το αβγό αλλά το παίζουν περπατημένες και γκομενάρες.

Κάπως έτσι το τουιτερ τρόλλαρε το Cosmo.

Αρχισε να ειρωνέυεται τη στήλη του περιοδικού  «απορίες» που έστελναν τα παρθενοκοριτσακια που το έπαιζαν προχω και ρωτούσαν απορίες τύπου «αν τα καταπιώ θα μείνω έγκυος?»

Πως λοιπόν να μη κυκλοφορήσουν τρολ τύπου «Αγαπητό cosmopolitan με έχυσε στη μούρη και μετά μου έφερε κωλόχαρτο να σκουπιστώ; μ αγαπαει; θα με παντρευτεί;» #apories_Cosmopolitan

Και αυτό οι κοπελλλιτσες που τώρα πια αποτελούν τη συντακτική ομάδα του Cosmo

το πήραν ως κοπλιμέντο και καλά ότι » έχουμε γίνει viral γιεααα»

Λες και είναι μαγκιά να είσαι 14 και να σου έχουνε βάλει δάχτυλο και να βγάζεις ξεκωλέ φώτο. Και κάπως έτσι άρχισα να νοιώθω εκτός. Που να χωρέσω τώρα εγώ σε ένα περιοδικό με τέτοιες απορίες και με τα φοιτητικά χρόνια και με τα καρπουζί φλούο πουά ηλεκτρίκ μανό που προτείνει να πάρεις οπωσδήποτε γιατί αλλιώς είσαι»ΕΚΤΟΣ ΜΟΔΑΣ γιεααα»

Βαρέθηκα να διαβάζω για μόδα, για καλλυντικά που δεν έχω λεφτά να αγοράσω, για φίλους με προνόμια, για αίσχη παρτούζες και πόσο κουλ και ιν θεωρούνται.

Αγαπητό Cosmo έγινες και συ σαν τα άλλα τραγικά γυναικεία περιοδικά. Εγώ προτιμούσα τον σοβαρό φεμιμνιστικό ιντελέξιουαλ συντηριτικό, με τη καλή έννοια, εαυτό σου. Οπότε σε αφήνω στις νέες κοπελλλλιτσες σου. Εγώ στα 30 τόσο (σιγα μη πω ηλικία) είμαι πολύ μεγάλη, πολύ συντηριτική και πολύ άουτ για να σε διαβάζω. Άσε να σε διαβάζουν τα ξεκωλάκια που είναι 14 και ρωτάνε «Τριφτήκαμε αλλά ήμασταν και οι δύο ντυμένοι. Φοβάμαι ότι μπορεί να έμεινα έγκυος, τι να κάνω; Απελπισμένη, 14 #apories_Cosmopolitan. «

Έχε γειά Cosmo…..      

Όχι εσένα, το νεανικό Cosmo έτσι όπως κατάντησες. ΑΝΤΙΟ στο παλιό συντηριτικό σοβαρό φεμινιστικό λατρεμένο Cosmopolitan

Αντίο Μόλλυ θεά…..«

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Οι κουλ γυναίκες…..

Οι γυναίκες που πλέκουν, ράβουν, διαβάζουν, γράφουν είναι γαμάτες ανεξάρτητα την ηλικία τους.
Πλέξιμο κέντημα ράψιμο
Είναι το πάθος μας. Βρίσκουμε χαρά και αγαλλίαση ανάμεσα σε νήματα, βελόνες, βελονάκια, κλωστές, ραπτομηχανές, υφάσματα και δεν το κρύβουμε. Με τι καμάρι επιδεικνύουμε τα δημιουργήματα μας.

Κανείς δε γνωρίζει πως τα δάχτυλα μας και οι αρθρώσεις μας πονάνε. Δουλεύουμε πάντα πολλά projects ταυτόχρονα και το μυαλό μας εφευρίσκει χίλιες ιδέες που περιμένουν στωικά να πραγματοποιηθούν. Κάθε δημιούργημα μας είναι κομμάτι μας ακόμα κι αυτά που χαρίζουμε ή πουλάμε. Νιώθουμε καλά όταν ασχολούμαστε, ήρεμες και ασφαλείς. Το πλέξιμο είναι σαν ασπίδα έτοιμη να μας προφυλάξει από κάθε κακό. Το ράψιμο είναι τραγούδι κεφάτο και ανυπόμονο. Το κέντημα είναι ζωγραφική με βελόνα και κλωστή αντί για πινέλα και μπογιές.


