ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΓΩ ΜΟΥ

Όταν στέκομαι στο κέντρο του οβάλ αντικέ καθρέπτη με τα χέρια στη μέση, με ευχαριστεί αυτό που βλέπω!! Απόλυτα!!!!

Δεν υπάρχει πόρος, τρίχα, κοιλότητα, ατέλεια, ρυτίδα, που να μην αγαπώ πάνω μου. Κάθε μου κομμάτι, κάθε μου ουλή, την αγαπώ γιατί είναι δικά μου απόλυτα και ολοκληρωτικά.

Ήταν ένα μακρύ οδυνηρό ταξίδι όπου βούτηξα στα σκοτάδια της ψυχής μου, στα έγκατα της ύπαρξης μου για να καταφέρω να βρω κάθε κατεστραμμένο μου κύτταρο να το περιθάλψω, να του πασπαλίσω με αστερόσκονη και μέλι όλα του τα ψεγάδια, όλα του τα κουσούρια, να τα λειάνω, να τα μαλακώσω στις άκρες, ώστε από Γολγοθάς να γίνει Ιλίσια Πεδία. Αποτέλεσμα η πλήρης και καθολική αποδοχή! Δες με! Είμαι εγώ! Και είναι η ψυχή μου πανέμορφη.

ΥΓ: Θα μου ταίριαζε θαυμάσια ένα φόρεμα σε στιλ 50’s όμως…. Όπως αυτό που φορούσε η Audrey Hepburn το 1955 για τον Dior


52345129_978357509021925_5196274549661892608_n52263833_978357409021935_6342828516144316416_n

Advertisements
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ…

Βρισκόμαστε στο 2012. Από τη μία η ανορεξία και το πρόβλημα υγείας που μου παρουσιάστηκε, με αποτέλεσμα να παθαίνω κρίσεις πανικού και από την άλλη η απώλεια του Ντίνου και η καθυστερημένη εφηβεία που περνούσα, καθιστούν το 2012 τη πιο παραδόξως κουλή χρονιά μου μέχρι τώρα.
Δεν ήμουν μικρό κορίτσι, δεν ήμουν καν κοπέλα. Ήμουν μια κανονικότατη (αλλά όχι φυσιολογικότατη) γυναίκα. Ήμουν πάνω από 25 ετών. Απλά το αναφέρω για τα πρακτικά.
Η ανορεξία είχε ξεκινήσει ήδη από το 2007.
Το 2012 λοιπόν ο οργανισμός μου ταλαιπωρημένος και στερημένος από τα αυτονόητα (hello τροφή) ξέσπασε με έναν ωραιότατο «παροξυσμό θυρεοειδούς». Είχα χάσει προσφάτως το μοναδικό μου παρεάκι, το ντινιό μου, το τρεχαντήρι μου, με αποτέλεσμα να σταματήσω να τρέφομαι εντελώς. Όχι ότι σαν ανορεξική που ήμουν, έτρωγα αλλά με αυτή την απώλεια απλά στάματησα να σιτίζομαι εντελώς. Επίσης σταμάτησα να μιλάω!!! Έναν ολόκληρο μήνα αφωνίας από το σοκ ίσως. Ίσως απλά ήταν η θλίψη που με κλείδωσε μαζί της.

Μια μεγάλη περιπέτεια ξεκίνησε με επισκέψεις σε νοσοκομεία, γιατρούς, οι οποίοι προσπαθούσαν να με πείσουν, χωρίς να με εξετάσουν ποτέ, οτι είχα γαστρεντερίτιδα, σκλήρυνση κατά πλάκας, επιλόχειο κατάθλιψη (ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΕΙΝΕΙ ΕΓΚΥΟΣ ΠΟΤΕ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΠΟΤΕ)… Με ρωτούσαν αν βαφόμουν όταν έβγαινα έξω, αν εχουμε μπαλκόνι στο σπίτι!!!!!

Γενικά αν δεν υπέφερα τόσο πολύ εκείνη τη περίοδο θα γελούσα αφάνταστα με όσα μου έλεγαν!!!!!! Αλλά εγώ ήμουν πιο φοβισμένη από ποτέ. Δεν ήξερα τι μου συνέβαινε (λιποθυμούσα όλο το καλοκαίρι και όλο το φθινόπωρο του 2012) και γιαυτό ανέπτυξα μια παράλογη φοβία ότι πεθαίνω, κάτι έχω και δεν μου το λένε. Δεν μπορούσα καν να κοιμηθώ!!!! Άπειρες ατελείωτες άγρυπνες νύχτες. Μέσα στο φόβο. Η αδελφή μου κοιμόταν μαζί μου κάποια βράδiα (ευχαριστώ αμπλά). Επίσης κοιμόμουν σε μια θεία μου (ευχαριστώ Στέλλα) όταν χρειάστηκε να μπει νοσοκομείο για λίγες μέρες η μητέρα μου. Και κάπου εκεί πάθαινα κρίσεις πανικού. Όταν επιτέλους έκανα κάποιες εξετάσεις και είδα ότι το πρόβλημα μου (θυροειδής) είναι απολύτως συνηθισμένο, το έχει η μισή Κρήτη εξαιτίας του ιωδίου της θάλασσας, ηρέμησα λίγο. Και φύγανε οι κρίσεις πανικού. Και βγήκαν στην επιφάνεια άλλα πράγματα. Καθυστερημένη εφηβεία ένα πράγμα.

