ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

I’ll be there for you…….

Ωραία, δεν υπάρχει περίπτωση να μην είδατε σήμερα κάπου αυτή τη φωτογραφία με την λεζάντα «IT’S HAPPENING». Η Jennifer το έβγαλε, η Courtney το έβγαλε, ο Mathew το έβγαλε, η Lisa το έβγαλε, ο Matt το έβγαλε, ο David το έβγαλε. Όλοι το έβγαλαν εκεί έξω, είναι παντού στο διαδίκτυο, στον αέρα, στα δέντρα μέχρι και στο σούπερ μάρκετ που πήγα πριν λίγο για να προμηθευτώ μερέντα για το σουκου, ακόμα κι εκεί το συνάντησα.

Είμαι μια από τα εκατομμύρια των θαυμαστών αυτής της σειράς, την οποία παρακολουθούσα στην εποχή της, και συνεχίζω να παρακολουθώ στις επαναλήψεις. Για να μην αναφέρω τα DVD που έχω. Δεν ξέρω πως ένιωσα όταν πληροφορήθηκα αυτή την είδηση, διάολε ακόμα δε ξέρω.


Είχα φρικάρει όταν είχε επιστρέψει το Beverly Hills γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα των αγαπημένων μου teens stars. Φανταστείτε το εξής: ένα κορίτσι από χωριό, ρομαντικό, ευαίσθητο που πίστευε στην αγάπη και ήταν αθεράπευτα χαζό, χωρίς ίντερνετ, αγόραζε τη Σούπερ Κατερίνα κάθε μήνα, τη Κατερίνα κάθε βδομάδα για να μαζεύει τις αφίσες των πρωταγωνιστών του αγαπημένου της show. Η Μπρέντα, η Κέλι, ο Ντίλαν και ο Μπράντον ήταν κάτι το άπιαστο, ένα όνειρο για το πως θα ήθελα να έμοιαζαν τα αγόρια και οι κολλητές μου στο σχολείο που θα γνώριζα. Στο μυαλό μου όταν πήγαινα σχολείο ένιωθα πως έπαιζα στο Beverly Hills. Είχα συνδέσει λοιπόν τα μαγικά εκείνα χρόνια της εφηβείας μου με το σήριαλ αυτό. Όταν επέστρεψε πρόσφατα δεν ήθελα να το δω, έστω κι από περιέργεια, γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα που είχα για τους αγαπημένους μου σταρς.


Όμως με τα Φιλαράκια δεν ξέρω πως νιώθω, δεν τρελαίνομαι φυσικά να δω την Ρέιτσελ που λατρεύω, να είναι τόσο….. αλλιώς ή τον Τσάντλερ… ξέρεις….. Από την άλλη
λέω μπορεί να είναι πραγματικά καλά τα νέα επεισόδια, τόσο καλά ώστε να σβήσουν τη πίκρα του τελευταίου επεισοδίου (εκείνου με τα κλειδιά ξέρετε). Δε ξέρω. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε το πρώτο επεισόδιο. Όπως και να έχει τα Φιλαράκια θα είναι για πάντα στη ζωή μας…… αυτά.

87075970_1341283992729273_4184104367500034048_n

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο αγαπημένος μου Μπρανσγουίκερ..

Ο Μαύρος Μπρανσγουίκερ (1860) του Τζον Έβερετ Μιλέ είναι από τους πιο αγαπημένους μου πίνακες. Δεν θυμάμαι σε τι ηλικία ήμουν όταν τον είδα για πρώτη φορά.
Απεικονίζει έναν αξιωματικό του ιππικού του Μπράουνσβαίχ, ενός γερμανικού συντάγματος, οι στρατιώτες του οποίου λεγόταν οι μαύροι Μπρανσγουίκερ. Ο στρατιώτης αποχαιρετά την αγαπημένη του μια ημέρα πριν τη μάχη του Βατερλό το 1815. Ο πίνακας υπονοεί πως το ζευγάρι δεν θα ιδωθεί ξανά καθώς το σύνταγμα του Μπραουνσβαιχ που πολέμησε στο πλευρό των Άγγλων κατά του Ναπολέοντα υπέστη τρομακτικές απώλειες. Η θλίψη, στο πρόσωπο του κοριτσιού και η τρυφερή κλίση του κεφαλιού του ανδρός καθώς δείχνει να συμμερίζεται τον πόνο που βιώνει η αγαπημένη του, όπως και η επίγνωση πως δεν θα τη ξαναδεί ποτέ ξανά, έρχεται σε αντίθεση με το προτεταμένο στήθος του, σαν να ρίχνεται στη μάχη ήδη και κρατώντας σφιχτά τη περικεφαλαία του ετοιμοπόλεμος καθώς τον καλεί η αίσθηση του καθήκοντος και το άλλο του χέρι που ενώ κρατάει τη πόρτα ανοιχτή για να φύγει μοιάζει σαν να θέλει να την κλείσει εμποδίζοντας την έξοδο του. Όλη αυτή η πάλη σε έναν στατικό πίνακα με συγκλονίζει. Σαν να βλέπω μέσα από τον πίνακα ένα φιλμ ενός μεγάλου και καταδικασμένου έρωτα. Οι λεπτομέρειες του πίνακα αιχμαλωτίζουν το βλέμμα μου κάθε φορά.
Πίσω τους η μουντή αλλά γεμάτη λεπτομέρειες πράσινη ταπετσαρία. Το κάδρο αριστερά που απεικονίζει τον Ναπολέοντα έφιππο (ανήκει στον Ζακ Λουί Νταβίντ). Οι πτυχώσεις στο φόρεμα της κοπέλας με τον κατακόκκινο φιόγκο.
Η θλιβερή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον συγκλονιστικό αυτόν πίνακα είναι πως ο άντρας που είχε ποζάρει για τον στρατιώτη ένας πραγματικός
στρατιώτης λίγο αργότερα πέθανε από φυματίωση. Και για το κορίτσι είχε ποζάρει η Κέιτ, η κόρη του Κάρολου Ντίκενς. Ο στρατιώτης και η Κέιτ είχαν ποζάρει χωριστά αγκαλιάζοντας ο καθένας μια κούκλα!!!!

