ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Πες μου μια λέξη, αυτή τη μόνη λέξη…

Lady’s and sisters,

να ξεκινήσω με το εξής: βρέθηκε ο Ντοστογιέφσκι! Στον μπουφέ του παππού (ήθελε να πιει κονιάκ). Σκονισμένος, ταλαιπωρημένος και λησμονημένος. Αλλά, αλλά, αλλά, ξεκίνησα να τον διαβάζω και του πέρασε.

Επίσης συνεχίζω τα μαθήματα κεντήματος και είμαι σούπερ ευτυχισμένη.

 

Στο θέμα μας τώρα,

το οποίο αποφάσισα να είναι κάτι ευχάριστο και ελαφρύ. Έχω αναφέρει ξανά ότι μαζεύω τα θετικά αλλά και τα αρνητικά σχόλια/ κριτικές που μου γράφουν εδώ στο blog-ακι μου, στο wattpad και στο facebook.

Ακολουθεί το «άλμπουμ» των πολύτιμων λέξεων που κάποιοι από εσάς αποφασίσατε να μου κάνετε δώρο. Γιατί είναι σημαντικό πολύ να αφιερώνει ο αναγνώστης ένα λεπτό από το χρόνο του για να εκφράσει την άποψη του για το κείμενο που μόλις διάβασε…. Σου δίνει έτσι μια γεύση το τι μπορεί να σκέφτεται κάποιος για κάτι που έγραψες. Γιατί είναι λίγο τρομακτικό να εκτίθεσαι και να μην σου λέει κανείς το παραμικρό. Είναι σαν να έχεις ένα κομματάκι μαρούλι στα δόντια κολλημένο και να μην έχει κανείς την ευγένεια και τη συμπόνια να σου πει «κοπελιά έχεις λίγο πρασινάδα στο δόντι»…. Εγώ θα πω ακόμα μια φορά ευχαριστώ για όλα τα θετικά αλλά και τα αρνητικά που έχω λάβει μέχρι σήμερα.

ΥΓ: ένα άτομο που εκτιμώ πολύ μου είπε ότι έχω ταλέντο στο γράψιμο… Ε κάτι θα ξέρει τόσα πτυχία έχει… χαχαχα

 

24774682_720338674823811_8884308987604703211_n24312660_720335971490748_1194723846770458020_n24796449_720334644824214_1148768192216277244_n26114102_731019120422433_1847444122233607058_n26165807_731983523659326_8410996823134178869_n27858029_749491255241886_7906994473248801844_n29472439_769166279941050_8530896469765390336_n29473002_769164873274524_3155893156797480960_o24312660_720335971490748_1194723846770458020_n29512657_769707093220302_2913990335702184387_n29597396_773116352879376_5711771287921980381_n29793161_776215995902745_7047953857137082368_o30656679_779913222199689_6336094325251768320_n30714099_779911995533145_2625893187448733696_n30743951_782863335238011_593548855216177152_n31968275_791559907701687_1214897530500808704_n32090083_791055794418765_5201076400408231936_n32150264_791056667752011_2137940380992143360_n33232485_798331523691192_6863740931695181824_n33782050_800437216813956_2426778623865257984_n34118861_802278856629792_8726305704933064704_n34789226_805612559629755_7823823107700817920_n35519880_811812959009715_1572057935570272256_o36177006_818312075026470_2393694679762731008_n36278282_821873821336962_1600669276824403968_n36295419_821254998065511_2491296892441329664_n36351994_821872811337063_516480782395506688_n37074009_836778373179840_287357690336772096_n37200310_839238332933844_6902017005927268352_n37412592_842161519308192_8612267172103716864_n37874399_850193231838354_2713298851413884928_n37952772_850192135171797_677619133478600704_n42856423_897709950420015_1775344364097110016_o

49795473_954917271365949_6878269062300827648_n

 

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΜΠΕΒΕΡΛΙ ΣΤΟ ΛΑΟ…

Lady’s and sisters,

48917544_944881952369481_6970654573341966336_n

το κρύο είναι έντονο αλλά μας αρέσει. Ώρα για χουχούλιασμα.

Προς το παρόν, οι γιορτές κυλούν καλά, με βόλτες, πολλά γλυκά και τύχη. Προχθές κέρδισα από ένα τοπικό φαρμακείο μια υπέροχη AQUA VITA κρέμα ημέρας της APIVITA.   Όχι και άσχημα. Επίσης έκανα αρκετά ψώνια (μια απογοήτευση που δεν βρίσκω το ιδανικό τζιν την έχω γιατί ότι έχω δοκιμάσει μέχρις στιγμής είναι τραγικά μεγάλο μου (ζυγίζω 46 κιλά)

Οι εξετάσεις για τον θυρεοειδή βγήκαν καλές πέρα από μία ορμόνη αλλά οκ ελέγχεται

Άλλαξα αριθμό στο κινητό διότι νησάφι… γιατί να σε παίρνει με απόκρυψη ο κάθε χαμένος πρώην;;;;;;;;;