Πήρα λίγο βάρος και έφτασα στα 43 και πως μου την έδωσε και άρχισα να ασχολούμαι μόνο με την εμφάνιση μου! Βρήκα το πρότυπο μου για να μιμηθώ: την kristen Stewart. Είχα κόλλημα με το twilight, τα βιβλία και τις ταινίες και φυσικά όπως κάθε «έφηβη» ήμουν ερωτευμένη με τον Robert Pattinson!! Μέχρι την Αγγλία έφτασε η χάρη μου όπου έστειλα γράμμα στον ατζέντη του για αυτόγραφο. Δεν χρειάζεται να περιγράψω την αντίδραση μου όταν έλαβα απάντηση!!

20180319_232045
Αχ Ρόμπερτ!!

Και τότε είχαν διαδώσει επίτηδες ένα «ειδύλλιο» ανάμεσα στον Robert και τη Kristen και άρχισα να έχω εμμονή μαζί της. Ήθελα να αλλάξω την εμφάνιση μου και να γίνω όπως εκείνη. Ίσως πίστευα πως αν της μοιάσω εξωτερικά θα βρώ κάποιον σαν τον Robert. Πόσο ανώριμη αλήθεια υπήρξα! Και βαθειά ανασφαλής!!!! Και δεν ήμουν κανένα κοριτσάκι. Είπαμε ήμουν μεγάλη γυναίκα.

Αλλά αν έχεις άλυτα θέματα να συσσωρεύονται μέσα σου κάποια στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια. Ευτυχώς που συνέβη το 2012 και δεν ήμουν παντρεμένη με παιδιά να φέρομαι σαν δεκαπεντάχρονο. Έπρεπε να το περάσω όλο αυτό για να ωριμάσω να ξεκαθαρίσω τα μπερδεμένα κουβάρια μέσα μου. Γιατί σήμερα δεν μου περνάει καν από το μυαλό να αμφισβητήσω τον εαυτό μου. Νιώθω βρε παιδί μου κομπλέ πως το λένε. Οχυρωμένη. Στέρεη. Δεν μου βγαίνει να συγκρίνω με κάποια άλλη τον εαυτό μου όχι γιατί είμαι ψωνισμένη αλλά γιατί αναγνωρίζω πλέον ποια είμαι. Έχω δει τα μέσα μου και τα έξω μου και είναι θαυμαστά.

Όλες οι γυναίκες πρέπει να νιωθουν έτσι. Έχω υποβάλλει τον εαυτό μου σε τέτοια βασανιστήρια (ανορεξία, μίσος, λάθος άντρες) που το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να μην τον αμφισβητώ. Σε όλη μου αυτή τη δοκιμασία που κράτησε κάποια χρονάκια με βοήθησε η Αργυρώ. Την ευχαριστώ βαθύτατα. Χωρίς εκείνην δεν μπορώ να φανταστώ που μπορεί να ήμουν σήμερα. Η Κristen εξακολουθεί να μου αρέσει, γιατί ότι και να φορέσει αυτή η γυναίκα της πάει. Αλλά έχω σταματήσει να την αντιγράφω. Δεν αγοράζω αξεσουάρ, μανό, τζιν σαν τα δικά της.

Το σακάκι που αγόρασα παρόμοιο με αυτό που φορούσε στο Twilight είναι στη ντουλάπα μου. Δεν το φοράω πια. Μεγάλη γυναίκα. Το δερμάτινο με τα φερμουάρ κι αυτό μια ανάμνηση. Άλλα γούστα άλλα μυαλά τώρα.

 

1521499381128
Σακάκι παρόμοιο με της Μπέλλα
1521499321329
Το δερμάτινο με καπιτονέ υφή στους ώμους.

Σήμερα πλέον έχοντας ξεπεράσει ΟΟΟΟΛΑ αυτά τα προβλήματα μεγάλα και μικρά, γνωστά και άγνωστα νιώθω καλά για όσα είμαι και για όσα δεν είμαι. Καλό είναι να θαυμάζουμε, να εμπνεόμαστε αλλά μέχρι ενός σημείου. Γιατί όταν προσπαθείς να ακυρώσεις, να εξαφανίσεις τον εαυτό σου γιατί πιστεύεις ότι δεν αξίζεις και προσπαθείς να μοιάσεις σε κάποια άλλη που δεν είναι καν φυσιολογικό άτομο καθώς η εικόνα της είναι κατασκευασμένη όντας «διάσημη» τότε έχεις θέμα.

