ΜΟΡΙΓΚΑΝ ΜΟΡΜΠΙΤ, Τα PENNY DREADFULS της ΜαΦίας

ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΆ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΏΝ… ΤΡΊΤΟ ΜΈΡΟΣ…

Η πρώτη ημέρα συμπεριλάμβανε επίδειξη ικανοτήτων, η κάθε μάγισσα θα προσπαθούσε να εντυπωσιάσει την Εκάτη με διάφορες τεχνικές μαγείας, έφιππο πόλο με μπάλα κεφάλια ζώων, και θα έκλεινε με δείπνο και ταινία.
Όταν ήρθε η σειρά της Γκιουλμπαχάρ εμφανίστηκε ντυμένη με
έναν μαύρο μανδύα, με τα μαλλιά της ίσια, λυτά και χτενισμένα προς τα πίσω, ένα υγρό μονοπάτι που την έκαναν να μοιάζει με νύμφη του νερού, σκοτεινή και βαθιά ερωτική.
Στα δυο της χέρια κρατούσε ένα φασκιωμένο πράγμα.  Αργά άρχισε να ξετυλίγει το λευκό πανί
«Mandragora officinarum, μήλο του Σατανά» έψαλλε απαλά.
Μια σαρκώδη ρίζα ένα ανθρωπόμορφο ξόανο έκανε την εμφάνιση του προκαλώντας θαυμασμό κεντημένο με φόβο. Η Εκάτη πλησίασε με έκδηλο ενδιαφέρον.
«Artemis» συνέχισε υψώνοντας το ένα χέρι μπροστά στον βωμό με τα κεριά. Το φυτό σπαρτάρισε και πήδηξε από τα χέρια της. Ένας φυτό με ρίζες για πόδια, και φύλλα για μαλλιά στάθηκε μπροστά της. Οι ψίθυροι έγιναν φωνές θαυμασμού. Η Γκιούλ ύψωσε τα χέρια

» Μανδραγόρες!!! Οι πρώτοι άνθρωποι, πελώριοι μανδραγόρες, προβάλλετε μέσα από τη φλεγόμενη λάβα της Γένεσης και ανήκοντες στη φύση των φυτών, νικητές της ακινησίας. Μανδραγόρες δώστε σε αυτή τη μάγισσα που σας καλεί τις χάρες σας»
Ο μανδραγόρας κινήθηκε και όλες οπισθοχώρησαν. Ύστερα πήδηξε στην αγκαλιά της Γκιούλ
Ύψωσε τη παλάμη της και μια αδύναμη φλόγα εμφανίστηκε. Ή φλόγα δυνάμωσε και μέσα της εμφανίστηκε το πρόσωπο της Γκιουλμπαχάρ.
«Σας υπνωτίζω στο όνομα της Άρτεμης, καθίστε στο πάτωμα»

Μεμιάς σωριάστηκαν στο πάτωμα άψυχες με απλανές βλέμμα. Ανάμεσα τους βρισκόταν και η πρώτη τη τάξη μάγισσα Εκάτη. Μια ιδέα άστραψε σαν αστραπή στο μυαλό της Γκιουλ

Η mademoiselle Berenice να σηκωθεί αμέσως και να έρθει μπροστά μου”

Μια μάγισσα με μακρύ κόκκινο φόρεμα που θροϊζε απαλά τη πλησίασε από πίσω. Τη προσπέρασε και γύρισε αργά προς το μέρος της. Η μητέρα της στεκόταν μπροστά της υπνωτισμένη.

Η Γκιουλμπαχάρ δεν ένιωθε, δεν έβλεπε, ούτε άκουγε. Την είχε κυριεύσει ένα απίστευτο μίσος. Μέχρι πρότινος όλη αυτή η φιλοσοφία ότι οι άνδρες είναι αναλώσιμοι δεν την ενοχλούσε. Δεν είχε δολοφονήσει ποτέ κανέναν αλλά είχε βασανίσει πολλούς. Και ήταν εντάξει με αυτό. Ήταν η φύση των μαγισσών. Το να είναι όμως η ίδια της η μητέρα η συγγραφέας που συμβουλεύει πως να σκοτώσεις έναν άνδρα της φαινόταν αδιανόητο. Η mademoiselle berenice και η μητέρα της ήταν το ίδιο πρόσωπο. Ήταν υπεύθυνη για τον τρόπο που είχε φερθεί στον Αλβάρο.

Όσες μέρες έμεναν εκεί, κάποιες ατίθασες μάγισσες οργάνωσαν ομάδες εξερεύνησης. Ήταν τόσο τεράστιο το ξενοδοχείο που σε προκαλούσε να το εξερευνήσεις. Γνώριζαν πως οι επισκέπτριες είχαν τακτοποιηθεί στα δωμάτια των τεσσάρων πρώτων ορόφων. Ο πέμπτος όροφος ήταν ιδιωτικός με τη σουίτα και τα διαμερίσματα της Βασίλισσα Εκάτης. Ο έκτος όροφος είχε κι εκείνος δωμάτια όπως και οι πρώτοι τέσσερις αλλά στη κορυφή της σκάλας, ασανσέρ δεν υπήρχαν, μια χοντρή αλυσίδα από την οποία κρεμόταν μια πινακίδα με την εξής προειδοποίηση, εμπόδιζε την είσοδο,
«ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ Η ΕΊΣΟΔΌΣ ΣΤΟΝ ΈΚΤΟ ΟΡΟΦΟ. ΌΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΊ ΈΝΑΝ ΕΠΏΔΥΝΟ ΘΆΝΑΤΟ ΑΣ ΕΙΣΕΛΘΕΙ»

Όλοι θεώρησαν πως ήταν μέρος της εορταστικής διακόσμησης, μιας και ολόκληρο το ξενοδοχείο ήταν γεμάτο με κολοκύθες, μάγισσες πάνω σε σκουπόξυλα, νυχτερίδες και φαντάσματα όπως άρμοζε σε μια τόσο αγαπητή γιορτή. Πέρα απ΄το εορταστικό ντεκόρ, όλα τα δωμάτια, οι σουίτες και τα ρετιρέ ήταν ψηλοτάβανα με ξύλινα πατώματα και όλες τις ανέσεις είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις αφού ήταν εξαιρετικός συνδυασμός παλιού βικτοριανού με πινελιές πολυτέλειας και μοντέρνων ανέσεων.

Η προβολή της ταινίας The Langoliers διεκόπη βιαίως από ένα παράλογο ουρλιαχτό τη στιγμή που στην οθόνη εμφανιζόταν τα γιγάντια παραμορφωμένα στόματα με τα μεταλλικά μυτερά δόντια να κυνηγούν έναν τύπο με ένα σκούρο κουστούμι. Μόνο για μια στιγμή όμως γιατί μετά κάποιες μάγισσες ξέσπασαν σε γέλια νομίζοντας πως κάποια ανάμεσα τους, λιγότερο θαρραλέα, τρομοκρατήθηκε από μερικά ξεπερασμένα εφέ του ’80.

Όταν τελείωσε η προβολή, κατευθύνθηκαν στο λόμπι για ένα τελευταίο απεριτίφ πριν τον ύπνο. Όσες είχαν φέρει τις γάτες τους, όλες μαύρες, τις είχαν αφήσει ελεύθερες να τριγυρνούν στο ξενοδοχείο. Κάποιες σχολίασαν χαμηλόφωνα το γεγονός που τα φώτα τρεμόπαιζαν σε ένα τόσο καινούργιο και πολυτελές ξενοδοχείο και πως η θερμοκρασία έπεφτε όλο και περισσότερο.

Κανείς δεν αντιλήφθηκε τα λευκά πλακάκια διάστικτα με κηλίδες αίματος, σε μερικά από τα μπάνια του ξενοδοχείου. Τα μεταφυσικά φαινόμενα συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό. μοντέρνων ανέσεων. Ουρλιαχτά και συρσίματα. Νύχια που σκλήριζαν.
Τα φώτα έπαιζαν τακτικά όλοι θεώρησαν φυσικό επακόλουθο των μεσημεριανών καταιγίδων και αστραπών. Όσο για την απότομη εναλλαγή θερμοκρασίας ήταν κάτι το αξιοσημείωτο. Σκιές στα παράθυρα και πόρτες που έκλειναν απότομα. Τα πρόσεξαν λίγες και ακόμα λιγότερες είχαν το θάρρος να μιλήσουν για αυτά.
Την επομένη είχαν μια σειρά από ομιλίες, συζητήσεις και προβολές και η μέρα πέρασε γρήγορα χωρίς να το καταλάβουν. Η Γκιουλμπαχάρ έψαχνε ευκαιρία να προσεγγίσει τον Αλβάρο αλλά εκείνος έδειχνε να αγνοεί την ύπαρξη της. Ήταν πάντα στο πλευρό της Εκάτης, σοβαρός και πέτρινος.
Κάποια πρόσεξε πως μια μάγισσα έλειπε από το δωμάτιο το οποίο μοιράζονταν. Κανείς δε ανησύχησε όμως. Τι κι αν χάθηκε μια ανάμεσα σε δεκάδες μάγισσες. Το κλίμα ήταν ντελιριακό και παρέσυρε σε μια δίνη πασπαλισμένη με κανέλα και μαγεία. Λίγες ώρες αργότερα ακόμα μια μάγισσα εξαφανίστηκε, δεν μπορούσαν να τη βρουν πουθενά. Όμως και πάλι κανείς δεν έδωσε σημασία. Και οι γάτες έμοιαζαν να λιγοστεύουν επικίνδυνα.

“Ακούστε με” επανέλαβε η Παίπερ, μια ντόπια μάγισσα με άσπρο σαν πούδρα δέρμα και μαύρα κορακί μαλλιά. Η Γκιουλ την είχε γνωρίσει πριν λίγα εικοσιτετράωρα, κατά τη διάρκεια του πρώτου δείπνου του συνεδρίου.

“Έχουν εξαφανιστεί περισσότερες από όσες έχουν αναφέρει”
«Μπορεί να το έσκασαν» είπε κάποια ανάλαφρα. Η Παιπερ τη κοίταξε με οργή.

«Τα δωμάτια από τα οποία χάθηκαν βρέθηκαν με τα παράθυρα μισάνοιχτα και οι συγκάτοικοι τους είναι αναστατωμένες. ‘Όλες ξέρετε πολύ καλά τι συμβαίνει και καμιά δεν το παραδέχεται!»

«Κράτα τη φωνή σου χαμηλά» της αντιγύρισε μια παχουλή μάγισσα με μοβ κραγιόν.

«Έχετε θαμπωθεί από τη χλιδή, και ότι και να συμβαίνει γύρω

σας το δεχόσαστε αδιαμαρτύρητα. Έχουν χαθεί τόσες μάγισσες, καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;»

Τη κοίταγαν όλες αμίλητες. Είχε δίκιο.