Άλλαξα μια ελεεινή διατροφική συνήθεια που είχα από το 2008 και νιώθω καλύτερα

Διαβάζω το Salems Lot του Stephen King (τις εντυπώσεις μου σε λίγο που θα το ολοκληρώσω) και το «Φως στο τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη (τόμος με τα τρία της βιβλία Ονειρεύτηκα το δολοφόνο σου, θάνατος με χείλη κόκκινα, έρωτας φονιάς) και τα δύο δωράκια για τα γενέθλια και τη γιορτή μου. Η «εμμονή» μου με την Νικολούλη είναι γνωστή, παρακολουθώ από την αρχή το φως το τούνελ και τις πιο παλιές της εκπομπές με τον Χαρδαβέλλα παρακαλώ (αφήνω να αιωρηθεί στο μυαλό σας λίγο η απορία ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΡΙΑ;;;;;;;;;;;;; Είμαι 40 μωρό μου και γουστάρω). Επίσης λατρεύω το ύφος της συγγραφικής της πένας. Το λατρεύω τόσο πολύ που ξεκίνησα να γράφω το «ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ Α»

49118486_944895662368110_1367019267760848896_n

Επίσης κατάλαβα ότι η ευτυχία είναι στα απλά και πως δεν χρειάζονται υπερβολικές προσδοκίες γιατί συνήθως αυτές φέρνουν και απογοήτευση.

Ζωγραφική με τον Χαράλαμπο

παιχνίδι με το Γιαννάκο

Να σε βγάζει φωτογραφίες ο ανιψιός σου, να σου γράφει «θεία Χάτσον σ αγαπώ»,  να βάζει το αστέρι στο δέντρο..

μια φέτα τσουρεκομερέντα

σύνδεση στο ιντερνετ

Ζελεδάκια φρουτίνο που έτρωγες μικρούλα

ασπρόμαυρες ταινίες και  I LOVE LUCY SHOW

να πλέξεις κάτι και να το χαρίσεις

ΝΑ ΦΑΣ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΕΡΘΕΙ ΑΝΑΓΟΥΛΑ

ΝΑ ΦΑΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΣ

ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΛΕΤΩΜΕΝΗ ΣΚΥΛΑ ΟΝΟΜΑΤΙ ΑΝΟΡΕΞΙΑ

Αυτά είναι λίγα από τα πράγματα για τα οποία νιώθω ευγνωμοσύνη.

Επίσης χαίρομαι που διάβασα χθες δυο ποστ στο «Μολύβι και Χαρτί» της Αναστασίας γιατί είχε να δημοσιεύσει από πέρυσι. Δεν ξεχνάω τους ανθρώπους που μου έδειξαν καλοσύνη.

Για δες καιρό που διάλεξα να ψάξω για δουλειά. Πηγαίνω σε μια σύμβουλο εδώ στο δήμο μας για να βρω δουλειά και με έχει ξεσηκώσει. «Άννα βαριέμαι με τέτοιο ψοφόκρυο να πάω να μοιράσω βιογραφικά» αυτό θα της πω στο επόμενο ραντεβού. Πέστε μου είναι αμαρτία να απολαμβάνεις τη θαλπωρή των Χριστουγέννων;;;;;;;

 

Επίσης βρήκα το τέλειο meme για μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρωπάριων που την έχουν δει «ο γαμιάς της γειτονιάς» και παρενοχλούν αθώες γριούλες όπως εγώ.

48417657_944881979036145_3043407959020273664_n

Συνεχίζω να βλέπω τη σειρά Penny Dreadful η οποία απλά γαμάει

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες ότι θα επιστρέψει το Beverly Hills 90210 (αυτός ο ΤΚ με έχει σημαδέψει, δεν θυμόμουν ποτέ τους τκ από τα σπίτια που είχα αλλάξει αλλά αυτόν τον θυμόμουν). Θα επανέλθει το καστ όπως ήταν εκτός Μπρέντα, Ντύλαν και θα είναι η ζωή των πρωταγωνιστών 20 χρόνια μετάαααα.

Πολύ θα ήθελα να γυριστεί και να δω τον Μπράντον την Ντόνα τον Στιβ Τον Ντειβιντ πουρά.

48994184_944881815702828_6062976109358612480_n

48418753_944881872369489_6482769013188329472_n
Το μαθητικό μου λεύκωμα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αυτααααα

Enjoy

και πραγματικά κάτι το οποίο με βοήθησε πάρα πολύ: να γελάτε…. Σαν να σας καθαρίζουν αυγά

 

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.. μέρος δεύτερο

 Είχαν περάσει μέρες ολόκληρες και εγώ καθισμένη επάνω στον βράχο συνέχιζα να κοιτάω το φωτεινό σημείο πάνω από τη κοιλιά μου να αλλάζει σχήματα.
Είχα τρομάξει για τα καλά όταν το φως πήρε το σχήμα δεινοσαύρου αλλά ή Ορτανσία με πληροφόρησε πως ο Ακετυλόσαυρος είναι το μεγαλείο ανθρωπιάς μου. Η σταθερότητα μου. Η ηθική μου. Εντυπωσιασμένη έσκασα ένα αδέξιο χαμόγελο γεμάτο θαυμασμό στον γιγάντιο δεινόσαυρο τη στιγμή που εξαφανιζόταν μέσα στο στομάχι μου με τη μορφή μια αχνής λάμψης.
Συνέχισα το ονειροπόληση μέσα στο στομάχι μου γεμάτη έξαψη για το τι θα αντίκριζα μετά. Ένας ολόλευκος μονόκερος γεμάτος χάρη ξεπήδησε μπροστά μου και με έκανε να χάσω την ισορροπία μου πάνω στον άβολο βράχο. Σωριάστηκα στο έδαφος γεμάτη δέος. Η Ορτανσία γέλασε «είναι το σχήμα της ψυχής σου αυτός ο μονόκερος»

