ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ο αγαπημένος μου Μπρανσγουίκερ..

Ο Μαύρος Μπρανσγουίκερ (1860) του Τζον Έβερετ Μιλέ είναι από τους πιο αγαπημένους μου πίνακες. Δεν θυμάμαι σε τι ηλικία ήμουν όταν τον είδα για πρώτη φορά.
Απεικονίζει έναν αξιωματικό του ιππικού του Μπράουνσβαίχ, ενός γερμανικού συντάγματος, οι στρατιώτες του οποίου λεγόταν οι μαύροι Μπρανσγουίκερ. Ο στρατιώτης αποχαιρετά την αγαπημένη του μια ημέρα πριν τη μάχη του Βατερλό το 1815. Ο πίνακας υπονοεί πως το ζευγάρι δεν θα ιδωθεί ξανά καθώς το σύνταγμα του Μπραουνσβαιχ που πολέμησε στο πλευρό των Άγγλων κατά του Ναπολέοντα υπέστη τρομακτικές απώλειες. Η θλίψη, στο πρόσωπο του κοριτσιού και η τρυφερή κλίση του κεφαλιού του ανδρός καθώς δείχνει να συμμερίζεται τον πόνο που βιώνει η αγαπημένη του, όπως και η επίγνωση πως δεν θα τη ξαναδεί ποτέ ξανά, έρχεται σε αντίθεση με το προτεταμένο στήθος του, σαν να ρίχνεται στη μάχη ήδη και κρατώντας σφιχτά τη περικεφαλαία του ετοιμοπόλεμος καθώς τον καλεί η αίσθηση του καθήκοντος και το άλλο του χέρι που ενώ κρατάει τη πόρτα ανοιχτή για να φύγει μοιάζει σαν να θέλει να την κλείσει εμποδίζοντας την έξοδο του. Όλη αυτή η πάλη σε έναν στατικό πίνακα με συγκλονίζει. Σαν να βλέπω μέσα από τον πίνακα ένα φιλμ ενός μεγάλου και καταδικασμένου έρωτα. Οι λεπτομέρειες του πίνακα αιχμαλωτίζουν το βλέμμα μου κάθε φορά.
Πίσω τους η μουντή αλλά γεμάτη λεπτομέρειες πράσινη ταπετσαρία. Το κάδρο αριστερά που απεικονίζει τον Ναπολέοντα έφιππο (ανήκει στον Ζακ Λουί Νταβίντ). Οι πτυχώσεις στο φόρεμα της κοπέλας με τον κατακόκκινο φιόγκο.
Η θλιβερή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον συγκλονιστικό αυτόν πίνακα είναι πως ο άντρας που είχε ποζάρει για τον στρατιώτη ένας πραγματικός
στρατιώτης λίγο αργότερα πέθανε από φυματίωση. Και για το κορίτσι είχε ποζάρει η Κέιτ, η κόρη του Κάρολου Ντίκενς. Ο στρατιώτης και η Κέιτ είχαν ποζάρει χωριστά αγκαλιάζοντας ο καθένας μια κούκλα!!!!

18491607_901709153303074_5455016575570638594_o

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Ένα πλέξιμο την ημέρα τη βαρεμάρα κάνει πέρα…

Το ξέρω, σας τα έχω κάνει κουδούνια για το πόσο αγαπώ το πλέξιμο αλλά και τι έγινε; Κουβέντα να γίνεται ρε παιδάκι μου. Αυτό πιθανών είναι το τελευταίο κείμενο για το 2019, σιγά μη κάτσω να γράφω Πρωτοχρονιάτικα, οπότε απολαύστε το.

Που λέτε παιδιά μου διάβαζα ένα ενδιαφέρον άρθρο περί διαφορών ανάμεσα στο πλέξιμο με βελονάκι που λέγεται chrochet και στο πλέξιμο με βελόνες που λέγεται knitting.

Στο chrocheting το πλέξιμο γίνεται αποκλειστικά στο χέρι με βελονάκι. Η ονομασία του διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, θα το ακούσεις τσιγκελάκι, άγκιστρο κτλ. Πάντως η λέξη προέρχεται από το το γαλλικό croc που σημαίνει γάντζος ή καμπύλο όργανο. Είναι πιο χαλαρό και εύκολο από το knitting γιατί το ξήλωμα ή το χάσιμο πόντων δεν αποτελεί καταστροφή για το πλεκτό μας.

Στο knitting είναι πιο σοβαρά τα πράγματα καθώς το πλέξιμο γίνεται μόνο με βελόνες κάτι που προσωπικά το βρίσκω πολύ άβολο. Γίνεται είτε στο χέρι είτε σε μηχανή ή σε loom και το θέμα είναι ένα αν χάσεις πόντο πάει ο κόπος σου πάεεειιιιιιιιιιιι…….