18491607_901709153303074_5455016575570638594_o

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Never give up…

Όταν πήγαινα στο Δημοτικό θυμάμαι τον δάσκαλο να λέει στη μαμά μου : «Κυρία Ελένη, η Μαρία, όταν τη βγάζω στον πίνακα και δεν γνωρίζει την ορθογραφία της λέξης αρνείται να τη γράψει!!!!!!!!!!!!!!!!»
Το θυμάμαι ότι το έκανα αυτό, ένιωθα πως η λέξη αν έχει λάθος ορθογραφία θα ζωντανέψει και θα με κατασπαράξει. Δε ξέρω ρε γαμάτο γιατί έτρωγα τέτοιο κόλλημα και ΔΕΝ προχωρούσα παρακάτω, έμενα εκεί μετέωρη να αναρωτιέμαι πως γράφεται η λέξη. Δοκίμαζα όλους τους συνδυασμούς, τα «ει» και τα «αι» και αν μου στεκόταν καλά οπτικά η λέξη (άκου τώρα) ήξερα πως ήταν σωστή η ορθογραφία της!!!!! Εξακολουθώ μέχρι σήμερα να κάνω το ίδιο γιατί οι λέξεις όταν γράφονται λάθος μου φαίνεται πως χάνουν το κύρος τους. Το ίδιο σκάλωμα τρώω και στο πλέξιμο!!! Τι εννοώ;
Για παράδειγμα βρίσκω ένα pattern ή ένα βίντεο για να πλέξω κάτι και το αρχίζω. Όμως καμιά φορά μπορεί «να μη μου βγαίνει» κι ας ακολουθώ πιστά τις οδηγίες. Είναι απολύτως λογικό να μη σου βγαίνει το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό του βίντεο ή της φωτογραφίας που συνοδεύει τις οδηγίες γιατί το πλέξιμο από χέρι σε χέρι διαφέρει, άλλη πλέκει πιο χαλαρά άλλη πιο σφιχτά, επίσης άλλα βελονάκια ή βελόνες χρησιμοποιεί η κάθε μια και άλλα νήματα. Οπότε λογικό να διαφέρει το αποτέλεσμα. Το σκάλωμα τώρα που το τρώω;
Μπορεί να μην τα εξηγεί σωστά η γυναίκα στο βίντεο ή τα Αγγλικά της να μην είναι πολύ καλά και να μην καταλαβαίνω τι λέει, οπότε και εγώ το πλέκω λάθος. Ιδιαίτερα αν δεν είναι καλό το βίντεο, αν δεν είναι σωστά εστιασμένη η κάμερα ακόμα χειρότερα. Πλέκω λοιπόν αλλά κάπου στη πορεία ενώ ακολουθώ πιστά τις οδηγίες μπορεί να μη μου κάθεται καλά, να μη μου βγαίνει ή να μη μου αρέσει ή πολύ απλά να το είχα φανταστεί διαφορετικά. Τότε τα παρατάω και κοιμάμαι!!!! Το επόμενο πρωί ως δια μαγείας βρίσκω τη λύση. Η οποία είναι ή να αλλάξω τελείως pattern να βρω κάποιο άλλο καλύτερο, ή να ακολουθήσω οδηγίες από άλλο βίντεο ή pattern και μετά να επιστρέψω στο αρχικό και να συνεχίσω από εκεί και πέρα ή να φτιάξω αρκετά δειγματάκια δοκιμάζοντας διαφορετικές πλέξεις, διαφορετικό βελονάκι ή διαφορετικό νήμα. Όπως κάνω και στις λέξεις!!!!!! Και με γουστάρω πολύ που ψάχνω, προσαρμόζομαι, αυτοσχεδιάζω και ω ναι θριαμβεύω αντί να βυθίζομαι στην ηττοπάθεια και να κλαψομουνιάζω!!!!!!!!!!!
Κι όλο αυτό, όλη αυτή η προσπάθεια, οι προκλήσεις ο βαθμός δυσκολίας κάνει το πλέξιμο ακόμα πιο ενδιαφέρον, ακόμα πιο εθιστικό. Τι να πρωτοθυμηθώ από όλα όσα έχω φτιάξει;
Το γιλέκο μου που μου έβγαινε μικρό και έφτιαξα δείγμα που με βοήθησε να το προσαρμόσω στο δικό μου pettit μέγεθοςς;  Ή το Harry Potter κασκόλ του Χαράλαμπου που έκανα πάλι δείγματα για να αποφασίσω τους συνδυασμούς (όταν ο Χαράλαμπος λέει μπλε,γαλάζιο, κόκκινο, μαύρο, κίτρινο πρέπει να είναι μπλε, γαλάζιο, κόκκινο,  μαύρο και κίτρινο! Τέλος).

Για να μη πω για την crafter granny μου τη ΜαΦία μου που δεν μπορούσα να βγάλω άκρη με το βίντεο στα γαλλικά και έφτιαξα το κεφάλι της κούκλας ακολουθώντας της οδηγίες από βίντεο της kiki chrochet για λαγουδάκι!!!!!!!! Πόσο διασκεδαστικό όλο αυτό!
Αμέτρητα projects το καθένα με μια ιστορία από πίσω του και χαίρομαι που δεν τα παράτησα ποτέ!!!!! Κάθε φορά που τρώω σκάλωμα βάζω mode ninja. Όπως ακριβώς στις λέξεις που δεν γνωρίζω την ορθογραφία τους αλλά δεν τις εγκαταλείπω ποτέ.

IMG_20200117_141755_149IMG_20200117_141902_705IMG_20200117_141917_644IMG_20200117_141826_151
Θα κλείσω με το πιο τελευταίο μου project που είναι ένας σκούφος για εμένα. Αρχικά ξετρελάθηκα με αυτό το σχέδιο.

Αλλά όταν άρχισα να πλέκω το λάστιχο κάτι δεν μου καθόταν καλά. Ίσως το ήθελα πιο fluffy πιο έντονο πιο συμπαγές. Το ξήλωσα και το έπλεξα τουλάχιστον πέντε φορές!!!! Αλλά το αποτέλεσμα χειροτερεύει όταν το χέρι κουράζεται. Οπότε έψαξα διαφορετικό βίντεο βρήκα αυτές τις εναλλακτικές. Μου άρεσε πολύ το λάστιχο με το half double chrochet οπότε σκέφτηκα να το κάνω έτσι και να συνεχίσω το σκούφο με το αρχικό μου βίντεο που μου άρεσε τόσο πολύ το σχέδιο.

Όμως η κυρία στο βίντεο αυτό δεν μιλούσε καθαρά Αγγλικά οπότε κάπου δεν καταλάβαινα κάποιες λεπτομέρειες με αποτέλεσμα να πλέκω με λαθάκια και δεν μου άρεσε όπως έβγαινε. Έκανα ένα διάλειμμα κοιμήθηκα καλά και την επομένη βρήκα ένα τέλειο βίντεο για σκούφο με Star stitch από την DONNA WOLFE.