«Τι σημαίνει αυτό»; τη ρώτησα μαγεμένη.
«Ο αθεράπευτος ακατανόητος ρομαντισμός σου»

Έτριψα το μέτωπο μου από αμηχανία.
«Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Η ευγένεια, η γλυκύτητα, η συστολή σου είναι δυσεύρετα. Πόσες ντροπαλές ρομαντικές τρυφερές κοπέλες υπάρχουν σήμερα;» μονολόγησε. «Μην ντρέπεσαι ποτέ για αυτό που είσαι»
Ο μονόκερος σηκώθηκε στα μπροστινά του πόδια και χάθηκε μέσα μου. Τα μάγουλα μου ήταν φλογισμένα.

«Αντέχεις να ανακαλύψεις τι άλλο κρύβεται εκεί μέσα;»
«Ναι σε παρακαλώ» είπα ενθουσιασμένη.
Ένα πανέμορφο μπλε μη με λησμόνει εμφανίστηκε αιωρήθηκε μπροστά μου.
«Το παιδί που αρνείται πεισματικά να σε εγκαταλείψει. Πόσο παρήγορο αλήθεια!» Αναφώνησε η Ορτανσία. «Οι άνθρωποι μεγαλώνουν και γεμίζουν πληγές που τους κάνουν να αλλάζουν. Κάποιοι ξεχνούν να διατηρήσουν την αθωότητα τους τον τρόπο να αντιμετωπίζουν τη ζωή. Γίνονται σκληροί. Και νοιάζονται περισσότερο για τα υλικά από ότι τα ψυχικά αγαθά.
Είσαι ένα παιδί που δε θα μεγαλώσει ποτέ. Το σώμα μόνο θα ξεγελάει τους πάντες και θα παραδοθεί  στη φυσική φθορά αλλά η ψυχή σου δε θα γεράσει ποτέ. Ένα γελαστό τρυφερό αθώο παιδί που μετράει μόνο τα σημαντικά: την αγάπη. Δεν θα φυλακιστείς δεν θα ξεπουληθείς ποτέ γιατί είσαι παιδί. Και τα παιδιά αγαπάνε χωρίς όρους»
Δακρυσμένη και αμίλητη κάθισα για ώρες πολλές αναλογιζόμενη τα όσα μου είχε πει η Ορτανσία. Ένιωθα πως για πρώτη φορά γνώριζα τον εαυτό μου και ένιωσα ντροπή που δεν πίστεψα ποτέ σε εκείνον.
Ένας μικρός πρίγκιπας με στέμμα που δεν του καθόταν καλά γιατί ήταν μεγαλύτερο από το κεφάλι του εμφανίστηκε στο φως που έβγαινε από μέσα μου.
«Είναι η αγάπη σου προς τα παιδιά. Ακόμα κι αν φοβάσαι να αποκτήσεις ποτέ ένα δικό σου το ξέρεις πολύ καλά πως θα ήθελες να κάνεις ένα δικό σου. Όχι για τους λόγους που οι περισσότεροι φέρνουν στο κόσμο παιδιά αλλά γιατί θέλεις να προσφέρεις τη τόση αγάπη που ρέει καυτή στις φλέβες σου και σε καίει γιατί δεν έχεις πουθενά να τη προσφέρεις» είπε η Ορτανσία.

 
Ένα μολύβι πήρε τη θέση του πρίγκιπα.
Είναι η ανάγκη σου για δημιουργία. Θέλεις να να εκφραστείς γιατί διαφορετικά πνίγεσαι.
Ένα μαύρο κοράκι εμφανίστηκε σβήνοντας προσωρινά τη φλόγα μου.
«Τι είναι αυτό;» είπα φοβισμένη.
«Σε αυτό ποντάρει μη το φοβάσαι»
«Δε καταλαβαίνω»
«Είναι ο φόβος σου μικρή μου. Και επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να επιβληθεί έχει επιλέξει αυτό το άσχημο σώμα για να προκαλεί φόβο και αρνητικά συναισθήματα. Μη του κάνεις τη χάρη και φοβηθείς. Κοίτα το κατάματα περιγέλασε το και ταπεινωμένο θα εξαφανιστεί»
«Θα κάνω κάτι καλύτερο» είπα μέσα από τα δόντια μου. Το άρπαξα από το λαιμό και άρχισα να το πνίγω. Εκείνο έκραξε και στη συνέχεια πάλεψε να ελευθερωθεί.
«Δεν είσαι πιο δυνατό από μένα φώναξα. Δεν έχεις καμία θέση ανάμεσα σε τόσα σπουδαία πλάσματα που ζουν μέσα μου. Θα σε πατάξω»

Συνέχισα να σφίγγω μέχρι που ξεψύχησε. Το πέταξα κάτω και εκείνο έγινε σκόνη και στροβιλίστηκε στον αέρα. Σκόρπισε στους ανέμους και χάθηκε μια για πάντα
Ένιωθα το λιοντάρι να με παρακινεί να προχωρήσω. Αποχαιρέτησα την Ορτανσία και πήρα έναν άγνωστο δρόμο. «Θα χαράξω νέα πορεία» συλλογιστικά και χάθηκα στο ηλιοβασίλεμα πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη από ποτέ.