«Κάποιος τα έχει βάλει μαζί μας. Αυτά τα ουρλιαχτά, οι περίεργοι θόρυβοι, τα νύχια που σέρνονται σε ξύλινες επιφάνειες είναι δικά τους. Αύριο μπορεί να εξαφανιστώ εγώ, μεθαύριο εσείς. Θα καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια;»

«Τι πρέπει να κάνουμε;» είπε κάποια φοβισμένα.

«Να ερευνήσουμε το μέρος. Είμαι σίγουρη πως είναι στοιχειωμένο»

Η Γκιουλμπαχάρ θυμήθηκε τη φιγούρα στο πυργίσκο την ημέρα που έφτασε στο ξενοδοχείο και ανατρίχιασε. Η Παίπερ είχε δίκιο. Το ξενοδοχείο μπορεί να ήταν καινούργιο και υπερπολυτελές αλλά έμοιαζε παγωμένο και τρομακτικό. Πόρτες έκλειναν απότομα, τα φώτα έπαιζαν και όλες αυτές οι μάγισσες που χάνονταν δεν μπορεί να ήταν τυχαίο.

«Έχεις δίκιο» είπε. «Πρέπει να το πούμε στην Εκάτη»

«Πως είσαι τόσο σίγουρη πως εκείνη δε γνωρίζει τίποτα; Ίσως εκείνη τα προκαλεί όλα. Για να μας δοκιμάσει ή για να σπάσει πλάκα»

«Η Βασίλισσα Εκάτη δεν είναι καμιά χαιρέκακη μαγισσούλα όπως εσύ και εγώ. Είμαι σίγουρη πως δεν έχει καμιά σχέση»

«Προτείνω να ερευνήσουμε λίγο και αν χειροτερέψουν τα πράγματα να το αναφέρουμε στη Βασίλισσα»

Όλες συμφώνησαν τρομοκρατημένες. Οι μέρες περνούσαν σαν μέσα σε μια δίνη. Η γοητεία της Εκάτης ήταν σαν να τις κρατούσε δεμένες και οι μαγικές τους δυνάμεις να είχαν πέσει σε λήθαργο. Όσο εκείνες έτρωγαν, έπιναν και επιδίδονταν σε αχαλίνωτα γλέντια η κατάσταση έξω από το ξενοδοχείο γινόταν ανατριχιαστική. Το δάσος είχε τα δικά του στοιχειά τα οποία είχαν ενοχληθεί από τις ανήθικες μάγισσες που χρησιμοποιούσαν κεφάλια ζώων αντί για μπάλες, χόρευαν γυμνές στο σκονισμένο λιακωτό του βικτοριανού ξενοδοχείου, πετούσαν σκουπίδια τριγύρω και γενικά δεν έδειχναν σεβασμό σε κάτι που προϋπήρχε από εκείνες. Τη φύση. Και εσωτερικά του ξενοδοχείου τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Περισσότερες μάγισσες συνέχισαν να εξαφανίζονται, και ενώ κάποιες που το είχαν προσέξει διαμαρτυρήθηκαν έντονα δεν ήταν τίποτα παρά η μειοψηφία ανάμεσα σε ένα πλήθος έξαλλων μαγισσών. Δεν είχαν καν προσέξει, γενναίοι μου αναγνώστες, την απειλητική, μαύρη ομίχλη που τύλιγε πάντα και εντελώς ξαφνικά, στις τρεις κάθε μεσημέρι το ξενοδοχείο. Και όσο πλησίαζε το βράδυ η αφύσικη ομίχλη άλλαζε χρώματα, κάπου γινόταν μπλε κάπου ροζ που θύμιζε τσιχλόφουσκα, ενώ αστραπές και τυφώνες που σχημάτιζαν δίνες έσπαγαν τη μονοτονία της συμπαγής ομίχλης, όπως στο κλασικό Ghostbusters. Κανείς δεν γνώριζε πως το μέρος συγκέντρωνε όλα αυτά τα φυσικά φαινόμενα και την αρνητική ενέργεια γιατί ήταν στοιχειωμένο από φρικιαστικά γεγονότα και απύθμενο πόνο.

Ο πληθυσμός των γάτων είχαν επίσης μειωθεί αλλά κανείς δεν ενοχλήθηκε, ενώ οι εναπομείνασες γάτες γινόταν πιο μοχθηρές με καμπούρα, τα μάτια τους πλημμύρισαν κόκκινο χρώμα και το τρίχωμα τους ήταν μονίμως σηκωμένο.

Όταν η Πάιπερ εντόπισε μια από δαύτες να ξύνει μανιωδώς το ξύλινο τοίχο σε έναν διάδρομο, ανακάλυψε με τρόμο, ένα κομμένο χέρι που είχε βαλθεί να ξεθάψει η γάτα, και αποφάσισε να μιλήσει στην ίδια την Εκάτη. Το βράδυ λίγο πριν πλαγιάσει, ήθελε νωρίς το πρωί να μιλούσε στην βασίλισσα ένιωσε κάτι πρωτόγνωρο, μέσα της, νύχια σκληρά και μυτερά να γδέρνουν τα τοιχώματα των σπλάχνων της. Μέχρι το πρωί και η Πάιπερ είχε εξαφανιστεί.

Όσο για τη πλειοψηφία των μαγισσών, το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν η κορύφωση των δραστηριοτήτων του συνεδρίου με τη τελευταία ημέρα, στις 31 Οκτωβρίου, τη βραδιά των Αγίων Πάντων. Άκουγαν πως όσες τολμηρές θα έπαιρναν μέρος στο τελευταίο αγώνισμα εκείνη τη μέρη, τα ταυροκαθάψια, θα αμειβόταν με πλούσια δώρα. Ένα από αυτά ήταν η προσφορά: ένας θνητός άνδρας, να τον χρησιμοποιήσει κατά την όρεξη της. Ο Φίνγκερμαν τους επιβεβαίωσε τις φήμες, “έχουν δημιουργήσει έναν ψεύτικο διαγωνισμό σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό για μια ξενάγηση την ημέρα του Halloween. Μόνο άντρες. Η κυρία Εκάτη κρύβεται πίσω από όλα. Ξέρετε δα τη γοητεία που ασκεί στα μυαλά των θνητών. Μόλις αυτοί οι άτυχοι περάσουν τη πόρτα, είναι καταδικασμένοι”.

Και είχε δίκιο. Το κοντινότερο χωριό ήταν γύρω στα έξι χιλιόμετρα και κανείς δεν τολμούσε να επισκεφτεί το μέρος γνωρίζοντας την αληθινή ιστορία του διανθισμένη με παράλογες διαστάσεις και είχε μετατραπεί σε αστικό θρύλο. Δεν γνώριζαν τίποτα για την ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, είχαν ακούσει μόνο για κάποια Ευρωπαία πλούσια που κρατούσε το ξενοδοχείο κλειστό όλο το χρόνο και άνοιγε μόνο τις ημέρες πριν το Halloween.

“Σε παρακαλώ θέλω να σου μιλήσω” είπε με μια ανάσα η Γκιουλμπαχάρ καθώς περνούσε δίπλα της ο Ραϊμόντο. Τη προσπέρασε γρήγορα και κατευθύνθηκε προς τη σκάλα. Ηττημένη στράφηκε προς το λόμπι.
Κάτι την γράπωσε δυνατά από το μπράτσο. Προσπάθησε να γυρίσει αλλά το σώμα εκείνου στον οποίο ανήκε το χέρι που την είχε ακινητοποιήσει, την εμπόδιζε.
«Τα μεσάνυχτα. Στη βιβλιοθήκη» της είπε η φωνή του χάιδεψε σαν αράχνη το αυτί της.

Η βαριά μυρωδιά των χιλιάδων βιβλίων της γαργάλισε τα ρουθούνια. Υπήρχαν αμέτρητα βιβλία τακτοποιημένα σε απόλυτη συμμετρία σε γιγάντιες βιβλιοθήκες που ορθωνόταν ψηλά, σχεδόν ακουμπούσαν τον αψιδωτό θόλο της οροφής με τα πολύχρωμα βιτρό. Με μια πρόχειρη ματιά εντόπισε σημαντικά βιβλία μαγείας. Έμεινε έκπληκτη καθώς διαπίστωσε πως η ύπαρξη μερικών θεωρούνταν μύθος. Το βιβλίο σωλομωνικής ή η κλείδα του Σολομώντα (Lemegeton Clavicula Salomonis) το πιο ξακουστό σύγγραμα δαιμονολογίας γραμμένο τον 17ο αιώνα, από ανώνυμο συγγραφέα, ο θρύλος ήθελε συγγραφέα τον ίδιο τον Βασιλιά Σολομώντα. Και οι δυο τόμοι βρισκόταν μπροστά στα μάτια της. Θα μπορούσε να τους αγγίξει αν ήθελε.
Ανατρίχιασε όταν εντόπισε το Νεκρονομικόν. Υποτίθεται πως δεν υπήρχε, πως ήταν κάτι που ανέφερε ο Λαβκραφτ στις ιστορίες του. Κι όμως το έβλεπε μπροστά της.
Χρειάστηκε να επαναλάβει ξανά αυτό που τη ρώτησε για να επανέλθει στη πραγματικότητα.
«Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Λέγε τι θέλεις;» της πέταξε κοφτά.
«Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη για τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο σου..»

Το μίσος που καθρεφτίστηκε στα μάτια του την έκαναν να χάσει τα λόγια της. Έστρεψε το βλέμμα αλλού για να βρει τον εαυτό της. Αυτόν που δεν τραύλιζε για έναν άντρα. «Οι άντρες είναι αναλώσιμοι» θυμήθηκε τα λόγια της θείας Μαφίας. Το πορτρέτο της Εκάτης τη φυλάκισε κόβοντας της την ανάσα. Η βασίλισσα σε νωχελική πόζα ξαπλωμένη μισόγυμνη τυλιγμένη με ένα αραχνοΰφαντο πέπλο που αντί να καλύπτει τόνιζε τις ηδονικές καμπύλες της με το στέμμα της βαρύ ριγμένο ανάμεσα στα πόδια της να προκαλεί δέος θα μπορούσε να είχε ζωγραφιστεί από τον Λέιτον ή τον Τζον Γουίλιαμ Γκοντγουαρντ.
Η μεγαλόπρεπη χρυσοποίκιλτη κορνίζα υπογράμμιζε το μεγαλειώδη έργο. Προσπάθησε να βρει τον ειρμό της και να του εξηγήσει πως ήταν απλά ανώριμη και πως δεν καταλάβαινε πόσο τον είχε πληγώσει γιατί έτσι είχε μάθει να φέρεται στους άντρες από μικρή. Έτσι έκαναν οι μάγισσες.
«Αν δεν ήταν η Εκάτη» τη διέκοψε κουνώντας το δείκτη του μπροστά στη μύτη της «θα σας σκότωνα όλες»

Ένα ουρλιαχτό ακόμα υπογράμμισε τη σκληρότητα των λέξεων που βγήκαν από το στόμα του.
Η συζήτηση που είχαν εδώ και ώρα, δεν οδηγούσε πουθενά. Όσο κι αν η Γκιουλμπαχάρ δήλωνε μετανιωμένη, ο Ραϊμόντο δεν έδειχνε καμιά διάθεση να την συγχωρέσει. Ούτε επιθυμούσε περαιτέρω σχέσεις μαζί της.