Τρελάθηκα με το σχέδιο, δεν το είχα ξανακάνει και ήθελα να το δοκιμάσω. Πραγματικά η γυναίκα δεν παίζεται καθώς μιλούσε τόσο καθαρά, με σαφήνεια, χωρίς περιττές βλακείες όπως βαμμένα έντονα νύχια (ξερνάω), μουσική πιο δυνατή από τη φωνή, θολή μη εστιασμένη κάμερα, λάθος background που δεν βοηθά να παρακολουθείς το ίδιο το πλεκτό και όλα όσα αποπροσανατολίζουν τον θεατή και εννοείται  αυτομάτως μπήκε στις αγαπημένες μου πλέχτρουσες- Youtubers.

Να αναφέρω εδώ τις πιο άξιες πλέχτρουσες Youtubers:

ΜARIA GRASIA

KIKI CROCHET

DONNA WOLFE

4ELLIE

ΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΜΌΝΟΣ ΣΟΥ- ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΈΣ ΙΔΈΕΣ

ΚΑΙ TIS ΜΟΔΊΣΤΡΕΣ:

PELAGIE

POPPY FLOWERS

ACORNKISS

SEW PERFECT STUDIO MARIA PETROU
Ξεκίνησα λοιπόν το σκουφί με βελονάκι No 4 και νήμα απλό όχι πολύ χοντρό. Το έκανα σε δυο χρώματα, γκρι και μπεζ αλλά έβγαιναν πολύ μικρά και στο βίντεο ανέφερε πως αν βγαίνει μικρό να χρησιμοποιήσεις μεγαλύτερο βελονάκι. Οπότε έπιασα το 7αρι και ένα πιο εκρού και έβγαινε στις σωστές διαστάσεις (12 ίντσες).

20200127_112321

Κάτι δεν μου καθόταν όμως με το μέγεθος και έπιασα ένα ζεστό εκρού ελαφρώς πιο παχύ και μου άρεσε τόσο πολύ όπως πλεκόταν…. Διαπίστωσα όμως ότι ήταν λίγο το νήμα και δεν θα έφτανε για ολόκληρο σκούφο…

20200128_140057

Οπότε έπιασα ένα μουσταρδο-λασπωμένο (ούτε η Μοιραράκη τέτοια χρώματα) και πάλι από την αρχή.

83010108_1319589878232018_8120911269784977408_o(1)

Έλα όμως που είχα φάει κόλλημα με το μπεζάκι και δεν ήθελα το λασπί και έτσι έπιασα πάλι το μπεζ, το έβαλα διπλό αυτή τη φορά για να φτάσει στο σωστό μέγεθος αλλά δεν μου άρεσε που όσο το προχωρούσα έκανε καμπύλη.

82890320_1319590048232001_3125053530675609600_o(1)

Οπότε το ξύλωσα και το έπλεξα μονό αυτή τη φορά. Και σκέφτηκα ότι δεν έχει σημασία πόσες ίντσες θα βγεί αρκεί να χωράει το κεφαλάκι μου. Και ως δια μαγείας μετά που το μέτρησα έβγαινε 12 ίντσες!!!!!

20200128_140022
Πέρα από το σχέδιο, που με είχε ξετρελάνει, ένας άλλος λόγος που ήθελα οπωσδήποτε να το πλέξω ήταν ότι πλεκόταν Οριζόντια ΜΑΖΙ με το λάστιχο όχι κάθετα όπως συνήθως….
Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα. Να ο αστεροσκούφος μου …
Καλός δεν είναι;;;;😘