Ευτυχώς η ωριμότητα και η νοημοσύνη κέρδισαν αλλιώς θα με βγάζανε στα «παρατράγουδα». Όχι, φαντάζεσαι μια άνω των 30 (γκουχου) να φοράει το σακάκι της Μπέλλας;

Πάντως τώρα ασχολούμαι μαζί της σπάνια. Χαζεύω καμιά φορά τις εμφανίσεις της σε διάφορες πρεμιερες κτλ.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μου αρέσει γενικά που ότι και να φορέσει, από τη πιο ακριβή τουαλέτα μέχρι το σκισμένο τζίν έχει ένα αλήτικο στυλάκι. Σε κάθε επίσημη εμφάνιση της τη βλέπεις να ισορροπεί σε ψηλοτάκουνα και μετά από λίγο τα πετάει πέρα και φοράει αθλητικά.

 Κλείνω με μια φωτογραφία από το αγαπημένο μου φόρεμα όλων των εποχών Zuhair Murad.

 

Καλά είναι όλα αυτά, να χαζεύουμε και κανένα φόρεμα αλλά πιστεύω ότι το στιλ της κάθε γυναίκας είναι ένα σύνολο πραγμάτων και δεν καθορίζεται μόνο από το ντύσιμο. Πάνω από όλα εχει να κάνει με τη προσωπικότητα, το χαρακτήρα και την αυτοπεποίθηση.

Σας φιλώ ❤

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΣΟΒΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ..

Πρόσφατα διάβασα ένα εξαιρετικό κείμενο στο wordpress και μου έδωσε αφορμή να σκεφτώ πόσο κακό τελικά κάνει στη ζωή των γυναικών, η βιομηχανία της ομορφιάς. Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου ότι η ζωή μας θα μεταμορφωθεί σε παραμυθένια αν βαφόμαστε και γενικά αν κάνουμε δίαιτες, φοράμε φιρμάτα ρούχα, αν κάνουμε πλαστικές για να γίνουμε «ωραίες». Και κάπου εκεί χάνουμε τη μοναδικότητα και τη ταυτότητα μας. Γιατί, ναι καλό είναι να είμαστε καθαρές και περιποιημένες. Να ξέρουμε να καμουφλάρουμε τις ατέλειες μας και να αναδεικνύουμε τα προτερήματα μας, να φοράμε λίγο κοκκινάδι βρε αδελφέ. Αλλά όλα έχουν και τα όρια τους. Κάποιες γυναίκες είναι τόσο υπερβολικές με το μακιγιάζ τους (ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα και φυσάει επτά μποφόρ από τις τεράστιες ψεύτικες βλεφαρίδες) που το μόνο που καταφέρνουν είναι να αλλοιώνουν τη φυσική ομορφιά που μπορεί να έχουν.

27500425_747695572088121_8666293393111067079_o
Η πρώτη διδάξασα του σοβατίσματος.

Χαζεύω τις παλιές stars στις ελληνικές ταινίες. Ήταν πάντα τόσο όσο. Φορεματάκια θηλυκά, γοβιτσα κομψή, λίγο κρεπάρισμα στο μαλλί, χειλάκι πετροκέρασο με εκείνα τα περλε κραγιόν (η μαμά μου είχε τέτοια) και μια τσαχπίνικη ελιά στο μάγουλο. Πόσο μου αρέσουν. Ήταν περιποιημένες αλλά χωρίς υπερβολές. Ήταν θυληκά χωρίς να είναι σοβατισμένες. Φυσική ομορφιά. Νόρα Βαλσάμη, Ελενα Ναθαναήλ, Χλοη Λιάσκου, Μάρθα Καραγιάννη, Ζωή Λασκαρη, Μαίρη Χρονοπούλου, Βιβέτα Τσιούνη 💋 Λίλη Παπαγιάννη, Μέμα Σταθοπούλου. Νίκη Λινάρδου, Αιμιλία Υψηλάντη, Μαρίνα (κάλη κάλη καλησπέρα) είναι μερικές από αυτές που μου αρέσουν. Και δεν ήταν μόνο οι στάρς. Οι περισότερες γυναίκες εκείνης της εποχής ήταν φυσικές.