«Καταλαβαίνω το θυμό σου.. σίγουρα δεν ήταν και τόσο…»
«Καταλαβαίνεις;» είπε μέσα από τα δόντια του.
«Με άφησες αβοήθητο, τρελαμένο από τις παραισθήσεις που μου προκάλεσαν τα παιχνίδια σου. Αν δεν με έβρισκαν εγκαίρως και δεν με έβαζαν στο τρελάδικο θα είχα πεθάνει»

Σκληρίσματα, συρσίματα και βογγητά πόνου ακούστηκαν διακόπτοντας τους.
«Τι; Τι είναι αυτό;» ψέλλισε η Γκιουλ.
Της έκανε νόημα με το δάχτυλο να σωπάσει και στράφηκε προς τη μεριά της πόρτας. Κάθε διάθεση για να λυθεί η οποιαδήποτε παρεξήγηση μεταξύ τους χάθηκε κάτω από την ένταση των στριγκλισμάτων και των συρσιμάτων που άκουγαν κάθε τόσο.

“Δεν είναι δυνατόν να μην τα ακούει η βασίλισσα” είπε αγανακτισμένη. “Κάθε μέρα εξαφανίζονται κάποιες από εμάς και κάθε τόσο ακούγονται ουρλιαχτά. Σίγουρα αυτά τα δυο σχετίζονται μεταξύ τους”

“Το βρήκες, Σέρλοκ” είπε εκείνος ειρωνικά κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο το πηχτό σκοτάδι.

“Εσύ δείχνεις να έχεις… στενή σχέση με τη βασίλισσα… μίλησε της…” τον παρακάλεσε. Αντιστάθηκε στη παρόρμηση της να τρέξει και να τον αγκαλιάσει από πίσω.
«Γιατί δεν το έχετε αναφέρει έστω στους Προστάτες;»
«Αγνοούνται είκοσι τρεις μάγισσες ανάμεσα σε χιλιάδες. Οι Προστάτες είπαν πως το έσκασαν με τη θέληση τους και εμείς οι υπόλοιπες τις καλύπτουμε»
«Καμιά δε θα έφευγε από το πάρτι της δεκαετίας από τόσο νωρίς» είπε εκείνος παραξενεμένος.

Βγαίνοντας από τη βιβλιοθήκη αντίκρισαν μια γενική αναταραχή στους διαδρόμους και ιδιαίτερα στο λόμπι όπου δεκάδες μάγισσες αναστατωμένες από τα ανεξήγητα ουρλιαχτά είχαν μαζευτεί όλες μαζί. Οι μέχρι πρότινος θαρραλέες μάγισσες είχαν ζαρώσει η μια πλάι στην άλλη φοβισμένες. Το θέαμα ήταν αρκούντως γελοίο αν αναλογιζόταν κανείς τις μαγικές δυνάμεις που διέθεταν. Θα περίμενε κανείς να είναι πιο εξοικειωμένες με το μυστήριο της νυχτιάς και τα ουρλιαχτά του τρόμου. Η αλήθεια ήταν πως είχαν φοβηθεί τόσο πολύ για δυο λόγους. Ο πρώτος ήταν πως εδώ και μέρες, και συγκεκριμένα από τη πρώτη μέρα που βρέθηκαν στο ξενοδοχείο, όσες φορές δοκίμασαν να κάνουν χρήση των δυνάμεων τους, με εξαίρεση τις φορές που διαγωνίστηκαν σε κάποιο άθλημα που απαιτούνταν η μαγεία, τα αποτελέσματα ήταν τραγικά. Ήταν σαν κάποιος να πατούσε έναν διακόπτη, on και off. Σαν κάποιος να έπαιζε μαζί τους.

Αισθανόταν ανήμπορες χωρίς τις δυνάμεις τους. Αισθανόταν θνητές. Και αυτό ήταν από μόνο του τρομακτικό.
Ο δεύτερος λόγος ήταν πως τα ουρλιαχτά αυτά άνηκαν σε μάγισσες. Σε αυτές που είχαν εξαφανιστεί από το ξενοδοχείο. Ένιωθαν μια αδιόρατη απειλή σαν γιγάντιο χέρι να τις σφίγγει στο λαιμό.
Η Γκιουλμπαχάρ και ο Ραϊμόντο κοιτάχτηκαν με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο.
«Θα ενημερώσω την Εκάτη» είπε πιάνοντας της το χέρι. «Μείνε εδώ για να σε βρω αργότερα»
Έγνεψε καταφατικά και τον παρακολούθησε να απομακρύνεται προς τις σκάλες .
Έβγαλε το κινητό της και προσπάθησε να επικοινωνήσει με τις γυναίκες των Μορμπιτ. Λίγα λεπτά αργότερα τις συνάντησε στο λόμπι. Είχε σχεδόν ξεχάσει πως η μητέρα της ήταν η μαλακισμένη η συγγραφέας που την παρέσυρε στο να παίξει με τον Αλβάρο.

Αμέσως μετά η βασίλισσα Εκάτη με τη συνοδεία της, τους Προστάτες και κάποιους άλλους που εκτελούσαν χρέη βοηθών γενικών καθηκόντων. Δίπλα της και ο Αλβάρο ή μάλλον καλύτερα ο Ραϊμόντο. Ένα αγκάθι ζήλιας της τρύπησε τα σπλάχνα. Αναρωτήθηκε αν κοιμόταν μαζί της.

«Ακούστε με σας παρακαλώ» είπε απαλά η Εκάτη. «Ενημερώθηκα για τις απουσίες κάποιων κυριών και έχω ήδη διατάξει ενδελεχή έρευνα σε ολόκληρο το ξενοδοχείο, καθώς και στο δάσος. Μην ανησυχείτε όποιος κι αν είναι ο λόγος της εξαφάνισης τους θα τον μάθουμε σύντομα. Δεν υπάρχει λόγος να χαλάσουμε αυτό το υπέροχο συνέδριο. Μας απομένουν τέσσερις μέρες μέχρι το μεγάλο πάρτι του Halloween και είμαι σίγουρη πως καμία μάγισσα δεν θα ήθελε να το χάσει. Όσο για τα ουρλιαχτά, κυρίες μου σας παρακαλώ!!» Η επιδοκιμασία ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της. «Οι μάγισσες δεν φοβούνται»
Μια ομάδα από εξήντα Προστάτες βγήκε στο δάσος για έρευνα αφήνοντας τους υπόλοιπους να ψάξουν στο εσωτερικό του ξενοδοχείου.
«Προτείνω να περάσουμε δημιουργικά το βράδυ μας πριν το φαγητό και τη καθιερωμένη ταινία μας. Κυρίες μου ώρα να χαράξουμε τις κολοκύθες μας!! Ας βάλουμε το πρόσωπο του Τζακ Ο’ Λάντερν εκεί που του αξίζει”

Το χειρότερο σκαλιστό πρόσωπο που είχαν αντικρίσει στη μακρόχρονη ζωή τους ήταν η κολοκύθα της Μόριγκαν. Το παρελθόν της με τον Τζακ και η ανάμνηση της τελευταίας τους συνάντησης στο πάρτι της, δημιούργησαν αυτό το ανοσιούργημα πάνω σε ένα φτωχό αλλά νόστιμο λαχανικό. Η Εκάτη έβγαλε επιφωνήματα ενθουσιασμού μόλις το αντίκρισε.

“Κυρίες μου έχουμε νικήτρια” έσυρε τη Μόριγκαν μέχρι το βάθρο για να τη δουν όλες. Μέσα από χειροκροτήματα και επευφημίες ξέχασαν το τρόμο των ουρλιαχτών που βίωναν τόσες μέρες. Με μια κίνηση του χεριού της όλες οι κολοκύθες με τα γκροτέσκα πρόσωπα που είχαν χαραχτεί επάνω τους αιωρήθηκαν στον αέρα δίνοντας επιτέλους μια γεύση μαγείας του Halloween.

Εκείνη τη νύχτα που ήταν βαμμένη με εβένινο τρόμο δεν είχαν ύπνο να τις ξεκουράσει. Η Βασίλισσα αποχώρησε μετά την εξόρμηση μεγαλύτερης ομάδας Προστατών για να ενσωματωθούν στη πρώτη ομάδα που βρισκόταν ακόμα έξω ερευνώντας το δάσος. Καμιά δεν είχε την διάθεση να πάει στο δωμάτιο της. Το να απομονωθεί σε ένα δωμάτιο δεν ακουγόταν και τόσο καλή ιδέα, Έμειναν όλες μαζί στο λόμπι δίνοντας κουράγιο η μια στην άλλη. Η θεία Μαφία ήταν η μόνη που παρέμενε ήρεμη, έβγαλε τις βελόνες πλεξίματος και έπιασε δουλειά. Η Μόριγκαν κάθισε δίπλα στη Γκιουλ αλλά εκείνη τινάχτηκε πάνω και βγήκε έξω από την αίθουσα με τη δικαιολογία ότι ήθελε να καπνίσει. Τα ξημερώματα άρχισαν σιγά σιγά να επιστρέφουν μικρές ομάδες Προστατών με άδεια χέρια. Κανείς δεν ομολογούσε αν είχε δει τίποτα περίεργο εκεί έξω εντείνοντας την αγωνία τους.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ…………………….

 

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–
ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Σκέψεις…

Mε την επέτειο των 2 χρόνων λειτουργίας του #marias_blog αναζωπυρώθηκε η αγάπη μου για το blogging γιατί τελευταία το είχα παραμελήσει. Το βασικό του να έχεις blog είναι ότι σου δίνεται βήμα για να εκφραστείς και για μένα είναι ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΟ το να μπορώ να εκφραστώ και φυσικά η επικοινωνία που έχεις με άλλους bloggers που σε καλοσωρίζουν στο #blogoχωριό με αγάπη και νιώθεις ότι βρίσκεις άτομα σαν εσένα που έχουν αυτό το πυρετό της συγγραφής.