IMG_20200129_201035_156Snapchat-1706157632

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Τα αγαπημένα μου περιοδικά…

Πρόσφατα έκανα ένα γερό ξεσκαρτάρισμα στα συρτάρια μου και δεν έχετε ιδέα τι σαβούρα βρήκα. Από παλιές ξεθωριασμένες αποδείξεις, ακαταλαβίστικες σημειώσεις για τις ιστορίες μου (μου πήρε 5 ώρες και 17 λεπτά για να τις καθαρογράψω σε ένα τετράδιο αλλά άξιζε. Όλα τα πρόσωπα από τους κεντρικούς χαρακτήρες, ήρωες μέχρι τους κομπάρσους που αναφέρονταν απλώς σε μια σειρά, όλα τα πρόσωπα που γέννησε ποτέ ο νους μου πόσο εντυπωσιάστηκα- μόνη μου τα γράφω μόνη μου χαίρομαι, αυτά είναι- αραδιασμένα σε ένα τετράδιο. Με θαυμάζω αλήθεια γιατί μόνο εγώ ξέρω πόσες ατελείωτες ώρες έρευνας σπατάλησα για κάθε πρόσωπο, τοποθεσία, ορολογία κτλ. Έχω κάνει τόση σπουδαία έρευνα που ανέλυσα ακόμα και τι ψηφίζουν οι ήρωες μου)…….
Βρήκα διάφορα λοιπόν στα συρτάρια μου, άδεια κουτιά από παλιούς φορτιστές, αυτοκόλλητα που δεν κολλάνε πια και πολλά άλλα. Και μετά παραπονιέμαι που δεν έχω χώρο να βολέψω τα πράγματα μου. Το ευχαριστήθηκα αυτή την εκκαθάριση και ανακάλυψα και πράγματα που αξίζουν να τα έχω όπως το μοναδικό τεύχος περιοδικού που έχω κρατήσει.
Μικρή διάβαζα πολύ όχι μόνο βιβλία εννοείται, αλλά και τα περιοδικά της εποχής που άρμοζαν στην ηλικία μου φυσικά. Όπως η Μανίνα, η Κατερίνα, η Σούπερ Κατερίνα, ο Άρτζι, ο Τιραμόλα, το Εγώ ,το Είναι, το Ποπ και Ροκ, το Αφισόραμα, το Ποπ κόρν, το Παναθηναίκο Τριφύλλι, το Τρίποντο, το Κοσμοπόλιταν (δες εδώ το κείμενο μου για τη παλιά μεγάλη αγάπη το Cosmo).
Λογικό ήταν να διαβάζω πολλά περιοδικά από τη στιγμή που δεν υπήρχε διαδίκτυο ώστε να αντικαταστήσει την ενημέρωση, το κουτσομπολιό, τις συμβουλές, την επικοινωνία με άλλα άτομα, και τη διασκέδαση που προσέφεραν τα περιοδικά.
Θυμάμαι μια φορά, δημοτικάκι ήμουν, που είχα πάει στο γιατρό με τη μαμά μου στο Ηράκλειο (ήταν η εποχή που είχα τις περίφημες μυοκλωνίες) και γυρνώντας με το αγοραίο ταξί στο χωριό κρατούσα στα χέρια μου τη Μανίνα και η μόνη μου έννοια ήταν να πάω στο σπίτι νωρίς για να τη διαβάσω.
Έψαξα λοιπόν στο Google να μάθω περισσότερα για τα αγαπημένα περιοδικά της παιδικής μου ηλικίας οπότε έχουμε και λέμε:
ΜΑΝΊΝΑ:
Το εβδομαδιαίο περιοδικό εμφανίσθηκε στα μέσα του 1972 (δεν είχα γεννηθεί ακόμα) και η έκδοσή του διακόπηκε στα τέλη του 1992.
ΚΑΤΕΡΊΝΑ:
Εβδομαδιαίο ελληνικό εφηβικό περιοδικό που κυκλοφόρησε το 1973 (ούτε τότε είχα γεννηθεί χε χε). Το Google αναφέρει πως η έκδοση του συνεχίζεται μέχρι και σήμερα αλλά δεν νομίζω. Ίσως κυκλοφορεί μόνο Αθήνα ή σε συγκεκριμένα σημεία. Εγώ πάντως είχα ρωτήσει το 2014 στο περίπτερο στο δίπλα χωριό (όχι δεν έχουμε περίπτερο στο κωλοχώρι μου. Πάλι καλά που έχουμε ρεύμα. Τόσο Πωποτας κατάσταση ζούμε)
Και μου είχαν πει ότι σταμάτησε η κυκλοφορία του περιοδικού γιατί ήταν ακατάλληλα τα μελάνια που χρησιμοποιούσαν!!!!!!!!!!
ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΕΡΊΝΑ:
Το 1979 (ήμουν λίγων μηνών βρέφος) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η μηνιαία εκδοχή της Κατερίνας, με το όνομα Σούπερ Κατερίνα. Τα δύο περιοδικά αναφέρονται σε διαφορετικό ηλικιακό κοινό, με την Κατερίνα να έχει κοινό 14 έως 16 χρόνων, ενώ η Σούπερ Κατερίνα 10 έως 19 χρόνων. Επίσης και εδώ αναφέρει ότι η Σούπερ κυκλοφορεί μέχρι σήμερα. Ρε παιδιά σε ποιο σύμπαν δηλαδή και εγώ δε τα βλέπω;;;;;
Επίσης δε μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν εκείνο το περιοδικό που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό (δεν θυμάμαι αν ήταν κάποιο άσχετο περιοδικό ή μια άλλη εκδοχή της Κατερίνας) που είχε ως σλόγκαν «της γενιάς σου όχι της γιαγιάς σου»
Και καλά η γιαγιάδες είμαστε εμείς οι 30αρες, 40αρες που διαβάζαμε κατερινομανίνες. Καταρχάς ποιος το έγραψε αυτό που όχι μόνο προσβάλλει τις γενιές που μεγάλωσαν με τα συγκεκριμένα περιοδικά και τα κρατούν ως πολύτιμες αναμνήσεις αλλά δείχνει θράσος και άγνοια…. Πραγματικά σε κανέναν δε έκανε εντύπωση αυτό το πανηλίθιο σλόγκαν;;;;;;;
Εγώ πάντως έχω μια απάντηση που ταιριάζει με το σλογκανακι:
«Της θειάς σου το μπουγαδοκοφινο»………..
Αχ αναμνήσεις.. πάω να φάω τώρα. Κυριακή μεσημέρι κλασικό ψητό!!!!! Μιαμμμμμμμ


Θεία Χάτσον….

83850511_1318411081683231_4902414098450350080_o

83595493_1318480275009645_1100359303996375040_o
Το να στέλνεις γράμματα σε περιοδικά ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας με άλλους έφηβους (δεν είχαμε ιντερνετ λέμε)
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ…..

Κυριακίλα. Η μέρα που μένεις μέχρι αργά το μεσημέρι στο κρεβάτι και παίρνεις σβάρνα τα παιδικά. Καθώς χάζευα λοιπόν ένα ιαπωνικό όπου μια κακόψυχη γραία με γαμψή μύτη τρομοκρατούσε ζουζούνια και μικρά ζωάκια του δάσους, εμφανίστηκαν κάτι γκομενάρες με γκλίτερ και την έβαλαν στη θέση τους. Επίσης δίδαξαν σε κάτι παιδάκια ότι κάθε ζώο και κάθε πλάσμα από το μικρό μέχρι το πιο τεράστιο έχουν δικαίωμα να ζουν στη γη.

Μετά είδα τους Πυτζαμο-ήρωες που αρέσει στα ανίψια μου και εκεί ο Γκέκο είχε άγχος και προσπαθούσε να τα προλάβει όλα, σχολείο υποχρεώσεις κτλ με αποτέλεσμα να προκαλεί μπελάδες. Οι φίλοι του ο Κατ-μπο’ι’ και η Ολέτ του είπαν να μην τρελαίνεται και να ασχολείται με ένα πράγμα τη φορά, έτσι θα τελειώνει νωρίτερα και δεν θα έχει άγχος.

Πιστεύω πως κάθε ενήλικας θα έπρεπε να παρακολουθεί κινούμενα σχέδια και να διαβάζει παραμύθια  μήπως μαλακώσει λίγο η σκληράδα και η κυνικότητα που υπάρχει γύρω μας και μέσα μας.

Τόσα όμορφα μηνύματα, διαβάστε διαβάστε γιατί χανόμαστε.

Η ταινία ΤΑ ΜΥΑΛΆ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ είναι  γεμάτη από συμβολισμούς και ερμηνείες της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όλα αυτά μου τα έχει πει ψυχολόγος. Πόσο σημαντικό είναι να βρίσκονται σε ισορροπία τα βασικά συναισθήματα, η λύπη, η χαρά, ο φόβος, ο θυμός κτλ.

Προσωπικά διαβάζω παραμύθια και βλέπω κινούμενα σχέδια όλη μου τη ζωή. Είμαι 41 ετών. Και 100 χρονών να πάω πάλι παιδικά θα βλέπω ( και τρώω κι μερέντα στα καπάκια)

Γιατί νιώθω ότι με ξεπλένει λίγο από τη σοβαροφάνεια την ενήλικης ζωής και σκάω αθώα γελάκια.

Για να μη μιλήσω για τα μαθήματα ζωής που βρίσκονται στον Μικρό Πρίγκιπα. Προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.

Και θα κλείσω με το σημείωμα που μου χάρισε μια μέρα ο Χαράλαμπος μου (με πανέμορφα καλλιγραφικά γράμματα και μόνο με δυο ορθογραφικά λάθη, μου θυμίζει τον εαυτό μου που εάν δεν γνώριζα την ορθογραφία μιας λέξης αρνιόμουν πεισματικά να τηγράψω στο πίνακα):

 

«ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

ΣΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ»

 

Τα παιδιά δεν μας αξίζουν. Είναι ανώτερα μας και θα έπρεπε να κυβερνούν το κόσμο.