Για παράδειγμα, η γιαγιά μου, που θεωρώ ότι ήταν η πιο γοητευτική γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ μου. Η ομορφιά δεν έχει σχέση με τα καλλυντικά και τα μποτοξ. Έχει να κάνει με την αύρα, τη προσωπικότητα, τα γονίδια. Δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ της ούτε μια κρέμα. Τα χείλη της δεν τα είχαν αγγίξει κραγιόν. Δεν χρησιμοποιούσε λοσιόν, μάσκες, αρώματα. Έλουζε τα μακρυά ολόμαυρα μαλλιά της με πράσινο σαπούνι. Ήταν λυγερόκορμη κι ας είχε γεννήσει τρια παιδιά. Δεν είχε κάνει δίαιτα ούτε μισή ώρα στη ζωή της. Δεν έκανε γυμναστική. Δούλευε στα χωράφια, ήταν σκληραγωγημένη. Έπλεκε τα μαλλιά της και τα τύλιγε στη κορυφή του κεφαλιού της σαν στέμμα. Από πάνω φορούσε μαύρο τσεμπέρι. Έμοιαζε με Ιταλίδα σταρ. Μαυροφορεμένη τη θυμάμαι απο μικρή. Είχε χάσει το γιο της δεκαοκτώ χρονών παλικάρι. Ήταν μικροτερη κατα 2 χρόνια από ότι είμαι εγώ τώρα όταν τον έχασε!!!!!
Την είχα δει μια φορά γυμνή και έμεινα άλαλη. Είχε απίστευτο σώμα και ας ήταν 67 ετών. Την είχε ερωτευτεί ο χρόνος και δεν την είχε αγγίξει. Σαν να μην είχε γεννήσει σαν να μην είχε ζήσει κακουχίες. Έμοιαζε με ελαφίνα.
Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να περιποιείσαι το σώμα σου μέχρι εκεί που πρέπει. Να μη το μισείς, να μη το αλλάζεις, να μη το πονάς. Άλλα έχουν προτεραιότητα στη ζωή. Να αγαπάς, να αγαπιέσαι να περιτριγυρίζεσαι από την οικογένεια και τους φίλους που επέλεξες. Να έχεις επαφή με τη φύση. Να τη φροντίζεις κι αυτή να σου δίνει τους καρπούς της. Να τρέφεσαι αγνά. Όχι «βέγκαν» κι άλλες βλακείες που στερούν πολύτιμα συστατικά από τον οργανισμό σου. Μιλάω για τη παραδοσιακή Κρητική κουζίνα. Μόνο ελαιόλαδο καμιά άλλη επιλογή. Τα φρούτα και τα λαχανικά που φυτέψεις εσύ χωρίς φυτοφάρμακα. Κρασί από το αμπέλι σου. Γιαχνιστά, λαδερά, όσπρια. Ρακί. Γλυκά του κουταλιού από τα φρούτα σου. Ζύμη απο τα χέρια σου (με λαδάκι, αλατάκι και λεμόνι) να κάνεις μυζηθρόπιτες απο το τυρί σου. Τα χόρτα σου, τις κολοκύθες σου, τον ντάκο, το παξιμάδι το ζυμωμένο με τα χέρια σου, τις ελιές τις τσακιστές σου. Για αγνή διατροφή του χωριού μιλάω. Τώρα θα μου πείτε ποιος θα ζυμώσει στη πόλη; Ποιος θα βάλει μποστάνι; Ποιος θα φτιάξει τυρί. Δε χρειάζεται να τα κάνει όλα αυτά. Υπάρχουν τα παραδοσιακά προϊόντα στα super market.
Πολλές γυναίκες σήμερα έχασαν τη θηλυκότητα και την αυτοεκτίμηση τους ανάμεσα σε στρώσεις make up και πούδρας.
Θεωρούν ότι όσο πιο πολυ βάφονται τόσο περισσότερο καμουφλάρουν την ανασφάλεια τους. Δεν γίνεται δουλειά έτσι. Θέλει το μερεμέτι από μέσα. Από τα εσώψυχα σου. Θα πάρει κάτι χρόνια αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Καθαρίζεις την χαμηλή αυτοεκτίμηση, πετάς τις φοβίες και τα κόμπλεξ, ξεσκονίζεις τύψεις, δεύτερες σκέψεις, κλάψεις, ενοχές και πατάς κι ένα σφουγγάρισμα με άρωμα αυτοπεποίθησης και δυναμισμού να μοσχοβολήσει ο τόπος. Κι άμα φτιάξεις τα μέσα σου θα φτιάξουν και τα έξω σου. Θα γλυκάνει το πρόσωπο σου, θα καρφωθεί το χαμόγελο μόνιμα, θα έχεις μια ανεξήγητη λάμψη και γοητεία. Βάλε και το κραγιονάκι άμα θες. Το θέμα είναι να σε αγαπάς!!!
Και να μη φοβάσαι να κυκλοφορήσεις άβαφη. Εγώ πέρα απο την εμμονή μου με την ενυδατική,  κυκλοφορώ σχεδόν άβαφη καθημερινά (τσέκαρε το κείμενο μου «Η εμμονή μου με τις κρέμες» να μάθεις από που προέκυψε αυτή η εμμονή). Έχω τα φυσικά μου φρύδια. Τα έβγαζα κάποτε αλλά παίζει να έχω κανένα χρόνο να τα πειράξω και είναι υπέροχα με το φυσικό τους σχήμα. Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις βάφομαι και καμία φορά τολμάω και κατακόκκινο κραγιόν. Αλλά έχω ξεπεράσει τα κόμπλεξ μου. Νιώθω καλά όπως είμαι. Δεν εξαρτάται η ευτυχία μου από το μακιγιάζ, τις βλεφαρίδες κτλ. Ναι, αγαπάω τα ρούχα, αλλά μέχρι εκεί. Προτιμώ να φροντίζω τα μέσα μου, τη ψυχή μου το μυαλό μου. Μετά από ότι έχω περάσει μου το οφείλω να με φροντίζω. Η ομορφιά της κάθε γυναίκας πηγάζει από μέσα της. Φροντίστε τον εαυτό σας με αγάπη και μην μασάτε από μόδες και δηθενιές, αυτό λέω εγώ.