Και εννοείται ότι όταν γράφεις τις ιστορίες σου και βρίσκεις άτομα να τις διαβάζουν νιώθεις πως έχεις ένα σκοπό: να ολοκληρώσεις την ιστορία για χάρη τους. Όταν το ξεκίνησα πριν 2 χρόνια χωρίς προϋπηρεσία (εκτός κι αν πιάνεται ως προϋπηρεσία η συνήθεια μου να κρατάω ημερολόγιο από  την εφηβεία μου) δεν περίμενα να έχει τέτοια επίδραση στη ζωή μου σε τέτοιο βαθμό (χαρά, αυτοπεποίθηση, γνωριμίες με άλλες bloggers , κατανόηση, έκφραση, ξαλάφρωμα, θεραπεία, κατανόηση, χαμόγελο, αισιοδοξία, νόημα, βελτίωση συγγραφικών ικανοτήτων)….

Ο λόγος που δημιούργησα το blogακι μου ήταν γιατί ήθελα με κάποιο τρόπο να διαβάζουν τις ιστορίες μυθοπλασίας που έγραφα. Έλεγα πως ήταν το πρώτο σκαλί για να βρεθώ κάποτε να εκδόσω σε έντυπη μορφή τα βιβλία μου. Εν αναμονή της ολοκλήρωσης του τελευταίου κεφαλαίου της ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ που θα στείλω προς αξιολόγηση (νομίζω σήμερα κλείνει ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα να τη γράφω) τα οφέλη από το blogging μου δίνουν δύναμη και την απαιτούμενη ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ να διεκδικήσω ένα καλύτερο μέλλον για τις ιστορίες μου (μετάφραση: γερά με τσαμπουκά καμιά δεν είναι καλύτερη από μένα ούτε οι μανταδες ούτε οι δημουλιδες ούτε οι ντανοι και οι ντανες που έχουν μούτρα και κόβουν τα δεντράκια για να εκδίδονται οι μπούρδες τους. Τουλάχιστον οι δικές μου ιστορίες είναι γα μα τες) …. προτάθηκα/βραβεύτηκα πέντε φορές από τις άλλες bloggers για το βραβείο #versatile_award . Δηλαδή πέντε εμψυχωτικές ενέσεις που με ώθησαν να σκαρφαλώσω πάνω από τους φόβους μου και να νιώσω επαρκής κάνοντας όσα με εκφράζουν χωρίς ανασφάλειες και δεύτερες σκέψεις. Δε χωράνε ούτε χαμηλή αυτοπεποίθηση ούτε κόμπλεξ ούτε αμφιβολίες. Η ταν ή επι τας!!!! Νεντρανησα που λέτε με το blogακι blogακι (αναστήθηκα, δυνάμωσα), και συνεχίζω να εργάζομαι για να κάνω αυτό για το οποίο προορίζομαι…..

Σας φιλώ….

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ (CHAINED SOUL)

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ MARIAS BLOG ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΤΗΣ ΑΛΥΣΟΔΕΜΈΝΗΣ ΨΥΧΗΣ..

Σήμερα με μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα πως το μικρό μου το blog-ακι κλείνει δυο χρόνια!!!! 🎂 Πως πέρασε ο καιρός!!! Θυμάμαι τον τρόμο των πρώτων ημερών όταν δημοσίευα τα πρώτα μου κείμενα τη ντροπή μου καθώς ένιωθα εκτεθειμένη αλλά και πανικό μήπως μου κλέψουν τις ιστορίες μου τις οποία δεν διόρθωνα καν (άκου τώρα)… Τα κείμενα αυτά αν δεν ήταν η Αναστασία από το Μολύβι και χαρτί ακόμα θα τα δημοσίευα ορφανά από τόνους αλλά φουλ στα ορθογραφικά. Τώρα γράφω όπως νοιώθω και χωρίς ντροπή (αναίσχυντη) καθώς είναι ο μόνος τρόπος να εκφράζομαι και να βγάζω από τη ψυχή μου τις αράχνες του φόβου. Σήμερα λοιπόν που γιορτάζουμε είναι η τέλεια ευκαιρία να δημοσιεύσω το καινούργιο κεφάλαιο της ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗΣ ΨΥΧΗΣ.


Τον Ιούνιο του 2018 είχα δημοσιεύσει το 16ο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης ψυχής και τον Σεπτέμβριο του 18 ανακοίνωσα ότι σταματάω τη δημοσίευση των κεφαλαίων γιατί ήθελα να αποφασίσω ποια ιστορία μου θα έστελνα σε εκδοτικό οίκο. Αφού λοιπόν αποφάσισα ότι η ιστορία που θέλω να στείλω είναι η ερευνήτρια Α την οποία έχω σχεδόν τελειώσει (θέλω το επικό φινάλε και έχω σκαλώσει, μη σου τύχει. Να κάτσουμε μια μέρα να πιούμε καφέ να στα πω) η Αλυσοδεμένη ξεχάστηκε. Πριν μερικές μέρες μου ήρθε ένα μήνυμα από το υποσυνείδητο μου που μου έλεγε γιατί μωρή παράτησες την Αλυσοδεμένη; άρχισα να γράφω και πάλι τη συνέχεια της ιστορίας και με μεγάλο ενθουσιασμό αποφάσισα να συνεχίσω να τη δημοσιεύω στο blog μου. Η αλήθεια είναι πως εκτός την Αλυσοδεμένη είχα παρατήσει και λίγο το blog μου, δεν έμπαινα συχνά έχοντας χάσει την επαφή με τις άλλες αγαπημένες μου bloggers που τα λέγαμε συχνά από εδώ κάτι άκρως αγχολυτικό. Αλλά είπαμε είχα ρίξει όλο το βάρος στην Ερευνήτρια που εδώ και ένα χρόνο γράφω σβήνω (έχει καταντήσει το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο). Διάβασα μονορούφι όλα τα κεφάλαια της Αλυσοδεμένης και θυμήθηκα τα εξαιρετικά σχόλια που μου είχαν κάνει τα κορίτσια εδώ και όσο να ναι συγκινήθηκα βρε. … Λοιπόν είναι γεγονός chained soul is back!!!!!!!! 🧚‍♀️
Θέλω τη γνώμη σας έτσι;;;;; Σας φιλώ….

64988871_1099395290251479_6068462212819714048_n

65448776_1097787060412302_1367285010272354304_n

64782896_1097786923745649_6221013163341512704_n

64782562_1097787037078971_6719303109971017728_n

65056360_1097786900412318_8381112951355998208_n

64942552_1097787010412307_2988140650567827456_n

 

65209920_1097786880412320_484862564602216448_n

65266206_1097786947078980_1085778602991026176_n

65511672_1097787103745631_4044809580134268928_n

 

ΤΑ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΕΊΝΑΙ ΚΆΠΟΙΑ ΑΠΌ ΤΑ ΠΟΛΎ ΠΟΛΎ ΠΟΛΎ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑΚΙΑ ΜΟΥ ΓΡΆΦΟΥΝ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΎΣ ΕΊΤΕ ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΕΊΤΕ ΣΕ ΜΗΝΎΜΑΤΑ… Είναι ο λόγος που προσπαθώ και επιμένω. Ένα μεγάλο ευχαριστώ ❤

65286160_1100628316794843_1671660159899795456_n

Ακολουθεί το νέο κεφάλαιο της Αλυσοδεμένης..

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17 RAGE

Ήταν ξημερώματα, το αχνό φως έριχνε τις πρώτες του αχτίδες στο λιγδιασμένο παράθυρο του φτηνού ξενοδοχείου όπου είχα βρει καταφύγιο εδώ και λίγες μέρες. Δεν είχα καμία ανάμνηση του πως βρέθηκα στο «στο La belle» λίγο έξω από το Λονδίνο Ήμουν μπερδεμένη ακόμα. Ένιωθα μια μόνιμη ζαλάδα και ένα βουητό στα αυτιά μου σαν να είχα μέλισσες μέσα στον εγκέφαλο μου. Τα βράδια είχα ανήσυχο ύπνο και πεταγόμουν κάθιδρη από το κρεβάτι, προσπαθώντας να καταλάβω τι μου συνέβαινε. Άλλες φορές έπεφτα σε κάποιου είδους κώμα που με έκανε να βλέπω ακαταλαβίστικα όνειρα χωρίς ειρμό.

Σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο το ορφανό από κουρτίνες, στον δρόμο. Είχε χαράξει για τα καλά και η κυκλοφορία των οχημάτων διεξαγόταν κανονικά. Οι άνθρωποι ανίδεοι για το δράμα μου πήγαιναν στις δουλείες τους. Μαθητές πήγαιναν στο σχολείο λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο. Απέναντι βρισκόταν μια βιβλιοθήκη. Πόσο μου είχε λείψει το να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη και να χάνομαι μέσα στα βιβλία. Είχα πάει στην έπαυλη κάνοντας ένα διάλειμμα από τις σπουδές μου. Πλησίαζε ο καιρός που θα έπρεπε να επιστρέψω στο πανεπιστήμιο. Όμως μετά από όσα είχα κάνει ακόμα κι αν του άξιζε θα με έβαζαν φυλακή. Είχα δολοφονήσει τον Φέλιξ!! Τον άντρα που αγαπούσα περισσότερο κι από εμένα. Κοίταξα τον τοίχο απέναντι. Όρθιο ακουμπισμένο με τη μύτη στο πάτωμα βρισκόταν το σπαθί που πήρε τη ζωή του άντρα που αγαπούσα.

“Πως βρέθηκες στα χέρια μου” μουρμούρισα καθώς κατευθύνθηκα προς το μπάνιο. Θα έκανα ένα ντους και θα επισκεπτόμουν τη βιβλιοθήκη. Το καυτό νερό έτρεξε στο κορμί μου και με ξέπλυνε. Υπήρχαν ακόμα κηλίδες από το αίμα του Φέλιξ. Σκέφτηκα τους γονείς μου. Τον Δρ Έντουαρντ και τον παιδικό μου φίλο τον Gus. Πως ένιωθαν για όλο αυτό; Είχα σκοτώσει έναν άνθρωπο στο παιδικό μου δωμάτιο μπροστά στα μάτια των φίλων μου και με τους γονείς μου να κοιμούνται λίγα βήματα πιο πέρα. Ξέπλυνα βιαστικά τα δάκρυα μου και βγήκα. Ανακάτεψα το σακίδιο με τα ρούχα μου. Άγνωστο πότε τα ετοίμασα για να τα πάρω μαζί μου. Τα κενά μνήμης μου ήταν κάτι παραπάνω από ενοχλητικά. Στη πλαϊνή θήκη του σακιδίου βρήκα χρήματα. Πήρα μερικά και βγήκα από το δωμάτιο. Ο ξενοδόχος στη ρεσεψιόν με χαιρέτησε εγκάρδια. “Καλημέρα σας κυρία Αληκτώ. Πρωινή σήμερα”
Ορίστε; Πως με αποκάλεσε; Τον καλημέρισα βιαστικά με ένα βεβιασμένο χαμόγελο και βγήκα έξω στο δρόμο. Η μέρα ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστη για Μάιο και με χαρά έβγαλα τη γκρι ζακέτα μου και την έδεσα στη μέση μου. Το μοβ μπλουζάκι μου ήταν αρκετά έντονο αλλά ταίριαζε με τη χλωμή επιδερμίδα μου. Μπήκα στη βιβλιοθήκη και κατευθύνθηκα προς την υποδοχή. Αναρωτήθηκα αν έπρεπε να πάρω περισσότερες προφυλάξεις αφού λογικά με καταζητούσε η αστυνομία. Κατέβασα το κεφάλι περισσότερο ελπίζοντας πως το καπέλο που φορούσα θα έκρυβε τα χαρακτηριστικά μου.