Καλή χρονιά…

ΥΓ: θα προσπαθήσω να δημοσιεύω κάθε Κυριακή νέο κείμενο… Είπα θα προσπαθήσω…

ΥΓ2: Μια μίνι δημοσκόπηση: Τι σας αρέσει να διαβάζετε στο Marias blog, κείμενα με προσωπικές εμπειρίες απόψεις κτλ ή ιστορίες μυθοπλασίας;

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα πλέξιμο την ημέρα τη βαρεμάρα κάνει πέρα…

Το ξέρω, σας τα έχω κάνει κουδούνια για το πόσο αγαπώ το πλέξιμο αλλά και τι έγινε; Κουβέντα να γίνεται ρε παιδάκι μου. Αυτό πιθανών είναι το τελευταίο κείμενο για το 2019, σιγά μη κάτσω να γράφω Πρωτοχρονιάτικα, οπότε απολαύστε το.

Που λέτε παιδιά μου διάβαζα ένα ενδιαφέρον άρθρο περί διαφορών ανάμεσα στο πλέξιμο με βελονάκι που λέγεται chrochet και στο πλέξιμο με βελόνες που λέγεται knitting.

Στο chrocheting το πλέξιμο γίνεται αποκλειστικά στο χέρι με βελονάκι. Η ονομασία του διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, θα το ακούσεις τσιγκελάκι, άγκιστρο κτλ. Πάντως η λέξη προέρχεται από το το γαλλικό croc που σημαίνει γάντζος ή καμπύλο όργανο. Είναι πιο χαλαρό και εύκολο από το knitting γιατί το ξήλωμα ή το χάσιμο πόντων δεν αποτελεί καταστροφή για το πλεκτό μας.

Στο knitting είναι πιο σοβαρά τα πράγματα καθώς το πλέξιμο γίνεται μόνο με βελόνες κάτι που προσωπικά το βρίσκω πολύ άβολο. Γίνεται είτε στο χέρι είτε σε μηχανή ή σε loom και το θέμα είναι ένα αν χάσεις πόντο πάει ο κόπος σου πάεεειιιιιιιιιιιι…….

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι το 2012, ξεκίνησα με βελόνες και αργότερα πέρασα στο βελονάκι όπου πλέον έχω γίνει master of commander. Aυτό που αγαπώ στο πλέξιμο είναι οι δυνατότητες. Το πόσο εξελίσσεσαι μαζί με τις δημιουργίες σου, βελτιώνεσαι στην αυτοσυγκέντρωση, στην ηρεμία (καλείσαι να επιλύσεις σημαντικά ζητήματα όπως τα  λάθη στο σχέδιο, στο χάσιμο πόντων, και στο ατελείωτο ξήλωμα). Επίσης καλείσαι να αυτοσχεδιάσεις αρκετά συχνά καθώς το σχέδιο ή οι οδηγίες, γραπτές ή σε βίντεο, μπορεί να σου δίνουν ένα αποτέλεσμα που δεν σε εξυπηρετεί και δεν σου αρέσει. Και το πιο μαγευτικό είναι τα ταξίδια που κάνεις ανάμεσα στα χνουδωτά ζωηρόχρωμα νήματα σαν να βρίσκεσαι σε ένα παραμυθένιο μέρος όπου όλα είναι απαλά και αγνά. Αγνά σαν χάδι. Και δεν υπάρχει πόνος εκεί μέσα, ανάμεσα στις ίνες, εκεί όλα είναι στη θέση του; εκεί όπου πρέπει να είναι και νιώθεις μια πρωτόγνωρη θαλπωρή σαν ζεστή θερμοφόρα που απλώνει ηδονικά και παρήγορα κύματα  ηρεμίας και περισυλλογής. Και αυτό που γαμεί με το πλέξιμο φίλοι μου, αυτό που με κάνει να νιώθω τέτοια καύλα είναι ότι ο δικός μου εγκέφαλος χρειάζεται το πλέξιμο ως έναν τρόπο χαλάρωσης κάτι σαν γιόγκα ρε παιδάκι μου,  για να δραπετεύει από τη πεζή πραγματικότητα και να ελευθερώνεται από τα περιττά ώστε να αναπνέει και να είναι σε θέση να δημιουργεί. Εκεί μέσα στις ίνες των νημάτων βρίσκονται όλες οι ηρωίδες μου και οι ήρωες μου. Η Βεατρίκη, Ο Ρόμπερτ, η Έλινορ, ο Κρίστιαν, Ο Δνοφερός, ο Γουάιτ, η Μόριγκαν, η Θεία ΜαΦία, η Γκιουλμπαχάρ, η Ερευνήτρια. η Μαρία, ΟΔρ Ν, η Ρόουζ, η Ή., Η Ρόζαμουντ, ο Φοκ, η Σκαιλαρ, η Άγνωστη, η καφετζού, ο Άγιος Βασίλης, τα αμαξάκια του Χαράλaμπου.

Δεν είναι απλά πλέξιμο και σίγουρα για μένα δεν είναι ένα ακόμα χόμπι. Είναι διέξοδος.

Σας αφήνω με μερικά από τα πραγματάκια που έπλεξα φέτος, έκανα πολλά και μικρά γιατί επισήμως το 2019 ήταν η χρονιά που διάβασα 20 βιβλία του Stephen King!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και απόλαυσα κάθε σελίδα, κάθε παράγραφο, κάθε λέξη. Είκοσι ταξίδια σε κόσμους φτιαγμένους από αγνό τρόμο που σαν παγωμένο αεράκι στροβιλίζεται γύρω από κάθε ιστό σου.

Βέβαια διάβασα και άλλα βιβλία από Λαβκράφτ, Πόε, Αγκάθα Κρίστι, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Χρηστομάνος (Κερένια κούκλα) και άκουσα και δυο poadcast, ένα με τον Benetict Cumberbatch να διαβάζει sherlock Holmes και ένα με την  ευχάριστα διαταραγμένη φωνή της υπέρ θεότητας Κατίνας Παξινού να διαβάζει τη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη. Στα στατιστικά μου στο Goodreads μου εμφανίζει ότι διάβασα 45 βιβλία. Η αλήθεια είναι πως διάβασα λιγότερα και αυτό επειδή έφτιαξα το προφίλ μου το 2019 οπότε πρόσθεσα όσα βιβλία μπορούσα να θυμηθώ ότι έχω διαβάσει από παλιότερες εποχές.

