ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Περι γενεαλογικού μου δέντρου..

Οι Νικόλαος και Μαρία Απ ήταν οι προπροπροπαππούδες μου.

Από τον γιο τους τον Κωνσταντίνο και τη γυναίκα του τη Βασιλική, γεννήθηκε ο προπάππους μου ο «Κοτσιφάλης» (Νικόλαος Απ) που δούλευε στο Ηράκλειο σαν τυπογράφος! Ήταν γεννηθείς το 1911 στο Νιπιτό (παλαιά ονομασία του Νιπιδιτού).

Η προγιαγιά μου η Ευθυμία γεννήθηκε στη Μεσκινιά (σημερινή Χρυσοπηγή) Ηρακλείου από τον Μανώλη και τη Δοξανιώ Κρητ.

Η Μεσκινιά ήταν μια συνοικία όπου τα σπίτια ήταν χτισμένα σε σπηλιές στις πλαγιές (η αρχική του ονομασία ήταν Μαρουλάς από την εποχή των Βενετών). Το 1648 όταν άρχισε ο πολιορκία της  πόλης του Ηρακλείου, έπαψε να υφίσταται ο οικισμός του Μαρουλά. Το 1717 κατοικήθηκε ο Μαρουλάς από λεπρούς ανθρώπους. Έφτιαξαν τα σπιτικά τους μέσα στις σπηλιές που υπήρχαν εκεί. Οι σπηλιές μέχρι σήμερα λέγονται Μαγαράδες (τούρκικη ονομασία). Μετονομάστηκε από Μαρουλάς σε Μεσκινιά, από το «μισκίν» που σημαίνει λεπρός στα τούρκικα.

Από το 1717 έως το 1904 ζούσαν εκεί μέχρι που μεταφέρθηκαν στη Σπιναλόγκα.

Από το 1852 πολλοί λεπροί έφεραν τις οικογένειες τους στη Μεσκινιά μέχρι που έγινε ένα μικτό μέρος με υγιείς και λεπρούς κατοίκους. Υπήρχε ανάπτυξη σαν κοινωνία, είχαν φούρναρη, γιατρό, τσαγκάρη κτλ. Σε μια σπηλιά έφτιαξαν μια εκκλησία και την ονόμασαν Παναγιά η Χρυσοπηγή. Μετά τη Μικρασιάτικη κατάστροφή με την ανταλλαγή τον πληθυσμών, φύγανε πολλοί Τούρκοι και ήρθαν πολλοί Έλληνες με αποτέλεσμα να αλλάξουν το όνομα της συνοικίας από Μεσκινιά που είπαμε ήταν τούρκικο, σε Χρυσοπηγή.

Γνωρίστηκαν ο Νικολής και η Ευθυμία και πάρθηκαν λοιπόν. Τα πρώτα χρόνια τα έζησαν στη Μεσκινιά. Εκεί γεννήθηκε ο παππούς μου ο Γρηγόρης το 1934 και το 1940 στο πόλεμο ήρθαν στο Νιπιτό και στήσανε το σπιτικό τους από την αρχή. Οι συγγενείς του Νικολή δεν την ήθελαν την Ευθυμία. Ήταν ξένη προς εκείνους. Φορούσε «φελλούς» εσπαντρίγες και είχε κοντά μαλλιά (μοντέρνα) κάτι που δεν άρεσε στις γυναίκες του χωριού που είχαν μακρυά μαλλιά τα οποία τα έπλεκαν κούρλους (πλεξούδες) και τα έκρυβαν κάτω από τα τσεμπέρια τους. Οι γονείς της Ευθυμίας έμειναν στη Μεσκινιά μέχρι το θάνατο τους. Κανείς από την οικογένεια μου δεν ξέρει που είχαν στήσει το σπιτικό τους ακριβώς.. Τόσα χρόνια μετά  αναρωτιέμαι «ποιοι να μένουν στων προπαπουδων μου το σπιτικό;»

Ο παππούς μου ο Γρηγόριος Απ. σαν μεγάλωσε ερωτεύτηκε μια κοπελιά από το χωριό (Νιπιτό) τη Μαρία. Μια μέρα ο παππούς Γρηγόρης της ζήτησε νερό, περνώντας από το χωράφι όπου εργαζόταν . Ήπιε το νερό και της είπε «τη δροσιά του να έχεις κοπελιά». Η γιαγιά μου η Μαρία ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι λυγερόκορμο με πλεξούδες που έφταναν μέχρι τη μέση. Είχε αμυγδαλωτά καστανά μάτια και γλυκό πρόσωπο. Ο παππούς ήταν δεκαοχτώ χρονών και η γιαγιά δεκατεσσάρων και πάρθηκαν. Έκαναν τη μαμά Ελένη και άλλα δυο αγόρια τον Μανώλη και τον Νίκο.