Σας φιλώ 💋

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì    

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ…

Θυμάμαι λίγο καιρό πριν, ήμουν ένα άκρως αγχώδες άτομο, ιδιαίτερα όσον αφορούσε τους άντρες. Για παράδειγμα μου έστελνε μήνυμα κάποιος που μου άρεσε και αμέσως του απαντούσα ότι ώρα και να ήταν. Ενώ εκείνος μπορεί να έκανε και 20 μέρες (true story) να μου στείλει. Απλά ένιωθα έναν ψυχαναγκασμό, μου προκαλούσε δηλαδή απίστευτο άγχος πως αν δεν του έστελνα αμέσως, αν δεν του απαντούσα θα εξαφανιζόταν.

Επίσης φοβόμουν να πω τι σκεφτόμουν. Ήμουν πάντα παθητική οσον αφορά τις επιθυμίες μου, τις ανάγκες μου. Δεν έλεγα ποτέ οτι με ενοχλεί κάτι για να μη με πουν γκρινιάρα. Ή απο φόβο οτι θα με εγκαταλείψουν. Άφηνα τον άλλον να αποφασίσει για μένα. Για παράδειγμα όταν ήθελε ο εκάστοτε σύντροφος μου να βγούμε ήμουν πάντα έτοιμη, διαθέσιμη. Όποτε ήθελε να μιλήσουμε δίεκοπτα τα πάντα ακόμα και την εργασία μου ή το ταίσμα του μικρού ανηψιού μου. Κοιμόμουν οταν το αποφάσιζαν εκείνοι, πήγαινα βόλτα οταν ήθελαν εκείνοι (έχω ζητήσει άδεια από γκόμενο για να πάω σε συναυλία του Παπακωνσταντίνου).