Ζήτησα από την υπάλληλο πληροφορίες για το που θα έβρισκα μυθολογία διάφορων χωρών. Τα όνειρα που έβλεπα είχαν να κάνουν με ηρωίδες από την ελληνική και σκανδιναβική μυθολογία.
Με οδήγησε στον ανάλογο τομέα και με άφησε μόνη μου.
Το βλέμμα μου ταξίδεψε στις ράχες των πολύχρωμων βιβλίων μέχρι που σκάλωσε στο ράφι με την ελληνική μυθολογία. Αναρωτήθηκα από που ήξερα το όνομα Αληκτώ.
Πήρα έναν χοντρό τόμο και κατευθύνθηκα προς ένα άδειο τραπεζάκι για να μελετήσω. Ήταν πολύ νωρίς και δεν υπήρχε κανείς άλλος μαζί μου. Άνοιξα το βιβλίο και άρχισα να διαβάζω. Η Αληκτώ ήταν μια από τις Ερινύες. Είχε ως αποστολή την αιώνια οργή επί των ηθικών εγκλημάτων.
Έκλεισα με δύναμη το βιβλίο αψηφώντας την ταμπέλα Ησυχία πίσω μου. Όλα αυτά τα ένιωθα ανησυχητικά οικεία. Το σίγουρο ήταν πως τα είχα δει στους εφιάλτες μου εκεί που η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη φαντασία. Πεπεισμένη για τη δικαιολογία που είχα βρει άνοιξα ξανά το βαρύ τόμο. Ήταν αδελφή της Τισιφόνης και της Μέγαιρας, θεότητες τιμωροί.

Ξαφνικά θυμήθηκα το κόμικ. Το κόμικ Αληκτώ. Ένα κόμικ που μυστηριωδώς βρέθηκε στο δωμάτιο μου μετά την επιστροφή μου από το νοσοκομείο. Αρχικά νόμιζα πως ήταν ένα από τα βιβλία και τα περιοδικά που μου είχαν φέρει οι γονείς μου ως δώρο για να έχω με κάτι να ασχολούμαι τις ώρες της ανάρρωσης μου. Όταν ρώτησα τη μητέρα μου αρνήθηκε αλλά δεν είχα τη δύναμη να ασχοληθώ περισσότερο με τη διαλεύκανση του μυστηρίου και έτσι το άφησα να περάσει. Το είχα ξεφυλλίσει ένα δυο φορές και μου είχε κάνει εντύπωση η ομοιότητα μου με την ηρωίδα.

Στο κόμικ η Αληκτώ είχε τρεις προστάτιδες την Αθηνά, την Άρτεμις και τη Μπρυνχιλντα. Τα ζώα που την συντρόφευαν ήταν τα δώρα τους προς εκείνη. Το κοράκι από την Μπρυχίλντα, το ελάφι από την Άρτεμις και τη κουκουβάγια από την Αθηνά. Άραγε ποιος ήταν ο συγγραφέας του κόμικ; Μελέτησα λίγο ακόμα τις τρεις θεές στους βαρύς τόμους που είχα ανοίξει μπροστά μου.

Η Μπρυνχίλτνα ήταν Βαλκυρία. Οι Βαλκυρίες είχαν σχέση με τα κοράκια που πετούσαν πάνω από τα πεδία μαχών και με τους λύκους επέλεγαν τους πιο γενναίους που είχαν σκοτωθεί ηρωικά στη μάχη για να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλα και να πολεμήσουν στο πλευρό του Οντίν στο Ραγκναρόκ στη μάχη για το τέλους του κόσμου. Τα κοράκια

και οι λύκοι οι συνοδοί των Βαλκυριών καθάριζαν τα πεδία από τα πτώματα.

Η Αθηνά ήταν κόρη του Δία, θεά του πολέμου που είχε ιερό πουλί την κουκουβάγια.

Η Άρτεμις κόρη του Δία αδελφή του Απόλλωνα θεά του κυνηγιού με σύμβολο το ελάφι.
Ζαλισμένη έκλεισα το βιβλίο και άφησα τα δάκρυα να με πλημμυρίσουν. Όλα αυτά ήταν ζωντανά στο υποσυνείδητο μου. Σαν μια πάγια γνώση από τη γέννηση μου που όμως κρατούσα θαμμένη στα σκοτάδια της αλυσοδεμένης μου ψυχής.

Τα δάκρυα σαν κουρτίνα με εμπόδιζαν να δω και σχεδόν τυφλή έψαξα στη τσέπη του τζιν μου με την ελπίδα να βρω κάποιο ξεχασμένο χαρτομάντιλο.
“Ορίστε”, ένας ψίθυρος με έκανε να τιναχτώ απότομα. Τα πόδια της καρέκλας έτριξαν με δύναμη. Σίγουρη ότι θα εμφανιζόταν η υπάλληλος έμεινα ακίνητη στη θέση μου περιμένοντας. Και τότε τον αντίκρισα.
Καθισμένος απέναντι μου βρισκόταν ένας γενειοφόρος άνδρας γλαυκόφθαλμος που κράδαινε προς το μέρος μου ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Το θέαμα ήταν ότι πιο σουρεαλιστικό είχα δει. Ένας θεός επί της γης μου πρόσφερε όχι κάποιο περίτεχνο χρυσοποίκιλτο στέμμα ούτε τη βασιλεία των ουρανών αλλά ένα κοινό, ποταπό πακέτο χαρτομάντιλα.

Δύσπιστη άπλωσα το χέρι και πήρα το πακέτο. Το άνοιξα χωρίς να πάρω το βλέμμα μου από πάνω του και άρπαξα ένα απαλό χαρτομάντιλο να σκουπίσω το τα μάτια μου και το πρόσωπο μου. Όταν τελείωσα έσφιξα το χρησιμοποιημένο χαρτί στη παλάμη μου και έσπρωξα προς το μέρος του το πακέτο. Με τη σειρά του το έσπρωξε πάλι πίσω.

“Κράτησε τα σε παρακαλώ” είπε. Η φωνή του ήταν απολύτως ταιριαστή με το παρουσιαστικό του. Βραχνή, σχεδόν ερωτική και με την απαραίτητη σκληράδα. Αναστατωμένη έβαλα το χέρι μου πάνω στο παρατημένο πακέτο. Δεν είχα ιδέα ποιος ήταν. Παραδόξως ένιωθα άνετα μαζί του. Όσο βυθιζόμουν στο ζαφειρένιο βλέμμα του, ένιωθα το σώμα μου να χαλαρώνει. Οι ημιπολύτιμοι λίθοι που είχε σαν μάτια ακτινοβολούσαν διάφορες αποχρώσεις του λαζουρίτη, του ούλτρα μαρίν, του ζαφειριού, του τιρκουάζ, του θαλασσί ζαλίζοντας με.
“Είσαι καλά;” με ρώτησε ανήσυχος.

“Α δες καμώνεται ότι ενδιαφέρεται” πέταξα γελώντας. Μόλις συνειδητοποίησα τι είχα πει έβαλα το χέρι μου μπροστά στο στόμα μου. Πότε πριν δεν υπήρξα αγενής απέναντι σε έναν άγνωστο.
Ζήτησα συγνώμη και απάντησα στην ερώτηση του. “Είμαι καλύτερα ευχαριστώ”
“Διαβάζεις για τους Βίκινγκς;” ρώτησε ρίχνοντας τα ουράνια παραδεισένια μάτια του στο τόμο μπροστά μου.
“Μεταξύ άλλων” είπα αμήχανα.“Μυθολογία. Ενδιαφέρον. Πολύ”
Πρώτη φορά επίσης έχασα την ικανότητα μου να φτιάχνω ολοκληρωμένες προτάσεις. Τι είχα πάθει;
“Είναι πολύ ενδιαφέρον όντως” συμφώνησε

“Σε ελκύουν μυθολογίες άλλων χωρών το ίδιο;” ρώτησε.
“Όχι όσο με ελκύεις εσύ” είπα υπνωτισμένη.

Χαμογέλασε με μια ανδρική πονηριά. “Αυτό κι αν είναι κομπλιμέντο” είπε.

Σηκώθηκα επάνω και πήγα προς τον διάδρομο με τις μυθολογίες.
Ακούμπησα σε ένα ράφι και προσπάθησα να ηρεμήσω. Τι είχα πάθει; Πως μιλούσα τόσο απροκάλυπτα σε έναν άγνωστο; Ε θα γλυκάθηκες από το φόνο και είπες να γίνεις πιο χύμα κάγχασα καθώς άγγιξα τυχαία ένα βιβλίο. Πφ τι θα κάνω τώρα; Πως θα μαζέψω τη ζωή μου; Πως θα σώσω τη ψυχή μου; Πως θα αντικρίσω ξανά τους ανθρώπους που αγαπώ; Πως θα γλιτώσω τη φυλακή; Πως θα ξεφύγω από τον μυστηριώδη άντρα που μου έβγαλε μια σκανδαλιάρικη πλευρά μου τόσο εύκολα;
“Δεν έχεις να πας πουθενά” άκουσα πίσω μου.
Γύρισα και αντίκρισα το τιρκουάζ βλέμμα του. “Ποιος είσαι;” είπα προσπαθώντας να κρύψω τον πανικό μου.
“Rage με λένε οι φίλοι” είπε με νόημα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..

ΜÂ℘ìÅ ΦÂΝØΥ℘ÅΚΗ QuéeΝì
———————————————————————————————————————
(TA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ, ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΗΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ.
——————————————————————————————————————–

ΜΑΡΙΑ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Σχετικά με το τελευταίο επεισόδιο του GAME OF THRONES…

61049282_1052289888295353_370409352680439808_n

61171130_1053164054874603_8904050602900717568_n
QUEEN MARIA HATSON OF THE MINOANS THE FIRST OF HER NAME LORD COMMANDER OF THE PSYCH WARD..