Ο θείος μου ο Νίκος όταν έγινε δεκαοχτώ χρονών αγόρασε μια μηχανή. Και σκοτώθηκε τη πρώτη μέρα που την καβάλησε.

Οι γονείς της γιαγιάς Μαρίας ήταν ο Δημήτρης και η Αννίκα (κενό)

Η προγιαγιά μου η Αννίκα ήταν από το Λασίθι, από το «γέρο το μούρη» τον σημερινό Άγιο Γεώργιο.

Οι γονείς του Δημήτρη ήταν ο περιβόητος Κωνσταντάκης και η (κενό)


Ο παππούς μου ο Μανώλης Φαν. δούλευε στο Ηράκλειο. Οι γονείς του ήταν ο Ιωάννης (από τη Παναγιά του Δήμου Μινώα, ενδοχώρα του Ηρακλείου) και η Αγγελική από τη Σμύρνη. Έμεναν στη Παναγιά.

Η γιαγιά μου η Νικούλα ήταν από την Αυλή ένα χωριό πολύ κοντά στη Παναγιά. Οι γονείς της, Αντώνης και Άννα είχαν έρθει από τη Σμύρνη το 1922. Τους έδωσαν γη και το επίθετο «Κρητικού». Έκαναν παιδιά. Ο Μανώλης και η Νικούλα πάρθηκαν και έμειναν στο Ηράκλειο πιθανόν στη περιοχή της Αλικαρνασσού (όσα γράφω είναι από διηγήσεις των γονιών παππούδων οπότε κάποια πράγματα λογικό είναι να μη τα θυμούνται).

Ο παππούς Μανώλης εργαζόταν ως μαραγκός (ξυλουργός). Κάποια στιγμή πούλησαν το σπίτι τους στο Ηράκλειο για 22 χιλιάδες δραχμές και επέστρεψαν στο χωριό από το οποίο καταγόταν η γιαγιά Νικούλα (Αυλή.) Η Αυλή ήταν γνωστή ως η «γη της επαγγελίας» εξαιτίας του χώματος που είναι ευλογημένο και «ότι φυτεύεις πιάνει». Ήταν παντρεμένοι για επτά χρόνια χωρίς να μπορούν να κάνουν παιδιά και ξαφνικά έκαναν μετά από τόσα χρόνια τον μπαμπά μου και άλλα έξι παιδιά!!!!!! Άραγε ποιοι μένουν στο σπίτι των προππαπούδων μου στη Σμύρνη;

Ο μπαμπάς μου Γιάννης Φαν σταμάτησε το σχολείο για να εργαστεί. Έμενε στην Αυλή. Λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα, στο Νιπιδιτό υπήρχε ένα ρακοκάζανο. Εκεί έκανε κάποια μεροκάματα. Είχε γνωρίσει τον Γρηγόρη Απ και του ζήτησε τη κόρη του Ελένη να τη παντρευτεί. Η μαμά Ελένη ήταν 18 χρονών, ο μπαμπάς εικοσιένα. Έκαναν τέσσερα παιδιά, επέζησαν τα τρία. Ο Μανώλης, η Μαρία (εγώ) και η Νίκη..

Ο Μανώλης πήρε την Μαίρη με καταγωγή από το χωριό Αυλή

Η Νίκη πήρε τον Κριτόλαο από το Μονοφάτσι και έκαναν τον ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ και τον ΓΙΆΝΝΗ

Και εγώ έγινα συγγραφέας……..

ΥΓ: το γενεαλογικό μου δέντρο το δουλεύω χρόνια. Κατάφερα να συγκεντρώσω τον βασικό κορμό της οικογένειας μου. Δυστυχώς όσο περνάνε τα χρόνια οι αναμνήσεις χάνονται και οι παλιοί που έχουν απομείνει με δυσκολία θυμούνται ονόματα και τοποθεσίες με αποτέλεσμα να μην έχω καταγράψει σημαντικά παρακλάδια του δέντρου μου. Πάντως είμαι περήφανη που κατάφερα να καταγράψω ακόμα και αυτά τα λίγα. Να αναφέρω πως γνωρίζω πάρα πολλές λεπτομέρειες για ξαδέλφια θείους κτλ αλλά επειδή είναι πολλά δεν τα έγραψα εδώ.

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ     

 

 

Advertisements