‘Αντε, με το καλό να μας μπει η χρονιά….

 

80607885_1292606324263707_3987573574637453312_o

 

 

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

2019 ΛΟΓΟΙ ΕΥΤΥΧΙΑΣ….

Αν με ρωτούσε κάποιος ποιοι είναι οι λόγοι που σε κάνουν χαρούμενη/ ευτυχισμένη/ ευγνώμων/ περήφανη κτλ θα απαντούσα «Έχω το Χαράλαμπο και τον Γιάννη, και αυτό είναι το βαρύτερο χρυσάφι του κόσμου»

Μια μέρα ο Χαράλαμπος ήθελε να φορέσει τα χαμηλά μποτάκια μου και του είπα πως δεν κάνει. γιατί θα χαλάσουν (τι θετε τώρα, αυτό σκέφτηκα) και μου απαντάει «θα σου πάρω άλλα όταν μεγαλώσω». Του τα έδωσα αμέσως.

Μια άλλη μέρα μου λέει ο Γιάννης πεντακάθαρα «Θεία.. Έλα» και πήγαινα χοροπηδήσουμε πάνω στο κρεβάτι μου και να τα γκρεμίσουμε όλα.

Πως να μη νιώθεις ευτυχία με αυτά τα πλάσματα; Πως να μη νιώθεις τυχερή που τα βλέπεις να μεγαλώνουν και τα καμαρώνεις;
Άλλος λόγος στη λίστα είναι το γεγονός πως τρώω ξανά και πήρα μετά από πολύ προσπάθεια κιλά. Εν το μεταξύ με βρίζουν όπου λέω ότι θέλω να πάρω βάρος ενώ εκείνοι θέλουν να χάσουν. Παιδιά όλα στο πρόγραμμα είναι. Όσο δύσκολο είναι να χάσεις τόσο δύσκολο είναι να πάρεις. Ο κάθε άνθρωπος έχει και ένα Γολγοθά να ανέβει. Χρειάστηκε πολύ ανάλυση και βοήθεια από γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων για να καταλάβω πως «Ή ταν Ή επί τας», ή παίρνω βάρος ή αντιμετωπίζω τις ΣΟΒΑΡΈΣ συνέπειες της ανορεξίας. Και να είναι καλά οι γιατροί μου που μου μίλησαν τρυφερά και πάντα με λίγο χιούμορ για να σκεφτώ χωρίς ΦΟΒΟ και να πάρω μια σημαντική και σωτήρια απόφαση. Τέρμα το άγχος ότι θα παχύνω, τέρμα η ανασφάλεια ότι μόνο αδύνατη θα είμαι όμορφη και σημαντική, τέρμα το ζύγισμα, τέρμα το μέτρημα θερμίδων, τέρμα οι ενοχές για την οποιαδήποτε τροφή που μου προκαλούσαν ψυχοσωματικά. Τέρμα όλα. Μηδενίζω το κοντέρ, τα διαγράφω όλα και αρχίζω από την αρχή σαν να μην είχα νοσήσει ούτε μια μέρα από ανορεξία. Πως να μην είμαι ευτυχισμένη που τρώω κανονικό φαγάκι ξανά; Χωρίς να φοβάμαι χωρίς να πονάω (ναι δεν έχετε ιδέα πόσο πονάει η ανορεξία σωματικά και ψυχικά), χωρίς να μετράω. Μου φαίνεται αδιανόητο να μπω στη διαδικασία να μετρήσω θερμίδες ξανά. Μου πήρε πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό να ισορροπήσω και να φτάσω εδώ που είμαι. Είμαι 44 κιλά και συνεχίζω. Το θεωρώ προσωπικό μου άθλο που τρώω ξανά και τρώω τροφές που είχα αιώνες να φάω. Όπως ψωμί, μακαρόνια, γιαχνιά, μιαμ μιαμ. Κανείς δεν φαντάζεται πόσο μακρύ σκοτεινό και επίπονο ταξίδι έκανα. Και πραγματικά show some respect σε όλα τα κορίτσια που παλεύουν με διατροφικές διαταραχές διότι κυρίες και κύριοι είναι ΗΡΩΊΔΕΣ.
Άλλος λόγος που με γεμίζει υπερηφάνεια και ευτυχία είναι η απόφαση να είμαι μόνη μου για όσο διάστημα χρειαστεί για να γιατρέψω τις πληγές από την κακοποιητική σχέση που είχα. Κόμπλεξ φοβίες και μια αφύσικη απέχθεια προς τους υπόλοιπους νορμάλ άντρες. Ξέρεις πολλές δε μιλάνε. Τις καταλαβαίνω. Και εγώ όταν τα περνούσα και αρκετό καιρό μετά το χωρισμό, τα έκρυβα. Ούτε στην αδελφή μου δεν τα έλεγα. Τι να της έλεγα; Ότι το αρχίδι με έπιασε από τα χέρια και με έσπρωχνε να βγω όξω από το σπίτι του; Η αδελφή μου, μου έλεγε μέρα νύχτα «φύγε από το μαλάκα θα σε βρουν σε χαντάκι πεταμένη». Και εγώ καθόμουν. Και τα περνούσα όλα. Μέχρι που φάνηκα αληθινά τυχερή και έφυγε ξεβρόμισε. Πόνεσα, έκλαψα, χτυπήθηκα. Για καιρό. Αλλά μετά στέγνωσε το δάκρυ. Και έμεινα μουδιασμένη, κενή, μετέωρη για καιρό. Και μετά από πάρα πάρα πολύ καιρό αποφάσισα να κάνω σχέση ξανά με ένα πολύ καλό παιδί. Και όντως ήταν το καλύτερο
Άψογος. Κανένα παράπονο. Αλλά εγώ ήμουν νευρωτική. Ανέτοιμη να εμπιστευτώ άντρα ξανά κι ας είχε περάσει ένα εκατομμύριο χρόνια. Και ξέσπασα. Τον έβρισα και χωρίσαμε. Χωρίς να μου κάνει το παραμικρό. Μετά από λίγο του ζήτησα συγνώμη και αποφάσισα να απέχω από το σπορ. Δεν φταίνε όλοι οι άντρες για τα πέντε δέκα καθίκια που φέρονται άσχημα στις γυναίκες. Οπότε δεν έχω το δικαίωμα να είμαι με κάποιον και να του κάνω μαύρη τη ζωή χωρίς να φταίει επειδή κάπου κάποτε κάποιος φέρθηκε πούστικα. Είναι γενναία απόφαση και για αυτό με γουστάρω και με θαυμάζω που την πήρα. Όσο περνάει ο καιρός νιώθω πιο χαλαρή και όλα έχουν τακτοποιηθεί μέσα μου οπότε λογικά κάποια στιγμή θα είμαι με κάποιον χωρίς να νιώθω ότι θα μου τη κάνει επειδή κάπου κάποτε κάποιος μου φέρθηκε χειρότερα κι από πούστικα. Βλέπω πολλά άτομα που με το που χωρίζουν βρίσκουν άλλον/άλλη και λέω πως το κάνουν αυτό; Ή ακόμα πριν χωρίσουν βρίσκουν αντικαταστάτη και τα χαλάνε με το σύντροφο τους το μεσημέρι και τα φτιάχνουν με τον επόμενο το ίδιο βράδυ. Σαν τα μαιμουδάκια που δεν αφήνουν το πρώτο κλαδί πριν πιάσουν το επόμενο.
Επόμενος λόγος και λίγο αλλοπρόσαλλος: θεραπεύτηκε η υπερευαισθησία μου!!! Από μωρό παιδάκι τα έμπηγα εύκολα. Με το παραμικρό έκλαιγα, πληγωνόμουν κτλ. Δεν είναι καλό να νιώθεις τα πάντα στον υπέρτατο βαθμό (καψουρες, απογοήτευση, πληγές, απόρριψη, αγενή συμπεριφορά, αδικία κτλ). Σου βάζει τρικλοποδιά στη ζωή σου και δεν πας μπροστά. Δε σου είπα να είσαι αναίσθητη γομάρα αλλά όχι και να νιώθεις σκουπίδι, ότι δεν αξίζεις επειδή ένας αγενής στη τράπεζα σου έκλεψε τη θέση στην ουρά!!! Μια ζωή γεμάτη κλάματα και πληγές. Μέχρι το περιβόητο καλοκαίρι του 2018. Είχα φτάσει στο πάτο. Και στα κιλά και στις φοβίες στις κρίσεις πανικού στο τρόμο στο φόβο στην ανισορροπία του οργανισμού (το τελευταίο από λάθος χάπι του θυρεοειδή από τον μουροχαβλο τον ενδοκρινολόγο. Ευτυχώς άλλαξα γιατρό by the way..). Βέβαια το να γράφω φοβίες και τρόμο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πως ένιωθα. Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα στο να μπλοκάρω συναισθηματικά. Για πρώτη φορά ένιωθα άδεια (φτενή που λέμε έδω), σαν πούπουλο, άνευ εσωτερικών διεργασιών, χωρίς συναισθήματα. Μπλόκαρα και σταμάτησα να κλαίω (μου πήρε πάνω από ένα χρόνο για να καταφέρω να κλάψω ξανά. Και έκλαψα από συγκίνηση όταν μου πήραν δώρο μια ραπτομηχανη!!! Τυχαίο; Δε νομίζω)