Δεν χρειάζεται να αναλύσω ποια είναι τα οφέλη στην υγεία μας
σωματικά και πνευματικά, αυτά είναι αποδεδειγμένα και γνωστά. Είναι κάτι περισσότερο για μας. Είναι ο έρωτας μας. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το κόλλημα μας. Βλέπουμε μέσα στα νήματα, στις κούτσες, στις κλωστές, πολύχρωμα όνειρα. Κάθε θηλιά, κάθε αλυσιδάκι, κάθε πόντος, κάθε βελονιά, σε δένει με τη ζωή, με τη χαρά, με την ευτυχία, με τη γαλήνη. Κεντημένα άνθη, κήποι κρεμαστοί, λιβάδια ελπίδας. Ολόλευκα εργόχειρα σαν λουκούμι τριαντάφυλλο πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη. Πλεκτά ζεστά σαν παιδικές αναμνήσεις, σαν μαγιάτικα μεσημέρια.

 


Διάβασμα συγγραφή
Ο συγγραφέας πριν γράψει πάντα διαβάζει. Διαβάζει για να ανοίξει τις πύλες
του μυαλού ώστε η έμπνευση να αρχίσει να τρέχει σαν γάργαρο νεράκι. Πάντα γράφει αυτά που θα ήθελε να διαβάσει και ο ίδιος σαν αναγνώστης. Και είναι μαγικό το διάβασμα. Κάτι που έχει γράψει κάποιος άγνωστος σε εσένα τρυπώνει στο μυαλό και σου γεννά εικόνες, συναισθήματα, ιδέες.


Μόνο οι κουλ γυναίκες αρέσκονται να ασχολούνται με τόσο «παλιομοδίτικα» πράγματα.

Μερικές από τις γυναίκες- πρότυπα που πλέκουν

51766002_974934766030866_5693374249184526336_n
Anjelica Huston
51823969_974936059364070_6629556452606345216_n
Merilyn Monroe

 

51794148_974936039364072_6841101845545353216_n
Merilyn Monroe
52577860_974937532697256_9037936596216709120_n
Meryl Streep

 

52097706_974933802697629_2752777434884472832_n
Julia Louis Dreyfus
52513852_974939302697079_7680291648630161408_n
Aundrey Heborn

 

51377824_974935992697410_5927971676493971456_n
Kristen Stewart

 

Grace Kelly, Sara Jesica Parker, Rita Heyworth, Elizabeth Taylor, Kate Middleton, Briggitte Bardot,

 

Αριστερά: Jane Masfield  Δεξιά: η κόρη της Jane, Mariska Hargitay

Vintage εικόνες γυναικών που γαζώνουν

Έχω από καιρό οραματιστεί τον εξιδανικευμένο εαυτό μου και μέρα με τη μέρα τον αφήνω να με κυριεύσει. Αυτός ο εαυτός περιλαμβάνει:

ντύσιμο με φορέματα όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες

διάβασμα χιλιάδων βιβλίων

να γίνω best selling author όπως η Αγκάθα Κρίστι

να γίνω μια τέλεια μοδιστρούλα, να ξέρω όλες τις βελονιές και στο κέντημα και όλες τις πλέξεις στο πλέξιμο.

Διαβάζω λοιπόν, και γράφω, και πλέκω, και κεντάω, και ράβω, και θέλω να δοκιμάσω επιτέλους τη ραπτομηχανή.

52333470_976043569253319_4118980779118166016_n52020602_976043509253325_6425003287900061696_n52130149_976043642586645_2393279566878605312_n52369179_976043752586634_6245098584023236608_n52020899_976043442586665_8583900390582386688_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Θλίψη…

Θλίβεται, υποτίθεται, η κοινωνία αλλά κράζει στα τουίτερ γράφοντας καφρίλες για άκρως σοβαρά θέματα όπως είναι οι απειλές που δέχονται γυναίκες από γνωστούς τους ή άγνωστους άνδρες, προκειμένου να τους στείλουν γυμνές φωτογραφίες τους ακόμα και να κάνουν σεξ μαζί τους.

Μελετώντας εγκλήματα γιατί γράφω την Ερευνήτρια Α. έπεσα σε μια υπόθεση που μου έκανε αίσθηση. Κάποιος «ταλαντούχος» στο μπλα μπλά έψησε μια κοπέλα ότι θα γινόταν διάσημο μοντέλο και εκείνη δέχτηκε να  κάνει γυμνή φωτογράφηση. Η κοπέλα αυτοκτόνησε μετά από τους εκβιασμούς και την διαπόμπευση της αν και οι γονείς της φωνάζουν δυνατά πως την σκότωσαν.
Πόσο κρίμα. Κανιβαλισμός. Γιατί φέρονται έτσι οι άντρες; Έχω δεχτεί δεκάδες απειλές και δεν έχω κάνει καμιά γυμνή φωτογράφιση αλλά φαντάζομαι τι περνούσε εκείνη η κοπέλα. Και δεν χρειάζεται να πούμε καλά να πάθει. Δεν έπαθε καλά. Έχασε τη ζωή της. Και είναι κρίμα. Δεν φταίει η κοπέλα φταίει ο κάθε μαλάκας που εκμεταλλεύεται καταστάσεις. Πάντα κατηγορούμε το θύμα και όχι το θύτη. Και μόνο που έχει μια γυναίκα fb δεν υπάρχει περίπτωση να μη δεχτεί παρενόχληση. Τώρα θα μου πεις εσείς φταίτε με τις σέλφι που ανεβάζετε. Δεν πρέπει να πούμε στις γυναίκες να κλειδωθούν μέσα για να μην τις πειράξει κανείς. Δεν έχουμε χούντα. Πρέπει να πούμε στους άντρες να μην υπερβαίνουν τα όρια. Δεν είμαστε ζώα να μην ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό. Δηλαδή αν ο άλλος επιλέγει να είναι μαλάκας καμιά ανατροφή και κανένα περιβάλλον δεν θα του κάνει τίποτα.

«Για παρτούζα σε καλύπτει το πενηντάρικο;» μου είχε στείλει κάποτε ένας κοντοχοντρος άσχημος τύπος που δεν τον γνώριζα. Γιατί το έκανε αυτό; Και που θες να ξέρω; Μπορεί να είναι στο φτύσιμο λόγο εμφάνισης ή απλά να θεωρεί τον εαυτό του κουλ και αστείο και ότι είναι οκ να προσβάλλεις γυναίκες. Το πρόβλημα το είχε αυτός όχι εγώ. Πόσες γυναίκες δεν έχουν δεχθεί παρενόχληση σεξουαλικό εκβιασμό απειλές για σωματική βία; Και οι πάντες το αντιμετωπίζουν ως αστείο. Χαβαλέ στο τουίτερ και έτσι. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί σωστά. Δεν έχουμε σεβασμό προς τα αυτονόητα και το μυαλό μας είναι μόνο στα τσιτάτα.. πεθαίνει κάποιος και το κάνουν θέμα σε memes… Το λιγότερο τραγικό.

Ποιος δεν έχει ακούσει την ατάκα «Δημήτρη κλείσε τη κάμερα» Πόσες αστείες φώτο και ανέκδοτα δε κοσμεί η συγκεκριμένη ατάκα; Αναρωτήθηκε κανείς πως ένιωσε αυτή η κοπέλα με την διαπόμπευση της;;;;;;;;;;;;;;;;

Και η κοινωνία κατά τα άλλα θλίβεται και έχει συμπόνια.