Το αποτέλεσμα ήταν να έχω πάντα ένα παράπονο, μια αίσθηση του ανικανοποίητου. Ένιωθα παραμελημένη και ανεπιθύμητη, ένα σκουπίδι με λίγα λόγια. Αυτό μου δημιούργησε πολλά κόμπλεξ όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ήταν αυτονόητο να βάζω τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα και να είμαι πάντα εγώ εκείνη που πρόσφερα, θυσίαζα, υποχωρούσα. Για να είναι όλοι οι υπόλοιποι ευχαριστημένοι υπέφερα εγώ. Αυτό με έκανε θλιμμένη. Όλοι έδειχναν να είναι ευτυχισμένοι, έπαιρναν ότι ήθελαν. Μόνο εγώ έμενα δυστυχισμένη, μόνη, στάσιμη. Από μικρή ήμουν υπερευαίσθητο παιδί με αποτέλεσμα να μη μπορώ να διαχειριστώ απλής φύσεως προβλήματα και να αφήνω να διαιωνίζονται καταστάσεις που κάθε άλλο παρά καλό μου έκαναν. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι οι πάντες  θεωρούσαν οτι εγώ όφειλα να είμαι εκεί για αυτούς. Με λίγα λόγια πίστευαν οτι ήταν υποχρέωση μου να είμαι για πάντα διαθέσιμη να τους πραγματοποιώ τις επιθυμίες τους. Και δε μιλάω μόνο για σχέσεις. Και στη φιλία και στα επαγγελματικά και στο οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον όλοι τους με είχαν δεδομένη. Θα αναφέρω κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα:
1) Οι τρελές απαιτήσεις των πελατισσών μου, όσον αφορά τις ώρες που κατά τη γνώμη τους θα έπρεπε να τις δέχομαι για κούρεμα (είμαι κομμώτρια.)
2) Μου έκαναν προξενιά με απίστευτη πίεση,  με ασταμάτητα τηλεφωνήματα, πλύση εγκεφάλου κτλ. Ή βάζοντας τα μεγάλα μέσα: τη μαμά να με ψήσει να πω ναι. Αν τολμούσα να πω όχι χρησιμοποιούσαν ένα πρώτης τάξεως bulling. Φυσικά μετά από κάθε «ηρωικό όχι» μου ακολουθούσε πόλεμος νεύρων με προσβολές τύπου «θα μείνεις στο ράφι»
3) Κοροϊδία γιατί χάνω βάρος. Όταν ήμουν παχουλή πρίν πολλά χρόνια μου έλεγαν «τι κοπελάρα»,  γιατί τα παλιά χρόνια ήταν το αφράτο κορμί πρότυπο ομορφιάς. Τα κιλά ήταν ένδειξη καλοπέρασης και καλής κοινωνικής και οικονομικής θέσης. Δυστυχώς αυτό άλλαξε και το αδύνατο σώμα έγινε το αποδεκτό πρότυπο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η ανορεξία. Εγώ ήμουν παχουλή πρίν πολλά χρόνια. Όταν ξεκίνησε η ανορεξία μου το 2007 έγινα ξαφνικά από «κοπελάρα», «πετσί και κόκκαλο». Και φυσικά ακόμα και σήμερα που ζυγίζω περί τα 45 κιλά ακούω τα εξ αμάξης σε κάθε οικογενειακή σύναξη από τις θείτσες μου και ξαδέλφια γειτόνισσες και λοιπούς κλάδους, φορείς άσχετους.  «Πως είσαι έτσι» «Δες κάτι χεράκια. Θα σου δώσω δυο πασπαλίδια» (χαστούκια)  κτλ.
4) Άσχημη συμπεριφορά από άνδρες. Όταν έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση + υπερευαισθησία δυστυχώς επιτρέπεις σε άνανδρους να σου φερθούν άσχημα.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ για να καταφέρω να γράψω όλα όσα μου έχουν κάνει άνδρες που ήταν όχι μόνο κατώτεροι μου αλλά γενικά ήταν ανάξιοι για κάθε γυναίκα γιατί πολύ απλά δεν έχουν σεβασμό για τη γυναικεία φύση επειδή δεν αγάπησαν ποτέ την ίδια τους τη μάνα.