 

 

*Ακετυλόσαυρος είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί ο Χαράλαμπος μου ❤

IMG_25981107666120

Η φωτογραφία είναι από την προ «ανορεξία/θυροειδής/φόβος» εποχή…. Με άγρια κόκκινα μαλλιά αληθινό χαμόγελο και άφοβα μάτια……

Αυτή σκοπεύω να γίνω ξανά

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ..

Να σηκώσει το χέρι όποια έχει δεχτεί παρενόχληση. Αν και θεωρώ πως οι λέξεις είναι ποταπά τεχνάσματα για να περιγράψουν τόσο σοβαρά πράγματα αλλά αλήθεια πως μπορείς να δώσεις να καταλάβει κάποιος το πόσο άσχημη είναι η πράξη από μόνη της;
 Είτε είναι παρενόχληση είτε είναι προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας είτε βιασμός είτε όπως στο διάολο το ονομάζουν οι δικηγόροι ο νόμος οι εισαγγελείς η κοινωνία εγώ και εσύ, είναι κάτι απάνθρωπο σε όποια γυναίκα της συμβεί. Μήπως αν πεις ότι «έλα δεν έγινε κάτι σοβαρό απλά έβαλε το χέρι του ανάμεσα στα πόδια μου για να με χλευάσει» μήπως η πράξη θα χάσει την απαίσια ηχώ της;
Για μένα δεν υπάρχει ελαφρύ και βαρύ. Οτιδήποτε σε προσβάλλει, οτιδήποτε σε κάνει να κλάψεις, να νιώσεις ότι είσαι ένα τίποτα, οτιδήποτε σε κάνει να φοβάσαι είναι απαράδεκτο. Πόσες φορές δέχθηκα παρενόχληση οποιασδήποτε μορφής; Άπειρες. Και το έχω κάνει γαργάρα όπως οι περισσότερες. Δεν πήγα στην αστυνομία. Γιατί η αστυνομία και οι νόμοι είναι αφιλόξενοι σε διώχνουν.
Κάποιος μου ζήτησε τρίο με αντάλλαγμα πενήντα ευρώ. Δεν τον γνώριζα. Τι έκανα; Πέρα από το να τον κράξω στο fb τίποτα άλλο. Αυτός όμως ο τύπος μεθαύριο μπορεί να το κάνει σε κάποια άλλη ή και να τη βιάσει.
Κάποτε ένας άγνωστος με απειλούσε να του στείλω φωτογραφίες μου αλλιώς θα μου κατέστρεφε τη ζωή. Δεν ξέρω γιατί αλλά τον πίστεψα και πέρασα τη χειρότερη πρωτοχρονιά μου. Τον απείλησα τελικά με αστυνομία και εξαφανίστηκε με την ουρά στα σκέλια σαν δειλός αρουραίος. Πήγα στην αστυνομία τελικά; Όχι. Κι αν κάνει χειρότερα σε κάποια άλλη;
Κάποτε κάποιος με τον οποίο ήμουν ερωτευμένη, πάνω στα νεύρα του με έπιασε από τους καρπούς και με έσπρωξε ενώ ούρλιαζε. Το ίδιο άτομο κάποτε θύμωσε και οδηγούσε σαν τρελός μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα για να με σκοτώσει. Επίσης το ίδιο άτομο κάποτε με πήρε τηλέφωνο και ούρλιαζε ότι θα με σκοτώσει. Τι έκανα; Τίποτα απολύτως. Υπάρχει εκεί έξω ελεύθερος και ποιος ξέρει ποια πληρώνει τα νεύρα του.
Κάποτε ένας με τον οποίο έβγαινα μερικές μέρες με ρώτησε με πόσους έχω πάει. Τέτοιες ερωτήσεις τις θεωρώ γελοίες καθώς μπορώ να απαιτήσω να μάθω κι εγώ με πόσες έχει πάει αλλά δε το κάνω γιατί δεν με αφορά. Αρνήθηκα να απαντήσω και με έπιασε από τα χέρια ή από τους ώμους δεν θυμάμαι και πήγε να με χαστουκίσει. Έκανα πίσω και συγχρόνως κουνούσα το κεφάλι μου για να μη βρει στόχο. Ευτυχώς μπήκε το μαλλί μπροστά και απλά ένιωσα ένα ξύσιμο στο μάγουλο. Μετά ισχυρίστηκε πως ήθελε να με χαϊδέψει. Τι έκανα; Τίποτα απολύτως.
Οι παρενοχλήσεις, τα χυδαία προσβλητικά σχόλια, οι απειλές, οι εκβιασμοί το ελεεινό σεξιστικό χιούμορ είναι άπειρα. Χιλιάδες. Από μια απλή βρισιά «άντε μωρή να πλύνεις κανα πιάτο» μέχρι ότι χειρότερο μπορείς να φανταστείς. Είναι τρελό αν σκεφτείς πως το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι συνηθισμένο «έλα μωρέ το μαλάκα μη δίνεις σημασία»
Μα πρέπει να δώσεις σημασία. Κάτι θα υπάρχει που μπορείς να κάνεις.
Και ένα άλλο ζήτημα είναι με τους ανθρώπους εκείνους που λένε «καλά να πάθει» ή «τα ήθελε» «τα ζητούσε».
Τι ήθελε ακριβώς δεν μας είπανε. Να φάει ξύλο να πονέσει να αιμορραγήσει να κατακρεουργηθεί; Ακριβώς τι; Να νιώσει σκουπίδι; Ή να δολοφονηθεί;;;; Μα δε γίνεται να υπάρχουν τόσο ηλίθιοι άνθρωποι που να σκέφτονται με αυτό το τρόπο. Αν ήταν εκείνοι στη θέση των γυναικών αυτών που έχουν βιαστεί, παρενοχληθεί, δολοφονηθεί τότε τι θα έλεγαν; Δεν είναι δυνατόν να κατηγορούν τα θύματα αντί τους θύτες. «Πήγαινε γυρεύοντας» «Κοίτα πως ντύνεται» «Καλά να πάθει» «είναι εύκολη» «δες φωτογραφίες που βγάζει στο ίνσταγκραμ», «γιατί έχει fb;» «γιατί πήγε για καφέ;»
ΚΑΜΙΆ γυναίκα δεν είναι κτήμα κανενός. ΚΑΜΊΑ γυναίκα δεν αξίζει να περάσει οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης. Και δεν θα έπρεπε η κοινωνία, η κουλτούρα μας να αποδέχεται ούτε το χαστούκι ούτε το «άντε μωρή πλύνε κανένα πιάτο».
ΚΑΜΙΆ γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να ανέχεται μια κοινωνία που τη χαρακτηρίζει εύκολη. ΚΑΜΊΑ γυναίκα δεν χρειάζεται να ανέχεται τον κάθε πίθηκο που θεωρεί πως με τη βια θα κρύψει το οποιοδήποτε κόμπλεξ έχει. Όλοι αυτοί οι γραφιάδες, οι νομικοί, οι επιφανείς πνευματικοί άνθρωποι που όρισαν τι εστί παρενόχληση, βιασμός κτλ θα έπρεπε να ρωτήσουν τα εκατομμύρια των αδικημένων γυναικών που έχουν υποστεί οποιαδήποτε μορφή βίας. Να τους δώσουν φωνή. Γιατί η λέξη παρενόχληση, βιασμός, κακοποίηση δεν είναι αρκετές. Γιατί η κάθε γυναίκα βιώνει δισεκατομμύρια συναισθήματα ισοπεδωτικά.
του πόνου
της ντροπής
της απέχθειας προς τον εαυτό της
της απελπισίας
του αποτροπιασμού
της οδύνης
της αδικίας
της απογοήτευσης
του φόβου.
Και δύσκολα φεύγει ο φόβος. Μένει να τους κάνει συντροφιά……
Βρήκα κάποια κείμενα που αξίζει να διαβάσουμε….