Το να κλαις, να θυμώνεις, να φοβάσαι, όλα είναι φυσικά και απαραίτητα. Αλλά μέχρι ενός σημείου και σε ισορροπία το ένα με το άλλο. Όχι όπως εγώ που το είχα παρακάνει. Είναι ωραίο να μη κλαις όταν δεν υπάρχει λόγος. Είναι θεσπέσιο να έχεις το άγχος σου υπό έλεγχο, είναι ωραίο ρε γαμώτο να γελάς, να χαίρεσαι, και να κοιμάσαι τα βράδια σαν πουλάκι. Κατάφερα δηλαδή να μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματα μου όπως πρέπει και να νιώθω περισσότερο ευτυχισμένη παρά δυστυχισμένη (πρέπει να δείτε τη ταινία τα μυαλά που κουβαλάς. Σου δείχνει με απλό τρόπο βασικούς άξονες της ψυχολογίας. Τα συναισθήματα αρνητικά και θετικά είναι ΟΛΑ απαραίτητα αλλά σε νορμάλ δόσεις για να μπορεί ένας άνθρωπος να λειτουργεί φυσιολογικά). Οπότε ακόμα ένα respect to me λέμε. Νομίζω επιτέλους ότι ωρίμασα. Και μου αρέσει.
Άλλοι λόγοι για να είμαι ευτυχισμένη και υπερήφανη για τον εαυτό μου είναι η συγγραφή, το πλέξιμο, το κέντημα, το ράψιμο και η ραπτομηχανή.
Α) Συγγραφή. Δεν νομίζω ότι πρέπει να αιτιολογήσω το συγκεκριμένο. Αν δεν είχα την ικανότητα να δημιουργώ νέους κόσμους θα ήταν τόσο μίζερη η ζωή μου. Δεν θα είχα τρόπο να μιλήσω για όσα με έχουν πονέσει. Τώρα τελείως μάγκας εγώ, δημιουργώ χαρακτήρες τους βάζω να περνάνε όσα πέρασα και με αυτό αυτό το τρόπο νιώθω ότι όλα τα άσχημα που έχω ζήσει φεύγουν από πάνω μου και δεν με βαραίνουν. Μέγα παράδειγμα η αλυσοδεμένη ψυχή που αν δεν την έγραφα δεν θα έβρισκα τρόπο να πω τι είχα περάσει με τον μαλάκα και θα καθόμουν να τα σκέφτομαι και να υποφέρω ακόμα. Ενώ τώρα νιώθω πως δεν τα έζησα εγώ, τα έζησε μια άλλη και εγώ απλά τα διηγήθηκα μέσα από τη Σκαιλαρ. Εξαιρετικός τρόπος να ξαλαφρώσεις. Γιατί όπως είχε πει και ο Ερνέστ Χέμινγουεϊ «γράψε για ότι σε πονάει μέχρι να μη σε πονάει πια». Been there done that Ερνέστο!!!!!! Και ήταν και μια θαυμάσια αφορμή για να μιλήσω και για ένα θέμα που αφορά δυστυχώς πολλές γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί. Υπερήφανη και ευτυχισμένη λοιπόν για τις ιστορίες μου και δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να ΜΗΝ γράφω.

Περήφανη για τις ιστορίες μου. Περήφανη για την Μάγισσα Βεατρίκη,

περήφανη για το Halloween trick or treat

Περήφανη για το Μακάβριο πάρτι της Μόριγκαν
Περηφανη για τα ουρλιαχτά των μαγισσών,

περήφανη για την αλυσοδεμένη ψυχή

περήφανη για τον Δνοφερό Διηζήτωρ

περήφανη για την Έλινορ

περήφανη για την ερευνήτρια Α,

περήφανη για την καφετζού

περήφανη για τις αναμνήσεις μιας δολοφόνου,

περήφανη για τη Ροζαμουντ,

περήφανη για τη Ροουζ Μ.