Έχουμε και λέμε:
-Παρανοϊκά άτομα που οδηγούσαν σαν τρελοί να με σκοτώσουν. Βίαιοι και άνανδροι να με αρπάζουν από τους καρπούς να με σπρώχνουν να με πετάξουν στο δρόμο ουρλιάζοντας αδιανόητα πράγματα.
-Ύπουλα και χειριστικά άτομα που προσπαθούσαν να με χειραγωγήσουν. Που ήθελαν να με μετατρέψουν σε άβουλη άψυχη, κούκλα χωρίς υπόσταση, έτοιμη να εκτέλεσω κάθε τους επιθυμία. Που είχαν αναγάγει τα»mind games» σε one man show. Που ζούσαν για να κάνουν push and pull. (PUSH AND PULL= Σε απωθώ, σε τραβάω. Δημοφιλής τεχνική των ανδρών που σαν στόχο έχει, άκουσον άκουσον, να κάνουν μια γυναίκα να τους καψουρευτεί. Στην αρχή φέρονται όμορφα κάνοντας την να νιώθει το λιγότερο Βασίλισσα. Της τονώνουν την χαμηλή αυτοπεποίθηση, το παίζουν τρυφεροί, ρομαντικοί, δηλώνουν ερωτευμένοι και μόλις η γυναίκα κολλήσει μαζί τους αρχίσουν να της μιλάνε άσχημα, την βρίζουν, τη μειώνουν τη χωρίζουν, μετά ξανά τρυφερότητα, αγάπες, λουλούδια. Μέχρι να τα ξεχάσει εκείνη όλα. Και μετά της κάνουν πάλι τα ίδια. Ξανά και ξανά. Μέχρι να ικανοποιηθούν και να φύγουν. Να βρούν άλλο θύμα).
-Ψεύτες και διπρόσωποι που τους έθρεψε το ψέμα σαν ψωμί. Που κορόιδευαν γιατί πίστευαν ότι ήταν μάγκες.
-Άπιστοι με ψυχή πόρνης που δεν λογάριαζαν αισθήματα και ανθρώπους. Τους απασχολούσε μόνο να ρίξουν όσες περισσότερες γυναίκες μπορούσαν. Κάθε μέρα και άλλη. Έτσι, για να κρύψουν τη φτήνια τους την ανικανότητα τους να νιώσουν αισθήματα. Γιατί δεν έχουν κανέναν σεβασμό για τη γυναίκα. Το παράλογο είναι ότι τις θεωρούν όλες»πουτάνες», «καριόλες», «τσούλες», «παρταολες», «κάρχιες», «χυσαποθήκες» και άλλους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που θεωρούν μαγκιά τους να τις λένε. Τους φέρονται σαν ένα κομμάτι κρέας. Ζητούν από εκείνες μόνο ελεύθερες σχέσεις ή one night stands όχι γιατί όλες οι γυναίκες είναι πόρνες. Αλλά επειδή οι ίδιοι οι άντρες που τις κατηγορούν, είναι οι πόρνες και δεν μπορούν να φερθούν με άλλον τρόπο. Φαντάσου να δώσεις σε μια ηλικιωμένη ένα μίνι φόρεμα. Τι πιστευεις ότι θα το κάνει; Πάντως όχι να το φορέσει. Θα το δεις κομμένο σαν σεμεδάκι μη σου πω ότι θα πλέξει γρήγορο αζούρι (αλυσιδάκι, δαντέλα) ολόγυρα για να γίνει σεμέν κανονικό (true story με τη γιαγιά μου που είχε βρεί ένα παιδικό μου φορεματάκι με τη Μάγια τη μέλισσα και το ξήλωσε το έκανε σεμέν με δαντέλα κανονικά). Οπότε δε μπορείς να απαιτήσεις από άνανδρους να φερθούν αντρίκια. Ο καθένας μέχρι εκεί που φτάνει και μπορεί.
-Κομπλεξικοί με όλη τη σημασία της λέξεως, που βολεύονται πίσω από την ασφάλεια και ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο και κάνουν επιθέσεις σε γυναίκες που δεν γνωρίζουν καν. Ο λόγος; Δεν υπάρχει λόγος. Απλά βγάζουν τη καφρίλα τους (πάντα οι άνδρες πίστευαν ότι το να είναι κάφροι είναι μαγκιά και αντρίκειο. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!!). Στέλνουν dick pics γιατί πιστεύουν ότι θα ανταποκριθείς. Τι νοημοσύνη αλήθεια!!!! Στέλνουν χυδαία μηνύματα. Βρίζουν, απειλούν, εκβιάζουν. Έχω αμέτρητο υλικό απο αποθηκευμένα μηνύματα, φωτογραφίες, screen shots, με όλα αυτά τα αίσχη που μου στέλνουν. Και είναι υλικό μόνο από το 2016-17 γιατί από τότε κι έπειτα αποφάσισα να τα κρατάω. Αν είχα κρατήσει όλα όσα μου έχουν στείλει από το 2013 που ξεκίνησα να έχω fb θα ήταν δεκαπλάσιο το υλικό. Πολλές φορές θυμώνω με αυτούς τους αλήτες, που κάνουν ότι κάνουν στα κρυφά και έξω κάνουν τα»καλά παιδιά», που έχουν οικογένεια κάποιοι από αυτούς, που πάνε στην εκκλησία, που όλοι λένε ότι είναι τα καλύτερα παιδιά. Και θέλω να δείξω το υλικό για να μάθουν όλοι οτι ΔΕΝ είναι καλά παιδιά. Αλήτες είναι.
-Οι πεινασμένοι άνδρες είναι μια άλλη κατηγορία άκρως επικίνδυνη. Γιατί είναι τόσο στερημένοι από γυναίκα που στο μυαλό τους θεωρούν ότι εσύ τους στέλνεις σινιάλα ότι τους θέλεις. Και κάπως έτσι βρίσκεσαι ξαφνικά να σε παρενοχλεί άτομο υπεράνω υποψίας, του ευρύτερου συγγενικού περιβάλλοντος σου. Και το σοκ ειναι μεγάλο!!! Η αηδία επίσης. Αλλά δε σκέφτηκα ουτε μια στιγμή ότι έφταιξα εγώ. Γιατί δεν έφταιξα. Και μια συμβουλή σε όλες σας. Όταν σας πει κάτι κάποιος που δεν θα έπρεπε να το πει διότι είναι ό άντρας της εξαδέλφης σας, είναι θείος σας, ή γείτονας ηλικιωμένος ή όποια θέλει ας είναι η ιδιότητα του να το λέτε κάπου ώστε να υπάρχει μάρτυρας αν συνεχίσει να σας ενοχλεί. Εγώ δε φοβήθηκα ούτε στιγμή όταν δέχθηκα παρενόχληση. Κι ας ήταν αυτός που ήταν. Το είπα εκεί που έπρεπε. Και όσο για τα υπόλοιπα αποφεύγω τις οικογενειακές συγκεντρώσεις που ξέρω ότι θα είναι εκείνος εκεί. Όχι γιατί τον φοβάμαι, αλλά για να μην του δώσω καμιά μπουνιά. Προφανώς και δε ζήτησε συγγνώμη ποτέ γιατί τέτοια άτομα ή δεν θυμούνται λόγο αλκοόλ ή θεωρούν ότι δεν έκαναν κάτι κακό. Αντίθετα πιστεύουν οτι τα ήθελες.
Χιλιάδες ανάρμοστες συμπεριφορές από άτομα δικά σου ή παντελώς ξένα. Και τα ανεχόμουν όλα. Μέχρι που γνώρισα τον χειρότερο άνθρωπο που έχω συναντήσει ποτέ. Εκείνον με το push and pull. Με τα παιχνίδια μυαλού. Το control freak που έκρυβε έναν μεγάλο ναρκισσισμό μέσα του.