«Κι ύστερα ήρθαν οι κανίβαλοι…

Πρόσφατα ακούσαμε τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα να ουρλιάζουν εκκωφαντικά στ΄ αυτιά μας. «Τη βίασαν, τη βασάνισαν την πέταξαν ζωντανή στη θάλασσα. Τη δολοφόνησαν».
Η Ελένη Τοπαλούδη ήταν ένα κορίτσι 21 ετών. Φοιτήτρια στη Ρόδο. Οι δράστες, συνομήλικοι. Αντράκια, τίγκα στην τεστοστερόνη, τη βλακεία και τη διαστροφή. Το κορίτσι είπε «όχι» στις ορέξεις τους. Τα αρσενικά ούτε να το διανοηθούν… Και η αντίστροφη μέτρηση για την ζωή του κοριτσιού ξεκίνησε για να καταλήξει στον τραγικό της θάνατο. Πάγωσε ο κόσμος στο άγγελμα του φονικού. Οι γονείς τρόμαξαν για τα κορίτσια τους που σπουδάζουν σε άλλη πόλη. Κι ύστερα…
Κι ύστερα ήρθαν οι κανίβαλοι.
Δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και blogers, ένα πολιτικό στέλεχος της ΝΔ της Ρόδου και κάποια τοπική εφημερίδα, facebookάδες και λοιποί διαμορφωτές-διαστρεβλωτές της κοινής γνώμης με το που συνελήφθησαν οι δράστες και πριν στεγνώσει το κορμάκι του άτυχου κοριτσιού από το θαλασσινό νερό, έβαλαν μπρος τον αργαλειό να επιμερίσουν επιμελώς την ευθύνη ανάμεσα στους θύτες και το θύμα, έτσι, όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση κάνουν. Χρησιμοποιώντας ρατσιστικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς προσπάθησαν να λειάνουν τις αιχμές γύρω από το κάδρο των δύο δραστών, κυρίως του Έλληνα, γόνου εύπορης οικογένειας της Ρόδου. Και τα φόρτωσαν στον «Αλβανό». Όταν όμως αποκαλύφθηκε ότι ο «Αλβανός» είναι Βορειοηπειρώτης, κάποιοι σαν εκείνους που ανέδειξαν ως εθνικό ήρωα τον πιστολέρο βορειοηπειρώτη Κ. Κατσίφα, λούφαξαν και έκτοτε τον αναφέρουν απλά ως 19χρονο. Αν αυτό δεν είναι αφηγηματικός ελιγμός…
Ωστόσο, το τι είπαν και έγραψαν για το κορίτσι, δεν θα το αναπαράγω. Αρκετά με την πτωματολαγνεία κάθε φορά που μια γυναίκα βιάζεται και δολοφονείται από ένα διεστραμμένο αρσενικό.
Θα διευκρινίσω όμως ότι ο βιασμός και δολοφονία ή σκέτη δολοφονία μιας γυναίκας από έναν άντρα, μέσα από όποια σχέση έχει ή δεν έχει μαζί του, δεν ονομάζεται «έγκλημα πάθους», δεν λέγεται «οικογενειακή τραγωδία», δεν ισχύει ότι «οπλίζει η ζήλια