Γενικά η τεράστια αναμονή για την 8η και τελευταία σαιζόν του GAME OF THRONES έφερε απίστευτη γκρίνια. Σοβαρά τώρα κόσμε που γκρινιάζεις για:
Τα λίγα επεισόδια της σαιζόν
Για τη σκηνοθεσία
Για το ποιοι χαρακτήρες πέθαναν και ποιοι επέζησαν
Για το τι απέγινε ο Gost, η Numeria, ο τελευταίος δράκος
Για το αν θα έπρεπε να καταστραφεί ο iron throne
Για το ποιος θα έπρεπε να γίνει βασιλιάς
Για το αν υπάρχουν κρυμμένοι κάπου περισσότεροι δράκοι
Για το γεγονός ότι «ξέχασαν» να εξηγήσουν ποιος ήταν ο Night king..( Ίσως επειδή ετοιμάζουν prequel ξέρω γω;)
Για το αν ζει ο Στάνις (ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ Ο ΣΤΑΝΙΣ ΠΕΘΑΝΕ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ Η ΜΠΡΙΕΝ ΚΑΙ ΟΧΙ!!! ΔΕΝ ΕΠΕΖΗΣΕ ΕΠΕΙΔΗ «ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΕ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΖΕΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΊΑ ΓΙΑΤΙ Η ΣΕΙΡΑ ΑΠΛΆ ΒΑΣΊΣΤΗΚΕ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ !!!!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ!!!!!!!!!!!!

 

61296990_1052289934962015_3721242540943343616_n
Και μετά από το ξέσπασμα μου που πραγματικά έπρεπε, συνεχίζω…
Η γκρίνια από όλους αυτούς  πιστεύω ότι έγινε επίτηδες, στα πλαίσια τρολαρίσματος, θεωρώ ότι το έκαναν για σπάσιμο,  δεν είχε κανένα νόημα. Τώρα θα μου πεις γούστα είναι αυτά, σε άλλους άρεσε σε άλλους δεν άρεσε η σαιζόν. Συμφωνώ, και δεν είπα αυτό, ο καθένας έχει την άποψη του.

Εγώ αναφέρθηκα στην ανούσια, μίζερη γκρίνια που σε κάνει να διαγράφεις φίλους μπλοκάρεις σελίδες στα social media για να γλυτώσεις από τη τρολο-γκρίνια τους. Είναι όπως με έναν θείο μου. Από μικρή με πείραζε επειδή τσίμπαγα το δόλωμα. Όταν σταμάτησα να ενοχλούμαι από τις βλακείες που έλεγε σταμάτησε ως δια μαγείας να με πειράζει. Οπότε αν δεν δίνεις σημασία στους γκρινιάρηδες θα το βουλώσουν κάποια στιγμή.

60988768_1052290328295309_7661417311768674304_n

61504856_1052290471628628_6597298868801503232_n

61070330_1052290044962004_6628298572649463808_n

61569332_1052290774961931_1191180115501907968_n

61217293_1052304708293871_6947672495398846464_n

61089417_1052290271628648_989484955178369024_n

61207172_1052305244960484_1724612833167015936_n

61106840_1052305124960496_4808405394714001408_n

Επιστρέφω στο τελευταίο επεισόδιο. Καταρχάς έμεινα με ανοιχτό το στόμα για την απίστευτη μουσική, σκηνοθεσία, φωτογραφία και σαν μαντμαζελ μοδιστρούλα που είμαι δεν θα μπορούσα να μη προσέξω τα κουστούμια. Συγκλονιστικά δραματικό επεισόδιο έδινε την αίσθηση ότι παρακολουθούσες τη κορύφωση μιας όπερας. Στη γιγάντια σκηνή, ανάμεσα σε συντρίμμια, έχουν απομείνει κάποιοι από τους ηθοποιούς που αποκαμωμένοι δίνουν το τελευταίο κομμάτι της ψυχής τους για να ολοκληρωθεί η παράσταση και να χειροκροτήσει το κοινό εκστασιασμένο.

Ο Peter Dicklanse (Τύριον Λανιστερ) πραγματικά τόσο τόσο συγκλονιστικός. Η Emilie Clark (Νταινερις) με τον μονόλογο της ουσιαστικά φανερώνει το μέγεθος της παράνοιας της ηρωίδας της. Και ο kit Harigton σαστισμένος ανάμεσα στην αγάπη του και στο καθήκον του διαπράττει κάτι τελείως έξω (αλλά και τόσο μέσα) σε εκείνον. Ουσιαστικά με αυτή του τη πράξη καθορίζει τις εξελίξεις που δεν ήταν καθόλου αναμενόμενες.

Ποιος περίμενε να γίνει βασιλιάς των έξι όχι των επτά Βασιλείων ένα αγόρι αλλά και πάλι δεν ήταν απλώς ένα αγόρι, οι ατάκες του δήλωναν πως τα γνώριζε όλα εξαρχής (((((σημείωση ο Βορράς είναι ανεξάρτητος και τον καβατζώνει η πιο ακατάλληλη. Αλλά και πάλι μπορεί να ήταν αυτό που λέω εγώ βασικιά αλλά στις τελευταίες σαιζόν επέδειξε γενναιότητα σε ένα δυο περιπτώσεις οπότε ποιος μπορεί να ξέρει πως θα λειτουργήσει σε μια ξαφνική απειλή; Αν ας πούμε εμφανιστεί κάποιος ξεχασμένος δράκος ή ο night king κολλήσει τα παγωμένα κομματάκια του χχαχα πλάκα κάνω..)))))))

Μεγαλειώδες λοιπόν το χαρακτηρίζω κυρίες και κύριοι και δεν με αφορά η γκρίνια κάποιων, ούτε τι έγινε στα βιβλία. Νομίζω πως έπρεπε να γίνουν κάπως έτσι τα πράγματα και η καταστροφή του θρόνου ήταν πάνω από όλα συμβολική δηλαδή και καλά αφού δεν υπάρχει θρόνος δεν υπάρχουν διεκδικητές. Ούτε Ταργκάριεν, ούτε Μπαράθεον (((((((μη ξεχνάμε το μανάρι τον Γκέντρι που είναι γιος του Ρόμπερτ Μπαράθεον)))))). Από την αρχή να γραφτεί ξανά η ιστορία με τον οίκο των Σταρκ να πρωταγωνιστεί

60940905_1052290968295245_6760504396234096640_n

Χαίρομαι που ολοκληρώθηκε, νιώθω πως έκλεισε ένας κύκλος, πως τακτοποιήθηκε κάτι. Αδικίες υπήρξαν εννοείται αλλά πάει πέρασε πια… Να σταματήσει και λίγο η γκρίνια…τουλάχιστον μέχρι να βγει το prequel…

61122485_1052305281627147_3360169012645330944_n

 

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΈΝΑ ΜΟΥ ΔΙΑΜΕΡΊΣΜΑΤΑ ΑΠΌ ΤΑΙΝΙΕΣ/ΣΉΡΙΑΛ

Το διαμέρισμα της Μόνικα από τα Φιλαράκια

Σίγουρα όσα χρόνια παιζόταν η σειρά η διακόσμηση άλλαζε αλλά για μένα το διαμέρισμα της Μόνικα το οποίο αναφέρει η Μόνικα σε κάποιο επεισόδιο ότι το νοίκιαζε η γιαγιά της είναι το αγαπημένο μου όλων των εποχών. Ακόμα και τόσα χρόνια μετά το τέλος της σειράς εξακολουθεί να μαγεύει τη ρομαντική ψυχή μου. Τα βασικά στοιχεία του χώρου που με γοητεύουν είναι:

1) οι μοβ τοίχοι στο χώρο του καθιστικό και το πράσινο φιστικί στο διάδρομο όπου βρίσκεται το παράθυρο από όπου η παρέα βγαίνει στο μπαλκόνι. Επίσης μου αρέσει το γεγονός ότι τόσο τα υπνοδωμάτια όσο και το μπάνιο αλλά και η πόρτα με το πλαίσιο από κορνίζα γύρω από το ματάκι είναι διαφορετικά χρώματα.


2) Η λοξή τζαμαρία με τη φλοράλ ρομαντική παλιομοδίτικη κουρτίνα και το γραφείο
3) τα κάδρα και το τραπεζάκι στο φιστικί διάδρομο
4) τα ρομαντικά μποέμ διακοσμητικά όπως τα πορτατίφ, τα βάζα κτλ
5) το πόστερ με το Juliet πάνω από το εξίσου τέλειο βαρύ έπιπλο που φιλοξενεί τη τηλεόραση
6) Λιώνω για το λίγο χωριάτικο κουρτινάκι που κρέμεται από το έπιπλο δίπλα στον νεροχύτη.

46409258_922849957906014_3664844092723953664_n46445243_922849917906018_80262265768509440_n46460878_922849884572688_2879670654506893312_n46511257_922849857906024_4585049275502690304_n

Επίσης να αναφέρω και κάποια άλλα στοιχεία που λατρεύω: 1) το στυλ της Ρειτσελ, οι ατάκες της Ρειτσελ (τις οποίες χρησιμοποιώ, ιδιαίτερα το «assistand buyer»), τα μαλλιά της Ρείτσελ (έχω πάει σε κομμωτήριο με φωτογραφία της κομμένη από περιοδικό για να μου κάνει η κομμώτρια το μαλλί της)

 

 

 

 

και η τέλεια πλεκτή κουβέρτα (ε που αλλού θα πέσει το μάτι της πλέκτρουσας) που σκεπάζεται η Ρειτσελ στο επεισόδιο που γεννάει η Κάρολ.

46431649_922853837905626_43124533963522048_o


Επόμενο σπίτι αυτό της Κάρι Μπραντσό από το Sex and the city.

Φανταζόμουν λοιπόν τον εαυτό μου ως μια άλλη Κάρι να κάθομαι μπροστά στο παράθυρο στο γραφείο μου να γράφω τα τέλεια κείμενα μου στο λαπτοπ μου

Τα στοιχεία που λατρεύω στο διαμέρισμα είναι:

το κρεβάτι και οι καρέκλες δίπλα του αντί για κομοδίνα.

Το γραφείο μπροστά στο παράθυρο.

Η βιβλιοθήκη ακριβώς στην είσοδο
Τα κάδρα που είναι ακουμπισμένα όχι κρεμασμένα
Η ντουλάπα

46425083_922850227905987_5369809658124959744_n46432660_922850181239325_3595853281429028864_n46452217_922850204572656_3414878971781709824_n46437328_922850134572663_7909813640071479296_n

Θα κλείσω με το δωμάτιο της Bella από το Twilight

Υπήρχε μια εποχή που λάτρευα το λυκόφως και είχα μια εμμονή με την Kristen Stewart. Προσπαθούσα να αντιγράψω το στιλ της Μπέλλα και για να πω την αλήθεια αυτό με οδήγησε στην ανορεξία. Βέβαια τα έχω πει εκατό φορές όπότε σήμερα που είμαι καλά θεωρώ το λυκόφως σαν το «Μπέβερλι Χίλς» της δεύτερης εφηβείας μου.

Στο δωμάτιο της Μπέλλα λάτρευα που όλα ήταν τόσο αχνά, τόσο ρομαντικά.