Περήφανη για το ερωτικό ημερολόγιο,

περήφανη για τα παραμύθια μου «τη φυλακισμένη πριγκίπισσα» και τα «Χριστούγεννα και το σιροπάκι του Άγιου Βασίλη»

Περήφανη για το παραμύθι του Χαράλαμπου.
Β)πλέξιμο. Ξεκίνησε σαν μια λύση χαλαρωτική μια δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Και από τότε με συντροφεύει καθημερινά. Χειμώνα καλοκαίρι. Ακόμα κι όταν δεν έχω κάποιο προτζεκτ να ασχολούμαι πράγμα σπάνιο, πάντα θα βρω να κάνω κάτι μικρούλι έτσι να περάσει η ώρα ( κανένα μπρελόκ, κανένα, τριανταφυλλάκι, κανένα σελιδοδείκτη). Με κάνει ευτυχισμένη το πλέξιμο. Δημιουργείς κάτι το βλέπουν στον κύκλο σου, σου λένε θετικά σχόλια και νιώθεις μοναδικά. Γιατί και αυτό που έφτιαξες μοναδικό είναι. Άσε που σε κάνει να ξεχνιέσαι και να χαλαρώνεις. Αποδεδειγμένο και επιστημονικά πως ωφελεί τη μνήμη, ανεβάζει τη ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση και ρίχνει το άγχος τη πίεση, το ζάχαρο. Υπάρχουν άνθρωποι που αν δεν εκφράσουν τη δημιουργικότητα τους πνίγονται. Είμαι και εγώ μια από αυτούς.
Γ) Ράψιμο και κέντημα. Είμαι κάπως αρχάρια σε αυτά γιατί μπορεί να κεντούσα σαν παιδάκι αλλά δεν ασχολήθηκα συστηματικά και τώρα είναι ένας καινούργιο πεδίο για εξερεύνηση και ανυπομονώ. Έμαθα στο ράψιμο κάποιες βελονιές δύσκολες και νιώθω ακόμα πιο χαρούμενη και υπερήφανη. Άσε που το κέντημα μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια που πηγαίναμε όλα τα κορίτσια στο παρκάκι κοντά στο σπίτι μας και στην εκκλησία δίπλα του με ένα ραδιοφωνάκι και ακούγαμε Πασχάλη, Αλέξια, Γιοκαρίνη (Αχχχχ Ευλαμπία) και κεντάγαμε τα εργόχειρα μας. Και μετά παίρναμε κρυφά σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό για αφιερώσεις!!! Η Μαρία αφιερώνει το Ο τελευταίος χορός της Βίσση στη Νίκη, στη Μαρία, Στη Ρόη, στη Χρυσούλα, στη Βαγγελιώ, στη Κατερίνα, στη Ροδαμία» Άσε τρελό γέλιο. Μια φορά είχα πάρει και ο εκφωνητής μου έλεγε πως είμαι αγόρι δεν είμαι η Μαρία (wtf🤣🤣🤣🤣)…
4) Η Ραπτομηχανή!!!! Πριν λίγους μήνες είχα παραγγείλει μια μινι ραπτομηχανή από το ιντερνετ και δούλεψε 3-4 φορές και μετά δεν δούλεψε. Και είχα ξενερώσει. Γιατί γούσταρα να μάθω αλλά άμα δεν έχεις ραπτομηχανή πως θα μάθεις; Ο μπαμπάς μου ήταν ράφτης πριν παντρευτεί τη μαμά μου και μέχρι σήμερα μας δίνει τις γνώσεις του. Η μάνα μου είναι «μέγα πλέχτρουσα» έτσι τις λέμε εδώ τις ικανές ταλαντούχες που ασχολούνται με πλέξιμο κέντημα ράψιμο κτλ. Οπότε ήθελα και εγώ να φτάσω στο επίπεδο των γονιών μου. Έχουμε μια παλιά ραπτομηχανή σινγκερ από αυτές στο ντουλάπι και ακόμα μια πιο παλιά που δεν δουλεύει οπότε δεν είχα τρόπο να μάθω. Και πριν λίγες μέρες στα γενέθλια μου ο αδελφός μου και η νύφη μου, μου έκαναν δώρο μια ραπτομηχανή Victoria. Ήμουν λίγο ασχέτου γιατί δεν μπορούσα να γαζώσω ίσια πήγαινα καμπυλόγραμμα 😂. Αλλά προχθές έραψα με τις οδηγίες της νύφης μου που είναι και εκείνη μέγα πλέχτρουσα μια τσάντα!!! Εγώ που δεν μπορούσα να κρατήσω την ευθεία. Πιο υπερήφανη δε γίνεται!!!! Και ξέρεις γουστάρω να βλέπουν αυτά που βλέπουν και να τα ζηλεύουν.
Άλλος λόγος, τα βιβλία του Stephen king. Τον αγαπώ. Είναι τα πάντα. Είναι ο ψυχρός άνεμος στο πρόσωπο. Είναι ο τρόμος που ελλοχεύει στο σκοτάδι. Είναι για μένα ο μοναδικός ο ένας Βασιλιάς. Όχι. Τον αγαπώ!! Νιώθω τυχερή που μπορώ να τον διαβάζω.
Επιγραμματικά μερικοί λόγοι ακόμα:
Άλλαξα ενδοκρινολόγο που με είχε καταστρέψει.
Καθάρισα τα αυτιά μου. Είχε μειωθεί η ακοή μου.
Η Άννα. Αυτό.
Η σοκολάτα. Ναι γιατί; Με γεμίζει δύναμη και έμπνευση. Κι άλλα πολλά μικρά αλλά σημαντικά που σου κάνουν lift στη ψυχολογία, και σκας και ένα χαμόγελο. Τι να κάθομαι να γράφω. Που λατρεύω τις κουρτίνες μου που τις έφτιαξα μόνη μου; Το φθινόπωρο, τον Σερλοκ (αχ benedict), τον ύπνο, το κινητό μου ,το λαπτοπ; Τους ανθρώπους που μου χαμογελούν. Τον μπαμπά μου που όταν φτιάχνουμε γλυκά περιμένει να δοκιμάσει το πρώτο για να μας πει τη γνώμη του; Που έχω την υγειά μου, την οικογένεια μου;;;;;;; ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΑ ΑΠΕΙΡΕΣ ΜΙΚΡΈΣ ΦΟΒΊΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΥΣΚΟΛΗ?????????? Κανείς κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις μάχες μου γιατί είναι εσωτερικές και δικές μου.
Και στη τελική ρε φίλε, αναπνέεις… κάτσε καλά.