το χέρι του δράστη». Είναι εντελώς έξω από κάθε πραγματικότητα όλα αυτά τα στερεοτυπικά άλλοθι που απλόχερα του προσφέρονται. Το έγκλημα που διαπράττεται σε βάρος της ζωής της γυναίκας λέγεται επισήμως γυναικοκτονία.
Ο ΟΗΕ δίνει τον ακριβή ορισμό και αυτός είναι ο εξής. «Γυναικοκτονία είναι η δολοφονία της γυναίκας επειδή ακριβώς είναι γυναίκα είτε αυτή διαπράττεται εντός της οικογένειας, ή της οικιακής σχέσης, ή οποιασδήποτε άλλης διαπροσωπικής σχέσης, ή από οποιονδήποτε στην κοινωνία, είτε διαπράττεται ή γίνεται ανεκτή από το κράτος ή τους αντιπροσώπους του».
Οπότε, μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι και η διαστρέβλωση των πτυχών των γεγονότων ενός τέτοιου εγκλήματος, τα σουσουρίσματα του αδηφάγου κοινού σε βάρος του θύματος και οι σεξιστικές και αυθαίρετες αξιολογήσεις δημοσιογραφίσκων, αποτελούν συμμετοχή και συνενοχή στο έγκλημα της γυναικοκτονίας του κάθε δολοφόνου.
Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν, γιατί κανείς από εμάς δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της μοίρας. Σήμερα το κορίτσι εκείνου, αύριο το δικό μου, το δικό σου….

Λίτσα Καραμπίνη
Χρονογράφημα δημοσιευμένο στην εφημερίδα Αττικό Βήμα»

 


«Το ΟΧΙ σημαίνει ΟΧΙ. Και δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας. Και δεν έχει σημασία τι φοράει. Να φοράει ή να μην φοράει, ό,τι γουστάρει. Και δεν έχει σημασία αν φλέρταρε. Άλλο το φλερτ, άλλο η συγκατάθεση για τα παρακάτω ρε αμοιβάδα, άντρακλα της συμφοράς. Και μας ρεζιλεύεις όλους τους άντρες κάθε φορά που δεν καταλαβαίνεις ότι δεν σου ανήκει κανένα κορμί πέρα απ΄ το δικό σου. Μόνο η συγκατάθεση σου ανήκει, για όσο το άλλο πρόσωπο σου την παραχωρεί. Και μας ρεζιλεύεις όλους τους άντρες κάθε φορά που ακόμα και λεκτικά στην καθημερινότητα, συμπεριφέρεσαι σα κανίβαλος. Και δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται τα αυτονόητα. Πώς θα τολμήσουν να ξανακοιτάξουν την μάνα τους; Την κόρη τους, την αδελφή τους, την κολλητή τους, την φίλη τους; Με τι μάτια; Με τι μούτρα; Γίνε άνθρωπος και μετά γίνε άντρας. Με αξιοπρέπεια, με ανάστημα, με τσαγανό. Καμία ανοχή στη ματσίλα που κηδεύει κορίτσια»  Κώστας Χρονόπουλος

 

«Tα βιασμένα κορίτσια δεν είναι μόνο σεξ χωρίς συναίνεση.
Είναι πνιγμός πριν τη διείσδυση χωρίς διείσδυση,
είναι βιασμένα από σχόλια νεκρικά «πως τις κανόνισαν».
Τα βιασμένα κορίτσια συχνά αλλάζουν όνομα.
Κάποτε τα λένε Έλενα με άλλο μήνα και χρονιά,
άλλοτε Αμάρυνθο και Ρόδο κι άλλοτε
τα κουβαλούν στη γλώσσα αντί με όνομα, με νούμερο:
4χρονη, 10χρονη,17χρόνη χωρίζονται σε ανήλικα και ενήλικες,