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι το 2012, ξεκίνησα με βελόνες και αργότερα πέρασα στο βελονάκι όπου πλέον έχω γίνει master of commander. Aυτό που αγαπώ στο πλέξιμο είναι οι δυνατότητες. Το πόσο εξελίσσεσαι μαζί με τις δημιουργίες σου, βελτιώνεσαι στην αυτοσυγκέντρωση, στην ηρεμία (καλείσαι να επιλύσεις σημαντικά ζητήματα όπως τα  λάθη στο σχέδιο, στο χάσιμο πόντων, και στο ατελείωτο ξήλωμα). Επίσης καλείσαι να αυτοσχεδιάσεις αρκετά συχνά καθώς το σχέδιο ή οι οδηγίες, γραπτές ή σε βίντεο, μπορεί να σου δίνουν ένα αποτέλεσμα που δεν σε εξυπηρετεί και δεν σου αρέσει. Και το πιο μαγευτικό είναι τα ταξίδια που κάνεις ανάμεσα στα χνουδωτά ζωηρόχρωμα νήματα σαν να βρίσκεσαι σε ένα παραμυθένιο μέρος όπου όλα είναι απαλά και αγνά. Αγνά σαν χάδι. Και δεν υπάρχει πόνος εκεί μέσα, ανάμεσα στις ίνες, εκεί όλα είναι στη θέση του; εκεί όπου πρέπει να είναι και νιώθεις μια πρωτόγνωρη θαλπωρή σαν ζεστή θερμοφόρα που απλώνει ηδονικά και παρήγορα κύματα  ηρεμίας και περισυλλογής. Και αυτό που γαμεί με το πλέξιμο φίλοι μου, αυτό που με κάνει να νιώθω τέτοια καύλα είναι ότι ο δικός μου εγκέφαλος χρειάζεται το πλέξιμο ως έναν τρόπο χαλάρωσης κάτι σαν γιόγκα ρε παιδάκι μου,  για να δραπετεύει από τη πεζή πραγματικότητα και να ελευθερώνεται από τα περιττά ώστε να αναπνέει και να είναι σε θέση να δημιουργεί. Εκεί μέσα στις ίνες των νημάτων βρίσκονται όλες οι ηρωίδες μου και οι ήρωες μου. Η Βεατρίκη, Ο Ρόμπερτ, η Έλινορ, ο Κρίστιαν, Ο Δνοφερός, ο Γουάιτ, η Μόριγκαν, η Θεία ΜαΦία, η Γκιουλμπαχάρ, η Ερευνήτρια. η Μαρία, ΟΔρ Ν, η Ρόουζ, η Ή., Η Ρόζαμουντ, ο Φοκ, η Σκαιλαρ, η Άγνωστη, η καφετζού, ο Άγιος Βασίλης, τα αμαξάκια του Χαράλaμπου.

Δεν είναι απλά πλέξιμο και σίγουρα για μένα δεν είναι ένα ακόμα χόμπι. Είναι διέξοδος.

Σας αφήνω με μερικά από τα πραγματάκια που έπλεξα φέτος, έκανα πολλά και μικρά γιατί επισήμως το 2019 ήταν η χρονιά που διάβασα 20 βιβλία του Stephen King!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και απόλαυσα κάθε σελίδα, κάθε παράγραφο, κάθε λέξη. Είκοσι ταξίδια σε κόσμους φτιαγμένους από αγνό τρόμο που σαν παγωμένο αεράκι στροβιλίζεται γύρω από κάθε ιστό σου.

Βέβαια διάβασα και άλλα βιβλία από Λαβκράφτ, Πόε, Αγκάθα Κρίστι, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Χρηστομάνος (Κερένια κούκλα) και άκουσα και δυο poadcast, ένα με τον Benetict Cumberbatch να διαβάζει sherlock Holmes και ένα με την  ευχάριστα διαταραγμένη φωνή της υπέρ θεότητας Κατίνας Παξινού να διαβάζει τη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη. Στα στατιστικά μου στο Goodreads μου εμφανίζει ότι διάβασα 45 βιβλία. Η αλήθεια είναι πως διάβασα λιγότερα και αυτό επειδή έφτιαξα το προφίλ μου το 2019 οπότε πρόσθεσα όσα βιβλία μπορούσα να θυμηθώ ότι έχω διαβάσει από παλιότερες εποχές.

‘Αντε, με το καλό να μας μπει η χρονιά….

 

80607885_1292606324263707_3987573574637453312_o