Έχω γράψει και άλλα κείμενα περί βίας ανδρών εις βάρος γυναικών, περί πέφτουλων κτλ. Και θυμάμαι κάποιον σε ένα από τα κείμενα αυτά να μου γράφει πως και οι γυναίκες σκοτώνουν άνδρες. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται περί διαγωνισμού φίλτατε. Με ξεπερνά. Και αν πεις το παραμικρό σε χαρακτηρίζουν φεμινίστρια και ότι μισώ τους άνδρες.

ΠΡΏΤΟΝ: ΤΙΜΉ ΜΟΥ ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΦΕΜΙΝΊΣΤΡΙΑ ΓΙΑΤΊ ΚΟΥΒΑΛΆΩ ΣΤΗ ΠΛΆΤΗ ΜΟΥ ΤΗ ΒΑΡΙΆ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆ ΣΠΟΥΔΑΊΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗ ΓΟΥΟΛΣΤΟΝΚΡΑΦΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΙΜΟΝ ΝΤΕ ΜΠΟΒΟΥΑΡ ΚΑΙ ΔΕΎΤΕΡΟΝ ΔΕΝ ΜΙΣΏ ΤΟΥΣ ΆΝΔΡΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΆΖΩ….ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΦΤΟΥΛΕΣ ΕΧΩ ΤΟ ΘΈΜΑ….

Διότι άλλο ΑΝΔΡΑΣ άλλο πέφτουλας.

Μπορείς να κατηγορήσεις την κοινωνία, το σχολείο, τους γονείς για την συμπεριφορά των πέφτουλων αλλά έτσι τους δίνει άφεση αμαρτιών και δεν γουστάρω καθόλου. Όλοι είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους και τη συμπεριφορά τους. Πως εμένα μου λένε καλά να πάθεις που έκανες δίαιτα και έπαθες ανορεξία; Έτσι και οι πέφτουλες έχουν την πλήρη ευθύνη για όσα λένε και κάνουν.

ΕΠΈΛΕΞΑΝ ΝΑ:

ΣΚΟΤΏΣΟΥΝ

ΒΙΑΣΟΥΝ

ΑΣΕΛΓΗΣΟΥΝ

‘ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΟΥΝ

ΑΠΑΓΑΓΟΥΝ

ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ

ΜΕΙΩΣΟΥΝ

ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΟΥΝ

ΧΤΥΠΉΣΟΥΝ

ΒΡΙΣΟΥΝ

ΚΑΚΟΠΟΙΉΣΟΥΝ

Το επέλεξαν. Δεν φταίνε τα ναρκωτικά ούτε οι εξωγήινοι. Και δεν τους κάηκε καρφί για το πως ένιωσαν όλες αυτές οι γυναίκες.

Βαρέθηκα να υπάρχει ανοχή και «έλα μωρέ σιγά πως κάνεις έτσι;»

Θα κάνω όπως θέλω και θα αντιδράσω όπως κρίνω ότι πρέπει να αντιδράσω προκειμένου να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.

Και ας με πουν φεμινίστρια ΜΑΓΚΙΑ ΜΟΥ!!!!! Είναι τιμή να είσαι φεμινίστρια όπως η Έμιλι Πανκχερστ (αν είσαι γυναίκα και δεν γνωρίζεις ποια είναι η Πανκχερστ, έχεις λάθος πρότυπα) …

ΤΑΝΙΑ

ΝΙΚΟΛ

ΛΑΜΠΡΙΝΗ

ΚΙΚΗ

ΜΑΡΙΑ

ΣΟΥΛΑ

ΖΩΗ

ΑΓΓΕΛΙΚΗ

Κάποιες από τις χιλιάδες γυναίκες που δολοφονήθηκαν. Πόσοι θα πουν «καλά να πάθουν; Πόσοι θα γράψουν κάποια αστεία ατάκα στο τουίτερ;

Και η ζωή συνεχίζεται με τους πέφτουλες να αντιμετωπίζονται ελαφριά μέχρι να βιάσουν ή να σκοτώσουν….

Χωρίς επίλογο…

 

52090425_973647509492925_3713975782696026112_n