μεγαλώνουν και γίνονται «η 23χρονη», η «35χρονη»,
ένας ακόμα αριθμός.
Τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
απλώνουν στην γκαρνταρόμπα της κοινωνίας τα ρούχα τους,
να αποφασίσει η αρένα εάν προκάλεσαν το βιασμό τους,
τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
κρύβουν τα ρούχα με τα αίματα στο μπάνιο για να μη φάνε ξύλο.
Τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
απλώνουν στην αρένα τις κουβέντες τους, τι πίστευαν, τι έλεγαν,

μήπως ήταν ανακατεμένα με τα πολιτικά,
ήταν φιλήσυχες ή μήπως προκαλούσαν αντί με ρούχα με τις λέξεις;
Τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες, ζουν σε ιδρύματα,
σε οίκους ανοχής και σε ορφανοτροφεία,
σε ένα σπίτι στην Κυψέλη,
σε ένα υπόγειο στο χωριό σου, σε κάποια βίλα στη Σταμάτα,
σε ελληνικό νησί δίπλα σε αφίσα του ΕΟΤ.
Οι βιασμένες γυναίκες, οι τρανς βιασμένες γυναίκες
σε ανδρικές φυλακές με λεβέντες, οι βιασμένες γυναίκες,
τα βιασμένα κορίτσια παίζουν σε βίντεο στο κινητό των βιαστών τους,
γίνονται φωτογραφίες σε παρέες που γελάνε ή πληρώνουν,
τρίζουν τα δόντια τους, αμφισβητούν τον εαυτό τους,

τα βιασμένα κορίτσια φωνάζουνε πατέρα το βιαστή τους,
κι έπειτα,
τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
απολογούνται στα δικαστήρια γιατί τις βίασαν,
ανακρίνονται από την αστυνομία γιατί τις βίασαν,
παίρνουν μηνύματα με πέτρες στην πόρτα τους
« τα ήθελε ο κώλος σου»,

είναι οι ψεύτρες που ήθελαν να «καταστρέψουν το παιδί μας»
ή σήμερα είναι «ψόφα μωρή λαθρολάγνα»,
τα βιασμένα κορίτσια, οι βιασμένες γυναίκες,
είναι πράξη εκδίκησης με χαραγμένη σβάστικα,
είναι «γιατί δεν ήθελες μωρή» και «τώρα σου αρέσει».
Τα βιασμένα κορίτσια, περνούν την πόρτα της κοινωνικής υπηρεσίας
και τις διώχνουν,
γίνονται ψυχιατρικός φάκελος τα βιασμένα κορίτσια
με υπογραφή που λέει « ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» ή «ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ»,
τα βιασμένα κορίτσια κυκλοφορούν μέσα στις εκκλησίες,

βλέπουν σταυρούς και ράσα στον ύπνο τους,
βλέπουν κι άλλες στολές και αξιώματα,
γιατί είναι διαλεγμένα πάντα,
να είναι εκείνες που ποιός θα τις πιστέψει,
να είναι πρεζάκια και τρέλες,
να είναι υπάλληλοι και οικονομικά εξαρτημένες,
ψάχνουν για ψυχοφάρμακα , καμιά φορά αλλάζουν πόλεις,
καμιά φορά τα καταφέρνουν και γελάνε,
μα συνήθως έστω μια φορά θα κόψουνε τις φλέβες τους

καμιά φορά δεν προλαβαίνουν ούτε αυτό,
καμιά φορά είναι νεκρές πριν από αυτό,
καμιά φορά είναι πνιγμός στα βράχια,
καμιά φορά είναι Δεκέμβρης κόκκινος με το δικό τους αίμα,
γιατί είπαν σε έναν άντρα ΟΧΙ.»
Αναδημοσίευση από Βάλια Τσιριγώτη (Βάλια Κάλντα)]
Ο κάθε ‘άνθρωπος πριν μιλήσει θα πρέπει να βάζει τον εαυτό του στη θέση εκείνης. «Αν μου το έκαναν σε εμένα, στην γυναίκα μου, στην αδελφή μου, στη κόρη μου πως θα ένιωθα;»

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Μην ταιριάζεις σου λέω..

Το ξέρω!!! Το τραγούδι δεν ταιριάζει με την εποχή, αλλά και τι έγινε; Το ακούω για τρεις λόγους:

1 Μου αρέσει η Σακίρα

2 Μου αρέσει ο ρυθμός του

3 Είναι το πρώτο τραγούδι που άκουσα σήμερα ύστερα από μια μακρυά περίοδο ησυχίας!!! Είχα σταματήσει να ακούω μουσική γιατί δεν ήμουν καλά. Τώρα είμαι καλά.

