ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

CROCHET AMIGURUMI DOLL OF ROBERT PATTINSON AS CEDRIC DIGGORY..

Όλοι ξέρουν το κόλλημα μου (βλέπε και celebrity crash💏) με τον Robert Pattinson. Μόλις λοιπόν έπεσα πάνω στις οδηγίες για ένα κουκλάκι Cedrick Diggory (O Ρόμπερτ είχε ενσαρκώσει τον χαρακτήρα σε ταινία Harry Potter) στο Instagram account Galencaixe Amigurumis con άρχισα να πλέκω αυτό το υπέροχο amigurumi*

Η τεχνική ήταν η κλασική του amigourumi και όπως ήταν αναμενόμενο το τελείωσα ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!!! Φυσικά μου πήρε μισή μέρα ακόμα για να τα ράψω όλα στη θέση τους και να φτιάξω την έκφραση του προσώπου που είναι η πιο σημαντική λεπτομέρεια αφού μπορεί να καθορίσει τη τελική εικόνα του.

Έχω φτιάξει δεκάδες κουκλάκια (για τα ανίψια μου) και μου αρέσει να τους φτιάχνω μια αθώα, παιδική έκφραση (κλειστά ματάκια, ροδαλά μαγουλάκια). Το πιο ενδιαφέρον σε όλο το project ήταν η τεχνική με την οποία έπλεξα τα μαλλιά. Ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι από τους πιο γοητευτικούς άντρες και τα μαλλιά του αποτελούν σήμα κατατεθέν οπότε έβαλα τα δυνατά μου για να είναι το αποτέλεσμα όσο πιο καλό γίνεται. Ξετρελάθηκα με το αποτέλεσμα (τη μπλούζα την έφτιαξα αυτοσχεδιάζοντας) και νομίζω άρεσε και στα ανίψια μου γιατί ο μικρός Γιαννάκος μου, ζητάει να του πλέξω έναν ίδιο Σέντρικ. Το συγκεκριμένο κουκλάκι ήταν το τελευταίο μου project για το 2021..

Enjoy και yolo 😘

*Amigurumi (編みぐるみ, lit. «crocheted or knitted stuffed toy») is the Japanese art of knitting or crocheting small, stuffed yarn creatures. The word is a compound of the Japanese words 編み ami, meaning «crocheted or knitted», and 包み kurumi, literally «wrapping», as in 縫い包み nuigurumi «(sewn) stuffed doll». Amigurumi vary in size and there are no restrictions about size or look. While the art of amigurumi has been known in Japan for several decades, the craft first started appealing to the masses in other countries, especially in the West, in 2003.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΕΜΠΡΟΣ ΚΑΛΌ ΜΟΥ ΒΕΛΟΝΆΚΙ..

Λίγες μέρες πριν μας αφήσει αυτή η παράδοξη χρονιά, προσπάθησα να κάνω έναν απολογισμό των δημιουργιών μου των τελευταίων μηνών. Συγκέντρωσα μερικές φωτογραφίες από τα αγαπημένα μου πλεκτά και σας τα δείχνω, αν και είμαι σίγουρη ότι έχω ξεχάσει μερικά από αυτά. Νομίζω ότι όσο περνάνε τα χρόνια τόσο περισσότερη παρηγοριά βρίσκω στο πλέξιμο.

Να ευχηθώ ένα έτος γεμάτο υγεία και πολύ αγάπη, λεφτά και νήματα.

Μαρία….

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Καλύτερα να μασάς…

Σας έχω πει την ιστορία με μια γριά γειτόνισσα που παρακολουθούσε πίσω από τις κουρτίνες όποιον περνούσε έξω από το σπίτι της;

Αυτή λοιπόν όταν ήταν μικρούλα γύρω στα 16 είχε νταραβέρι με έναν τζιτζιφιόγκο. Έμπαζε που λέτε τον τζιτζιφιόγκο κρυφά στο δωμάτιο της από το παράθυρο στο δώμα και του δίνανε και καταλάβαινε. Οι γονείς της κοιμόταν στη διπλανή κάμαρα. Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη και γκαστρώνεται η μικρή μπουντρούχα μας.

Το μαθαίνει ο πατέρας της και γίνεται το σύστριγκλο. Έκλαιγε πεσμένη τα ανάσκελα στο κρεβάτι η δύσμοιρη έφηβη και χτυπούσε τα πόδια της στο τοίχο καθώς οι γκαρίδες του κύρη της ακουγότανε ίσαμε τη Κεφάλα. Τελικά με το ένα και με το άλλο, ο τζιτζιφιόγκος ο μπήχτης πιάστηκε και οδηγήθηκε ενωπίω του αστυνομικού οργάνου. Βλέπετε τότε οι νόμοι ήταν διαφορετική και όποιος εξέθετε ανεπανόρθωτα κάποιες υποτιθέμενες αγνές κορασίδες, αντιμετώπιζε φυλακή. Εκείνος προτίμησε τη φυλακή του γάμου με τη προϋπόθεση ότι θα έπαιρνε προίκα (δεν τον παρεξηγώ τον άνθρωπο, οποιοδήποτε έπαιρνε τη συγκεκριμένη ένα μπόνους για ψυχική οδύνη το ήθελε). Έτσι λοιπόν κουκουλώθηκε το πράμα, η πουτάνα και ο μπήχτης ήρθαν εις γάμου κοινωνία κτλ κτλ και εννέα μήνες αργότερα γεννήθηκε η κόρη τους. Έκαναν ακόμα μια κόρη η οποία πήρε τη χάρη (ασχήμια) και τη πουτανιά της μάνας της, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα σας τη πω μια άλλη φορά.

Η γειτόνισσα αυτή που λέτε παρακολουθούσε τους πάντες, συνήθως σκαρφάλωνε πάνω σε μια ξεστελιωμένη καρέκλα τραβούσε τα λιγδιασμένα κουρτινάκια στο πλάι να έχει πλήρη θέα και του έδινε και καταλάβαινε. Όλα τα έβλεπε κι όλα τα γνώριζε. Πρώτη στο κουτσομπολιό, στη συκοφαντία και στο κατηγορώ.

Εγώ που λέτε πριν έναν αιώνα προ κορωμένου που οι άνθρωποι έβγαιναν, ερωτευόταν χωρίς φόβο, είχα έναν γκόμενο (μεγάλο ρεμάλι να βάλω καφέ μια μέρα να στα πω) και καμιά φορά ερχόταν και με έπαιρνε να πάμε για καφέ, με το αζημίωτο φυσικά αφού με είχε ξετινάξει να του βάζω βενζίνες. Με είχε δει λοιπόν οι γρια μια φορά που έμπαινα στο αμάξι του τύπου και πήγε και είπε τη θρυλική ατάκα πλέον στη μάνα μου: » ΕΧΩ ΜΑΘΙΑ ΚΑΙ ΒΛΈΠΩ ΕΛΕΝΗ».

Μάθια σημαίνει μάτια στα Κρητικά.

Λοιπόν οι γονείς μου ήταν ενήμεροι για την σχέση αυτή, τον είχαν γνωρίσει μάλιστα και φυσικά ήταν ενήμεροι κάθε φορά που έβγαινα μαζί του. Οπότε ήταν άτυχη η γρια, ήθελε να σπείρει διχόνοια και καβγάδες και πήρε τα τρια μας. Πολλές φορές είχε πει ψέμματα για εμένα και για άλλες γυναίκες, έλεγε πράγματα που δεν είχαν συμβεί ποτέ και έκανε όλο υποθέσεις. Για παράδειγμα ότι η τάδε τα έχει με τον τάδε χωρίς φυσικά να ισχύει κάτι τέτοιο γιατί ΑΥΤΑ ΕΚΑΝΕ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΗΣ ΟΠΟΤΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΚΆΝΟΥΝ ΤΟ ΊΔΙΟ.

Μου θυμίζει την ιστορία με τα λερωμένα τζάμια που είχε γράψει η Μαλβίνα Κάραλη.

«Μια φορά ήταν μια γυναίκα η οποία είχε το χούι να κουτσομπολεύει. Μια μέρα φώναξε τον άντρα της να δει πόσο λερωμένα τζάμια είχε η γειτόνισσα. Ο άντρας της προβληματισμένος κοίταξε αρκετή ώρα και μετά της είπε. Δεν έχουν τίποτα τα παράθυρα της γειτόνισσας, είναι πεντακάθαρα. Τα δικά μας είναι γεμάτα λεκέδες και θαμπάδα γι’αυτό τα βλέπεις όλα έτσι!!!»

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΑΠΛΑ ΠΕΣ ΟΧΙ..

Όχι. Η απάντηση του Ιωάννη Μεταξά στο τελεσίγραφο του Ιταλού πρέσβη την 28η Οκτωβρίου 1940.

Όχι. Η απάντηση μιας γυναίκας σε έναν άγνωστο επιθετικό άνδρα.

Στο παρελθόν είχα γράψει κάποια κείμενα για τους πέφτουλες του διαδικτύου. Τα έχουμε αναλύσει ξανά και ξανά για τη δύναμη που προσφέρει το πληκτρολόγιο σε τσάμπα μάγκες που ψάχνουν να σκοτώσουν τον καιρό τους. Δεν θα αναλωθώ στο να ψάξω την αιτία πίσω από τέτοιες συμπεριφορές. Είτε είναι αγάμητος πενηντάρης στο υπόγειο της μάνας του, είτε έχει μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι βρισκόμαστε στην εποχή των σπηλαίων και ο άντρα χτυπάει με το ρόπαλο τη γυναίκα και τη σέρνει στη σπηλιά από τα μαλλιά, είτε έχει μεγαλώσει με τα πλειμποι και θεωρεί ότι οι γυναίκες είναι έτοιμες για δράση ανά πάσα στιγμή, είτε έχει μια δεκαετία να πάει με γυναίκα, είτε κάποια τον πλήγωσε κάποτε και από τότε μισεί όλες τις γυναίκες, είτε γιατί έχει ανασφάλεια, είτε γιατί είναι αυτό που λέμε εμείς εδώ στη Κρήτη μούσκαρος παράωρος και γρόθος, οι αιτίες είναι αμέτρητες όμως εγώ κουράστηκα να δικαιολογώ μωρό μου δεν σε συγχωρώ αυτά τα κάνει ο Θεός, που λένε και κάτι άσματα. Δεν μας αφορά τι έχει ο καθένας στο μυαλό του κοιτάμε το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα είναι ότι δεν τολμάς να συνδεθείς στο facebook και σου τη πέφτουν από τις σκεπές και τα φινιστρίνια. Και μην ακούσω κανέναν να πει «Αν δεν θέλεις να σε παρενοχλούν μην μπαίνεις στο ιντερνέτι»

Ότι θέλω θα κάνω!!!!!!!!!!!!!!!1 Σαν κάποιες που έλεγαν να μη κυκλοφορεί το κορίτσι που πήγαν να βιάσουν στο Ηράκλειο και μια άλλη προσευχόταν να ξανάρθει η η Χούντα!!!!Αν φτάσουμε στο σημείο να κατηγορούμε το θύμα τότε έχουμε πρόβλημα. Μη κρατάς πορτοφόλι αφού θα στο κλέψουν. Μη βγεις έξω γιατί μπορεί να σε χτυπήσει τρένο, κεραυνός, ο βιαστής της γειτονιάς σας. Τρελά πράγματα. Που ζούμε; Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, να κυκλοφορήσουμε γιατί θα μας επιτεθούν.

Πολλές φορές έχω δεχθεί διαδικτυακή επίθεση από άνδρες που μου ζητάνε διάφορα πράγματα (από το να βγω ραντεβού μαζί τους, το τηλέφωνο μου, να στείλω φωτογραφίες κτλ). Και συνήθως βγάζω screenshots και τους κράζω δημόσια. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν με ενοχλεί. Απλά έχω μάθει να το αντιμετωπίζω. Φυσικά το καλύτερο θα ήταν να υπάρχουν πιο «φιλικοί» νόμοι και τρόποι ώστε να μπορείς να κινηθείς και νομικά για να μη τη γλυτώνουν πάντα όλοι αυτοί που δεν ενοχλούν μόνο εσένα αλλά δεκάδες ακόμα γυναίκες. Και που ξέρεις αν μένουν μόνο στις επιθέσεις του πληκτρολογίου και δεν κάνουν χειρότερα;

Μου έστειλε λοιπόν κάποιος και μου ζήτησε το τηλέφωνο μου και επειδή αρνήθηκα με αποκάλεσε «αγάμητη» και «ηλίθια».

Μάλιστα. Θα μιλήσω με πολύ ώριμο τρόπο «καθρεφτάκια κι όλα πάνε απάνω σου»

Απαξιώ γιατί δεν φταίω εγώ εκείνοι το έχουν το πρόβλημα και πρέπει οι ίδιοι να λύσουν τα θέματα τους δεν χωράει ενσυναίσθηση εδώ, όπως εγώ παλεύω διακόσια χρόνια να λύσω τα κόμπλεξ μου τις φοβίες μου την οποιαδήποτε δυσλειτουργία που έχω (θέλει ΑΡΧΙΔΙΑ να το κάνεις αυτό θυμάμαι σαν τώρα τη μέρα που κοίταξα μέσα μου και βγήκαν κάτι τεράστια μάτια και από τα βάθη της ψυχής μου και με κοίταξαν κατευθείαν μέσα στα κανονικά μου μάτια και έπεσα στα πατώματα από την αναγνώριση των σφαλμάτων μου) έτσι κι αυτοί ας βάλουν κάτω το κώλο τους να διορθώσουν τα σκατά που κάνουν Γιατί περνάνε τα χρόνια και ο άνθρωπος ως ον πρέπει να φτάνει στη καλύτερη εκδοχή του εαυτού του και όχι να παραμένει ντουβάρι, τσούκος.

Ένας άλλος με είπε «αγάμητη σαραντάρα με ανασφάλειες». Έχουν γενικά μια εμμονή με το σεξ. Προφανώς αυτό τους λείπει και αυτό σκέφτονται όλη την ώρα. Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται. Γενικά ξεκινάνε με το «Ιάσο κόκλα» περνάνε στα καλύτερα κοπλιμέντα και αν δουν ότι δεν μασάς και δεν πέφτεις αρχίζουν να πυροβολούν. Ούτε και οι ίδιοι καταλαβαίνουν τι λένε. «Χαζή» λες και σου μέτρησαν το δείκτη νοημοσύνης σου, «αγάμητη» λες και ξέρουν πόσο καιρό έχεις να παίξεις μπάλα. Και αυτά είναι τα πιο ελαφριά, το τι έχουν διαβάσει τα ματάκια μου δε λέγονται (βασικά λέγονται, βγάζω screenshots και τους κράζω δημόσια χαχα).

Όχι λοιπόν!!!!!!! Πες με όπως θέλεις!!!!!!! Έχω δικαίωμα να πω χιλιάδες όχι και δεν φοβάμαι κανέναν!!!!!!!!!!! Αναπνέει η ψυχή μου όταν λέω όχι και θα το λέω συνέχεια γιατί το νιώθω. Γιατί δε θέλω. Δεν θέλω να βγω μέσα στη νύχτα να σε συναντήσω γιατί δε σε ξέρω και γιατί αδιαφορώ για την ύπαρξη σου. Δεν θέλω να σου δώσω το κινητό μου!!! Ούτε να σου στείλω φωτογραφίες μου!!!!!

ΟXI

NEIN

NO

Γειά σας τώρα………

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Καραντινο-γενέθλια …

Τρεις του Δεκέμβρη σήμερα. Τα γενέθλια μου! Πάντα μου άρεσαν τα γενέθλια, είτε ήταν δικά μου είτε αγαπημένων ανθρώπων μου. Τούρτα, κεράκια, δώρα, μουσική, αγκαλιές, φιλιά, ευχές, χορός, φαγητό, γέλιο, διασκέδαση, σέλφι. Όμορφες στιγμές που τις περνάς με άτομα που σε αγαπούν και τους αγαπάς. Αυτές οι αναμνήσεις μετράνε να ξέρετε.

Τι γίνεται όμως όταν έχεις γενέθλια στο καιρό του covid και είναι όλοι σε καραντίνα; Ούτε τούρτα, ούτε κεράκι, ούτε ευχή. Εκτός κι αν σε λένε Lord Commander Θεία Μαρία Χάτσον και έχεις δημιουργικό μυαλό με αχαλίνωτη φαντασία όλο και κάτι θα βρεις για να αντικαταστήσεις τη τούρτα. Και βρήκα.

Έκανα λοιπόν μια κρέμα στιγμής σοκολάτα, στο πάτο έστρωσα μπισκότα αλατίνη, αυτά είχα, αυτά έβαλα και έφτιαξα ένα σοκολατένιο γλύκισμα που οπτικά τουλάχιστον ξεγελάει και νομίζεις ότι είναι του ζαχαροπλαστείου. Παρόλο που δεν ήρθε κανείς εγώ ήμουν αποφασισμένη να γιορτάσω έστω και μόνη μου γιατί δεν είναι λίγο να κλείνεις τα 41 και να μπαίνεις στα ολοστρόγγυλα 42 και να μοιάζεις 29. Πάντα από μικρή μου έλεγαν ότι μικροδείχνω.

Και υπάρχει και άλλος ένας λόγος να γιορτάσω: κουράστηκα, λιποψύχησα, φοβήθηκα αλλά ΔΕΝ ΓΟΝΆΤΙΣΑ!!! Δεν γονάτισα σε όλη αυτή τη φρικαλεότητα που έζησα.

Υπάρχω 15. 341μέρες.

Αν αυτό δεν είναι λόγος να γιορτάζεις τότε ποιος είναι;;Αποφασισμένη να περάσω καλά εν μέσω καραντίνας, φτώχειας και γκρίνιας έβαλα την όρεξη μου και τη φαντασία μου και οργάνωσα τις δραστηριότητες της ημέρας που θα με έκαναν να περάσω καλά. Οι δραστηριότητες αυτές περιελάμβαναν πλέξιμο, φωτογράφηση, homemade γλυκό, διάβασμα.

Επειδή ήδη τα ανίψια μου μου λείπουν φρικτά ήμουν αποφασισμένη να επικεντρωθώ σε κάτι διασκεδαστικό για να μην αφήσω να με πάρει από κάτω. Έτσι έκανα μια φωτογράφηση που την ονόμασα «birthday girl» και φόρεσα μια πλεκτή τιάρα made by me, και τη τέλεια μπλούζα που αγόρασα πριν τη καραντίνα και δεν πρόλαβα να τη βάλω πουθενά και ορίστε το αποτέλεσμα.

Βέβαια όλα αυτά τα έκανα χωρίς να γνωρίζω ότι είχαν οργανώσει έκπληξη και από το πουθενά εμφανίστηκαν δυο πάστες (για να γίνουν τούρτα μη πάθουμε και κανένα ζάχαρο) και έσβησα τα κεράκια μου με τα ανίψια μου να μου τραγουδάνε «Να ζήσεις θεία και χρόνια πολλά» μέσω βιντεοκλήσης.

Αυτό ήταν αρκετό για να νιώσω ευτυχισμένη και ευγνωμοσύνη.

Ελπίζω του χρόνου να γιορτάσω παρέα με τα αγαπημένα μου πρόσωπα…

Φιλάκια…

Μαρία…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο ΥΜΝΟΣ…

Load up on guns,

bring your friends

It’s fun to lose and to pretend

She’s over-bored and self-assured

Oh no, I know a dirty word

Hello, hello, hello, how low

Hello, hello, hello, how low

Hello, hello, hello, how low

Hello, hello, hello

With the lights out, it’s less dangerous

Here we are now, entertain usI feel stupid and contagious

Here we are now, entertain us

A mulatto, an albino, a mosquito, my libido

Yeah, hey

I’m worse at what I do best

And for this gift I feel blessed

Our little group has always been

And always will until the end

Hello, hello, hello, how low

Hello, hello, hello, how low

Hello, hello, hello, how low

Hello, hello, hello

With the lights out, it’s less dangerous

Here we are now, entertain us

I feel stupid and contagious

Here we are now,…

«Ο Ύμνος των εφήβων «smell like teen spirit» γράφτηκε το 1991 από τον frontman των θρυλικών Νirvana, την Αυτού Μεγαλειότητα του grange Kurt Cobain (στίχους ο ίδιος, μουσική τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος). Είμαι τυχερή γιατί ήμουν 13 ετών και άκουσα πρώτη φορά για το τραγούδι από μια φίλη της φίλης μου την που μου είχε γράψει στο λεύκωμα μου.

Από εκείνη τη μέρα του 1991 έως και σήμερα δεν υπάρχει μέρα που να μην έχω σκεφτεί το συγκεκριμένο τραγούδι. Όχι απλά με σημάδεψε, ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕ! Για την ιστορία, έμπνευση για το τραγούδι αποτέλεσε ένα γνωστό αποσμητικό της εποχής το «Teen Spirit». Η lead singer του συγκροτήματος Bikini Kill, Kathleen Hanna καλή φίλη του Cobain αρχές της δεκαετίας του 90 μετά από μια περιπετειώδη βόλτα με τον Cobain κατέληξε μεθυσμένη στο σπίτι του όπου έσπασε ότι έβρισκε και τελικά κατέληξε να γράφει στους τοίχους διάφορα πράγματα πριν λιποθυμήσει (ωραία φίλη ρε). Έξι μήνες αργότερα ο Cobain τηλεφώνησε στην Hanna για να τη ρωτήσει αν θα τη πείραζε να χρησιμοποιήσει κάποια από τα συνθήματα στο τοίχο σε κάποιο τραγούδι. Η Hanna αναρωτήθηκε που θα μπορούσε να μπει το ‘Kurt smells like teen spirit» που είχε γράψει. Ο ίδιος δεν είχε ιδέα ότι το σλόγκαν «teen spirit» επρόκειτο για κοριτσίστικο αποσμητικό, το έμαθε αργότερα. Ο ίδιος ήθελε να φτιάξει ένα τραγούδι για να χτυπήσει τις Pixies καθώς όταν τις είχε ακούσει για πρώτη φορά είχε μπει τόσο άσχημα μέσα στη μουσική τους. Ήθελε λοιπόν να αναπαράγει αυτό το «soft and quiet and then loud and hard.”

Αυτή λοιπόν είναι η ιστoρία του πιο iconic τραγουδιού που εκφράζει κάθε έφηβο κάθε γενιάς εδώ και περίπου εικοσιεννιά χρόνια . Αλήθεια νιώθω τυχερή που αυτό το τραγούδι είναι της «εποχής μου».

Μαρία.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η συλλογή μου με τις κούπες..

Δεν σας έχει συμβεί να ξυπνήσετε ένα πρωί και για κάποιο ανεξήγητο λόγο να είστε όλη μέρα αδέξιοι, μουρόχαβλοι και γενικά να σας πάνε όλα στραβά

;Ε σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα.

Ετοίμασα το πρωινό μου που αποτελείται συνήθως από ένα τοστάκι με γαλοπούλα, γάλα με μέλι, και κανένα φρούτο ή χυμό. Το πρωινό μου πάντα το παίρνω στο κρεβάτι μου γιαυτό και τα βάζω όλα σε ένα δίσκο.

Μόλις είχα τελειώσει λοιπόν το πρωινό μου και επέστρεφα στη κουζίνα να πλύνω τα συμπράγκαλα (νοικοκυροκόριτσο). Έλα μου όμως που γαμήθηκε ο Δίας διότι χρυσή μου αυτό που συνέβη ούτε με προπόνηση δεν θα το πετύχαινε κανείς. Το χερούλι της πόρτας μπλέχτηκε στο αυτάκι του δίσκου και όλα αυτά που υπήρχαν πάνω στο δίσκο εκτοξεύθηκαν παραλίγο στα μούτρα του πατέρα μου που καθόταν στον καναπέ και έβλεπε γουέστερν στο YouTube (άλλος τρελός σινεφίλ από δω).

Ε όπως καταλαβαίνετε έσπασαν οι δυο αγαπημένες μου κούπες, η κούπα-μεζούρα και η κούπα princess. Πφφφφ. Και καθώς μάζευα το χάος θυμήθηκα της εκατοντάδες κούπες που έφυγαν άδοξα στα χέρια μου.

Όταν ήμουν φοιτήτρια πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, είχα ξεκινήσει τη συλλογή μου από κούπες. Αγόραζα μετά μανίας όποια κούπα μου έκανε κλικ με αποτέλεσμα στο φοιτητικό μου σπιτάκι να έχω πάνω από πενήντα κούπες ατομικές μόνο για μένα. Άλλες είχε η αδελφή μου και άλλες είχα για να πίνει όποιος ερχόταν σπίτι. Αυτές οι κούπες άντεξαν μετακομίσεις, πάρτι, γέλια, κλάματα, προβλήματα, χαρές, συζητήσεις. Κάποιες έφυγαν πολύ νωρίς πολύ άδοξα και φτάνουμε στο σήμερα όπου είχα κάπου δέκα κούπες αποκλειστικά δικές μου. Κοίτα δέκα κούπες είναι υπερβολή για ένα άτομο αλλά τέλος πάντων μου άρεσαν τις είχα.

Και όλα αυτά μέχρι σήμερα που έσπασα τις πιο όμορφες.

Η πιο παλιά κούπα που έχω (χρονολογείται από το 1995) είναι μια μαύρη, ελπίζω να μη σπάσει κι αυτή. Χα! έχω ένα ταλέντο στο να σπάω πράγματα και στο να καίω πράγματα (τοστιέρες, πιστολάκια, τηλεοράσεις, λάμπες, λαμπάκια κτλ)

Σας αφήνω με μερικές φωτογραφίες.

Φιλικά,

Μαρία

Οι κούπες που είχα το 2015
Οι δυο αγαπημένες μου, η κούπα της μοδίστρας με τη μεζούρα και η princess
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Εξέγερση κατά της φακής..

Φακή! Lens culinaris! Φακός ο μαγειρικός!!!!!!!!! Όσπριο το οποίο καλλιεργείται από τα αρχαιότατα χρόνια (γύρω στο 2000 π.Χ.). Ήταν γνωστό στην Αρχαία Αίγυπτο, στη Ρώμη και στην Ελλάδα φυσικά. Εντάξει το καταλαβαίνω, τότε δεν είχαν πολλές επιλογές. Ότι τους έδινε η φύση.

Σήμερα όμως έχουμε λόγους να καταναλώνουμε τη πιο απαίσια γευστικά τροφή; Και μην ακούσω τη καραμέλα «έχει σίδηρο, κάνει καλό». Και το κρέας έχει σίδηρο, και το ψάρι, και άλλα όσπρια έχουν σίδηρο.

Αν γινόμουν πρωθυπουργός για μια μέρα θα καταργούσα τη φακή! Μάλιστα κύριες και κύριοι μου. Τόσο την απεχθάνομαι. Και είναι άδικο να εξαναγκάζομαι να τη καταναλώνω. Έχω δοκιμάσει να τη μαγειρέψω με διαφορετικούς τρόπους μήπως νοστιμεύσει το άνοστο αυτό απόπλυμα που έχει γεύση πολυφορεμένης κάλτσας βρασμένη μέσα σε ζουμιά από πλύσιμο χαλιών και σκουριάς ανακατεμένης με χώμα αλλά μάταια. Και δέχομαι πίεση για να τη τρώω. Και όλοι είναι άδικοι απέναντι σε ένα άτομο που είχε ανορεξία και που προσπαθεί πάνω από τις δυνάμεις του να επανέλθει σε μια φυσιολογική διατροφική συμπεριφορά, διάολε απαιτούν να τη καταναλώνω μέχρι τελευταίος ρανίδος του αίματος μου, γιατί πιστεύουν ότι «άρχισες πάλι τα ίδια» ότι κύλησες πάλι στις σκοτεινές μέρες της ανορεξίας και όταν ξεστομίζεις «δεν μου αρέσει η φακή» παθαίνουν υστερία «θα σου σπάσω το κεφάλι» γιατί νομίζουν ότι δεν θες να φας.

Δηλαδή δεν έχεις δικαίωμα να διαμορφώσεις γούστα και προτιμήσεις στις γεύσεις. Ένα πρώην ανορεξικό άτομο που επέστρεψε στο κόσμο, είναι σαν ένα νεογέννητο, ανακαλύπτει μια προς μια γεύσεις και υφές και που για το ίδιο το βρέφος είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι. Και είναι αναμενόμενο να διαμορφώσει γούστα πάνω στο φαγητό. Ποιες γεύσεις προτιμά και ποιες γεύσεις απεχθάνεται. Εγώ λοιπόν σαν πρώην ανορεξικιά και μετά από ένα μακρύ δύσκολο και μοναχικό ταξίδι νιώθω την έξαψη του νεογέννητου γιατί ουσιαστικά μαθαίνω να τρέφομαι από την αρχή.

Ποιες τροφές μου αρέσουν (μπάμιες, φασολάκια, κοτόπουλο, συκώτι, ψωμί, γαλοπούλα, γιαούρτι, πατάτες, ζυμαρικά, ρύζι κίτρινο, αρακάς, φασολάδα, καρότο, μπανάνες, ντομάτα, ελιές, σοκολάτα, αβγό, γάλα, φασολάδα, ρεβίθια, σπανάκι, φάβα, κολοκύθα πορτοκαλί, κολοκυθάκια) ποιες δεν μου αρέσουν (ΦΑΚΕΣ, ζάχαρη, μαγιονέζα, κρέμα γάλακτος, κρέας) όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στο κόσμο.

Τέτοιες καταστάσεις δεν θέλουν ζόρια. Με το μαλακό. Και είναι λάθος να δείχνεις το ενδιαφέρον και την ανησυχία σου με τέτοιο τρόπο (θα σου σπάσω το κεφάλι άρχισες πάλι τα ίδια). Εγώ έχω υπομονή, δίνω χρόνο στον εαυτό μου να επανέλθει, για να είναι μόνιμη αυτή η επαναφορά και να επέλθει η ίαση. Οι άλλοι δεν έχουν υπομονή. «Άντρα θέλω τώρα τόνε θέλω» Απαιτούν από εσένα αυτό που ιατρικώς δεν στέκει. Φακή λοιπόν. Την τρώω δεν είμαι χαρούμενη για αυτό, αλλά τη τρώω. Και ας τη σιχαίνομαι. Για να μην ακούω τη γκρίνια τους. Αλλά αυτό δεν είναι σωστό και δεν μου κάνει καλό. Έχω το δικαίωμα να μη τρώω κάτι που δεν μου αρέσει. Για όλους τους υπόλοιπους είναι αυτονόητο να μην τρώνε κάτι που σιχαίνονται και κανείς δεν θα τους πει τίποτα. Ουέ και αλίμονο αν εγώ εκφέρω γνώμη. Θα μου σπάσουν το κεφάλι. Δεν μου χρειάζεται όλη αυτή η αρνητικότητα. Ξέρεις για μια φορά θα ήθελα κάποιος να αναγνωρίσει τον αγώνα μου και να πει «πάρε το χρόνο σου τα πας θαυμάσια συνέχισε έτσι» Προτιμότερο και ευκολότερο όμως είναι να εκβιάζουν καταστάσεις και συναισθήματα. Όμως εγώ απέχω από όλα αυτά. Εγώ κάνω αυτό που πρέπει, αναλαμβάνω το κομμάτι των ευθυνών που μου αναλογούν. Και αφήνω τους άλλους να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες….

Φιλικά,

Μαρία

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Η ΓΛΥΚΙΑ Η ΚΑΝΤΥ…

«Είναι όλο ομορφιά

με χρώματα πολλά

με λουλούδια στα μαλλιά

και στην καλή της την καρδιά

Έχει μαζί το φίλο της παρέα

μέσα στη φύση όλα είναι ωραία

τη ζεστασιά μες στην καρδιά

η γλυκιά η Κάντυ

Είναι στιγμές που η μοναξιά

μες στην καρδιά φωλιάζει

μα υπάρχει ελπίδα πάντοτε

δεν τελειώνει εδώ η ζωή

Δάκρυα μοναξιά

όχι πια Κάντυ

Μια ματιά στον ήλιο

με γιορτινά

η Κάντυ Κάντυ»

Αν κι εσείς παρακολουθούσατε τη Κάντυ Κάντυ ζήσατε γαμάτα παιδικά χρόνια. Πέρα από τη πλάκα, τα κοριτσάκια της γενιάς μου, είχαν τη τύχη να παρακολουθούν κινούμενα σχέδια που όχι μόνο η αισθητική τους ήταν ανυπέρβλητη, όχι μόνο το σενάριο τους ήταν άκρως ενδιαφέρον (είχε ψωμί η υπόθεση δηλαδή) αλλά και τα κοινωνικά μηνύματα που περνούσαν ήταν σπουδαία. Εντάξει το ξέρω, η Κάντυ ήταν λίγο drama Queen, αλλά δεν είχε περάσει και λίγα το κορίτσι. Επίσης λίγο με το θέμα του «πρίγκιπα του Λόφου» μας τα είχε κάνει κουδούνια (για έναν αξιοπερίεργο λόγο νομίζαμε όπως και εκείνη το πίστευε, ότι ο πρίγκιπας με τη γκάιντα ήταν ο Άντονι και τελικά μάθαμε ότι ήταν ο Άλμπερτ. Ο λόγος για αυτή τη παραπλάνηση, ήταν ότι τη πρώτη φορά που τον συνάντησε κοντά στο ορφανοτροφείο, ήταν ο Άλμπερτ, όμως τη δεύτερη φορά που τον συνάντησε κοντά στο σπίτι του Νιλ, ήταν ο Άντονι, και έτσι πίστευε ότι το αγόρι της δεύτερης συνάντησης ήταν το ίδιο με το πρώτο, είχαν μια ομοιότητα τα παιδιά λόγο συγγένειας, οπότε λογικό να τους μπερδέψει, είχαν και τις γκάιντες, φόραγαν κιλτ, τι θέλετε τώρα παιδάκι ήταν η Κάντυ)

Η στωικότητα, η γενναιότητα, η ενσυναίσθηση, η αγάπη και το γέλιο της που απλόχερα μοίραζε ήταν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους την αγαπήσαμε τόσο πολύ. Όλα τα κοριτσάκια νιώθαμε λίγο «Κάντυ, στη τοποθεσία Δημοτικό σχολείο», με όλους αυτούς τους ανεκπλήρωτους έρωτες που έσκαγαν από το πουθενά στο ξύπνημα της εφηβείας μας (καταλαβαίνετε, τίγκα στο καβλόσπυρο και στις ορμόνες ήμασταν) και που έκαναν τα ματάκια μας να λαμπυρίζουν όπως της Κάντυ.

Αυτή λοιπόν την αγαπημένη μου ηρωίδα αποφάσισα να πλέξω πριν λίγες μέρες. Μου πήρε δεκαεπτά ημέρες γιατί αντιμετώπισα κάποιες δυσκολίες όπως τα μάτια για παράδειγμα. Αλλά τα κατάφερα, εξάλλου το μότο μου είναι το «δε γεννήθηκε ακόμα το πλεκτό που θα με νικήσει»

Να αναφέρω πως βρήκα μια σειρά από πέντε βίντεο στο You Tube της Silvia Fernandez Benitez που με βοήθησαν πολύ, ήταν σχετικά καλογυρισμένα οπότε μπορούσα να βλέπω ακριβώς τι έκανε παρόλο που σε αρκετά σημεία το έβαζε στο γρήγορο, αλλά ευτυχώς είχε φροντίσει να συνοδεύσει το κάθε βήμα με αγγλικούς υπότιτλους γιατί μιλούσε ισπανικά. Έκανα πολλές αλλαγές, αυτοσχεδίασα αρκετά και αυτή είναι η πεμπτουσία του πλεξίματος, το να αφήσεις ελεύθερη τη φαντασία σου και τη δημιουργικότητα σου, σε σημεία που δεν με εξυπηρετούσαν, δεν μου έβγαιναν καλά και έτσι κατάφερα και έπλεξα των 41 cm Κάντυ μου.

Για τα μαλλιά της ακολούθησα οδηγίες από το βίντεο του Stu Productos, ισπανικό βίντεο και αυτό για το οποίο κατέφυγα στη μετάφραση του Google και το προσάρμοσα στη μεγάλη κεφάλα της Κάντυ.

Μη σας ζαλίζω άλλο, ακολουθούν φωτογραφίες από την όλη διαδικασία. Ελπίζω να σας αρέσει (για οποιαδήποτε απορία, ρωτήστε με στα σχόλια, μη ντρέπεστε, μια παρέα είμαστε)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΠΩΣ ΞΕΚΊΝΗΣΑ ΤΟ ΠΛΈΞΙΜΟ..

Το 2012 δεν ήταν μια καλή χρονιά για μένα. Όσοι διαβάζουν τακτικά το blog μου σίγουρα θα έχουν διαβάσει και σε άλλα κείμενα μου για το καταστροφικό 2012. Περιληπτικά αναφέρω τα προβλήματα της χρονιάς εκείνης: θυροειδίτιδα Χασιμότο (α ρε χαμούρη τακαμούρι), χαμηλός αιματοκρίτης στα όρια αναιμίας, κρίσεις πανικού και η κορωνίδα των προβλημάτων μου ανορεξία.

Πάλευε που λέτε το Μαρουλάκι (εγώ) με άγνωστους εχθρούς ώσπου μια από μηχανής θεά, η Τούλα, μου πρότεινε κάτι που κανένας δεν είχε σκεφτεί. Γιατί εκείνη είχε δει καθαρά μέσα στον πυρήνα μου, γιατί ήξερε. Γιατί είχε περάσει κι εκείνη τα ίδια.

Σημειώνω λοιπόν στο ημερολόγιο εκείνη την εποχή (γενικά κρατάω ημερολόγιο από το 1991 έως και σήμερα):

«Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2020…. προφανώς της είχε πει η Σ. για ότι μου συμβαίνει και επειδή η γυναίκα είχε παρόμοια θέματα ήθελε να με δει για να με συμβουλεύσει… Όταν περιέγραφε τα δικά της συμπτώματα ήταν σαν να περιέγραφε τον εαυτό μου»

Η Τούλα λοιπόν μου είπε για τις νυχτιές που κόντεψε να τρελαθεί, τις στιγμές που πνιγόταν και κανείς δεν καταλάβαινε πως ένιωθε, για το οξυγόνο που λιγόστευε, για το ρημάδι το ταβάνι που τη πλάκωνε.

Νόμιζα ότι ήμουν η μόνη που είχα τέτοια θέματα που δεν ήξερα καν τι όνομα είχαν.

Δεν ήμουν η μόνη, δεν ήμουν μόνη.

Όλα αυτά τα πάνω και τα κάτω είχαν όνομα, ήταν ορμονικά και υπεύθυνος ήταν ο θυροειδής. Και γενικά υπάρχουν μια σειρά από προβλήματα που προκαλεί η δυσλειτουργία του συγκεκριμένου αδένα, όπως στο αναπαραγωγικό σύστημα, στο γαστρεντερολογικό, στα μάτια, στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος, κάνει κατακράτηση υγρών και διαταραχές στον ύπνο.

Και φυσικά στα ορμονικά, στη διάθεση, στα κυκλοθυμικά. Πολύ καριόλης ο θυροειδής σου λέω. Όλα τον πειράζουν κι όλα τον ενοχλούν.

Αυτό που μου είπε λοιπόν η Τούλα ήταν να «ξεκινήσω το πλέξιμο να σωθώ»

Πλέξιμο. Μου φάνηκε παράδοξο αλλά το δέχτηκα. Κρεμάστηκα από τα χείλη της γιατί έβλεπα στο πρόσωπο της την ελπίδα και τον μελλοντικό μου εαυτό, όταν θα έχω ξεπεράσει τα προβλήματα.

Το πλέξιμο ήρθε σαν παραπέτασμα καπνού, σαν κουρτίνα που κάλυπτε όλα εκείνα τα προβλήματα που φάνταζαν θεόρατα και ανυπέρβλητα και μου έδωσε μια ευκαιρία να αδειάσω το μυαλό μου από τη μαυρίλα και να αφήσω να μπει ο ήλιος να φωτίσει τη φοβισμένη μου ψυχή.

Αχ τι πέρασα, δε λέγεται, πάλεψα σε μια θάλασσα φόβου, τρόμου και πανικού. Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να σας δώσω να καταλάβετε πόσο άσχημα πέρασα. Αλλά τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Πάλεψα και βγήκα νικήτρια. Με σύμμαχο το πλέξιμο.

Για να σας βοηθήσω να καταλάβετε ακριβώς, πίστευα ότι οι βελόνες πλεξίματος (με αυτές ξεκίνησα, αργότερα ήρθε το βελονάκι) έτσι που τις κρατούσα μπροστά μου και έπλεκα, ήταν δυο σπαθιά και το πλεκτό στο οποίο ήταν περασμένες, και που ολοένα μεγάλωνε, ήταν η ασπίδα που με προστάτευε από οτιδήποτε κακό. Παρήγορη σκέψη και σιγά σιγά εγώ και οι βελόνες/βελονάκι γίναμε ένα.

ΈΝΑ.

Εγώ και τα βελονάκια μου.

Μέχρι σήμερα.

Και για πάντα.

Υπάρχει και επιστημονική εξήγηση γιατί το πλέξιμο χαλαρώνει. Είναι σαν γιόγκα για το μυαλό. Αναγκάζεσαι να αδειάσεις όλες τις αρνητικές σκέψεις και να εστιάσεις τη προσοχή σου στο μέτρημα των πόντων. Μόνο όσες πλέκουν γνωρίζουν πόσο καταστροφικό είναι αν χυθούν πόντοι στο πλέξιμο με βελόνες (στο βελονάκι δεν τίθεται τέτοιο θέμα είναι μακράν πιο εύκολο το πλέξιμο). Άντε μετά να τους μαζέψεις τους πόντους και να μη βγει σαν ανάποδο γαμώτο το πλεκτό σου, τα πρώτα μου πλεκτά με βελόνες έχουν μικρούλες τρύπες από χυμένους (χυμένους, όχι χαμένους) πόντους.

Το μυαλό βρίσκει ένα όχημα να τη κάνει για λίγο από τα προβλήματα και από τα αρνητικά σενάρια και τρέχει ανέμελο σε ολάνθιστα λιβάδια με πεταλούδες και τον ήλιο για συντροφιά.

Η φαντασία και η δημιουργικότητα είναι δυο σημαντικά όπλα που βοηθούν στο να αποδράσεις τη στιγμή που νιώθεις εγκλωβισμένη. Όταν νιώθεις ότι πλησιάζει ένα απειλητικό μαύρο σύννεφο, όταν νιώθεις ότι όλα σβήνουν. Τότε μια μικρή σπίθα, μια μικρή τρεμάμενη σπίθα εμφανίζεται και θεριεύει και σου φωνάζει: «ανεντράνησε μιαολιά»

Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο πιο επώδυνο θα ήταν όλο αυτό αν δεν υπήρχε το πλέξιμο. Αν δεν υπήρχε η Τούλα εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη του 2012 να μου μιλήσει με τέτοια κατανόηση. Ουσιαστικά ήταν σαν να έβλεπε σε μένα τον εαυτό της τη περίοδο των προβλημάτων όπως έβλεπα κι εγώ σε εκείνη τον μελλοντικό μου εαυτό όταν θα είχε ξεπεράσει τα προβλήματα του.

Όλα αυτά τα χρόνια πλέκω σχεδόν καθημερινά. Οκτώ χρόνια χαράς και δημιουργίας με ατελείωτα πλεκτά, που με κάνουν περήφανη. Οκτώ χρόνια πλέκε-ξύλωνε, οκτώ χρόνια εκατομμύρια πόντοι, αλυσιδάκια, θηλιές, ποδαράκια. Οκτώ χρόνια διασκέδασης και εκπαίδευσης (μέσα από τα λάθη έμαθα). Οκτώ χρόνια χιλιάδες μέτρα νήματος. Οκτώ χρόνια κουκλάκια, κασκόλ, σκουφάκια, ζακέτες, τσάντες, νεσεσέρ, πουγκάκια, διακοσμητικά, σεμέν, κουβέρτες, εσάρπες, καλύμματα, θήκες.

Δεν έχω μετανιώσει στιγμή που το ξεκίνησα και οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτή τη γυναίκα που μου έδωσε τη πιο χρήσιμη συμβουλή που πήρα στη ζωή μου. Γιατί όχι μόνο με έσωσε όταν πίστεψα ότι δεν είχα σωτηρία αλλά και γιατί μου γέμισε με χαρά, με φαντασία με δημιουργία και υπερηφάνεια τις μέρες και τις νύχτες μου.

Τούλα Γ, σε ευχαριστώ.

Το πρώτο μου πλεκτό το 2012