Ο παλιός vintage καθρέπτης

τα μοβ κλινοσκεπάσματα

η δαντελένια κουρτίνα

τα λαμπάκια

46498396_922935947897415_8100466035750076416_n46449507_922935997897410_54773554717130752_n46479830_922936037897406_1105277947788394496_n

ΥΓ: το κόλλημα με τον Ρόμπερτ Πάτινσον πάντως καλά κρατεί ❤

 

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΓΛΥΚΟ ΚΥΔΩΝΙ

Σήμερα έφτιαξα για πρώτη φορά γλυκό κυδώνι. Πάντα το έφτιαχνε η μαμά και εγώ το απέφευγα η αλήθεια είναι, εξαιτίας της δυσκολίας να καθαριστεί. Αλλά σήμερα δεν είχα πολλά να κάνω, τελείωσα και τη κουβερτούλα των ξεχασμένων νημάτων (θα σας τα πω σε άλλο ποστ) και είπα να το φτιάξω.

Καθάρισα τα κυδώνια, τα έκοψα χοντρά κομμάτια και τα έβαλα σε μια λεκάνη με νερό και πολλές λεμονόκουπες (είχα ρίξει και το χυμό λεμονιού).

Μετά τα ξέπλυνα, ευτυχώς δεν είχαν προλάβει να μαυρίσουν, και τα έκοψα λεπτά μπαστουνάκια. Τα ζύγισα, βγήκαν περίπου 800 γρ. και τα έβαλα στο μάτι της κουζίνας σε ένα τσουκάλι. Σε μέτρια φωτιά.

Έριξα 800 γρ ζάχαρη και άφησα να πάρουν μια βράση. Τα ξέχασα περίπου μία ώρα γιατί έψαχνα σχέδιο από κάτι περιοδικά ραπτικής για να φτιάξω ένα ροζουλί κασκόλ που θα είναι ασορτί με την ροζ τσάντα μου.

Η μαμά έτρεξε να φέρει φρέσκια αρμπαρόριζα, εγώ έριξα ένα ποτήρι νερό αν και έπρεπε να το προσθέσω από την αρχή υποτίθεται, και λίγο χυμό λεμονιού. Συνέχισα το ψήσιμο κανένα δεκάλεπτο και το έκλεισα. Παρόλο που το αντιμετώπισα επιπόλαια βγήκε υπέροχο. Η τύχη του πρωτάρη.

Το χρώμα ήταν ήδη τέλειο, και η γεύση σούπερ.

20181020_15444620181020_15442820181020_15440620181020_160346

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΑΜΑΝΤΑ

Κοιτάζω τις ειδήσεις μουδιασμένη. Ένα δεκατετράχρονο αγόρι αυτοκτόνησε γιατί δεχόταν εκφοβισμό στο σχολείο. Άφησε πίσω του ένα σημείωμα όπου εξηγούσε τους λόγους που έδωσε τέλος στη ζωή του. Μάλιστα ανέφερε και τα ονόματα των παιδιών που τον ενοχλούσαν! Δεν θα αναφερθώ καν στο γεγονός ότι μετά από τόσο θλιβερά περιστατικά γονείς συνεχίζουν και μεγαλώνουν νταήδες.

Η σχέση εμπιστοσύνης όπου το παιδάκι θα μιλήσει με τους γονείς του για ότι το απασχολεί πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Μόλις καταφέρει να αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες για παράδειγμα. Όλοι έχουμε υπάρξει έφηβοι και σίγουρα θυμόμαστε πως βλέπαμε τους γονείς μας. Ήταν πάντα απέναντι γιατί ήταν οι «μεγάλοι» άρα βρισκόταν σε αντίπαλο στρατόπεδο. Δύσκολα ένας έφηβος θα μεταφέρει το δράμα που ζει στους γονείς του. Ίσως βρει διέξοδο στο διαδίκτυο (έχω πέσει πολλές φορές πάνω σε υπαρξιακά εφήβων στο Tumblr ή και αλλού). Ο έφηβος προτιμά να μιλήσει με συνομηλίκους του ή να μη μιλήσει καθόλου. Ξέρουμε πως είναι να είσαι έφηβος. Ας μπούμε στη θέση τους και ας τους καταλάβουμε.

Ας μη βασίζεται σχέση γονέα -παιδιού στο φόβο. Διάλογος και ψυχραιμία νομίζω είναι ότι πρέπει. Δεν είμαι μητέρα, είμαι όμως θεία και δεν θα ήθελα να με βλέπουν ως «μεγάλη» και «αντίπαλο στρατόπεδο» τα ανίψια μου. Θα ήθελα να με βλέπουν ως η σούπερ δυνατή θεία Χάτσον που θα μας βοηθήσει ότι και να συμβεί (απλά σπαράζει η καρδιά μου όσο γράφω αυτές τις γραμμές)

Κι εγώ έχω πέσει θύμα εκφοβισμού στα μαθητικά μου χρόνια! Εννοείται δεν έλεγα τίποτα στους γονείς μου γιατί φοβόμουν μη με μαλώσουν. Αν γνώριζα όσα γνωρίζω τότε θα τους το είχα πει αμέσως. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι τους ανθρώπους που σε έφεραν στη ζωή.

Με την είδηση της αυτοκτονίας του μαθητή, θυμήθηκα τους δικούς μου νταήδες και νομίζω ήρθε η ώρα να πω τα πράγματα με το όνομα τους.

Έχω δυο περιστατικά, μια συμμαθήτρια και μια φίλη φίδι όπου ήταν τόσο κακές μαθήτριες, ώστε  με ανάγκαζαν να τις βοηθάω στα μαθήματα τους. Το ευχαριστώ τους ήταν να με κοροϊδεύουν.

Η Βαγγελιώ ήταν αυτό που λέμε «μπούρμπαδος», συγνώμη θα διαβάσετε πολλές Κρητικές λέξεις. Μπούρμπαδος είναι το στουρνάρι. Δεν σκάμπαζε από Αγγλικά και επειδή εγώ τότε είχα αρχίσει φροντιστήριο ενώ εκείνη όχι, μόλις το σχολικό λεωφορείο μας επέστρεφε στο χωριό μας, ανέβαινε μαζί μου στο σπίτι μου περίμενε απέξω στο πάρκο να βγω να τη βοηθήσω με τα Αγγλικά! Δεν με άφηνε ούτε να φάω. Δεν έλεγε ποτέ ευχαριστώ και σαν αντάλλαγμα έμαθα ότι με κουτσομπόλευε σε άλλες βλαμμένες (από το χωριό δεν τις ξέρεις).

Να σημειώσω ότι στο δημοτικό ήταν η «βοηθός» των δυο μεγαλύτερων κοριτσιών (Τούλα & Φρόσω) που την έβαζαν να κάνει παρέα μαζί μου και να με κατασκοπεύει για να τους δίνει πλήρη αναφορά. Την είχα πιάσει μάλιστα να ψαχουλεύει τη τσάντα μου σε ένα διάλειμμα και όταν της ζήτησα το λόγο μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι.

Αργότερα στο γυμνάσιο με χρησιμοποιούσε για να πάρει καλούς βαθμούς στα Αγγλικά. Μετά με συκοφαντούσε σε άλλα παιδιά και μάλιστα τους έλεγε ότι είμαι κόρη του τάδε (αποκαλούσε τον μπαμπά μου με μια πολύ άσχημη λέξη) και δεν πρέπει να με κάνουν παρέα. Τη ξεφορτώθηκα όταν τελείωσε το γυμνάσιο καθότι μεγαλύτερη μου και σταμάτησε για να πηγαίνει στα πρόβατα. Σήμερα μένει στο διπλανό χωριό είναι παντρεμένη με παιδιά που είναι πιστό αντίγραφο της. Μια φορά με είχε δει τυχαία στο σούπερ μάρκετ και έμεινε άναυδη. «Πόσο άλλαξες βρε Μαρία και τι αδύνατη που είσαι τι όμορφη σχεδόν δε σε αναγνώρισα» Ήθελα να της πω εσύ πάλι δεν άλλαξες καθόλου! Μπούρμπαδος ήσουν και θα μείνεις για πάντα. Αν αυτό δεν είναι εκδίκηση τότε τι είναι.

 

Η τιμωρία τους καθενός είναι ο εαυτός του.

 
Πάμε σε άλλον νταή τώρα. Οι δυο αδελφές (το θρίλερ του χωριού) Τούλα/ Φρόσω. Κακομαθημένα όργια όπου πραγματικά είχαν γίνει ο εφιάλτης μου. Παχουλές και άσχημες με περίεργο οικογενειακό backround, ας μην αναφερθώ καλύτερα, επειδή ήταν οι μεγαλύτερες της γειτονιάς υποχρέωναν εμάς τις μικρότερες να κάνουμε σκανδαλιές. Αλλιώς αν δεν υπακούγαμε μας τιμωρούσαν με αποβολή από τη κλίκα.

Πραγματικά αν γνώριζα όσα γνωρίζω σήμερα θα τις έστελνα στον διάολο αντί να τις αφήνω να αλυσοδένουν τη μικρούλα μου ψυχή με φόβο.

Μας έβαζαν να κάνουμε διάφορες αταξίες παρά τη θέληση μας. Επίσης με αποκαλούσαν χοντρή ενώ μετά βίας ζύγιζα 45 κιλά ενώ εκείνες ήταν οι υπέρβαρες. Θυμάμαι μάλιστα τη Τούλα να προσπαθεί να μετρήσει τη μέση της με τα δάχτυλα της να ζουμπάει τα ξίγκια της και να λέει «δες έχω μέση δαχτυλίδι»

  Αυτές λοιπόν ήταν ο εφιάλτης μου. Ευτυχώς αρκετά χρόνια μεγαλύτερες έφυγαν κάποια στιγμή από το χωριό. Η μία κάνει τον ένα γάμο μετά τον άλλο καθότι είχε πιαστεί με ιερέα να απατάει το στεφάνι της. Όχι θρήσκα δε μπορείς να πεις. Η άλλη το παίζει καθωσπρέπει κιουρία.

Συμπτωματικά χθες έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για την αυτοκτονία της Amanda Todd ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού από τον Καναδά όπου αυτοκτόνησε το 2012 επειδή δεχόταν εκφοβισμό, εκβιασμό και ψυχολογική βία. Επειδή σε μικρότερη ηλικία είχε κάνει το λάθος να σηκώσει τη μπλούζα της μπροστά στη web cam. Από τότε ο συγκεκριμένος τύπος τη κυνηγούσε χρόνια λέγοντας της πως αν δεν του στείλει γυμνές φωτογραφίες της θα στείλει σε όλους τους φίλους της το στιγμιότυπο με το σήκωμα της μπλούζας. Τη καταδίωκε χρόνια είχε αλλάξει και σχολείο εκείνος όμως πάντα την έβρισκε. Είχε διαφορετικά προφίλ και δεν ήταν η μόνη που παρενοχλούσε. Το κορίτσι έκανε ένα βίντεο όπου διηγήθηκε την ιστορία της μέσα από κάρτες. Λίγο αργότερα αυτοκτόνησε.  Πραγματικά αφιερώστε λίγα λεπτά να το δείτε και να διαβάσετε στη Wikipedia την ιστορία της. Αναφέρει τα πάντα αναλυτικά και φυσικά τι έγινε με τον τύπο που την εκβίαζε.