Καλοκαιρινό τραγούδι μέσα στις γιορτές στο κρύο και στη παγωνιά….. Δοκιμάστε και εσείς να κάνετε κάτι αταίριαστο με την εποχή. Θα νιώσετε καλά αυτό είναι το μόνο σίγουρο..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Γενέθλια…

Σήμερα λοιπόν είναι τα γενέθλια μου! Να ζήσω να με χαίρεστε και τα τοιαύτα. Και η ηλικία μου αν με ρωτήσεις…. Καταρχάς είναι αγένεια να ρωτάς ηλικίες. Δεν είσαι ληξίαρχος.  Όμως επειδή δεν έχω να κρύψω απολύτως τίποτα και το κυριότερο μικροδείχνω, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα να πω ότι μπήκα στα 40. Ναι ναι το ξέρω δεν μου φαίνεται. Αν μου φαινόταν θα έκρυβα μερικά χρονάκια χε χε..

Νιώθω πολύ καλά σαν να είμαι στη κορυφή ενός βουνού και απολαμβάνω τη θέα μετά από μια μακρυά δύσκολη διαδρομή. Επίσης νιώθω πως έχω αναβαθμιστεί κάπως. Τι εννοώ; Όπως όταν παίζεις  ένα videogame και σε πυροβολούν τα Ορκ σε γεμίζουν πληγές σε ανατινάζουν αλλά σε κάποιες κρυφές γωνιές υπάρχουν items κρυμμένα όπλα σπαθιά ζωές vitality για να σε βοηθήσουν να περάσεις στην επόμενη πίστα. Κάπως  έτσι νιώθω τώρα. Κάθε τι που έχω περάσει μου έχει αφήσει πληγές όμως έχω βρει τα κρυμμένα όπλα. Ένα κράνος και το σπαθί μου. Και πολλές ζωές.

Με ρώτησαν σήμερα ποια είναι τα πέντε πλεονεκτήματα μου στην εξωτερική μου εμφάνιση (σιγά μη σας πω) και ποια τα πέντε πλεονεκτήματα ψυχικά.

Απάντησα:

Η απύθμενη υπομονή μου

Το χιούμορ μου. Ο τρόπος να διακωμωδώ/ ξεφτιλίζω κάθε σοβαρό και άσχημο που συμβαίνει για να τα απαλύνω να μην ενοχλούν τόσο.

Η εξυπνάδα μου

Η φαντασία μου.

Η παιδική μου αθωότητα. Ο ενθουσιασμός μου στα απλά καθημερινά πράγματα.

Ήθελα να αναφέρω την υπερευαισθησία και το να είσαι δοτικός αλλά τα πήρα πίσω επειδή το να είσαι υπερευαίσθητος σε πάει πίσω κάποιες φορές και σε αποδυναμώνει και η δοτικότητα βλάπτει όταν τα δίνεις όλα αδειάζεις και δεν αφήνεις τίποτα για σένα δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Πρέπει να τα έχεις και τα δυο στις σωστές αναλογίες αλλιώς για μένα μετράνε ως μειονεκτήματα.

 

Όσο μεγαλώνεις διαπιστώνεις τι είναι σημαντικό για σένα και τι όχι. Κάνεις focus εκεί που θέλεις να πας χωρίς λοξοδρομήσεις. Και είναι εύκολο αν το ξεκαθαρίσεις μέσα σου. Κάνεις ένα πλάνο: θέλω να πάω εκεί. Και πας.

Δεν αξίζει:
Να πεινάς
Να κλαις
Για κανένα και τίποτα!!!
Μην τα ξαναφτιάξεις με κανένα πρώην είναι σαν να προσπαθήσεις να βάλεις το σκατό πίσω στο κώλο.
Να γελάς να γελάς να γελάς
Δεν αξίζει να χαλιέσαι αγχώνεσαι για Τ Ι Π Ο Τ Α
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να τον σέβεσαι
Και για όνομα tου θεού ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ
Να διαβάζεις Στίβεν Κίνγκ
Να μελετήσεις τον Μικρό Πρίγκιπα

Να αγαπάς τα παιδιά να γίνεσαι και εσύ παιδί μαζί τους
Και τέλος

Την ευτυχία σου πρέπει να τη φτιάξεις μόνος σου

Σας φιλώ

20181202_104627FB_IMG_1538478036172

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

King…

Σου περιγράφει τη ζέστη και ζεσταίνεσαι, για ιδρώτα και ιδρώνεις, για τον αέρα και ακούς τα φύλλα να θροίζουν. Νιώθεις αυτά που γράφει. Για αυτό είναι αυτός που είναι. Γιαυτό πουλάει εδώ και δεκαετίες. Γιαυτό έχει γράψει πάνω από 200 διηγήματα και πάνω από 50 μυθιστορήματα. Γιαυτό έχει πάρει μετάλλιο συνεισφοράς στα γράμματα γιαυτό έχει τιμηθεί από τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γιαυτό έχει πάρει ένα σκασμό βραβεία. Γιατί δεν αρκεί να βρεις απλά μια γαμάτη ιδέα και να τη γράψεις. Δεν αρκεί μια καλή ιστορία. Πρέπει να βρεις ένα ξεχωριστό τρόπο να καταφέρεις να τη διηγηθείς. Πρέπει οι λέξεις σου να έχουν σάρκα…. γιαυτό ο Κινγκ είναι ο Βασιλιάς…. 🤴👑📚

Διαβάζω το Σάλεμς Λοτ και απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου…

46890429_929376980586645_3140067757089882112_o