Και μέσα από τον πόνο, την κακοποίηση, το κλάμα, την απόγνωση πήρα το μεγαλύτερο μάθημα στη ζωή μου. Ποιο ήταν αυτό το μάθημα; Ότι πρέπει να αγαπήσω εμένα για να με προστατευσω. Για να μη μπορεί να με βλάψει κανένας.  Ότι δεν θα πάθουν τίποτα αν πεις όχι, αν διεκδικήσεις τα αυτονόητα σου. Και δεν εννοώ μόνο στις σχέσεις αλλά και γενικά σε όλες μου τις συναναστροφές, είτε είναι η μητέρα μου, ο γείτονας, η πελάτισσα μου, η πωλήτρια στο μαγαζί, ο άνδρας που με φλερτάρει.

Δεν μπορείς να είσαι ισορροπημένος άνθρωπος, ευτυχισμένος αν δεν έχεις ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Αυτοί οι τρεις βράχοι της ανθρώπινης υπόστασης είναι απαραίτητοι για να χτίσεις έναν γερο θεμέλιο δηλαδή εσένα. 

ΑΧ ΑΝΑΠΝΕΩ!! ΝΙΩΘΩ ΚΑΛΑ!! ΚΑΛΑ ΜΕ ΕΜΕΝΑ! ΠΕΡΑΣΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΑΡΕΣΩ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΡΕΣΑ ΣΕ ΕΜΕΝΑ!!!!!

Τώρα μετά από όσο πέρασα έστω και αυτά τα οδυνηρά, με έκαναν να βγω μπροστά να αλλάξω σχήμα να γίνω στρατιώτης μου (μου έρχεται στο μυαλό ο στρατιωτικός σχηματισμός χελώνα) για να με προστατεύσω. Τώρα θα μου πεις «καλά χαζό είσαι; Σου έκαναν τόσα και τα ανεχόσουν;». Και θα απαντήσω: «έτσι ήμουν». Καλόψυχη μέχρι αηδίας και παθητική. Απαλή. Να μην ενοχλήσω κανέναν. Να μην κάνω αισθητή τη παρουσία μου. Όμως οι άνθρωποι είναι σκληροί και με έκαναν να αλλάξω. Για να με προστατεύσω. Δεν ξέρω αν πρέπει να τους πω ευχαριστώ που με έκαναν το άτομο που είμαι σήμερα ή να τους μισώ που με πλήγωσαν τόσο πολύ.

Επειδή πλέον σε αυτή την ηλικία των 😉😉 δεν με παίρνει να είμαι μικρόψυχη και να το κρατάω μανιάτικο επιλέγω να λέω ένα «ευχαριστούλι» που έστω και με τόσο οδυνηρό απάνθρωπο τρόπο με έκαναν τη γυναίκα που είμαι σήμερα.

Ολόκληρη!! Δυνατή!! Μαχήτρια!! Μαθήτρια! Τολμηρή!! Φιλαλήθης!! Με όποιο τίμημα. Και υπερήφανη για τον εαυτό μου!!!!!

Πέρασα τόσο και κοίτα!!! Είμαι καλύτερα από ποτέ.

InstagramCapture_e244e051-6ccd-4144-9675-46c3f7559279
Την αγαπώ αυτή τη φωτογραφία, κι ας έχει χάλια ανάλυση. Θέλω όταν γεράσω, να με θυμάμαι όπως είμαι εδώ. Γιατί από τις χιλιάδες φωτογραφίες που έχω βγάλει, αυτή συμβολίζει το ποιά είμαι: μελαγχολική με ειρωνικό μειδίαμα, πικραμενο χαμόγελο, μοιάζω λίγο με μινωίτισσα λόγω των μαλλιών και της μύτης, αποστρέφω το κεφάλι να απομονωθώ από τη κακία και με μισόκλειστα τα μάτια για να ονειρεύομαι χωρίς να χάνω τους στόχους μου. Και πάντα με γεμάτο το κεφάλι ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν.

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì