ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΆ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΏΝ… ΤΡΊΤΟ ΜΈΡΟΣ…

Η πρώτη ημέρα συμπεριλάμβανε επίδειξη ικανοτήτων, η κάθε μάγισσα θα προσπαθούσε να εντυπωσιάσει την Εκάτη με διάφορες τεχνικές μαγείας, έφιππο πόλο με μπάλα κεφάλια ζώων, και θα έκλεινε με δείπνο και ταινία.
Όταν ήρθε η σειρά της Γκιουλμπαχάρ εμφανίστηκε ντυμένη με
έναν μαύρο μανδύα, με τα μαλλιά της ίσια, λυτά και χτενισμένα προς τα πίσω, ένα υγρό μονοπάτι που την έκαναν να μοιάζει με νύμφη του νερού, σκοτεινή και βαθιά ερωτική.
Στα δυο της χέρια κρατούσε ένα φασκιωμένο πράγμα.  Αργά άρχισε να ξετυλίγει το λευκό πανί
«Mandragora officinarum, μήλο του Σατανά» έψαλλε απαλά.
Μια σαρκώδη ρίζα ένα ανθρωπόμορφο ξόανο έκανε την εμφάνιση του προκαλώντας θαυμασμό κεντημένο με φόβο. Η Εκάτη πλησίασε με έκδηλο ενδιαφέρον.
«Artemis» συνέχισε υψώνοντας το ένα χέρι μπροστά στον βωμό με τα κεριά. Το φυτό σπαρτάρισε και πήδηξε από τα χέρια της. Ένας φυτό με ρίζες για πόδια, και φύλλα για μαλλιά στάθηκε μπροστά της. Οι ψίθυροι έγιναν φωνές θαυμασμού. Η Γκιούλ ύψωσε τα χέρια

» Μανδραγόρες!!! Οι πρώτοι άνθρωποι, πελώριοι μανδραγόρες, προβάλλετε μέσα από τη φλεγόμενη λάβα της Γένεσης και ανήκοντες στη φύση των φυτών, νικητές της ακινησίας. Μανδραγόρες δώστε σε αυτή τη μάγισσα που σας καλεί τις χάρες σας»
Ο μανδραγόρας κινήθηκε και όλες οπισθοχώρησαν. Ύστερα πήδηξε στην αγκαλιά της Γκιούλ
Ύψωσε τη παλάμη της και μια αδύναμη φλόγα εμφανίστηκε. Ή φλόγα δυνάμωσε και μέσα της εμφανίστηκε το πρόσωπο της Γκιουλμπαχάρ.
«Σας υπνωτίζω στο όνομα της Άρτεμης, καθίστε στο πάτωμα»

Μεμιάς σωριάστηκαν στο πάτωμα άψυχες με απλανές βλέμμα. Ανάμεσα τους βρισκόταν και η πρώτη τη τάξη μάγισσα Εκάτη. Μια ιδέα άστραψε σαν αστραπή στο μυαλό της Γκιουλ

Η mademoiselle Berenice να σηκωθεί αμέσως και να έρθει μπροστά μου”

Μια μάγισσα με μακρύ κόκκινο φόρεμα που θροϊζε απαλά τη πλησίασε από πίσω. Τη προσπέρασε και γύρισε αργά προς το μέρος της. Η μητέρα της στεκόταν μπροστά της υπνωτισμένη.

Η Γκιουλμπαχάρ δεν ένιωθε, δεν έβλεπε, ούτε άκουγε. Την είχε κυριεύσει ένα απίστευτο μίσος. Μέχρι πρότινος όλη αυτή η φιλοσοφία ότι οι άνδρες είναι αναλώσιμοι δεν την ενοχλούσε. Δεν είχε δολοφονήσει ποτέ κανέναν αλλά είχε βασανίσει πολλούς. Και ήταν εντάξει με αυτό. Ήταν η φύση των μαγισσών. Το να είναι όμως η ίδια της η μητέρα η συγγραφέας που συμβουλεύει πως να σκοτώσεις έναν άνδρα της φαινόταν αδιανόητο. Η mademoiselle berenice και η μητέρα της ήταν το ίδιο πρόσωπο. Ήταν υπεύθυνη για τον τρόπο που είχε φερθεί στον Αλβάρο.

Όσες μέρες έμεναν εκεί, κάποιες ατίθασες μάγισσες οργάνωσαν ομάδες εξερεύνησης. Ήταν τόσο τεράστιο το ξενοδοχείο που σε προκαλούσε να το εξερευνήσεις. Γνώριζαν πως οι επισκέπτριες είχαν τακτοποιηθεί στα δωμάτια των τεσσάρων πρώτων ορόφων. Ο πέμπτος όροφος ήταν ιδιωτικός με τη σουίτα και τα διαμερίσματα της Βασίλισσα Εκάτης. Ο έκτος όροφος είχε κι εκείνος δωμάτια όπως και οι πρώτοι τέσσερις αλλά στη κορυφή της σκάλας, ασανσέρ δεν υπήρχαν, μια χοντρή αλυσίδα από την οποία κρεμόταν μια πινακίδα με την εξής προειδοποίηση, εμπόδιζε την είσοδο,
«ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ Η ΕΊΣΟΔΌΣ ΣΤΟΝ ΈΚΤΟ ΟΡΟΦΟ. ΌΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΊ ΈΝΑΝ ΕΠΏΔΥΝΟ ΘΆΝΑΤΟ ΑΣ ΕΙΣΕΛΘΕΙ»

Όλοι θεώρησαν πως ήταν μέρος της εορταστικής διακόσμησης, μιας και ολόκληρο το ξενοδοχείο ήταν γεμάτο με κολοκύθες, μάγισσες πάνω σε σκουπόξυλα, νυχτερίδες και φαντάσματα όπως άρμοζε σε μια τόσο αγαπητή γιορτή. Πέρα απ΄το εορταστικό ντεκόρ, όλα τα δωμάτια, οι σουίτες και τα ρετιρέ ήταν ψηλοτάβανα με ξύλινα πατώματα και όλες τις ανέσεις είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις αφού ήταν εξαιρετικός συνδυασμός παλιού βικτοριανού με πινελιές πολυτέλειας και μοντέρνων ανέσεων.

Η προβολή της ταινίας The Langoliers διεκόπη βιαίως από ένα παράλογο ουρλιαχτό τη στιγμή που στην οθόνη εμφανιζόταν τα γιγάντια παραμορφωμένα στόματα με τα μεταλλικά μυτερά δόντια να κυνηγούν έναν τύπο με ένα σκούρο κουστούμι. Μόνο για μια στιγμή όμως γιατί μετά κάποιες μάγισσες ξέσπασαν σε γέλια νομίζοντας πως κάποια ανάμεσα τους, λιγότερο θαρραλέα, τρομοκρατήθηκε από μερικά ξεπερασμένα εφέ του ’80.

Όταν τελείωσε η προβολή, κατευθύνθηκαν στο λόμπι για ένα τελευταίο απεριτίφ πριν τον ύπνο. Όσες είχαν φέρει τις γάτες τους, όλες μαύρες, τις είχαν αφήσει ελεύθερες να τριγυρνούν στο ξενοδοχείο. Κάποιες σχολίασαν χαμηλόφωνα το γεγονός που τα φώτα τρεμόπαιζαν σε ένα τόσο καινούργιο και πολυτελές ξενοδοχείο και πως η θερμοκρασία έπεφτε όλο και περισσότερο.

Κανείς δεν αντιλήφθηκε τα λευκά πλακάκια διάστικτα με κηλίδες αίματος, σε μερικά από τα μπάνια του ξενοδοχείου. Τα μεταφυσικά φαινόμενα συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό. μοντέρνων ανέσεων. Ουρλιαχτά και συρσίματα. Νύχια που σκλήριζαν.
Τα φώτα έπαιζαν τακτικά όλοι θεώρησαν φυσικό επακόλουθο των μεσημεριανών καταιγίδων και αστραπών. Όσο για την απότομη εναλλαγή θερμοκρασίας ήταν κάτι το αξιοσημείωτο. Σκιές στα παράθυρα και πόρτες που έκλειναν απότομα. Τα πρόσεξαν λίγες και ακόμα λιγότερες είχαν το θάρρος να μιλήσουν για αυτά.
Την επομένη είχαν μια σειρά από ομιλίες, συζητήσεις και προβολές και η μέρα πέρασε γρήγορα χωρίς να το καταλάβουν. Η Γκιουλμπαχάρ έψαχνε ευκαιρία να προσεγγίσει τον Αλβάρο αλλά εκείνος έδειχνε να αγνοεί την ύπαρξη της. Ήταν πάντα στο πλευρό της Εκάτης, σοβαρός και πέτρινος.
Κάποια πρόσεξε πως μια μάγισσα έλειπε από το δωμάτιο το οποίο μοιράζονταν. Κανείς δε ανησύχησε όμως. Τι κι αν χάθηκε μια ανάμεσα σε δεκάδες μάγισσες. Το κλίμα ήταν ντελιριακό και παρέσυρε σε μια δίνη πασπαλισμένη με κανέλα και μαγεία. Λίγες ώρες αργότερα ακόμα μια μάγισσα εξαφανίστηκε, δεν μπορούσαν να τη βρουν πουθενά. Όμως και πάλι κανείς δεν έδωσε σημασία. Και οι γάτες έμοιαζαν να λιγοστεύουν επικίνδυνα.

“Ακούστε με” επανέλαβε η Παίπερ, μια ντόπια μάγισσα με άσπρο σαν πούδρα δέρμα και μαύρα κορακί μαλλιά. Η Γκιουλ την είχε γνωρίσει πριν λίγα εικοσιτετράωρα, κατά τη διάρκεια του πρώτου δείπνου του συνεδρίου.

“Έχουν εξαφανιστεί περισσότερες από όσες έχουν αναφέρει”
«Μπορεί να το έσκασαν» είπε κάποια ανάλαφρα. Η Παιπερ τη κοίταξε με οργή.

«Τα δωμάτια από τα οποία χάθηκαν βρέθηκαν με τα παράθυρα μισάνοιχτα και οι συγκάτοικοι τους είναι αναστατωμένες. ‘Όλες ξέρετε πολύ καλά τι συμβαίνει και καμιά δεν το παραδέχεται!»

«Κράτα τη φωνή σου χαμηλά» της αντιγύρισε μια παχουλή μάγισσα με μοβ κραγιόν.

«Έχετε θαμπωθεί από τη χλιδή, και ότι και να συμβαίνει γύρω

σας το δεχόσαστε αδιαμαρτύρητα. Έχουν χαθεί τόσες μάγισσες, καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;»

Τη κοίταγαν όλες αμίλητες. Είχε δίκιο.

«Κάποιος τα έχει βάλει μαζί μας. Αυτά τα ουρλιαχτά, οι περίεργοι θόρυβοι, τα νύχια που σέρνονται σε ξύλινες επιφάνειες είναι δικά τους. Αύριο μπορεί να εξαφανιστώ εγώ, μεθαύριο εσείς. Θα καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια;»

«Τι πρέπει να κάνουμε;» είπε κάποια φοβισμένα.

«Να ερευνήσουμε το μέρος. Είμαι σίγουρη πως είναι στοιχειωμένο»

Η Γκιουλμπαχάρ θυμήθηκε τη φιγούρα στο πυργίσκο την ημέρα που έφτασε στο ξενοδοχείο και ανατρίχιασε. Η Παίπερ είχε δίκιο. Το ξενοδοχείο μπορεί να ήταν καινούργιο και υπερπολυτελές αλλά έμοιαζε παγωμένο και τρομακτικό. Πόρτες έκλειναν απότομα, τα φώτα έπαιζαν και όλες αυτές οι μάγισσες που χάνονταν δεν μπορεί να ήταν τυχαίο.

«Έχεις δίκιο» είπε. «Πρέπει να το πούμε στην Εκάτη»

«Πως είσαι τόσο σίγουρη πως εκείνη δε γνωρίζει τίποτα; Ίσως εκείνη τα προκαλεί όλα. Για να μας δοκιμάσει ή για να σπάσει πλάκα»

«Η Βασίλισσα Εκάτη δεν είναι καμιά χαιρέκακη μαγισσούλα όπως εσύ και εγώ. Είμαι σίγουρη πως δεν έχει καμιά σχέση»

«Προτείνω να ερευνήσουμε λίγο και αν χειροτερέψουν τα πράγματα να το αναφέρουμε στη Βασίλισσα»

Όλες συμφώνησαν τρομοκρατημένες. Οι μέρες περνούσαν σαν μέσα σε μια δίνη. Η γοητεία της Εκάτης ήταν σαν να τις κρατούσε δεμένες και οι μαγικές τους δυνάμεις να είχαν πέσει σε λήθαργο. Όσο εκείνες έτρωγαν, έπιναν και επιδίδονταν σε αχαλίνωτα γλέντια η κατάσταση έξω από το ξενοδοχείο γινόταν ανατριχιαστική. Το δάσος είχε τα δικά του στοιχειά τα οποία είχαν ενοχληθεί από τις ανήθικες μάγισσες που χρησιμοποιούσαν κεφάλια ζώων αντί για μπάλες, χόρευαν γυμνές στο σκονισμένο λιακωτό του βικτοριανού ξενοδοχείου, πετούσαν σκουπίδια τριγύρω και γενικά δεν έδειχναν σεβασμό σε κάτι που προϋπήρχε από εκείνες. Τη φύση. Και εσωτερικά του ξενοδοχείου τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Περισσότερες μάγισσες συνέχισαν να εξαφανίζονται, και ενώ κάποιες που το είχαν προσέξει διαμαρτυρήθηκαν έντονα δεν ήταν τίποτα παρά η μειοψηφία ανάμεσα σε ένα πλήθος έξαλλων μαγισσών. Δεν είχαν καν προσέξει, γενναίοι μου αναγνώστες, την απειλητική, μαύρη ομίχλη που τύλιγε πάντα και εντελώς ξαφνικά, στις τρεις κάθε μεσημέρι το ξενοδοχείο. Και όσο πλησίαζε το βράδυ η αφύσικη ομίχλη άλλαζε χρώματα, κάπου γινόταν μπλε κάπου ροζ που θύμιζε τσιχλόφουσκα, ενώ αστραπές και τυφώνες που σχημάτιζαν δίνες έσπαγαν τη μονοτονία της συμπαγής ομίχλης, όπως στο κλασικό Ghostbusters. Κανείς δεν γνώριζε πως το μέρος συγκέντρωνε όλα αυτά τα φυσικά φαινόμενα και την αρνητική ενέργεια γιατί ήταν στοιχειωμένο από φρικιαστικά γεγονότα και απύθμενο πόνο.

Ο πληθυσμός των γάτων είχαν επίσης μειωθεί αλλά κανείς δεν ενοχλήθηκε, ενώ οι εναπομείνασες γάτες γινόταν πιο μοχθηρές με καμπούρα, τα μάτια τους πλημμύρισαν κόκκινο χρώμα και το τρίχωμα τους ήταν μονίμως σηκωμένο.

Όταν η Πάιπερ εντόπισε μια από δαύτες να ξύνει μανιωδώς το ξύλινο τοίχο σε έναν διάδρομο, ανακάλυψε με τρόμο, ένα κομμένο χέρι που είχε βαλθεί να ξεθάψει η γάτα, και αποφάσισε να μιλήσει στην ίδια την Εκάτη. Το βράδυ λίγο πριν πλαγιάσει, ήθελε νωρίς το πρωί να μιλούσε στην βασίλισσα ένιωσε κάτι πρωτόγνωρο, μέσα της, νύχια σκληρά και μυτερά να γδέρνουν τα τοιχώματα των σπλάχνων της. Μέχρι το πρωί και η Πάιπερ είχε εξαφανιστεί.

Όσο για τη πλειοψηφία των μαγισσών, το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν η κορύφωση των δραστηριοτήτων του συνεδρίου με τη τελευταία ημέρα, στις 31 Οκτωβρίου, τη βραδιά των Αγίων Πάντων. Άκουγαν πως όσες τολμηρές θα έπαιρναν μέρος στο τελευταίο αγώνισμα εκείνη τη μέρη, τα ταυροκαθάψια, θα αμειβόταν με πλούσια δώρα. Ένα από αυτά ήταν η προσφορά: ένας θνητός άνδρας, να τον χρησιμοποιήσει κατά την όρεξη της. Ο Φίνγκερμαν τους επιβεβαίωσε τις φήμες, “έχουν δημιουργήσει έναν ψεύτικο διαγωνισμό σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό για μια ξενάγηση την ημέρα του Halloween. Μόνο άντρες. Η κυρία Εκάτη κρύβεται πίσω από όλα. Ξέρετε δα τη γοητεία που ασκεί στα μυαλά των θνητών. Μόλις αυτοί οι άτυχοι περάσουν τη πόρτα, είναι καταδικασμένοι”.

Και είχε δίκιο. Το κοντινότερο χωριό ήταν γύρω στα έξι χιλιόμετρα και κανείς δεν τολμούσε να επισκεφτεί το μέρος γνωρίζοντας την αληθινή ιστορία του διανθισμένη με παράλογες διαστάσεις και είχε μετατραπεί σε αστικό θρύλο. Δεν γνώριζαν τίποτα για την ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, είχαν ακούσει μόνο για κάποια Ευρωπαία πλούσια που κρατούσε το ξενοδοχείο κλειστό όλο το χρόνο και άνοιγε μόνο τις ημέρες πριν το Halloween.

“Σε παρακαλώ θέλω να σου μιλήσω” είπε με μια ανάσα η Γκιουλμπαχάρ καθώς περνούσε δίπλα της ο Ραϊμόντο. Τη προσπέρασε γρήγορα και κατευθύνθηκε προς τη σκάλα. Ηττημένη στράφηκε προς το λόμπι.
Κάτι την γράπωσε δυνατά από το μπράτσο. Προσπάθησε να γυρίσει αλλά το σώμα εκείνου στον οποίο ανήκε το χέρι που την είχε ακινητοποιήσει, την εμπόδιζε.
«Τα μεσάνυχτα. Στη βιβλιοθήκη» της είπε η φωνή του χάιδεψε σαν αράχνη το αυτί της.

Η βαριά μυρωδιά των χιλιάδων βιβλίων της γαργάλισε τα ρουθούνια. Υπήρχαν αμέτρητα βιβλία τακτοποιημένα σε απόλυτη συμμετρία σε γιγάντιες βιβλιοθήκες που ορθωνόταν ψηλά, σχεδόν ακουμπούσαν τον αψιδωτό θόλο της οροφής με τα πολύχρωμα βιτρό. Με μια πρόχειρη ματιά εντόπισε σημαντικά βιβλία μαγείας. Έμεινε έκπληκτη καθώς διαπίστωσε πως η ύπαρξη μερικών θεωρούνταν μύθος. Το βιβλίο σωλομωνικής ή η κλείδα του Σολομώντα (Lemegeton Clavicula Salomonis) το πιο ξακουστό σύγγραμα δαιμονολογίας γραμμένο τον 17ο αιώνα, από ανώνυμο συγγραφέα, ο θρύλος ήθελε συγγραφέα τον ίδιο τον Βασιλιά Σολομώντα. Και οι δυο τόμοι βρισκόταν μπροστά στα μάτια της. Θα μπορούσε να τους αγγίξει αν ήθελε.
Ανατρίχιασε όταν εντόπισε το Νεκρονομικόν. Υποτίθεται πως δεν υπήρχε, πως ήταν κάτι που ανέφερε ο Λαβκραφτ στις ιστορίες του. Κι όμως το έβλεπε μπροστά της.
Χρειάστηκε να επαναλάβει ξανά αυτό που τη ρώτησε για να επανέλθει στη πραγματικότητα.
«Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Λέγε τι θέλεις;» της πέταξε κοφτά.
«Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη για τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο σου..»

Το μίσος που καθρεφτίστηκε στα μάτια του την έκαναν να χάσει τα λόγια της. Έστρεψε το βλέμμα αλλού για να βρει τον εαυτό της. Αυτόν που δεν τραύλιζε για έναν άντρα. «Οι άντρες είναι αναλώσιμοι» θυμήθηκε τα λόγια της θείας Μαφίας. Το πορτρέτο της Εκάτης τη φυλάκισε κόβοντας της την ανάσα. Η βασίλισσα σε νωχελική πόζα ξαπλωμένη μισόγυμνη τυλιγμένη με ένα αραχνοΰφαντο πέπλο που αντί να καλύπτει τόνιζε τις ηδονικές καμπύλες της με το στέμμα της βαρύ ριγμένο ανάμεσα στα πόδια της να προκαλεί δέος θα μπορούσε να είχε ζωγραφιστεί από τον Λέιτον ή τον Τζον Γουίλιαμ Γκοντγουαρντ.
Η μεγαλόπρεπη χρυσοποίκιλτη κορνίζα υπογράμμιζε το μεγαλειώδη έργο. Προσπάθησε να βρει τον ειρμό της και να του εξηγήσει πως ήταν απλά ανώριμη και πως δεν καταλάβαινε πόσο τον είχε πληγώσει γιατί έτσι είχε μάθει να φέρεται στους άντρες από μικρή. Έτσι έκαναν οι μάγισσες.
«Αν δεν ήταν η Εκάτη» τη διέκοψε κουνώντας το δείκτη του μπροστά στη μύτη της «θα σας σκότωνα όλες»

Ένα ουρλιαχτό ακόμα υπογράμμισε τη σκληρότητα των λέξεων που βγήκαν από το στόμα του.
Η συζήτηση που είχαν εδώ και ώρα, δεν οδηγούσε πουθενά. Όσο κι αν η Γκιουλμπαχάρ δήλωνε μετανιωμένη, ο Ραϊμόντο δεν έδειχνε καμιά διάθεση να την συγχωρέσει. Ούτε επιθυμούσε περαιτέρω σχέσεις μαζί της.

«Καταλαβαίνω το θυμό σου.. σίγουρα δεν ήταν και τόσο…»
«Καταλαβαίνεις;» είπε μέσα από τα δόντια του.
«Με άφησες αβοήθητο, τρελαμένο από τις παραισθήσεις που μου προκάλεσαν τα παιχνίδια σου. Αν δεν με έβρισκαν εγκαίρως και δεν με έβαζαν στο τρελάδικο θα είχα πεθάνει»

Σκληρίσματα, συρσίματα και βογγητά πόνου ακούστηκαν διακόπτοντας τους.
«Τι; Τι είναι αυτό;» ψέλλισε η Γκιουλ.
Της έκανε νόημα με το δάχτυλο να σωπάσει και στράφηκε προς τη μεριά της πόρτας. Κάθε διάθεση για να λυθεί η οποιαδήποτε παρεξήγηση μεταξύ τους χάθηκε κάτω από την ένταση των στριγκλισμάτων και των συρσιμάτων που άκουγαν κάθε τόσο.

“Δεν είναι δυνατόν να μην τα ακούει η βασίλισσα” είπε αγανακτισμένη. “Κάθε μέρα εξαφανίζονται κάποιες από εμάς και κάθε τόσο ακούγονται ουρλιαχτά. Σίγουρα αυτά τα δυο σχετίζονται μεταξύ τους”

“Το βρήκες, Σέρλοκ” είπε εκείνος ειρωνικά κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο το πηχτό σκοτάδι.

“Εσύ δείχνεις να έχεις… στενή σχέση με τη βασίλισσα… μίλησε της…” τον παρακάλεσε. Αντιστάθηκε στη παρόρμηση της να τρέξει και να τον αγκαλιάσει από πίσω.
«Γιατί δεν το έχετε αναφέρει έστω στους Προστάτες;»
«Αγνοούνται είκοσι τρεις μάγισσες ανάμεσα σε χιλιάδες. Οι Προστάτες είπαν πως το έσκασαν με τη θέληση τους και εμείς οι υπόλοιπες τις καλύπτουμε»
«Καμιά δε θα έφευγε από το πάρτι της δεκαετίας από τόσο νωρίς» είπε εκείνος παραξενεμένος.

Βγαίνοντας από τη βιβλιοθήκη αντίκρισαν μια γενική αναταραχή στους διαδρόμους και ιδιαίτερα στο λόμπι όπου δεκάδες μάγισσες αναστατωμένες από τα ανεξήγητα ουρλιαχτά είχαν μαζευτεί όλες μαζί. Οι μέχρι πρότινος θαρραλέες μάγισσες είχαν ζαρώσει η μια πλάι στην άλλη φοβισμένες. Το θέαμα ήταν αρκούντως γελοίο αν αναλογιζόταν κανείς τις μαγικές δυνάμεις που διέθεταν. Θα περίμενε κανείς να είναι πιο εξοικειωμένες με το μυστήριο της νυχτιάς και τα ουρλιαχτά του τρόμου. Η αλήθεια ήταν πως είχαν φοβηθεί τόσο πολύ για δυο λόγους. Ο πρώτος ήταν πως εδώ και μέρες, και συγκεκριμένα από τη πρώτη μέρα που βρέθηκαν στο ξενοδοχείο, όσες φορές δοκίμασαν να κάνουν χρήση των δυνάμεων τους, με εξαίρεση τις φορές που διαγωνίστηκαν σε κάποιο άθλημα που απαιτούνταν η μαγεία, τα αποτελέσματα ήταν τραγικά. Ήταν σαν κάποιος να πατούσε έναν διακόπτη, on και off. Σαν κάποιος να έπαιζε μαζί τους.

Αισθανόταν ανήμπορες χωρίς τις δυνάμεις τους. Αισθανόταν θνητές. Και αυτό ήταν από μόνο του τρομακτικό.
Ο δεύτερος λόγος ήταν πως τα ουρλιαχτά αυτά άνηκαν σε μάγισσες. Σε αυτές που είχαν εξαφανιστεί από το ξενοδοχείο. Ένιωθαν μια αδιόρατη απειλή σαν γιγάντιο χέρι να τις σφίγγει στο λαιμό.
Η Γκιουλμπαχάρ και ο Ραϊμόντο κοιτάχτηκαν με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο.
«Θα ενημερώσω την Εκάτη» είπε πιάνοντας της το χέρι. «Μείνε εδώ για να σε βρω αργότερα»
Έγνεψε καταφατικά και τον παρακολούθησε να απομακρύνεται προς τις σκάλες .
Έβγαλε το κινητό της και προσπάθησε να επικοινωνήσει με τις γυναίκες των Μορμπιτ. Λίγα λεπτά αργότερα τις συνάντησε στο λόμπι. Είχε σχεδόν ξεχάσει πως η μητέρα της ήταν η μαλακισμένη η συγγραφέας που την παρέσυρε στο να παίξει με τον Αλβάρο.

Αμέσως μετά η βασίλισσα Εκάτη με τη συνοδεία της, τους Προστάτες και κάποιους άλλους που εκτελούσαν χρέη βοηθών γενικών καθηκόντων. Δίπλα της και ο Αλβάρο ή μάλλον καλύτερα ο Ραϊμόντο. Ένα αγκάθι ζήλιας της τρύπησε τα σπλάχνα. Αναρωτήθηκε αν κοιμόταν μαζί της.

«Ακούστε με σας παρακαλώ» είπε απαλά η Εκάτη. «Ενημερώθηκα για τις απουσίες κάποιων κυριών και έχω ήδη διατάξει ενδελεχή έρευνα σε ολόκληρο το ξενοδοχείο, καθώς και στο δάσος. Μην ανησυχείτε όποιος κι αν είναι ο λόγος της εξαφάνισης τους θα τον μάθουμε σύντομα. Δεν υπάρχει λόγος να χαλάσουμε αυτό το υπέροχο συνέδριο. Μας απομένουν τέσσερις μέρες μέχρι το μεγάλο πάρτι του Halloween και είμαι σίγουρη πως καμία μάγισσα δεν θα ήθελε να το χάσει. Όσο για τα ουρλιαχτά, κυρίες μου σας παρακαλώ!!» Η επιδοκιμασία ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της. «Οι μάγισσες δεν φοβούνται»
Μια ομάδα από εξήντα Προστάτες βγήκε στο δάσος για έρευνα αφήνοντας τους υπόλοιπους να ψάξουν στο εσωτερικό του ξενοδοχείου.
«Προτείνω να περάσουμε δημιουργικά το βράδυ μας πριν το φαγητό και τη καθιερωμένη ταινία μας. Κυρίες μου ώρα να χαράξουμε τις κολοκύθες μας!! Ας βάλουμε το πρόσωπο του Τζακ Ο’ Λάντερν εκεί που του αξίζει”

Το χειρότερο σκαλιστό πρόσωπο που είχαν αντικρίσει στη μακρόχρονη ζωή τους ήταν η κολοκύθα της Μόριγκαν. Το παρελθόν της με τον Τζακ και η ανάμνηση της τελευταίας τους συνάντησης στο πάρτι της, δημιούργησαν αυτό το ανοσιούργημα πάνω σε ένα φτωχό αλλά νόστιμο λαχανικό. Η Εκάτη έβγαλε επιφωνήματα ενθουσιασμού μόλις το αντίκρισε.

“Κυρίες μου έχουμε νικήτρια” έσυρε τη Μόριγκαν μέχρι το βάθρο για να τη δουν όλες. Μέσα από χειροκροτήματα και επευφημίες ξέχασαν το τρόμο των ουρλιαχτών που βίωναν τόσες μέρες. Με μια κίνηση του χεριού της όλες οι κολοκύθες με τα γκροτέσκα πρόσωπα που είχαν χαραχτεί επάνω τους αιωρήθηκαν στον αέρα δίνοντας επιτέλους μια γεύση μαγείας του Halloween.

Εκείνη τη νύχτα που ήταν βαμμένη με εβένινο τρόμο δεν είχαν ύπνο να τις ξεκουράσει. Η Βασίλισσα αποχώρησε μετά την εξόρμηση μεγαλύτερης ομάδας Προστατών για να ενσωματωθούν στη πρώτη ομάδα που βρισκόταν ακόμα έξω ερευνώντας το δάσος. Καμιά δεν είχε την διάθεση να πάει στο δωμάτιο της. Το να απομονωθεί σε ένα δωμάτιο δεν ακουγόταν και τόσο καλή ιδέα, Έμειναν όλες μαζί στο λόμπι δίνοντας κουράγιο η μια στην άλλη. Η θεία Μαφία ήταν η μόνη που παρέμενε ήρεμη, έβγαλε τις βελόνες πλεξίματος και έπιασε δουλειά. Η Μόριγκαν κάθισε δίπλα στη Γκιουλ αλλά εκείνη τινάχτηκε πάνω και βγήκε έξω από την αίθουσα με τη δικαιολογία ότι ήθελε να καπνίσει. Τα ξημερώματα άρχισαν σιγά σιγά να επιστρέφουν μικρές ομάδες Προστατών με άδεια χέρια. Κανείς δεν ομολογούσε αν είχε δει τίποτα περίεργο εκεί έξω εντείνοντας την αγωνία τους.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ…………………….

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ … ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ…

«Roses are red violets are blue there’s no a man alive who can tell me what to do…” σιγοτραγούδησε για εκατοστή φορά η Γκιούλ Μπαχάρ. Το κοινότυπο αυτό τραγουδάκι της το μουρμούριζε πάνω από τη κούνια η μαμά της. Με αυτόν τον ανώδυνο τρόπο της πέρασε την νούμερο ένα πεποίθηση των γυναικών Morbit. Δεν υπήρχε κανένα αρσενικό ζωντανό να τη χειραγωγήσει ή να της φερθεί άσχημα. Το τραγουδάκι χώθηκε στο υποσυνείδητο της όπως το σκουλήκι χώνεται μέσα στη σάρκα του μήλου. Θυμήθηκε τον πρώτο της έρωτα. Φίλε τη κατάληξη κι αυτή! Τον έλεγαν Αλβάρο και ήταν το πιο μελαγχολικό σέξι αγόρι που είχε δει ποτέ της. Είχα γαλανά μάτια σαν καλαΐτης λίθος.
Καθοδηγούμενη από τη μαμά, τη τρελο θεία αλλά και την αγαπημένη της συγγραφέα-σύμβουλο σχέσεων, mademoiselle Berenice, η Γκιούλ είχε φτάσει το καημένο τον Αλβάρο στα πρόθυρα του της παράνοιας.

Τον έκανε να την αγαπήσει παράφορα και μετά τον περιφρονούσε με αποτέλεσμα το φτωχό αγόρι να λιώνει μέρα με τη μέρα. Όταν εκείνη το μετάνιωσε ήταν αργά και δεν μπορούσε ούτε η μαγεία που κατείχε να τον βοηθήσει. Τη τελευταία φορά που άκουσε για εκείνον βρισκόταν σε ένα άσυλο τρελών. Έφυγε σαν κακομαθημένη ταξίδι στην Ευρώπη και μέχρι να επιστρέψει στο Darkville τον είχε ξεχάσει. Δεν μπήκε καν στο κόπο να μάθει αν ήταν ακόμα ζωντανός.

Η mademoiselle Berenice, αγνώστων λοιπόν στοιχείων, η Γκιούλ ήταν σίγουρη πως επρόκειτο για κάποια γεροντοκόρη, ήταν η Μάρθα Στιούαρτ των διεστραμμένων συμβούλων περί φόνων. Το τελευταίο βιβλίο της σε μορφή τσέπης, βόλευε το μέγεθος, με τίτλο “100 convenient ways to clean a man” ήταν ένα διασκεδαστικό και χρήσιμο ανάγνωσμα.
“Πως να ξεπαστρέψετε τον αφέντη σας σε 3 κινήσεις:
1) Αγοράζετε από το μπακάλικο ποντικοφάρμακο. 2) του φτιάχνετε ένα υπέροχο κέικ να μη μπορεί να αντισταθεί
3) του σερβίρετε ένα μεγάλο τεράστιο κομμάτι κέικ ποντικοφάρμακου-σοκολάτας και ψωνίστε τα μαύρα σας. Σημείωση: στιλιστικό τιπ οι πέρλες ταιριάζουν θαυμάσια με τα μαύρα. Αποφύγετε τις αν είστε κάτω από σαράντα. Σε αυτή τη περίπτωση επιλέξτε ένα κρεμαστό σε σχήμα καρδιάς ή δάκρυ που ταιριάζει στη περίσταση”

Άνοιξε τη βαλίτσα της πάνω στο κρεβάτι και άρχισε να τακτοποιεί τα πράγματα της. Στην εσωτερική διχτυωτή θήκη στο καπάκι της, μαζί με το βιβλίο της mademoiselle Berenice υπήρχε κι ένα φτηνό ανάγνωσμα από εκείνα που κάποτε στο Λονδίνο κυκλοφορούσαν κατά κόρον και κόστιζαν μια πένα. Φτηνά σε ποιότητα και τιμή αναγνώσματα τρόμου, τα περιβόητα penny dreadfuls. Κάποια άσημη συγγραφέας με το όνομα Μαρία Φ. είχε επιχειρήσει να επαναφέρει ξανά τα penny dreadfuls μήπως και αναβιώναν εκείνες οι μέρες αυθεντικού τρόμου. Το συγκεκριμένο ανάγνωσμα με τίτλο HALLOWEEN TRICK OR TREAT είχε γίνει το αγαπημένο της Γκιούλ, με πρωταγωνιστή κάποιο ανεπιθύμητο μωρό που μεταλλάχθηκε το DNA του μετά την βρώση αρουραίων, σε αιωνόβιο σαρκοβόρο αιμοπότη, που σκορπούσε τρόμο τη βραδιά του Halloween. Πιασάρικο το μόνο σίγουρο. Και υπήρχε κάτι ακόμα πιο τρομακτικό από κάθε διεστραμμένη φαντασία, όλα αυτά ήταν αληθινά, στο περίπου δηλαδή. Ο κόσμος δεν ήταν σε καμία περίπτωση αγνός ούτε όμορφος. Όποια ομορφιά υπήρχε είχε βιαστεί και κατακρημνιστεί από τις απύθμενες χαράδρες του διαβόλου.

Ο πρωταγωνιστής του Halloween ο Γουαιτ της έφερνε στο μυαλό έναν μακρινό ξάδελφο της μαμάς, τον οποίο έλεγαν κι εκείνον, ω τι σύμπτωση Γουαιτ. Δεν ήξερε πολλά για εκείνον πέρα από το ότι ήταν δύσμορφος και νάνος και είχε δολοφονηθεί από τη μαμά σε εκείνο το πάρτι Halloween που είχε οργανώσει πριν πολλά χρόνια και που είχε πάει κατά διαόλου.

Είχε ψάξει να βρει περισσότερα και για τη Μαρία Φ αλλά μάταια. Το διαδίκτυο δεν της έδωσε και πολλά στοιχεία, δεν είχε καν φωτογραφία της. Ίσως ήταν ψευδώνυμο κάποιας μεσόκοπης νοικοκυροπούλας που για να ξεφύγει από την σκληρή καθημερινότητα με έναν σύζυγο βίαιο ξεσπούσε στη συγγραφή γράφοντας για φόνους και αιμοδιψή πλάσματα.

Απόψε ήταν η έναρξη του συνεδρίου, που θα είχε διάρκεια ένδεκα ημέρες και θα κορυφωνόταν τη βραδιά των Αγίων Πάντων.

«Μια βραδιά σαν αυτή όλα είναι πιθανά» μουρμούρισε.
Ρίγησε καθώς η ανάμνηση του Αλβάρο πιάστηκε στη δαντέλα του μαύρου φορέματος της.

Έπρεπε να είναι έτοιμες μέχρι τις επτά και μισή για να κατέβουν στην τεράστια σάλα στο ισόγειο του ξενοδοχείου για την έναρξη του συνεδρίου. Θα ακολουθούσε ball masquerade για να έχουν το χρόνο όλοι οι συμμετέχοντες να γνωριστούν μεταξύ τους.

Η Μόριγκαν ήταν ήδη έτοιμη και σκότωνε τον χρόνο της χαζεύοντας το κλασικό Κριστίν του 1983, που βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο του μαιτρ των τρόμων Στίβεν Κινγκ.

Η θεία ΜαΦία έβαφε τα νύχια της και η Γκιούλ Μπαχάρ όπως πάντα προσπαθούσε να ετοιμαστεί τη τελευταία στιγμή. Φόρεσε τις μαύρες γόβες της που ταίριαζαν με το ιδιαίτερο φόρεμα της.

Τα κερασένια μαλλιά της τα είχε πιάσει μια αλογοουρά που παιχνίδιζε σκανδαλιάρικα στη πλάτη της, στους ώμους και το στήθος. Είχε τα χείλη της ροζ και τα μάτια γατίσια. Η Μόριγκαν σφύριξε καθώς την είδε να βγαίνει από το μπάνιο. “Είσαι πανέμορφη” της είπε ενώ η θεία ΜαΦία έβαλε και έβγαλε δυο τρεις φορές τα γυαλιά της για να τη παρατηρήσει από πάνω μέχρι κάτω.

“Φταίνε τα γονίδια” είπε κεφάτα η Γκιούλ Μπαχάρ.

“ Κλασική ομορφιά Μόρμπιτ” συμφώνησε με αυτοπεποίθηση η θεία ΜαΦία. Και είχε δίκιο. Και η ίδια υπήρξε μια καλλονή που έκοβε την ανάσα.Στην εποχή της έμοιαζε στην Hedy Lamarr με πλούσια κόκκινα μαλλιά να πλαισιώνουν το ελκυστικό πρόσωπο της.
Η Μόριγκαν είχε επιλέξει ένα μακρύ φόρεμα σε μπορντό αιθέριο που θροϊζε με χάρη σε κάθε κίνηση της.

Η θεία ΜαΦία η πιο συντηρητική από όλες είχε επιλέξει ένα ροζ στο χρώμα της πούδρας κομψό μέχρι το γόνατο φόρεμα και τολμηρές κόκκινες γόβες. Το χρώμα των γυναικών Μόρμπιτ ήταν το κόκκινο.

There once was a witch

Be -lieve it if you can,

She tapped on the win- dows and

she run, run run

she run helt-ter-skel-terwith her toes in the air,

corn stalks flying from the witch-s hair

“swish” goes the broomstick

“meow” the cat

“plop” goes the hoptoad

sitting on her hat

“Whee!” chuckled I,

“What fun! What fun!”

Halloween night when the witches run”

Η βασίλισσα των μαγισσών, η Εκάτη εμφανίστηκε στη κορυφή της σκάλας τραγουδώντας μελίρρυτα. Με γαμψή μύτη, ολόλευκη επιδερμίδα σαν μαργαριτάρι Peregrina, πανύψηλη και με καλλίγραμμο κορμί θύμιζε άγγελο αντί για δαιμονική μάγισσα. Φορούσε γυάλινο στέμμα στο κεφάλι θυμίζοντας τις αιχμηρές άκρες των σταλακτιτών.

Ύψωσε τα χέρια θεατρικά “παιδιά των καλαμποκοχώραφων, ακούστε με!” Συνέχισε να κατεβαίνει ώσπου έφτασε σε ένα μικρό βάθρο και ανέβηκε όλο χάρη επάνω του. Η αίθουσα ήταν χαώδης με τις κόκκινες βελούδινες κουρτίνες να δεσπόζουν στο χώρο. Επάνω στο βάθρο βρισκόταν ένας χρυσός βαρύς θρόνος. Από το ταβάνι κρεμόταν δεκάδες πολυέλαιοι που έμοιαζαν μαγεμένοι καθώς πάνω στα δεκάδες κρυστάλλινα κομμάτια τους χόρευαν δέσμες φωτός από τους υπολοίπους που άλλαζαν αποχρώσεις σαν δεκάδες εκστασιασμενα ουράνια τόξα.

Σε ένα στρογγυλό τραπέζι υπήρχαν τακτοποιημένα μικρές ταμπελίτσες με τα ονόματα της κάθε μάγισσας.

Οι γυναίκες morbid πλησίασαν τον μπουφέ και σερβιρίστηκαν με παραδοσιακό κοκτέιλ δηλητηριώδη μήλου με ξηρό πάγο που άχνιζε.

Τα φώτα έσβησαν απότομα βυθίζοντας την αχανή αίθουσα στο σκοτάδι. Ένα δυνατό σούσουρο που έμοιαζε με φίδι που σερνόταν ανάμεσα σε ξερά χόρτα, απλώθηκε στην ατμόσφαιρα, Δέσμες κόκκινου φωτός άρχισαν να χορεύουν σκορπώντας ζέστη στην ήδη θερμή βραδιά. Ύστερα ένας προβολέας έριξε το διαμαντένιο φως του στο βάθρο φωτίζοντας την, το μοναδικό άτομο που άξιζε να έχει καρφωμένο ένα τέτοιο φως επάνω του,
“Ησυχία” είπε με αυστηρό ύφος και όλες σίγησαν από σεβασμό. “Είμαι περήφανη που απόψε θα σας παρουσιάσω τον μαθητή μου. Όπως όλες γνωρίζετε επιλέγω κάθε τόσο μια χαρισματική ύπαρξη για να τη διδάξω τα μυστικά μου. Αυτή τη

φορά επέλεξα έναν άνδρα…..” Ψίθυροι έκπληξης σηκώθηκαν μέχρι το ταβάνι.

Ησυχία” φώναξε. “Αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Όλες οι μαθήτριες μου ήταν από γενιές μαγισσών που σημαίνει πως ήταν εύκολο να τις εκπαιδεύσω. Επέλεξα έναν μισοπεθαμένο νεαρό από κάποιο άσυλο χωρίς κανένα χάρισμα για να δω αν μπορεί να μεταμορφωθεί σε μάγο. Πριν σας παρουσιάσω το δημιούργημα μου να αναφέρω πως ανάμεσα μας για πρώτη φορά βρίσκεται ιγκόγκνιτο η γνωστή συγγραφέας mademoiselle berenice” Η Γκιούλ έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης που απλώθηκε σαν ζεστό κύμα το απομεσήμερο, σπάζοντας την πειθαρχημένη ησυχία που επικρατούσε, η Εκάτη συνέχισε απτόητη, “…καθώς είναι μια από εμάς κάτι το οποίο κρύβει εδώ και δεκαετίες με μεγάλη επιτυχία. Δεν θα σας αποκαλύψω ποια είναι. Βρίσκεται όμως αυτή τη στιγμή ανάμεσα μας…” Μερικά κεφάλια γύρισαν δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να την εντοπίσουν παρόλο που δεν γνώριζε κανείς πως ήταν. “Τώρα” είπε λίγο πιο φωναχτά η Εκάτη. “Ώρα να γνωρίσετε το δημιούργημα μου. Παρακαλώ τον Ραϊμόντο να έρθει δίπλα μου” Ένας ψηλός με σφιχτό

ευθυτενές κορμί εγκλωβισμένο μέσα σε ένα σκούρο κουστούμι εμφανίστηκε στη βάθρο και πλησίασε τη βασίλισσα. “Αλβάρο;” ψέλλισε η Γκιούλ σοκαρισμένη.

Η Μόριγκαν τη πλησίασε “νόμιζα πως τον είχες βγάλει από τη μέση”

Δεν απάντησε τον κοίταζε υπνωτισμένη καθώς αγαπητοί μου αναγνώστες εκείνη τη στιγμή, η πανέμορφη καλοαναθρεμμένη Γκιουλμπαχάρ μίσησε τη φύση της που της υπαγόρευε να εξαπατά τους ανθρώπους, και ακόμα περισσότερο μίσησε τη μητέρα της και τη μητέρα της μητέρας της και όλες τις γυναίκες πριν από αυτές που είχαν μαγεία στο αίμα τους. Που χρησιμοποιούσαν πάντα τους άντρες σαν να ήταν αναλώσιμοι. Σκουπίδια. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να καταβάλλει όλη της τη πειθαρχία για να μη τρέξει στη σκηνή και πέσει στα πόδια του Αλβάρο. Να του ζητήσει να τη συγχωρέσει. Να του ζητήσει να τη βασανίσει, να τη σκοτώσει και να πιει το αίμα της για να εξιλεωθεί για όσα του έκανε.

Μια ιδέα άστραψε στο μυαλό της σαν φλας παλιάς μηχανής Konica Hexar. Είχε έρθει η ώρα να πει δυο κουβέντες με την modemoiselle Berenice. Ήταν υπεύθυνη για το τρόπο που είχε φερθεί στον Αλβάρο. Για αυτό και έπρεπε να την ανακαλύψει πριν τελείωνε το συνέδριο.

Θα απολαύσουμε ένα υπέροχο δείπνο και από αύριο θα αρχίσουν οι υπέροχες δραστηριότητες μας περιλαμβάνουν διαλέξεις, δρώμενα, δοκιμασίες, διαγωνισμούς, επιδείξεις ικανοτήτων καθώς και φεστιβάλ ταινιών με θέμα τη μαγεία από την αρχή του κόσμου. Η λίστα συμπεριλαμβάνει sleeping beauty κινούμενα σχέδια του 1959, the witches του 1990 με την Αντζέλικα Χιούστον, Hocus Pocus του 1993, The witches of Eastwick του 1987, The Craft του 1996 και φυσικά ταινίες που βασίζονται σε βιβλία του αγαπημένου μας Stephen King όπως η Carrie….”, ψίθυροι διέκοψαν την ομιλία της. “Κυρίες μου, ας συγκρατήσουμε τη ψυχραιμία μας. Φυσικά θα δούμε τη Carrie του 1976 με την ονειρική Σίσυ Σπεισικ και όχι τη Carrie του 2016 που ήταν απαράδεκτη…” Ενθουσιώδη

χειροκροτήματα σκέπασαν τη φωνή της.
“Κυρίες μου….” κόπηκαν μαχαίρι. “Επίσης ένα από τα αγαπημένα μου. The Langoliers του 1995, The Shining του 1980 και τόσες άλλες” Η Γκιούλ άκουγε με το βλέμμα καρφωμένο στον Αλβάρο. “Στις αθλοπαιδιές τώρα Κυρίες μου. Οι δοκιμασίες μας είναι εμπνευσμένες από διάφορα αθλήματα χωρών όπως η Ελλάδα και το Αφγανιστάν.
Το αγαπημένο μου είναι εκείνο που προσωπικά ονομάζω “πήδημα θανάτου” και μοιάζει με το αγώνισμα των αρχαίων μινωιτών τα ταυροκαθάψια στο οποίο ο αθλητής εκτελούσε άλματα πάνω από έναν ταύρο” επιφωνήματα πλημμύρισαν την αίθουσα.

“Θα είναι άκρως εντυπωσιακό γιαυτό θα κλείσουμε μαζί του

το συνέδριο. Αναρωτιέμαι ποια θαρραλέα μάγισσα χωρίς τη χρήση μαγείας θα καταφέρει να κάνει άλμα πάνω από έναν μανιασμένο Άουροχς, ταύρο δηλαδή, που ζυγίζει χίλια επτακόσια ογδόντα κιλά και σε ύψος φτάνει το 1,95.
Άλλο αξιοσημείωτο αγώνισμα είναι το έφιππο πόλο μόνο που για μπάλα θα έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε κεφάλια ζώων όπως κάνουν στο Αφγανιστάν…” Η Γκιούλ ψέλλισε μια δικαιολογία και βγήκε αθόρυβα από την αίθουσα παρά τις διαμαρτυρίες της μητέρας της. Πέθαινε για ένα τσιγάρο. Κάθισε σε μια βελούδινη μπορντό πολυθρόνα στο λόμπι και έβγαλε ένα ταλαιπωρημένο πακέτο palmal από το μικρό τσαντάκι της.

“Γαμώτο έχασα τον ανάπηρα” μουρμούρισε με το τσιγάρο στο στόμα καθώς έψαχνε το στενό τσαντάκι. Μια φλόγα άναψε μπροστά στο πρόσωπο της. Το τσιγάρο κόντεψε να της πέσει από τα χείλη και αναγκάστηκε να το συγκρατήσει με τα λεπτά δάχτυλα της.
“Μου επιτρέπεις;” είπε μια βαθιά βελούδινη φωνή. Κοίταξε αργά προς τα πάνω “Αλβάρο” βόγκηξε νιώθοντας ανόητη. “Ραϊμόντο” είπε με αυτοπεποίθηση. “Ο Αλβάρο πέθανε. Τον σκότωσες εσύ”
Σηκώθηκε πάνω και τον άρπαξε από το μανίκι της μπλούζας του. Εκείνος το τράβηξε απότομα και τη κεραυνοβόλησε με το βλέμμα του. «Αν με αγγίξεις ξανά θα σε σκοτώσω; Κατάλαβες;»
Το χέρι της χαλάρωσε και έπεσε στο πλάι άνευρο. Εκείνος έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……………………

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

 

ΥΓ:  Επειδή η ανασφάλεια του συγγραφέα πάντα υπάρχει, θα ήθελα να αφήσετε τη γνώμη σας  όταν το διαβάσετε… αν το θέλετε κι εσείς….. Σας ευχαριστώ ❤ ❤ ❤

74586731_1240379039486436_1257270917633933312_n

ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

Λάτρεις του Halloween κάλως ήλθατε στο πρώτο μέρος της μίνι ιστορίας μου για να γιορτάσουμε τη βραδιά όπως της αρμόζει. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα μου αρέσει να δημοσιεύω εδώ στο μπλογκ μου μια ιστοριούλα τρόμου. Ξεκίνησα το 2017 με το HALLOWEEN TRICK OR TREAT, συνέχισα με το ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΑΡΤΙ ΤΗΣ ΜΌΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ (2018) και φέτος επανέρχομαι με ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ (αποτελεί το δεύτερο μέρος της Μόριγκαν Μόρμπιτ μόνο που αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής είναι άλλος)…

Οι ιστοριούλες αυτές υπάγονται στη κατηγορία των PENNY DREADFULL, των ιστοριών της μιας πένας που τόσο αγαπώ.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να ολοκληρώσω τα ουρλιαχτά των μαγισσών λόγω διάφορων υποχρεώσεων. Μην ανησυχείτε όμως θα δημοσιευτεί μόλις την ολοκληρώσω. Προς το παρών απολαύστε το πρώτο μέρος της ιστορίας (ήμουν στο παρά πέντε να μην τη δημοσιεύσω καθώς σήμερα πολύ απλά δεν υπάρχω, έχω εξαϋλωθεί από τη κούραση, κάθε μου κύτταρο και πόρος πονάει, είμαι σε ένα άνω κάτω δωμάτιο λόγω ανακαίνισης και θέλω τόσο πολύ να κοιμηθώ, αλλά με έσπρωξε η φλόγα του Halloween, που τόσο λατρεύω  και σκέφτηκα πως δεν πρέπει να χαλάσω τη παράδοση του να δημοσιεύω κάθε χρόνο τέτοια μέρα μια ιστοριούλα  τρόμου) …….

                                              (ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ)

                                                        ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ

                                                         «Φαντάσματα και γκόμπλινς

                                                                 γάτες και νυχτερίδες

                                                                γάτες και νυχτερίδες

                                                                γάτες και νυχτερίδες

                                       Μάγισσες μέσα στα αστεία τους καπέλααααα

                                                                ήρθε το Χαλογουιν»

Οι τρεις μάγισσες τραγουδούσαν παράφωνα αλλά αυτό δεν τις απασχολούσε καθόλου. Διάολε το διασκέδαζαν μέχρι τα βάθη της μαύρης τους ψυχής. Φορούσαν τα γελοία τους καπέλα με την οροφή της μαύρης Κάντιλακ κατεβασμένη για να χωράνε αυτές και οι κώνοι τους. Η Μόριγκαν οδηγούσε με τη κόρη της, Γκιούλ Μπαχάρ στη θέση του συνοδηγού και τη θεία ΜαΦία στο πίσω κάθισμα, οι τελευταίες της φαμίλιας τους, αν εξαιρούσες τα διπλό-τριτο ξαδέλφια. Κατευθυνόταν στο συνέδριο των Μαγισσών στο Μέιν.

Η εμμονή της Μόριγκαν να επαναφέρει στη ζωή όσες συγγενείς μπορούσε, είχε στεφθεί με παταγώδη αποτυχία. Όχι. Η λέξη «παταγώδη» έμοιαζε φτωχή για να περιγράψει τις γεμάτες αγωνία νύχτες που δούλευε πυρετωδώς τη μυστική της φόρμουλα για το ελιξήριο της ανάστασης/επαναφοράς. Η βοηθός επί των τιμών, η μικρούλα Γκιούλ πρόσφερε τη πολύτιμη βοήθεια της από την ηλικία των επτά. Της έβγαζε τα γυαλιά όταν μισοκοιμόταν στη πολυθρόνα, της έφερνε ότι υλικό χρειαζόταν για το ελιξήριο, πρόσεχε το φαγητό να μην καεί όσο η τρελή, τρυφερή μαμά της επιδίδονταν στα ακαταλαβίστικα πειράματα της. Όταν επιτέλους βρέθηκε η σωστή φόρμουλα και το ελιξήριο δούλεψε, η μόνη που επανήλθε στη ζωή ήταν η θεία ΜαΦία.

Χρειαζόταν απεγνωσμένα να επαναφέρει στη ζωή τη μαμά Λίλιθ και τη γιαγιά Νόρα αλλά δυστυχώς τα πτώματ… σώματα τους, (για ένα παράξενο λόγο απεχθανόταν τις λέξεις που είχαν σχέση με το «νεκρός», ήταν παράδοξο από τη στιγμή που ήταν μάγισσα και διεύθυνε εδώ και πολλά χρόνια την οικογενειακή επιχείρηση που ήταν ένα γραφείο τελετών με την ονομασία «Μorbid hearse» δηλαδή η νεκροφόρα των Μόρμπιτ)

Μετά λοιπόν το τελευταίο Halloween πάρτι που είχε κάνει όταν ήταν έγκυος, πριν πολλά χρόνια, δεν συνάντησε κανέναν από τους συγγενείς της, ζωντανούς και νεκρ.. κεκοιμιμένους. Το πάρτι πήγε κατά διαόλου, οι ήδη νεκροί/ αναστημένοι συγγενείς απανθρακώθηκαν, αναγκαστικά, γιατί η κατάσταση είχε ξεφύγει καθώς ένας από τους καλεσμένους ο Τζακ Ο’ Λαντερν είχε στραφεί εναντίον όλων. Οι ζωντανοί καλεσμένοι είχαν επιστρέψει στη καθημερινότητα τους, οι νεκρ… κεκοιμημενοι καλεσμένοι στα σκουπίδια εκτός τη μαμά, τη γιαγιά και τη θεία ΜαΦία που επέστρεψαν εκεί που ήταν τις τελευταίες δεκαετίες πριν τις αναστήσει για το πάρτι στο ιδιωτικό νεκροτ… κοιμητήριο που βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού της καθώς ήταν πεθαν… κεκοιμημένες.

Δυστυχώς τα σώματα της μαμάς και της γιαγιάς ήταν σε άθλια κατάσταση. Τα σώματα τους έμοιαζαν με κομποστοποιημένα σκατά με τις τόσες βροχοπτώσεις των τελευταίων ετών. Ακόμα κι ένα σκουλήκι που σερνόταν πάνω τους επέφερε ζημιά στους ιστούς που διατηρούταν χρόνια τώρα και αυτός ήταν ο λόγος που μπορούσαν να ανασταίνονται κατά καιρούς. Οι μάγισσες δεν ήταν συνηθισμένες γυναίκες. Μπορεί να πέθαιν… κοιμόταν όπως οι φυσιολογικές γυναίκες αλλά το σώμα τους δεν έλιωνε ποτέ. Οι ιστοί που παρέμεναν προσκολλημένοι πεισματικά πάνω στα ξασπρισμένα κόκαλα τους ήταν η αιτία που με τα ξόρκια μπορούσαν να επανέρχονται για λίγο στη ζωή.

Το μνήμ… το λαγούμι της θείας ΜαΦίας βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του νεκρότ.. κοιμητηρίου κάτω από μια πυκνή συστάδα πεύκων. Οι μακριές σαν πλοκάμια ρίζες των δέντρων ήταν η αιτία που το χώμα που σκέπαζε τη θεία ήταν σχετικά στεγνό προστατεύοντας την από τον αφανισμό. Όταν σκέφτηκε να ξεθάψει τη μαμά και τη γιαγιά και να τις τοποθετήσει μαζί με τη θεία, τα σώματα τους ήταν μαυρισμένα και σάπια. Δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να τις επαναφέρει στη ζωή. Με το ελιξήριο πήρε τη Θεία στο σπίτι και μαζί εκτός την επιχείρηση “η νεκροφόρα των Μόρμπιτ” στην οποία δουλεύανε και οι τρεις δημιούργησαν και ένα μαγαζάκι με τα περιβόητα πλεκτά της θείας. Έτσι τα πόντσο της κατάρας που έφτιαχνε η θεία με τα ξεραμένα έντερα των διάφορων ανδρών θυμάτων τους που έβρισκε κατά καιρούς, είχαν γίνει ξακουστά αυξάνοντας τα κέρδη τους, Μόλις κάποιος φορούσε το πόντσο εκείνο ύπουλα και μυστικά ζωντάνευε τις ίνες του και χωνόταν αθόρυβα από τους ανοιχτούς πόρους της επιδερμίδας μέσα στον οργανισμό δηλητηριάζοντας σιγά σιγά το ανυποψίαστο θύμα.

Η μικρή Γκιούλ Μπαχάρ, το όνομα της σήμαινε Ρόδο της Άνοιξης ήταν ένα εξαίσιο μείγμα παλιομοδίτικου ρομαντισμού και τρέλας. Η Μόριγκαν ήταν περήφανη για εκείνη καθώς ήταν το πιο έξυπνο πλάσμα που είχε γνωρίσει ποτέ. Κι αυτό λογικά σήμαινε κάτι αν αναλογιστεί κανείς πόσες δεκαετίες ζούσε κι πόσα άτομα είχε γνωρίσει σε αυτή τη μακρυά ζωή. Είχε σπουδάσει μεσαιωνικές επιστήμες αλλά προτιμούσε το περιβάλλον του Darkville.

Βέβαια κατά καιρούς για να ξεφεύγει από τη ρουτίνα, όση ρουτίνα μπορεί να έχει μια μάγισσα, άλλαζε δουλειά και σπίτι αλλά αυτό δε κρατούσε πάνω από έξι μήνες. Πάντα επέστρεφε στο μεγάλο τρομακτικό τους σπίτι.

Ήταν μια λαμπρή μέρα του Οκτώβρη όταν έφτασαν στον τελικό προορισμό τους, το ξενοδοχείο ΜΑΥΡΟΣ ΒΑΡΩΝΟΣ που βρισκόταν τυλιγμένο με σκοτεινή ομίχλη ανάμεσα σε δέντρα με ακαθόριστα σχήματα να προσδίδουν μαγεία στο σκηνικό. Έμοιαζε κάτι τελείως παράταιρο, εξωπραγματικό. Το υπερπολυτελές ξενοδοχείο των έξι ορόφων, σε βικτωριανό στυλ έμοιαζε με βουνό πάλλευκο από το χιόνι. Είχε αδρές γραμμές και γωνιώδη τελειώματα, θόλους σαν πύργους και έμοιαζε να κρέμεται στην άκρη ενός γκρεμού. Απέναντι από το γκρεμό υπήρχαν καταρράκτες που τα ορμητικά νερά τους κατέληγαν σε ένα ποταμό που κυλούσε με την αντίθετη φορά. Πίσω από το ξενοδοχείο υπήρχε ένα σκοτεινό δάσος. Ιδανική τοποθεσία να χτιστεί το ξενοδοχείο όπου διοργανωνόταν τα συνέδρια των μαγισσών.

Η βασίλισσα Εκάτη το είχε χτίσει στα ερείπια μιας καταραμένης έπαυλης αλλά για αυτό θα σας μιλήσω, στη συνέχεια.

Ένας καμπούρης καχεκτικός γέρος, ο Φίνγκερμαν, αλήθεια έμοιαζε με αναθεματισμένο καρτούν, τους έκανε νόημα να βιαστούν να περάσουν το μονοπάτι που οδηγούσε στα σκαλιά της εισόδου του ξενοδοχείου. Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά, η Γκιουλ πρόσεξε σε ένα μικρό πυργίσκο μια αδιόρατη μαυριδερή φιγούρα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ………………………….

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

75485995_1234482503409423_5093885479967784960_n
Οι Μόρμπιτ
75323313_1234482403409433_3756785667355443200_n
Βασίλισσα Εκάτη
75246601_1234482593409414_4987582123108990976_n
Ταυροκαθάψια

ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

just checking..

Απλά πέρασα να πω ένα «γεια»……

Το ξέρω ότι δεν γράφω τόσο συχνά πια αλλά δε σημαίνει ότι έχω ξεχάσει το blog μου….

Απλά έχω ρίξει το βάρος στη συγγραφή και δεν μπαίνω όσο συχνά θα ήθελα…

Επίσης ετοιμάζω μια short horror story την οποία θα δημοσιεύσω εδώ την βραδιά του Halloween.

Αυτή η ιστορία είναι το δεύτερο μέρος του «ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ» που δημοσίευσα πέρυσι στις 30 Οκτωβρίου για το  περσινό Halloween

Μέχρι λοιπόν να έρθει το αγαπημένο Halloween και να διαβάσετε την ιστορία μου σας φιλώωωωω……..

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Πως πέρασα το καλοκαίρι…..

Οκ αυτό θα μπορούσε να είναι επικεφαλίδα από έκθεση μαθήτριας δημοτικού χε χε. Αλλά αφού το κείμενο έχει τέτοια θεματολογία, τότε του ταιριάζει ταμάλα. Το καλοκαίρι που μόλις μας άφησε ήταν ένα καλοκαίρι που συνειδητοποίησα πολλά πράγματα, αυτονόητα για τους άλλους, τους νορμάλ, αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω. Δεν πήγα διακοπές όπως οι περισσότεροι, έμεινα στα αβγά μου που λένε (έλλειψη παρέας και χρημάτων) αλλά συνέβησαν αρκετά πολλά πράγματα που με γέμισαν αισιοδοξία. Ήταν άκρως δημιουργικοί αυτοί οι μήνες καθώς έπλεξα, έραψα κτλ. Σας έχω φώτο παρακάτω….. Δεν ξέρω πως θα ακουστεί αλλά επέλεξα να μην βγω κανένα ραντεβού ολόκληρο το καλοκαίρι γιατί ήθελα ηρεμία, χαλάρωση και γενικά δεν μου βγήκε. Δεν με έκανε κανένας να θέλω να βγω μαζί του (ή εγώ γεροντοκορεύω ή χάλασαν οι άντρες έγιναν μη πω) Όμως διάβασα πολύ!!!! ΠΆΡΑ ΠΟΛΎ Επίσης έγραψα σαν τρελή. Έγραψα όπως δεν έχω γράψει ποτέ μου…

Βρίσκομαι στο φινάλε της ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑΣ αλλά παράλληλα δούλευα και τις άλλες μου ιστορίες:

🦋Αλυσοδεμένη ψυχή
🌹Ρόουζ
🧙‍♀️ Η συνέχεια του «ΤΟ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΆΡΤΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΓΚΑΝ» ( έχω σκοπό να το δημοσιεύσω την βραδιά του Halloween αν προλάβω)

Μου συνέβη το εξής θαυμάσιο για πρώτη φορά από το 2012 που ξεκίνησα να γράφω: βλέπω τις συνέχειες των ιστοριών μου σαν να είναι φιλμάκια στον ύπνο μου και ξυπνάω μες στη νύχτα για να τα γράψω)

Επίσης συνειδητοποίησα πως:

δεν είμαι υποχρεωμένη να σκάω για οτιδήποτε στραβό συμβαίνει γύρω μου.
Δεν είναι δουλειά μου να διορθώσω τα αποτελέσματα του κωλο χαρακτήρα του οποιουδήποτε.
Είναι απελευθερωτικό να μην είσαι η «μαμά» κανενός.
Επίσης είμαι πολύ περήφανη για μένα γιατί κατάφερα να εξαφανίσω κάποιες φοβίες.
Και το πιο σημαντικό είναι η πορεία της επούλωσης μου… Από την ανορεξία. Και είμαι πάνω από τις λέξεις περήφανη για τον αγώνα μου που είναι δικός μου και δεν θα τον μάθει κανείς.

Ξεκινάμε λοιπόν
ΙΟΥΝΙΟΣ
📓Οργάνωσα το τετράδιο με τις σημειώσεις ραπτικής/πλεξίματος. Έφτιαξα και κόλλησα δειγματάκια με τις βελονιές που έμαθα στα μαθήματα το χειμώνα.

70156940_1179798365544504_3430563449317359616_n70028206_1179798545544486_5296998791247822848_n
Καθάρισα τα αυτιά μου γιατί η ακοή μου είχε μειωθεί επικίνδυνα.
🍑 έφτιαξα ονειρεμένη μαρμελάδα βερίκοκο
Ⓜ️έπλεξα τα γράμματα του ονόματος μου και μετά τα έραψα σε μαξιλαράκι

70387559_1179803802210627_1375458178417819648_o
😘έπλεξα μια ραπτομηχανή μπρελόκ. Πήρα τις οδηγίες από ένα βίντεο για από ένα κουτί που είχε ραπτομηχανή στο καπάκι, τρέχα γύρευε δηλαδή καθώς δεν υπήρχε ούτε ένα βίντεο με ελληνικά ή έστω αγγλικά.

20190616_164631(0).jpg
😘έραψα ένα πουγγί με οδηγίες της πελαζί

69536050_1179812018876472_1376681904794763264_o
👩‍💻 γιόρτασα την επέτειο των 2 χρόνων στο blog μου δημοσιεύοντας νέο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης ψυχής (αν θυμάστε την είχα σταματήσει μέχρι να αποφασίσω ποια ιστορία θα στείλω σε εκδοτικό οίκο)
😋 έπλεξα ένα μαξιλάρι με ένα ιδιαίτερα δύσκολο νήμα που λέγεται κροκίδα και άνηκε στη γιαγιά μου.

70119035_1179815142209493_632108045102481408_o
📚Διάβασα το νεκροταφείο ζώων και όσο το διάβαζα είδα μια ψόφια γάτα στην αυλή κάτω από τον παλιό καναπέ. Σοκ. Ο Κινγκ με έκανε να φοβηθώ, αηδιάσω κτλ κτλ αλλά αυτή είναι η δουλειά του… Τον λατρεύω….

😘έπλεξα μια κολοκύθα

69813305_1179818435542497_4024326825265070080_n70356947_1179818352209172_6255228449074446336_n
🌹έπλεξα με διαφορετικά σχέδια τριαντάφυλλα

IMG_20190503_132309_37220190505_13110420190502_195155IMG_20190503_171408_501IMG_20190504_190350_051

IMG_20190702_140032_997

20190702_155403.jpg

68827206_1167960796728261_4450766341309202432_n

20190217_121543.jpg
👜Έκανα πρόοδο με τη πρώτη πλεκτή τσάντα που ξεκίνησα να πλέκω. Έβαλα φόδρα την οποία γάζωσα στη ραπτομηχανή μου. Σημείωση: το επίπεδο περηφάνιας οφείλεται στη μάχη με τη ραπτομηχανή καθώς σαν αρχάρια, συνήθως η κυρά ΜαΦία με αφήνει νοκ άουτ

69877234_1179825998875074_6579913403828011008_o(1)

ΙΟΥΛΙΟΣ
👨έκανε εγχείρηση ο μπαμπάς μου. Όλα πήγαν καλά.
🎨Με ζωγράφισε ο Χαράλαμπος

70149578_1179781362212871_2325229112903335936_n
😘Έπλεξα ένα βραχιόλι

70402108_1179829848874689_6800067775244009472_o
🤴αγόρασα τον Μικρό πρίγκιπα με σκοπό να τον χαρίσω στον Χαράλαμπο όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο και μετά να τον δώσει στον μικρότερο πρίγκιπα μας τον Γιάννη.

70406280_1179836488874025_3718563194315210752_o(1)
📚διάβασα τη Ρόουζ Μάντερ
📚Διάβασα το Κούτζο
👶Ο μικρός μου ανιψιός ο Γιαννάκος με είπε Χάτσον πρώτη φορά
🧒Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μαντινάδα
📚Διάβασα το Δρ Ύπνος
☑Με επέλεξαν ως τακτικό μέλος στην Εφορευτική επιτροπή στις εκλογές. Απίστευτη εμπειρία.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
👧Ανακάλυψα μια από την αγαπημένη μου εφηβική ταινία στο YouTube το Heathets και για να τιμήσω τα 90’s έραψα ένα Scrancy για τα μαλλιά.

IMG_20190816_133345_951
🏊‍♀️Δυστυχώς δεν πήγα καθόλου στη θάλασσα αλλά πήγα σε πισίνα μερικές φορές.
🦋 έκανα τατουάζ (χέννα που κράτησε αρκετές μέρες και μάλλον μου πήγαινε καθώς δέχθηκα κομπλιμέντο από ένα χωριανό 55αρη)

20190804_155037
📚διάβασα το Οργή
📚διάβασα το Ανεμοδαρμένα ύψη. Υπερεκτιμημένο.

👨‍⚕️ Άλλαξα Ενδοκρινολόγο. Είχα όλο το 2018 θέμα με απώλεια κιλών. Ναι ναι ξέρω, έχω ανορεξία χρόνια. Αλλά είχα δειλά δειλά αρχίσει να τρώω βραδινό ελαφρύ πάντα φαγητό από εκεί που δεν έτρωγα καθόλου εδώ και χρόνια. Οπότε άλλο είναι να χάνεις γιατί δε τρως και άλλο είναι να τρως έστω και λίγο και να χάνεις.

Ο παλιός ενδοκρινολόγος στον οποίο πήγαινα από το 2012 που ανακάλυψα το θυρεοειδή ήταν μουρόχαυλος και ένιωθα παραμελημένη (ορίστε το είπα). Σας είχα πει ότι το καλοκαίρι του 2018 ήταν πανάθλιο, δεν ήμουν καθόλου καλά σωματικά και ψυχολογικά και η μαμά επιτέλους θορυβήθηκε και με άκουσε (χρόνια γκρίνιαζα ότι δεν μου αρέσει ο γιατρός που με στέλνει) και βρήκαμε καινούργια Ενδοκρινολόγο στις αρχές του 2019. Με ξετίναξε στις εξετάσεις, όλα από την αρχή και ανακαλύψαμε για πιο λόγο δεν ένιωθα καλά και για ποιο λόγο ενώ είχα αρχίσει σιγά σιγά να τρώω σαν φυσιολογικό άτομο, έχανα κιλά αντί να πάρω. Ο λόγος ήταν το λάθος χάπι που μου έδινε ο παλιός ενδοκρινολόγος. Με τη παρότρυνση λοιπόν της καινούργιας μου γιατρού άρχισα να τρέφομαι κανονικά. Μου εξήγησε τα πάντα στο σώμα μου και για πιο λόγο ένιωθα έτσι και τι μου έκανε το λάθος χάπι και τι θα μου κάνει το σωστό χάπι. Πέρασαν μήνες μέχρι να πάρω έστω κι ένα γραμμάριο και με μεγάλη υπερηφάνεια δηλώνω πως επιτέλους ανέβηκε ο δείκτης της ζυγαριάς και αυτή τη στιγμή είμαι 43 κιλά!!!!! Στον αγώνα αυτό μπήκε και ο οικογενειακός μας γιατρός όπου κι εκείνος με βοήθησε με το χιούμορ του πάνω από όλα να δω κάποια πράγματα. Ο γιατρός, αγάπη μου όπως και ο γκόμενος αν δεν είναι ο κατάλληλος σε καταστρέφει…..
😘 Με ένα αυτοσχέδιο χάρτινο αργαλειό δημιούργησα το πρώτο μου Υφαντό. Από μικρή είχα κόλλημα με τον τεράστιο αργαλειό της γιαγιάς Μαρίας αλλά δυστυχώς έναν δύσκολο χειμώνα που είχαμε παπαριάσει στις βροχές, πλημμύρισε το παλιό πατρικό της γιαγιάς και ο πρόχειρα αποθηκευμένος αργαλειός σάπισε. Οπότε μέχρι να καταφέρω να αγοράσω έναν δικό μου, βρήκα ευκολάκι τρόπο να φτιάχνω μικρά πραγματάκια.

69398115_1165618446962496_7088840588585336832_n
😘Έπλεξα μια θήκη για το στικάκι μου

🎧 Έπλεξα μια θήκη για τα ακουστικά του κινητού μου

IMG_20190901_215955_856

📚Η αστυνομία της βιβλιοθήκης. Σοκαριστικό…

👝Έφτιαξα ένα πορτοφολάκι και ανακάλυψα το back bumb. Αυτό που με κάνει να καμαρώνω ακόμα πιο πολύ για το συγκεκριμένο γιατί στο κάτω κάτω ένα απλό πορτοφολάκι πρόκειται, είναι πως κατάφερα να το ολοκληρώσω σχεδόν μόνη μου καθώς οι δυσνόητες έως ελλιπείς γραπτές οδηγίες της με δυσκόλεψαν οπότε τις παράτησα και αυτοσχεδίασα.

20190831_192636.jpg
🎎Παρακολούθησα Θέατρο Σκιών
🤸‍♀️🤸‍♂️🤸‍♂️Πήγα στη παιδική χαρά με τα ανίψια
😘Ο Χαράλαμπος μου αφιέρωσε μια Μαντινάδα
😘‘Έφτιαξα νήμα plarn (plastic+yarn) από ναύλον σακούλες και έπλεξα ένα καλαθάκι για να βάζει ο Χαράλαμπος τους μαρκαδόρους του όταν ζωγραφίζει στο δωμάτιο μου

69109721_1170654986458842_8156699196448047104_o
🥧Έφτιαξα τη πρώτη επιτυχημένη Φανουρόπιτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
😘Έφτιαξα νήμα από ένα παλιό  σεντόνι και έπλεξα ένα καλάθι με παραθυράκι για να περνάει το νήμα όταν πλέκω τα projects μου.

20190831_122730.jpg
👨‍🏫 Παρακολούθησα τη τρίτη σαιζόν του Casa de papel. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ!!! Εννοείται είμαι #team_Berlin #team_nairobi #team_professor #team_palermo
👨‍🎤👩‍🎤 Παρακολούθησα συναυλία για το ρεμπέτικο. Απλά ήταν δωρεάν και ήταν στο χωριό οπότε πήγα να ξεσκάσω.
😘 Έφτιαξα ένα πουγκί

69736716_1179860872204920_8903373308032974848_o
😘Κέντησα σε τελάρο ένα γυμνό γυναικείο σώμα. Το δικό μου.
😘Έπλεξα φύλλα σφένδαμου (maple) και βελανιδιάς (oak)

61044545_1053190584871950_7076708976716414976_n

70000257_1179866425537698_4729715718336020480_o
📚Διάβασα το σκυλί της πολαροιντ

Σημαντική συνειδητοποίηση ήταν πως όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι την όποια στιγμή α)δεν θα κρατήσει για πάντα β) όσο δυσάρεστα κι αν νομίζω ότι νιώθω ή όσο κόπο νομίζω ότι ξοδεύω αξίζει το πόσο ωραία νιώθω με  το αποτέλεσμα
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατάφερα να ξεπεράσω μια όχι φοβία όσο κόλλημα. Βλέπετε υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζετε για εμένα. Υπήρχε μια Σκοτεινή Περίοδος (όπως η γαλάζια περίοδος του Πικάσο ξέρω γω) όπου ήμουν ένα διαφορετικό άτομο από αυτό (το τσαχπίνικο) που είμαι σήμερα. Είναι βαρετό να αναλύσω εκείνη την εποχή, οπότε μένω στο θέμα. Είχα λοιπόν από απροσδιόριστη ηλικία βλαστική ακμή όχι στο πρόσωπο το οποίο παραδόξως ήταν πεντακάθαρο αλλά στο ντεκολτέ (άκου τώρα). Ένα μπουκέτο με πέντε έξι μεγάλα κόκκινα σπυράκια από εκείνα που πονάνε ότι και να κάνεις τα αγγίξεις τα σκουπίσεις ότι αφρόλουτρο και να τα πλύνεις. Τα είχα για αρκετά χρόνια δε ξέρω γιατί. Ήμουν χαζή προφανώς γιατί υπάρχουν και γιατροί ξέρω γω και δεν είναι ότι δεν θα έβρισκα τα χρήματα. Ήμουν ντροπαλή, άβουλη δε ξέρω πως να με χαρακτηρίσω. Είχα λοιπόν χαμηλή αυτοπεποίθηση που εν μέρη οφειλόταν ΚΑΙ στα σπυράκια. Φανταστείτε, δεν έβαζα ανοιχτέ μπλούζες άσε δε που ντρεπόμουν όταν απέκτησα αγόρι μήπως μάθει για τα σπυριά και εξαφανιστεί. Κάποια στιγμή με παρακίνησε η μαμά και πήγα σε δερματολόγο. Ξεκίνησα μια χρονοβόρα θεραπεία και ευτυχώς το δέρμα καθάρισε χωρίς να αφήσει ουλές ενθύμια των αντιπαθητικών «καυλόσπυρων» όπως τα αποκαλούσε η αδελφή μου. Από τότε πρόσεχα σε σημείο υστερίας για να μην ξαναβγάλω σπυράκια. Συγκεκριμένο υγρό σαπουνάκι από το φαρμακείο για χρόνια και όταν δεν το έβρισκα πια το σαπουνάκι παραγγελία από το ίντερνετ από Αθήνα. Πλούσια είχα κάνει τη Castalia. Και φυσικά δεν φορούσα κοσμήματα μπλούζες κλειστές μέχρι πάνω ούτε κασκόλ δεν έβαζα δεν ήθελα να με αγγίζει τίποτα εκεί. Ναι καλά μαντέψατε, ούτε και το μποιφρεντ. Μου έχουν κάνει παράπονα γιαυτό αλλά μόνο αν μπει κάποιος στη θέση μου θα με καταλάβαινε. Δεν ήταν κακό που δεν ήθελα να γεμίσω σπυριά και πάλι. Βέβαια το παράκανα. Το φετινό καλοκαίρι λοιπόν μετά από έναν περίεργο χειμώνα που δεν ήθελα να με αγγίζει ούτε το νερό εκεί μη με ρωτάτε πως έκανα μπάνιο μόνο ο Θεός ξέρει, δεν ξέρω πως μου βγήκε και σταμάτησα να χρησιμοποιώ καθημερινά το σαπουνάκι, άρχισα να βάζω και άλλα αφρόλουτρα χωρίς να ανησυχώ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Ανυπομονώ για ένα όμορφο φθινόπωρο…

 

 

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24: ΕΝΤΑΣΗ

Ξύπνησα στις οκτώ το πρωί από τα κοκόρια που ακουγόταν κάπου εκεί γύρω, στην εξοχή βρισκόμουν άλλωστε. Μετά το καθημερινό πρωινό τελετουργικό που περιελάμβανε άδειασμα εντέρου, ντους, τα δόντια τα έπλενα μετά το πρωινό, επισκέφθηκα τη κουζίνα. Φόρεσα ένα απλό φόρεμα με λουλούδια σε ροζ απόχρωση. Όσο ετοίμαζα το πρωινό μου αναρωτήθηκα αν ο Rage είχε ξυπνήσει. Ετοίμασα βιαστικά καφέ όπως τον έπινε εκείνος: σκέτος και κατράμι, το γάλα μου, κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα μήλο και κανέλα, μερικά μπισκοτάκια με γέμιση μαρμελάδα βερίκοκο και επικάλυψη σοκολάτας, και καθαρισμένα πορτοκάλια, ο Rage τα λάτρευε. Σήκωσα με προσοχή το μεγάλο δίσκο και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο του. Η πόρτα ήταν ακόμα μισάνοιχτη σημάδι πως δεν είχε βγει καθόλου από εχθές το βράδυ. Ανήσυχη την έσπρωξα με το δίσκο και βρέθηκα μέσα. Η σκιά μου έπεσε πάνω στο ημίγυμνο σώμα του. Ακούμπησα τον δίσκο σε μια άδεια καρέκλα και πήγα προς το μέρος του.

Η σκιά μου κάλυψε το σώμα του και με έκανε να ριγήσω. Προχώρησα με αργό βήμα στο προσκέφαλο του. Η σκιά δεν κουνήθηκε εκατοστό. Έμοιαζε σαν ρούχο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν βουτηγμένα στο σκοτάδι και δεν μπορούσα να τον δω. Το φως έλουζε το δωμάτιο αλλά πάνω στο σώμα του η σκιά μου τον κάλυπτε. Πετάχτηκε σαν ελατήριο πάνω και μου έκοψε τη χολή.

Κάτι μουρμούριζε συνεπαρμένος ακόμα από το όνειρο.
“Οι γυναίκες που είναι δυστυχισμένες επειδή οι άνδρες τους τις χτυπούν ή τις αδικούν τότε η Νεφερτάρι Μούτ θα τις επισκέπτεται. Θα τους δίνει δύναμη για να πάρουν το αίμα τους πίσω. Εσύ μέγα Άνουβι φύλακα και δικαστή θα καθοδηγείς το πνεύμα της Νεφερτάρι μέχρι να τελειώσει τη δουλειά της και να επιστρέψει στο αληθινό σύμπαν. Μεγάλη Μάατ
το αγχέμαχο ξίφος
της δικαιοσύνης ας μας οδηγήσει”

‘Ήθελα να τον ρωτήσω για το όνειρο που τον αναστάτωσε τόσο. Τελικά αποφάσισα να του μιλήσω για τα δικά μου μπερδεμένα όνειρα. “Είδα ξανά εκείνο το περίεργο όνειρο”

είπα καθώς βουτούσα τη φρυγανιά μου πασαλειμμένη με μαρμελάδα βερίκοκο μέσα στο κρύο μου γάλα. Ο Rage δεν μίλησε, το μόνο που έκανε ήταν να κοιτάζει και να κρίνει αθόρυβα τις διατροφικές μου επιλογές.

«Τρως σαν εξάχρονο» είπε
«Τουλάχιστον τρώω» είπα απότομα. «Θα μπορούσα να σταματήσω έτσι απλά» είπα κάνοντας ένα σναπ με τα δάχτυλα μου.
«Έχεις δίκιο. Δεν θέλω να σε πιέζω. Μίλησε μου για το όνειρο σου»
«Είχα ροζ μακρυά μαλλιά και εσύ είχες κεφάλι σκύλου ή κάτι τέτοιο»

Με κοίταξε αινιγματικά σαν να του φαινόταν λογικό αυτό που του είχα πει μόλις.

Του έβγαλα αυθάδικα τη γλώσσα σαν πεντάχρονο, δεν είχα καμία όρεξη να τσακωθώ μαζί του. Εκείνος πάλι έδειχνε να έχει όλες τις ορέξεις του κόσμου μαζεμένες κάτω από τη καυτή του σάρκα. Ένιωσα την ανάγκη να τον αγγίξω αλλά η σκέψη πως από τότε που έφυγε από τη μέση ο Φέλιξ όλα πήγαιναν καλύτερα με έκανε να ηρεμήσω. Διάολε με έκανε να χαμογελάσω. Είχα σταματήσει να είμαι άβουλη και είχα αντιμετωπίσει τον εχθρό. Είχα ακρωτηριάσει το άρρωστο μέλος που έπαθε γάγγραινα πριν μολύνει ολόκληρη την ύπαρξη μου. Το πίστευα πλέον ακράδαντα, αντί να γίνω μια άρρωστη σίριαλ κίλερ και να σκοτώνω άνδρες που δεν μου φταίνε σε τίποτα επειδή ένας από δαύτους μου είχε φερθεί σκάρτα, είχα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον βίαιο άνδρα που μου φερόταν απαίσια. Είχα ξεριζώσει το πρόβλημα από τη ρίζα μια για πάντα. Εξαιτίας αυτής της όλης εμπειρίας μου είχα γίνει πιο συμπονετική προς τις άλλες γυναίκες που βρισκόταν στη θέση που είχα βρεθεί εγώ, υποχείρια στα χέρια άνανδρων ανδρών μεγαλωμένων από ανάξιες κοινωνίες. Ναι τους έσπαγα στο ξύλο, ναι τους έστελνα ακόμα και στο νοσοκομείο αλλά δεν είχα δολοφονήσει κανένα τους. Τους άξιζε όσα πάθαιναν από την Αληκτώ.

«Πρέπει να φύγουμε από εδώ σύντομα»
Τα λεγόμενα του με έβγαλαν από την ονειροπόληση μου.

«Να φύγουμε;» κάγχασα. «Δεν πάω πουθενά. Λατρεύω αυτό το μέρος» έκανα μια κίνηση με το χέρι δείχνοντας αόριστα το χώρο.
«Σκάι» φύσηξε. «Πότε θα σταματήσεις να είσαι αντιδραστική σε εκνευριστικό βαθμό;»
«Έλα τώρα» είπα «που θα βρούμε ταπετσαρίες σαν αυτές;»

«Έχεις κάνει τόσες επιθέσεις που πλέον υπάρχει σκίτσο σου στην αστυνομία από τους άτυχους που έχεις τσακίσει»

«Ε τότε να αρχίσω να τους σκοτώνω από την επόμενη φορά»

«Δεν βοηθάς καθόλου ξέρεις. Προσπαθώ απλά να σε βοηθήσω»

«Ναι, μόνο που δεν έχω ιδέα τι έχεις κατά νου. ΠΩΣ υποτίθεται πως πρέπει να βοηθηθώ;»
«Δεν έχεις καθόλου υπομονή» αναστέναξε.

«Υπομονή; Υπομονή έκανα τόσο καιρό με το να ανέχομαι το σκουπίδι τον Φέλιξ. Ξέρεις πόση βία έζησα; Πόσες φωνές; Πόση ταπείνωση; Μη μου λες εμένα για υπομονή! Γιατί εξαιτίας αυτής της υπομονής παραλίγο να με σκοτώσει το κτήνος» σηκώθηκα χτυπώντας και τα δυο μου χέρια στο τραπέζι. «Θα γίνω πυρά θριάμβου και θα προκαλέσω τον κόσμο να με δαμάσει»

Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

70394253_1175445562646451_858712065827667968_n(1)

ΥΓ: Ένα ευχαριστώ στα άτομα που διαβάζουν την αλυσοδεμένη μου.

Κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο με το πως πέρασα το καλοκαίρι… θα γίνει κι αυτό… απλά γράφω την ερευνήτρια μανιωδώς και που χρόνος… όμως επειδή η χαρά μου είναι μεγάλη που για πρώτη φορά στη ζωή μου πέτυχε η φανουρόπιτα (πέρυσι ήταν λίγο τραγική η προσπάθεια μου, δες εδώ το κείμενο) δεν κρατήθηκα και σας έχω φωτογραφία….

Καλό μήνα….

69541357_1175445625979778_7590944285785063424_n

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23: ΑΥΠΝΙΕΣ

Η μελωδική φωνή της Birdy να ερμηνεύει το Let her go, έφτασε στα αυτιά μου. Το έπαιζε στην ιδανική ένταση, ίσα ίσα για να ντύνει μουσικά μια στιγμή που ήταν καταδικασμένη να θεωρηθεί συνηθισμένη ή ακόμα χειρότερα, ρουτίνα. Χαμογέλασα ασυναίσθητα και αναδεύτηκα αδέξια. Το σεντόνι χάιδεψε αισθησιακά το πρώην ανορεκτικό σώμα μου. Για μια στιγμή, μια απειροελάχιστη στιγμή μέσα στο αχανές σύμπαν των λιλιπούτειων στιγμών, ένιωσα να γαληνεύουν τα μέσα μου, ένιωσα σχεδόν αυτό που λέμε εσωτερική γαλήνη. Διάολε ένιωσα ευτυχισμένη. Για μια στιγμή γιατί ένιωσα με τρόμο πίσω από τα κλειστά βλέφαρα μου να με παρακολουθεί ένα ζευγάρι μάτια.

“Φέλιξ” ψέλλισα και άνοιξα τα μάτια μου. Και τον αντίκρισα απέναντι μου ακουμπισμένο στη κουνιστή γαλάζια πολυθρόνα να με κοιτάζει με το πιο ανεξήγητο ύφος σαν να χαμογελούσε με εκείνα τα απύθμενης έντασης και καθαρότητας γαλάζια μάτια.

Μα ο Φέλιξ δεν έχει γαλάζια μάτια, σκέφτηκα. “Ο Φέλιξ πάει πια δεν υπάρχει” αντήχησε το σπαθί μέσα στο μυαλό μου. Προσπάθησα να εστιάσω το βλέμμα μου στο γαλήνιο πρόσωπο που εξακολουθούσε να με κοιτάει σαν να εξαρτιόταν η ζωή του από αυτό. Ανοιγόκλεισα τα μάτια να τα καθαρίσω από τις τσίμπλες και εστίασα στο πρόσωπο του. Το σιγανό γέλιο του με ξάφνιασε και με έβγαλε απότομα από τη αγκάλη του Μορφέα. Τα μάτια του με αιχμαλώτισαν ακόμα μια φορά ζαλίζοντας με.

“Rage;”

“Είσαι τόσο αξιολάτρευτη όταν κοιμάσαι. Σαν γατάκι” είπε με κέφι. “Σχεδόν ξεχνάω πως τα βράδια ντύνεσαι με τη σέξι στολή σου” τη σήκωσε με το χέρι του στον αέρα κι ύστερα τη πέταξε προς το μέρος μου “και κυνηγάς του κακούς”
Την έπιασα στον αέρα. Ένιωθα ατρόμητη όταν τη φορούσα. Σαν να είχε το ύφασμα μαγικές δυνάμεις που πότιζαν κάθε πόρο του κορμιού μου μετατρέποντας με σε τιμωρό. Μου έριξε μια τελευταία ματιά γεμάτη ένταση πριν με καληνυχτίσει.

Ξύπνησα ξανά στις τρεις και τριάντα τρία το ξημέρωμα. Το δωμάτιο ήταν σε απόλυτο σκοτάδι καθώς δεν είχε φεγγάρι. Δεν φοβόμουν πλέον το σκοτάδι σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια που δεν κοιμόμουν ποτέ με σβηστό φως. Είχα πάντα ένα μικρό πορτατίφ αναμμένο έτσι ώστε αν ξυπνούσα στη μέση της νύχτας να μην φοβηθώ το σκοτάδι. Τώρα πλέον το αποζητούσα, διάολε είχε γίνει δεύτερη φύση μου. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου σαν μπαλαρίνα και κατευθύνθηκα προς τη κουζίνα. Φορούσα ένα απλό φανελάκι και το εσώρουχο μου. Ακόμα ένα πράγμα στο οποίο είχα αλλάξει συνήθειες τον τελευταίο καιρό. Πάντα ήμουν ευαίσθητη στο κρύο, κρύωνα εύκολα, σε αυτό έφταιγε το ότι ήμουν ελλιποβαρής, και όταν κοιμόμουν φορούσα αρκετά ρούχα για να ζεσταίνομαι. Ακόμα και όταν ο καιρός ήταν ζεστός. Όχι πια όμως. Κοιμόμουν πλέον γυμνή τις περισσότερες φορές. Όλα άλλαξαν από τότε που καθάρισα το σκουπίδι τον Φέλιξ σκέφτηκα με ικανοποίηση.

Έβαλα λίγο παγωμένο γάλα και μερικά μπισκότα με γέμιση μαρμελάδα βερίκοκο και επικάλυψη σοκολάτα, δικιά μου συνταγή, τίποτα πιο παρήγορο από τη παιδική αθωότητα της μαρμελάδας και την θεραπευτική επίδραση της σοκολάτας. Τα τακτοποίησα μέσα σε ένα πιατάκι πάνω σε ένα δίσκο από κασσίτερο διακοσμημένο με άνθη με μεγάλα πέταλα και επέστρεψα στο δωμάτιο μου. Περνώντας από το δωμάτιο του Rage είδα μισάνοιχτη τη πόρτα του και μπήκα σε πειρασμό να κρυφοκοιτάξω. Έβαλα το κεφάλι της από το άνοιγμα της πόρτας και κοίταξα προς το μέρος που βρισκόταν το κρεβάτι του. Η τηλεόραση έπαιζε με σίγαση και το φως της έλουζε τον νεαρό άντρα που κοιμόταν βαθιά με τα σκεπάσματα ένα κουβάρι κάτω στα πόδια του. Φορούσε μονάχα ένα εσώρουχο τύπου μποξεράκι που δεν ήμουν σίγουρη τι χρώμα ήταν.

Τον άκουσα να μουρμουρίζει το όνομα μου και τινάχτηκα σαν να με είχε τσουρουφλίσει φωτιά. Κόντεψα να ρίξω τον δίσκο από τα χέρια μου αλλά κατάφερα να βρω την ισορροπία μου.

Η σκιά μου αταλάντευτη στο τοίχο έμοιαζε να με κοιτάει κατάματα. Πήγα με γρήγορο βήμα στο δωμάτιο μου και έκλεισα τη πόρτα. Είχε ψιθυρίσει το όνομα μου, τι σήμαινε αυτό; Οι υποθέσεις και τα σενάρια δραπέτευαν από το μυαλό μου και τσαλαβουτούσαν στο γάλα όπως τα μπισκότα μου. Το γάλα είχε αλλάξει από λευκό σε μπεζ ροζ από τα μπισκότα που έλιωναν. Κοιμήθηκα εύκολα χωρίς να έχω πλήρη επίγνωση πως εκείνη τη στιγμή η σκιά μου που ξέφευγε από το περίγραμμα του σώματος μου γιγαντώθηκε στον απέναντι τοίχο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

68681474_1163387263852281_8137919752593997824_n