Βρήκα επίσης ένα συγκινητικό animation βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Amanda

Το 2013 όταν έφτιαξα Facebook για πρώτη φορά με προσέγγισε ένας νεαρός αρκετά εμφανίσιμος Δαιλάκης λεγόταν, όπου στην αρχή με φλέρταρε και στη πορεία έγινε πιο επιθετικός απαιτώντας να του στείλω γυμνές φωτογραφίες μου!! Όταν αρνήθηκα με απείλησε ότι είναι χάκερ και θα μου χακαρει τον υπολογιστή. Του είπα ότι δεν είχα υπολογιστή (το 2015 τον πήρα) έτσι άλλαξε τροπάριο και είπε ότι θα μου χακαρει το facebook και θα μου κλέψει τα πάντα (τα ποια;).

Θυμάμαι έκλαιγα και ένιωθα φοβισμένη. Για έναν παράλογο λόγο τον πίστευα ενώ ήταν προφανές ότι το άτομο δεν ήξερε τι του γινόταν όχι να είναι και χάκερ. Ήμουν πρωτάρα με το facebook και πραγματικά αφελής διότι θεωρούσα πως όπως ήμουν εγώ αληθινή και ευγενική έτσι  ήταν όλοι εκεί μέσα. Η αδελφή μου μου χτύπησε το καμπανάκι να ΜΗΝ πιστεύω κανέναν και γενικά να προσέχω με ποιον μιλάω.

Πέρασα μαύρη Πρωτοχρονιά του 2014 γιατί αντί να ντραπεί λίγο που ήταν γιορτινές μέρες εκείνος συνέχισε τις απειλές. Κάποια στιγμή δεν ξέρω πως συνήλθα και του είπα ότι ο αδελφός μου έχει έναν φίλο αστυνομικό (δεν είχε) και πως εκείνη τη στιγμή του έδειχνε μηνύματα του. Με πίστεψε ζήτησε συγνώμη και εξαφανίστηκε. Ένιωσα το λιγότερο αφελής που επέτρεψα να με τρομοκρατήσει ένα θρασύδειλο ανθρωπάκι για μέρες ενώ ήταν τόσο απλό να απαλλαγώ από εκείνον.

Βέβαια έχω δεχτεί άπειρο εκφοβισμό και εκβιασμό και απειλές τόσα χρόνια ότι αν δεν ανοίξω τη κάμερα /αν δε στείλω φώτο/ αν δεν βγω μαζί του κτλ θα δω τι θα πάθω!!! Δεν με φοβίζουν πλέον ξέρω ότι είναι κάτι φούσκηδες (πλαδαροί) γιδοβοσκοί κουτοπόνηροι πάνω από όλα που κάνουν τη πλάκα τους στέλνοντας όπου βρουν για να περάσει η ώρα. Βέβαια υπάρχουν και οι επικίνδυνοι τύποι όπου μισούν τις γυναίκες και γίνονται stalker και προσπαθούν να τη βλάψουν όπως μπορούν. Δεν συνεχίζω το θέμα με το cyber bulling γιατί πάμε σε άλλο θέμα στους πέφτουλες του διαδικτύου (έχω γράψει δυο κείμενα τσέκαρε τα). 

Η δεύτερη» φιλενάδα» που με χρησιμοποιούσε στο σχολείο για να παίρνει καλούς βαθμούς ήταν μια Τσικνάκη, ένα ανεκδιήγητο πλάσμα με αφάνα μαλλί αλά Michael Jackson στα πρώτα του χρόνια, παχουλή και  κάκιστη μαθήτρια. Ήταν άριστο παράδειγμα κουτσομπόλας σπιούνας. Με έκανε παρέα για να τη βοηθάω στα μαθήματα. Στα τεστ με σκουντούσε με τον αγκώνα να τις πω τι να γράψει και όποτε την έβγαζε ο καθηγητής να πει μάθημα με κοίταζε με λοξό μάτι να της πω τι να πει. Στουρνάρι πρώτης.

Αφού μια φορά της είχε πει ο Δροσατάκης ο φυσικός «Τσικνάκη παιδί μου τι την κοιτάς τη Φανουράκη; Ερωτευμένη είσαι μαζί της;»  Ακόμα θυμάμαι τα μάγουλα της που κοκκίνισαν και πάλι αγκωνιά έφαγα γιατί εξαιτίας μου τη μάλωσε ο καθηγητής. Μια μέρα λοιπόν μπήκα στη τάξη στη διάρκεια του διαλείμματος και βρίσκω το βιβλίο των Αγγλικών σε περίεργη κατάσταση. Τσαλακωμένες σελίδες και στο εξώφυλλο κάποιος είχε γράψει «Το μόνο που έχεις είναι τα αυτοκόλλητα σου χαζή». Ήταν τα γράμματα της Τσικνάκη που τα γνώριζα καλά αφού με έβαζε να αντιγράφω στα τετράδια της τις ασκήσεις. Ακόμα και τώρα να τα δω κάπου θα τα αναγνωρίσω. Και στουρνάρι λοιπόν η κοπελίτσα και σκράπας και κουτσομπόλα και σπιούνα και διπρόσωπη και άσχημη.

Ευτυχώς έμεινε διετής δευτέρα γυμνασίου και χωρίσαμε. Την είχα δει πολλά χρόνια μετά στο δίπλα χωριό με κάτι παιδάκια. Είχα ακούσει ότι έκανε baby sitting. Ευτυχώς γιατί αν έκανε παιδιά τα λυπάμαι. Από εμφάνιση κιλά βαρέων βαρών, η αφάνα απτόητη και εκείνη η μπερδεμένη φωνή της που δεν καταλάβαινες ποτέ τι έλεγε. Για πάντα ηλίθια γιεα.

Ο εκφοβισμός συνεχίστηκε και στον ΟΑΕΔ κομμωτικής με κάποιες πολλά χρόνια μεγαλύτερες μου (ήταν σχολή επαγγελματική οπότε υπήρχαν πολλοί 35αρηδες μαθητές) που ήθελαν να τις βοηθάω στα τεστ. Μπροστά στο καθηγητή να μου λένε «Φανουράκη ξέρεις;» Εγώ εκεί να μη μιλάω. Και φυσικά δεν με έκαναν παρέα γιατί δεν γινόμουν τσιράκι τους. Άντε μωρή αχαΐρευτη κάτσε διάβασε 35 χρονών να κάνεις εκφοβισμό στη δεκαενιαχρονη (εμένα).

Ποτέ δεν μίλησα σε κανένα γιατί με τη συμπεριφορά μου τις έκανα να τα παρατάνε κάποια στιγμή αλλά ούτε σκέφτηκα ποτέ να αυτοκτονήσω. Θα κλείσω με τη πιο άσχημη περίπτωση. Στο γυμνάσιο είχα έναν συμμαθητή τον Σπανάκη τον οποίο είχα την ατυχία να έχω και στο φροντιστήριο Αγγλικών.

Μια μέρα μετά το σχολείο που είχα Αγγλικά πήγα στο φροντιστήριο και περίμενα να ανοίξει. Ήρθε ο Σπανάκης και ήταν κάτι παιδάκια και έβαλε το ένα να έρθει και έτσι όπως έσκυβα να πιάσω τη τσάντα μου προσπάθησε να βάλει το χέρι του να με χουφτώσει. Το κυνήγησα και φώναζε ότι τον έβαλε ο Σπανάκης και έφυγαν. Στο γυμνάσιο καθόταν στο πίσω θρανίο από μένα. Και με σκουντούσε στη διάρκεια του μαθήματος. Και αποφάσισα να βάλω τέρμα στο μαρτύριο μου όχι αυτοκτονώντας αλλά με το να τον δώσω στεγνά. Την ώρα που με χούφτωνε στη μέση εν ώρα μαθήματος και κοίτα ρε φίλε σύμπτωση πάλι ο Δροσατάκης ο φυσικός ήταν, σήκωσα δειλά αλλά γενναία το χέρι μου και είπα «κύριε ο Σπανάκης με ενοχλεί»

«Λοιπόν Σπανάκη θα σταματήσεις να κάνεις βλακείες εν ώρα μαθήματος; Στο γραφείο του γυμνασιάρχη τώρα!!»

Αυτό ήταν! Πήρε αποβολή και ΔΕΝ τόλμησε να με ενοχλήσει ποτέ ξανά!!!! Κλασικό δείγμα ψευτονταή, θρασύδειλου, αλιτήριου που το παίζει μάγκας αλλά δεν είναι, μόνο και μόνο για να κρύψει την ανεπάρκεια του γιατί γνωρίζει πόσο πιο κατώτερος είναι από αυτούς που χλευάζει.

Χρόνια αργότερα τον βρήκα ξανά στο δρόμο μου όταν ένας θείος μου φανατικός τσάτσος (άνευ μετάφρασης) μου τον έκανε προξενιό!!!!!!!!! Επέμενε δε τόσο πολύ (στα προξενιά να δείτε εκφοβισμό που έχω φάει θα σας τα πω μια μέρα) που ομολόγησα την αλήθεια. Ευτυχώς ο θείος πέθανε και γλύτωσα γιατί με απειλούσε χρόνια «εγώ Μαριώ παιδί μου άμα δε σε παντρέψω δεν ησυχάζω»  Έλεγα από μέσα μου «μπα που να σκάσεις για να ησυχάσεις εσύ θα κάψεις εμένα;»


Τον Σπανάκη τον βλέπω συχνά στο δίπλα χωριό (όλα τα σουργελα στο δίπλα χωριό μένουν πλάκα πλάκα) είναι ταξιτζής υπέρβαρος και με τα γνωστά τικ στη μούρη που είχε από τότε. Βόδι φορ εφερ. Ναι δεν παντρεύτηκε.

Βλέπεις κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού και είναι κάθε ηλικίας. Το θέμα είναι αν δεν μπορούμε/ θέλουμε να μιλήσουμε στους γονείς μας κι αν δεν μπορούμε εμείς να τους σταματήσουμε υπάρχει η αστυνομία, το Χαμόγελο του παιδιού.


10-56 η γραμμή του χαμόγελου του παιδιού για θύματα εκφοβισμού.

Απλά μίλα …….

36888007_833579673499710_7523760337166794752_n